Διάφορα -τακτικά και άτακτα- μια και δεν μπορώ να συμμαζέψω το μυαλό μου και το χρόνο μου και να στρωθώ να γράψω ένα κείμενο “της προκοπής” (που θα ‘λεγε κι η γιαγιά μου)
- Είναι κάποιες φορές που νιώθεις το χρόνο να κυλά αργά, και τα χρόνια που περνάνε να βαραίνουν διπλά (και τριπλά καμιά φορά) και να μην συμβαίνει τίποτα διαφορετικό -όλες οι μέρες να είναι ίδιες, σαν τη μέρα της μαρμότας. Κι άλλες πάλι, που γίνονται τόσα στη ζωή σου, που δεν προφταίνεις σχεδόν να τα δεις -είναι αυτό το “όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος” -και τρέχεις και δε φτάνεις. Καμιά φορά είσαι καιρό σε “νάρκη” (το έχω ξαναγράψει, ΚΑΙ οι πασχαλίτσες πέφτουν σε νάρκη το χειμώνα!) και ξυπνάς κι είναι Άνοιξη, και θες να προφτάσεις να δεις, να ακούσεις, να μυρίσεις, να γευτείς όλα αυτά που τόσο καιρό έχανες. Και ναι, εγώ εδώ και κάμποσο καιρό έχω Άνοιξη -ό,τι κι αν είναι έξω- και τρέχω και δεν φτάνω. Και μια και άνοιξη σημαίνει και αρχή κι αλλαγές, έχω διάφορες τέτοιες -όσες ίσως δεν είχα στη ζωή μου τα τελευταία 10-15 χρόνια. Πού θα με πάνε ακόμα δεν ξέρω -θα δείξει. Ξέρω όμως πως οι αλλαγές, όσο κι αν με τρομάζουν στην αρχή, στο τέλος για καλό μου βγαίνουν.
- Από το περασμένο Σαββατοκύριακο μέχρι και τούτο δεν έχω κάτσει -σχεδόν- σπίτι μου ·κάτι οι αργίες που εδώ μας πέσαν μαζεμένες, κάτι η επίσκεψη της φιλενάδας απ’ τα βόρεια, κάτι τούτο κάτι κείνο, κάτι οι γιορτές και κάτι ο Παύλος που μας ξεσήκωσε -όλο βόλτες ήμουνα! Απορώ κι εγώ με την τόση μου δραστηριότητα, κανονικά είναι η εποχή που “πέφτω”. Αλλά φαίνεται τούτη η χρονιά είναι αλλιώτικη, ακόμα και σ’ αυτό….
έτσι λοιπόν, ήρθε το Ρουλιώ ξανά. Και μετά από ένα εξαιρετικό γεύμα (με πολύ κουβέντα και πολύ γέλιο και πολλές συγνώμες) στο σπίτι της abbtha, με παρέα τη meniek και την L’Enfant de la Haute Mer -γνωστές “ύποπτες” όλες τους- πήγαμε μαζί (και με τον Παύλο και την παρέα του) στο θέατρο, Σάββατο βράδυ. Μια εξαιρετική παράσταση, και να πάτε να την δείτε στα σίγουρα -μέχρι το τέλος του Νοέμβρη. “Ιζαντόρα -When She Danced” του Μάρτιν Σέρμαν, στο θέατρο Μέλι. Με ένα εξαιρετικό θίασο -μια υπέροχη ερμηνεία από τη Δήμητρα Χατούπη σαν Ιζαντόρα Ντάνκαν, και δεν μπορώ να μην πω για την εκπληκτική χορεύτρια, τη Φαίδρα Σούτου, που χόρευε σαν “ψυχή” της Ιζαντόρα σε όλη την παράσταση. Ο χορός της στο κλείσιμο του έργου ήταν ό,τι είχα φανταστεί διαβάζοντας για τη ζωή και το χορό της μεγάλης χορεύτριας. (στο χρωστάω, Παύλε!). Και έχω ξαναπεί ότι δεν βρίσκω κανένα νόημα να κάτσω να κάνω κριτική στο έργο ή στις ερμηνείες -η τέχνη και το τι σε κάνει να νιώθεις είναι τόσο προσωπική υπόθεση… Εμένα με έκαναν να νιώσω όμορφα, να δακρύσω, να χορέψω -κι αυτό είναι το κέρδος μου. Να πάτε να το δείτε!- Την ημέρα του εθνικού μας
Όχι εμείς είπαμε ναι στην mamma και τον island -και πήγαμε σπίτι τους -μαζί με το Ρουλιώ βεβαίως- και τη La koumbara. Δεν θα περιγράψω εδώ τι καλά που περάσαμε, και τι καλά που φάγαμε και ήπιαμε και μιλήσαμε και γελάσαμε (κι ας μην πέτυχε το ψωμί). Θα πω μόνο ότι η παρέα απέκτησε άλλον ένα Τρομερό Σφεντονιστή!
-
Το Σάββατο που μας πέρασε, που φυσούσε ο βοριάς που τ’ αρνάκια παγώνει, αποφασίσαμε με τη δική μου κουμπάρα -συντέκνισσα είναι το σωστό, μια και της έχω βαφτίσει το γιο- να πάμε βόλτα. Πήγαμε λοιπόν στο κέντρο, στη Στοά Βιβλίου -εκεί βρήκαμε φίλους: Τη μαμαΡίτσα, την Ελένη μας, το Βασίλη, την Αθηνά, την Ειρήνη μου… Η αφορμή ήταν η παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Παργινού “με τον έρωτα περνάει ο καιρός, με τον καιρό περνάει ο έρωτας” . Η αλήθεια είναι όμως ότι αφορμή γυρεύαμε να ξαναβρεθούμε! Και μετά την παρουσίαση -που ήταν πολύ ενδιαφέρουσα- σιγά που δεν θα πηγαίναμε για κοριτσοκουβέντα (πάνω από σαλάτες, μπρουσκέτες και γλυκά) και σιγά που δεν θα περνούσαμε θαυμάσια!
Αυτά, για την ώρα. Μπήκε ο Νοέμβρης, έρχεται ο χειμώνας -ανάψαμε καλοριφέρ, βάλαμε χειμωνιάτικα… Ξέρω πως έχω παραμελήσει το blog μου -θέλει σουλούπωμα ακόμα και η όψη του, συμπλήρωμα τα λινκ του, ξεκαθάρισμα κι αυτό- αλλά δεν έχω χρόνο -ούτε κέφι να διαλέξω τραγούδι δεν έχω. Θα το κάνω, σίγουρα -σιγά σιγά -κι έχω και διάφορες ιδέες στο μυαλό μου, κι έχω και κάτι λύκους που “κοιμούνται” στην “αποθήκη” του, κι έχει και φεγγάρι απόψε… Μα, θέλω να είμαι κι εγώ “εδώ”!
Καλημέρα 
Καλή βδομάδα
Καλό Μήνα
και ναι, τώρα σιγά σιγά να λέμε καλό χειμώνα… 
*“λίθοι τε καὶ πλίνθοι καὶ ξύλα καὶ κέραμος ἀτάκτως μὲν ἐρριμμένα οὐδὲν χρήσιμά ἐστιν“.
Ξενοφών ‘Απομνημονεύματα’ 3.1.7.3 – η φράση είναι του Σωκράτη.
Πάντα, από πολύ μικρή, αγαπούσα τα παιδιά. Τα μικρότερα παιδιά. Έκανα παρέα μαζί τους, έπαιζα, τους τραγουδούσα,τους διάβαζα -και μεγαλώνοντας σκεφτόμουνα πώς θα ήταν να έχω δικά μου. Ήθελα πολλά -πέντε ή έξη, έλεγα- κι ένα μεγάλο σπίτι στην εξοχή. Με ζωάκια και λαχανικά, δέντρα και λουλούδια (να η εξήγηση της farmas, blueprints!;)).
Μεγαλώνοντας, δεν έκανα τίποτε από όλα αυτά (βέβαια, ποτέ δεν είναι αργά :p). Ζω στην πόλη -ευτυχώς στην “άκρη” της, αλλά πάλι πόλη είναι- σε ένα διαμέρισμα χωρίς καν κήπο. Κάνω (έκανα, μέχρι πριν λίγο καιρό) μια δουλειά που δεν έχει καμιά σχέση με όσα ονειρεύτηκα, κι έχω ένα μόνο παιδί -που κάνει για 10 πρέπει να ομολογήσω… Απ’ όλες τις απόψεις.
Αυτό το παιδί, που γεννήθηκε σαν σήμερα -τέτοια ώρα περίπου- πριν 10 χρόνια! Και κλασσικά αναρωτιέμαι πότε πέρασαν, πώς μεγάλωσε, πού θα φτάσει… Για την ώρα είναι ένα απίστευτο πιτσιρίκι, με γνώσεις, χιούμορ, άποψη. Είναι γλυκός, τρυφερός, απίστευτα δίκαιος, πεισματάρης, χαμογελαστός. Μαθαίνει να εκφράζεται, να βάζει σε σειρά τις σκέψεις και τα θέλω του, να “μιλάει” με μουσική και ζωγραφιές. Είναι και διάφορα άλλα, που δεν θα κάτσω να τα αραδιάσω εδώ -παιδί μου είναι, κουκουβάγια μαμά…
Όμως είναι σπουδαίο να συμπληρώνεις μια ολόκληρη δεκαετία, δεν είναι; Ο Άκης άρχισε να ξεφεύγει από το “παιδάκι”, άρχισε να φαίνεται πια -και το απόγευμα θα σβήσει για πρώτη φορά διψήφιο αριθμό κεριών στην τούρτα. Αλλά, όπως μας δήλωσε, καθόλου δεν βιάζεται να μεγαλώσει -”μια χαρά είμαι κι έτσι μαμά!”
Χρόνια σου Καλά, αγόρι μου-όμορφα, τρυφερά, γεμάτα, χαρούμενα και δυνατά. Κι εμείς, εδώ θα είμαστε -πλάι σου.
Δε βιάζομαι να μεγαλώσω Βαγγέλης Γερμανός, Βεατρίκη Κάντζολα-Σαμπατάκου/Τατιάνα Ζωγράφου
Καλημέρα
υγ1. Το ποστ ήταν να ανέβει στις 8:30 το πρωί, όπως γεννήθηκε ο Άκης. Αλλά -διακοπή της Δεή από το πρωί ως τώρα, άλλαξε τα σχέδια -πάλι καλά!
υγ2. Την τούρτα την διάλεξε μόνος του, ψάχνοντας στο google -είναι η αγαπημένη του αγγλική ομάδα
Λοιπόν, σήμερα έχω όρεξη για ταξίδια. Στο χρόνο. Καθίστε αναπαυτικά, πάμε παρέα;
Πριν από 30τόσα χρόνια, ήμουν παιδί. Μικρό, δλδ, κανονικό παιδί -όχι όπως τώρα… Πήγαινα στη δευτέρα δημοτικού, άκουγα πολύ ραδιόφωνο, διάβαζα, και είχαμε ασπρόμαυρη τηλεόραση -που δεν είχε όμως και πολλά ενδιαφέροντα για μένα προγράμματα (τι σύμπτωση, και τώρα που είναι χρωματιστή, το ίδιο -σχεδόν αδιάφορη- είναι…). Θυμάμαι πάντως ότι βλέπαμε το Νάσο Αθανασίου στο “Κάθε μεσημέρι” και τις ελληνικές ταινίες τα Σαββατόβραδα. Το “Λούνα Πάρκ”, το “Γράμματα και αριθμοί”, που και που το “Να η ευκαιρία”. Νωρίς, πάντα -τα παιδάκια στο σπίτι μας πήγαιναν νωρίς για ύπνο. Και διάβαζα, πολύ, ό,τι έπεφτε στα χέρια μου. Α ναι, γράφαμε με πολυτονικό, και πηγαίναμε σχολείο ΚΑΙ τα Σάββατα. 
Το Σάββατο στις 30 του Σεπτέμβρη του 1978 δεν το θυμάμαι ακριβώς. Δεν είμαι σίγουρη για το τι έκανα, αλλά θυμάμαι τόσα άλλα Σάββατα για αρκετά χρόνια μετά, που κάπως έτσι θα ήταν:
Η τηλεόραση του σπιτιού μας, στο καθιστικό, ανοιχτή στην Ερτ (το ένα από τα 2 κανάλια της εποχής -το άλλο ήταν η Υενεδ). Στις έξη το απόγευμα, είχαμε στρωθεί στον καναπέ απέναντι -εγώ κι ο μικρός αδερφός μου, μόλις 2 χρονών τότε, με την απογευματινή μας πορτοκαλάδα και τα μπισκότα. Το πρόγραμμα έλεγε ότι θα αρχίσει στις 18:05 -και τότε δεν αργούσε!
Και αρχίζει η μουσική. Και ξαφνικά, βλέπουμε εικόνες να σχηματίζονται μόνες τους, να ζωγραφίζουν πουλιά, λουλούδια, διαστημόπλοια και πεταλούδες… Κι ανάμεσά τους ένας παππούς που πετάει, γίνεται μικρός – μεγάλος, μιλάει με ζώα, φυτά και πράγματα κι έχει για “κολλητή” μια καλή μάγισσα που τη λένε Κλο-Κλό! Θυμάμαι καλά πως τις πρώτες φορές είχαμε μείνει άφωνοι -ήταν απίστευτο αυτό που βλέπαμε, το συζητούσαμε στο σχολείο, και περιμέναμε το επόμενο Σάββατο -μπας και καταλάβουμε πώς γίνεται..! Και συζητούσαμε τις ιστορίες αυτού του παράξενου παππού -που δεν έμοιαζαν μ’ αυτές που ξέραμε. Δεν είχαν κακούς λύκους, τέρατα και όλα ήταν φωτεινά και γλυκά. Κι ο “παππούς” μιλούσε όμορφα, τραγουδούσε κι αγαπούσε τις τηγανιτές πατάτες… Άσε αυτό το απίστευτο “μαγικό μολύβι”, που ζωγράφιζε πίσω του!
Στις επόμενες εκπομπές είχαμε μπροστά μας χαρτί και μολύβι -και προσπαθούσαμε να ζωγραφίσουμε ό,τι βλέπαμε. Κι αυτό συνεχίστηκε πολλά χρόνια -μέχρι το 1987. Και παράλληλα βλέπαμε τον ίδιο γλυκό “παππού” και σε άλλες εκπομπές -και τώρα ξέρω ότι χάρις σ’ αυτόν, είχαμε πολλές χιλιοαγαπημένες παιδικές σειρές (σαν τη Φρουτοπία) όόόόλα εκείνα τα χρόνια, που “εξαφανίστηκαν” μετά.
Τα χρόνια πέρασαν, τα “μωρά” κείνης της εποχής μεγάλωσαν, γίναν φοιτητές, εργαζόμενοι, έκαναν οικογένειες -πολλοί απέκτησαν δικά τους παιδιά. Και ξαφνικά πριν δυόμισι περίπου χρόνια, ξαναβρήκαμε κείνον τον παράξενο “παππού”, στο blog του. Και ξαναθυμηθήκαμε όλοι μαζί πώς είναι να “πετάς”, να μιλάς και να ακούς τα ζώα, τα φυτά και τα πράγματα, να γίνεσαι μικρούλης… και να λατρεύεις τις τηγανιτές πατάτες και τα παγωτά!
Απόψε ξεκίνησε (με μικρά τεχνικά προβλήματα, αλλά θα στρώσει σιγά σιγά) το Paramithas.tv. Ένα όνειρο του Νίκου Πιλάβιου -ένα on-line κανάλι για παιδιά, με όμορφες εκπομπές -παλιές και καινούριες- σαν αυτές που βλέπαμε εμείς όταν ήμασταν παιδιά. Να γιατί μ’ έπιασε η διάθεση για ταξίδια στο χρόνο -πολύ πίσω, τριάντατόσα χρόνια..!
Καλημέρα
Καλό ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο, Καλό Μήνα
(και καλό βόλι )
Σαράντα χρόνια έφηβος
κοντά μισό αιώνα
το καλοκαίρι άσπριζα,
μαύριζα τον χειμώνα.
Σαράντα χρόνια ανώριμος
ξεφτίλας Δον Κιχώτης.
Σαράντα χρόνια φρόνιμος,
σαράντα χρόνια πότης…
Γεννήθηκα σ’ ένα χωριό
Τετάρτη μεσημέρι.
Γιατρός δε με ξεπέταξε
μα μιας μαμής το χέρι.
οι συγγενείς μαζεύτηκαν
από νωρίς στο σπίτι:
Πώς είναι έτσι το παιδί
και τι μεγάλη μύτη!
Μα εγώ από τον ύπνο μου
την έκανα κοπάνα.
Τέντωνα τη σφεντόνα μου,
σημάδευα αεροπλάνα.
Και πάνω στο καλύτερο
με ξύπναγαν με βία
για να μ’ αποκοιμήσουνε
δασκάλοι στα θρανία.
Κι ενώ όλα τα θυμόμουνα
κι είχα μυαλό ξουράφι,
να μεγαλώσω ξέχασα
και έμεινα στο ράφι.
Έτσι για πάντα κράτησα
την παιδική μου εικόνα,
εκείνου του αλητάμπουρα
που κράταγε σφεντόνα.
Παλιέ μου φίλε, γνώριμε,
συμμαθητή, θαμώνα,
μαζί μου απόψε έφερα
εκείνη τη σφεντόνα.
Μην πάει ο νους σου στο κακό,
πουλιά δε θα χτυπήσω.
Με κότσυφες και πέρδικες
τι έχω να χωρίσω;
Τα παιδικά μας όνειρα
θα σας εκσφενδονίσω,
με χρώματα και μουσικές
θα σας τα τραγουδήσω.
Παλιέ μου φίλε, γνώριμε,
συμμαθητή, θαμώνα,
απόψε που βρεθήκαμε,
σου δίνω τη σφεντόνα.
Ο εικονιζόμενος “σφεντονιστής” βεβαίως δεν είναι 40 χρόνια έφηβος -είναι όμως έτοιμος να πατήσει το πρώτο σκαλί της εφηβείας. Και την προβλέπω “ζόρικη” -θα δείξει.
Η σφεντόνα είναι δώρο, της Ρούλας και του συντρόφου της -τη δοκιμάσαμε, λειτουργεί!!! Κι ευχαριστούμε πολύ πολύ, για όλα.
Αφιερωμένο σ’ όλους σας -μα ξεχωριστά στους “σφεντονιστές” κάθε ηλικίας, στο Ρουλιώ και στο Φωτεινό Αστεράκι, που είναι το αγαπημένο της πρώτο τραγούδι.
Καλημέρα και σήμερα
καλό Σαββατοκύριακο!
