Δεν περίμενα, ούτε εγώ ούτε κι ο AfMarx ότι θα σας αρέσει τόσο πολύ το παιχνίδι με τα ιδιόγραφα -μας έχετε αφήσει άφωνους! Τρέχουμε, είναι δύσκολο να σας προλάβουμε, και όλες οι συμμετοχές είναι πολύ καλές! Αλλά κάντε λίγη υπομονή, είμαστε μόνο 2 και (καλώς ή κακώς) έχουμε υποχρεώσεις και εκτός blog…
Αλλά είμαστε κι οι 2 πολύ χαρούμενοι, που το είδατε οι περισσότεροι τόσο καλά -μας έχει λείψει το χαρτί, τελικά… Και η συλλογή, μεγαλώνει με γρήγορους ρυθμούς -σιγά σιγά, θα τα δείτε όλα. Διαβάζουμε όλα τα σημειώματα, και μας ξαφνιάζει η ευρηματικότητα και η πρωτοτυπία πολλών -και μας συγκίνησαν άλλα, πολύ… Όλα όμως είναι ξεχωριστά, μοναδικά -κι αυτό είναι το σπουδαίο.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ κι από τους δυο μας, λοιπόν, σε όλους σας -και περιμένουμε και τους υπόλοιπους! Ελπίζω μέσα στο Σαββατοκύριακο να σας προλάβουμε -αλλά έχετε λίγη υπομονή, έχουν ξεπεράσει τις 150 οι συμμετοχές ήδη,(και συνεχίζουν) και η δουλειά που θέλουν να ανέβουν είναι αρκετή (αλλά, τελικά, μας αρέσει )
Επειδή το Ρουλιώ μου παραπονέθηκε, όμως -κι εγώ δεν χαλάω χατήρια….
Τραγουδάκι(α) :
Για την βροχούλα των ημερών -σχεδόν παντού έβρεξε, και πάντα τραγουδάω αυτό, την Άνοιξη:
Την Κυριακή, είναι η γιορτή των μαμάδων -εμείς, πάντως, θα είμαστε (οικογενειακώς) εκεί:
Με το σύνθημα «Όλος ο κόσμος μια γιορτή για σένα μανούλα», το Δημοτικό Βρεφοκομείο Αθηνών διοργανώνει μεγάλη εορταστική εκδήλωση για τη γιορτή της μητέρας, την Κυριακή 11 Μαϊου στην Τεχνόπολη. Η εκδήλωση που πραγματοποιείται με τη συμμετοχή του ραδιοφωνικού σταθμού ΑΘΗΝΑ 9.84 και της ΤΕΧΝΟΠΟΛΗΣ θα περιλαμβάνει:
(…)
Παραμύθια και τραγούδια (αίθουσα Αμφιθεάτρου Αθήνα 9.84) από τους εξαιρετικούς καλλιτέχνες του είδους, όπως: ο γνωστός «Παραμυθάς»Νίκος Πιλάβιος, η Κάρμεν Ρουγγέρη με τους συνεργάτες της, η Μαριάννα Τόλη και ο Θωμάς Κινδύνης με το Θεατρικό σχήμα «Μορφές έκφρασης». Ο χώρος της εκδήλωσης βρίσκεται στην Τεχνόπολη στο Γκάζι (Πειραιώς 100, είσοδος από την οδό Περσεφόνης). Τέλεια επιλογή πρόσβασης αποτελεί το Μετρό καθώς είναι λίγα μόλις μέτρα από την Τεχνόπολη. (Σταθμός: ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ)
Η ώρα προσέλευσης είναι στις 10.30στην Τεχνόπολη.
Το σκέφτηκε ο AfMarx, φυσικά… έχει ιδέες, όμως!!! Και μου άρεσε, και “αυτο-διορίζομαι” (με την άδειά του) βοηθός του (ξανά φυσικά, πώς αλλιώς; )
Και τώρα εγώ, να γράψω λέει χειρόγραφο -(και ο αστερΆκης, αλλά αργότερα)
Ορίστε λοιπόν, το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό, σχεδόν αυτόματα, όταν πήρα την πρόσκληση, και χωρίς να διορθώσω τίποτα -γραμμένο με το αγαπημένο μου ασημί στυλό με το μαύρο μελάνι, αυτόν που γράφω από παιδί, χρόνια τώρα:
Και να καλέσω κι άλλους, να μαζέψουμε πολλά χειρόγραφα. Οι δικές μου προσκλήσεις (10+10+5,δεν μου βγήκαν λιγότερες!):
Στον γλυκό μου Σωτήρη , που έχει ήδη δείξει χειρόγραφα -με πολυτονικό που τα λατρεύω! (κι ήταν ο πρώτος που σκέφτηκα, αλλά…vip ΓκρινιαΡίτσα είναι αυτή )
Στη mamma mia, που μπορεί να βάλει και το Γκούφυ μου να “ορνιθοσκαλίσει”.
Στον αδερφό μου, ΚΑΙ στην Αναστασία (αν θέλει) ΚΑΙ στον Ιωσήφ -κι αν βάλουν και την “ροζ” Έφη, ακόμα καλύτερα!
****extra (και δεν σηκώνω κουβέντα) : στον AfMarx, να μου γράψει παραποίημα, όποτε…
Και βεβαίως, όποιος άλλος θέλει, να το κάνει -ευπρόσδεκτος!
Οι οδηγίες είναι απλές :
1. Γράψε
2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )
3. Πόσταρε.
4. Ειδοποία! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com
5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν. (επίσης απαραίτητα, για να μαζευτούν όσο περισσότερα χειρόγραφα γίνεται)
Άντε λοιπόν, να σας δούμε!!!
Καλημέρα, καλή εβδομάδα!
** ο στίχος: “είν’ από Άλφα…” είναι από το τραγούδι του Μάη στο Καλαντάρι του Παντελή Θαλασσινού.
** “Η δριμύτης της ανοίξεως είναι φιλί που ‘χω στο στόμα” : από το “ Ο Πλόκαμος της Αλταμίρας” του αγαπημένου Ανδρέα Εμπειρίκου.
…επειδή, ακόμα κι όταν δεν πάμε εμείς στην εξοχή, έρχεται αυτή στο μπαλκόνι. Κι ακόμα κι αν το στομάχι δεν είναι καλά, η διάθεση είναι της Άνοιξης -κι αυτό δεν αλλάζει, ότι και να γίνει (άσε που είναι και Παρασκευή…)
και το λέει και το τραγούδι:
Ο Μάης είναι μια φωτιά, μια φλόγα μαγεμένη
έχει τη μέρα αγκαλιά, τη νύχτα ερωμένη
έχει και ήλιο κυνηγό που ξέρει από σημάδι
να βρίσκει αυτόν που έριξε τα μάγια στο πηγάδι
Δεν έχει Λάμδα ούτε Ρο στη γλώσσα να βουλιάζει
είναι από Άλφα καθαρό κι όταν γελάς σου μοιάζει….
Με την εκκλησία δεν είχα ποτέ πολύ καλές σχέσεις –αν σκεφτεί κανείς ότι άρχισα στα 6 να διαβάζω, με το «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται» του Καζαντζάκη, ίσως να είναι και λογικό. Μεγαλώνοντας, ξεκαθάρισα τις σχέσεις μου –και τη θέση μου, και ηρέμησα. Αλλά, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, πάντα στη σκέψη μου ήταν ένας Άγιος. Ο Άη Γιώργης.
Και ξεκινά η «σχέση» μου μαζί του πριν αρχίσω να έχω αναμνήσεις.. Αη Γιώργης ήταν η εκκλησία στη γειτονιά που γεννήθηκα και με βάφτισαν. Και μετά ήταν αυτός ο Αη Γιώργης. Στο Σεληνάρι. Η τελευταία στάση στη διαδρομή Ηράκλειο-χωριό. Η τελευταία στάση πριν τον παράδεισο των παιδικών μου χρόνων. Το ασφαλές σημάδι, ότι λίγο έχουμε ακόμα, πλησιάζουμε. Ένα πανέμορφο εκκλησάκι, μέσα στο βράχο, με μια εικόνα τρύπια από σφαίρες, με θρύλους να την ακολουθούν. Και σταματάμε –πάντα. Όσο κι αν βιαζόμαστε, όσο κι αν «τρέχουμε», έστω για ένα λεπτό. Ίσα για ένα κερί. Και μια ματιά στην εικόνα –ο όμορφος, λεβέντης «στρατιώτης» Άγιος, πάνω στο άλογο, να σκοτώνει το θεριό και να σώζει την όμορφη.
Και στο χωριό, η συνέχεια του παραμυθιού. Η θεία Πιπίνα. Η «θειά», η ανύπαντρη μικρή αδερφή της γιαγιάς, που έχει όλα τα ανίψια για παιδιά της, και τα παιδιά τους για εγγόνια της. Όλα τα όμορφα παιδικά μου καλοκαίρια, κοιμόμουνα σπίτι της –στην «κρεβατάρα», με τη Γιάννα. Και η θειά μας μάθαινε. Ιστορίες, παραμύθια, τον Ερωτόκριτο, τον Άη Γιώργη… Να τα μάθουμε να τα λέμε κι εμείς στα «κοπέλια» μας, όταν εκείνη φύγει… Ευτυχώς, πρόλαβε και τους τα είπε η ίδια. Και χάρη στην τεχνολογία, τα έχουμε για πάντα.
Κάθε χρόνο, του Άη Γιώργη, σκέφτομαι την αγαπημένη μου θειά, όπου κι αν είμαι. Φέτος, που ξέρω πως δεν θα την ξαναδώ, την σκέφτομαι πιο πολύ. Κι αποφάσισα να γράψω εδώ το τραγούδι που μου μάθαινε. Να της το αφιερώσω. Και να το μάθουν κι άλλα παιδιά, όπως ήθελε.
Είναι ένα όμορφο δημοτικό τραγούδι –δεν το βρήκα πουθενά τραγουδισμένο όπως το έλεγε η δική μου θειά, μόνο αυτή την εκδοχή του από το δίσκο του Πανεπιστημίου Αιγαίου «Μουσικά σταυροδρόμια στο Αιγαίο». Μοιάζει αρκετά, προφανώς το τραγουδούσαν και σε άλλα νησιά.
Εδώ είναι η δική μας εκδοχή:
Άγιε μου Γιώργη, αφέντη μου και χρυσοκαβαλλάρη,
αρματωμένε με σπαθί και με χρυσό κοντάρι·
άγγελος είσαι στη θωριά κι άγιος στη θεότη·
παρακαλώ βοήθα με, άγιε στρατιώτη,
να λυτρωθώ απ’ το θεριό και Δράκοντα μεγάλο,
’π’ ά δε ντού ’πηαίναν άθρωπο κάθε πρωΐ και άλλο,
σταλιά νερό δεν ήφηνε να κατεβή στη Χώρα,
σα δε ντού ’πηαίναν άθρωπο πάντα την ίδιαν ώρα!
Τα μπουλλεθιά ερρίχνανε κι ότινος θέλ’ ας πέση,
ήπεμπε το παιδάκι ντου τού Δράκοντα πεσκέσι.
Τα μπουλλεθιά επέσανε κι εις τη βασιλοπούλλα,
απού την είχ’ η μάνα τζη μοναχορηγοπούλλα.
Κι ο βασιλιάς ως τ’ άκουσε, τούτο το λόγον είπε:
- «Το βιός μου όλο πάρετε και το παιδί μου αφήτε».
Εκεί σπαθιά συρθήκανε, μαχαίρι’ ακονισμένα:
- «Γή δώσ’ μας το παιδάκι σου, γή παίρνομε κι εσένα».
- «Στολίστε το παιδάκι μου και κάμετέ το νύφη
κι αμέτε το στο Δράκοντα, πεσκέσι να δειπνήση».
Πιάνουν και τη στολίζουνε ’πο το ταχύ ως το βράδυ
με δαχτυλίδια ολόχρυσα κι όλο μαργαριτάρι·
και παίρνου ντην οι βάγιες τση να πά’ να σεργιανίση
και πάνε και τη δένουνε στού Δράκοντα τη βρύση·
στα μάρμαρα τού πηγαϊδιού ρίξα ν-την αλυσίδα
κι εκειά την κατεβάσανε, άμοιρη κορασίδα!
Κι ο Άι-Γιώργης τό ’μαθε και τρέχει να τη σώση
κι από το άγριο θεριό να τήνε ’λετευρώση·
καβαλλικεύγει τ’ άλογο και το αντιποδίζει,
στο μάγουλο τού πηγαϊδιού πηγαίνει και καθίζει.
- «Μην το φοβάσαι το θεριό κι εγώ δα το ’ποθάνω,
άφησε ν’ αποκοιμηθώ στα γόνατά σου απάνω·
σίμωσε, κορασίδα μου, κοντά να με ψειρίσης
κι όντεν ακούσης το θεριό να μ’ αλαφροξυπνήσης».
Στα γόνατά τζη ακούμπησε, για νά τονε ψειρίση
κ’ ετρέχανε τα μάθια τζη σα θολωμένη βρύση·
σε λίγην ώραν ήκουσε μιαν ταραχή μεγάλη
κι ήτον ο Δράκος κι ήβγαινε μέσ’ από το πηγάϊ.
- «Ξύπνησ’ αφέντη, ξύπνησε και μη βαροκοιμάσαι
να το σκοτώσης το θεριό, που λες πως δε φοβάσαι·
σήκω, σήκω αφέντη μου και το νερό αφρίζει
κι ο Δράκοντας τ’ αντόδια ντου για μένα τ’ ακονίζει!»
Ο Άϊ-Γιώργης ’ξύπνησε σα μ-παραλοϊσμένος
και τ’ άρματά ντου ήρπαξε, ως ήτο μαθημένος·
γυρίζει στ’ ανατολικά και κάνει το σταυρό ντου
και το κοντάρι ’σήκωσε και μπήγει στο λαιμό ντου·
μια κονταριά τού έδωκε, την τρώει μές το στόμα
κι αμέσως τον εξάπλωσε χάμαι στσή γής το χώμα.
Με μια μπαμπακερή κλωστή πιστάγκωνα το δένει
τσή κορασίδας τό ’δωκε, μέσα στη Χώρα μπαίνει.
- «Νά, βασιλιά, το τέκνο σου· ορίστε το παιδί σου
κι απού τα φύλλα τσή καρδιάς δώσε του την ευκή σου».
- «Να ζήσης, καβαλλάρη μου· πώς λένε τ’ όνομά σου,
ένα μεγάλο χάρισμα να κάμω τσ’ αφεδιάς σου;»
- «Γιώργης στρατιώτης λέγομαι, απ’ την Καππαδοκία·
σα θες να κάμης τάξιμο, χτίσε μιαν εκκλησία
και βάλε και ζωγράφισε Χριστό και Παναγία·
στη δεξιά Ντου τη μ-πλευρά βάλ’ ένα γ-καβαλλάρη,
αρματωμένο με σπαθί και με χρυσό κοντάρι».
*** Μπουλλεθιά=κλήροι, πεσκέσι=δώρο, γή=ή
Και φυσικά, αφού έχω ήδη ομολογήσει ότι το όνομα Γιώργος είναι από τα πιο αγαπημένα μου, και το έχουν άνθρωποι που αγαπάω πολύ, να τους το χαρίσω σήμερα που γιορτάζουν. Σε όλους –τους φίλους και τις φίλες μου, τους γνωστούς μου και τους άγνωστους. Και στους «εδώ» Γιώργηδες. Και πιο πολύ, στον πιο αγαπημένο μου «εδώ» Γιώργο –που τόσο καιρό τώρα, μου επιβεβαιώνει το τραγούδι του Μητσάκη: «όπου Γιώργος και μάλαμα». Χρόνια σου πολλά, καλέ μου φίλε –να είσαι χαρούμενος και γερός. Και να σε χαίρεται η οικογένειά σου –κι εμείς που σ’ αγαπάμε, πράσινοι και κόκκινοι! (κι έχεις κι ένα μεγάλο e-φιλί, από τον e-ανιψιό)
Η πιο κατανυκτική, θλιμμένη μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας -η μόνη, που νιώθω να “συμμετέχω” στο θείο δράμα. Από μικρή. Ακόμα και με το φαγητό -σχεδόν τίποτα σήμερα, και οπωσδήποτε ξύδι. Σκέτα λαχανικά, συνήθως ωμά, ή το πολύ πολύ καμιά βραστή πατάτα. Και το βράδυ, με τους υπέροχους ύμνους. Έπρεπε να περάσουν χρόνια, για να καταλάβω ότι η αγάπη μου στο “Ω γλυκύ μου έαρ” δεν είναι τυχαία..κι εδώ, για άνοιξη λένε…
Στο χωριό, κάθε χρόνο, στολίζουν τον επιτάφιο με τα καλύτερα λουλούδια των κήπων, με τριαντάφυλλα, με βιολέτες, με λεμονανθούς… Εδώ πάλι, στη γειτονιά μου, με λουλούδια του ανθοπωλείου, που σπάνια μυρίζουν… Ευτυχώς που τα μπαλκόνια και οι κήποι στις μονοκατοικίες είναι ανθισμένοι, και νιώθω λίγο τη μυρωδιά, αλλιώς…
Δύσκολη μέρα. Ούτε να πεις κάτι μπορείς, ούτε κι έχεις κέφια. Κι επειδή ακόμα είμαστε σπίτι, ούτε και στην εκκλησία με βλέπω να πηγαίνω -δεν νιώθω καμιά κατάνυξη, δεν μπορώ. Ούτε και η περιφορά μου αρέσει, εδώ. Θα πάρω αγκαλιά τον αγαπημένο μου Βάρναλη, πάλι. Και θα διαβάσω τους “πόνους της Παναγιάς” -τους πόνους της Μάνας, αιώνια. Και θα τ’ ακούσω και τραγουδισμένο, ένα κομμάτι του -από τον αγαπημένο μου Αρχάγγελο. Το πιο ταιριαστό στη μέρα.
Καλημέρα
Καλή Ανάσταση -σε όλους, και σε όλα
Να περάσετε καλά, και να γυρίσετε καλύτερα -και όσοι φύγετε, να προσέχετε
Και ξέρω ότι τηρήσατε το έθιμο, και φάγατε ψάρια (μπακαλιάρο με σκορδαλιά, χιχιχι! Μυρίζει όλη η μπλογκογειτονιά, να το ξέρετε :p).
Ξέρω επίσης ότι πήγατε το πρωί και πήρατε βάγια από τις εκκλησίες, που ήταν όμορφα στολισμένες με φοινικόκλαδα (μ’ αρέσουν τα έθιμα, σας το είπα; ). Στο χωριό μου μοιράζουν σταυρούς από φύλλα του φοίνικα, παρόμοια μ’ αυτό:
(του χωριού μου είναι καλύτεροι, μα δεν βρήκα άλλη φωτογραφία να σας το δείξω)
Όμως….
…έχω ξαναπεί, οι σκέψεις μου εμένα παίρνουν περίεργες στροφές, και οι συνειρμοί μου είναι παράξενοι, και τρώω και κάτι κολλήματα που άμα δεν τα πω, θα σκάσω!
Λοιπόν:
Σήμερα, έχει πανσέληνο -το νου σας.
Επίσης, γιορτάζει ο Βάιος, η Βάγια και η Δάφνη -χρόνια πολλά σε όλους, και πιο πολύ σε τούτη τη Δαφνούλα(που μου είπε και τα κάλαντα του Λάζαρου, και με “διέλυσε”..) Της χαρίζω λοιπόν ένα παιδικό τραγούδι, βγαλμένο από τις αποθήκες της μνήμης μου, όταν ήμουν σαν εκείνη. Ίσως να μην το έχετε ξανακούσει -είναι από το δίσκο “Τα Παιδικά”, του Χριστόδουλου Χάλαρη, σε στίχους του Γιάννη Λογο(θέτη). Τον έχω σε βινύλιο, είναι του 1974, και το τραγούδι λέγεται Τρι-Τριανταφυλένια -τραγουδά η Δήμητρα Γαλάνη (χαμηλώστε τον ήχο, έχει κριτς-κριτς από το δίσκο, αλλά μ’ αρέσει) :
Κι αυτά τα τραγούδια τα θυμήθηκα χθες το βράδυ, που είδα (στις σπάνιες φορές που βλέπω τηλεόραση, κι ας είναι καλά ο φίλος που με ενημέρωσε)τον Λογό, μετά από πολλά χρόνια. Στην εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου, είχε αφιέρωμα στον Λάκη Παπαδόπουλο -παλιά, Λάκης με τα Ψηλά Ρεβέρ. Το ευχαριστήθηκα, και που είδα ανθρώπους που θυμάμαι από την εφηβεία μου τα τραγούδια τους -μερικά απ’ αυτά, “σημαδεμένα”- και που τα άκουσα ξανά… Και ήταν πάλι ευκαιρία για “βουτιά” : Θυμήθηκα, το καλοκαίρι του ‘86 νομίζω, στη Σητεία. Σε γιορτή, στο λιμάνι -κι ενώ περιμένουμε (ο μπαμπάς δηλαδή) να τραγουδήσει ο Γαργανουράκης, βλέπουμε έναν τύπο, άγνωστο τότε σε μας, με μια κιθάρα να ετοιμάζεται. Κι αρχίζει να λέει τραγούδια που ξέραμε: τον “Κουρσάρο”, τη “Γυριστρούλα”, τα “Μπλε Παπούτσια”, το “Στραγάλι” τη “Σερενάτα“… που μου θύμισε τη φίλη μου την Κλέλια
Αλλά άκουσα ακόμα ένα τραγούδι, που μου “κόλλησε” -και δεν θα ηρεμήσω αν δεν σας το πω! Είναι το “τικ-τακ του ρολογιού“, με τη Μαργαρίτα Ζορμπαλά, από το δίσκο “Χαίρω Πολύ” του ‘90 (από τα τελευταία βινύλια που έχω), και στίχους της Μαριανίνας Κριεζή:
Έχω τουλάχιστον 2 φίλους που τo χρειάζονται τώρα -τους το χαρίζω. Και ξέρω και την εικόνα που του ταιριάζει!
(στην έκλεψα, χωρίς να σε ρωτήσω, από δω -μα ξέρω ότι δεν θα με μαλώσεις, ε; )
Bonus: Ακόμα ένα τραγούδι παιδικό, του Χριστόδουλου Χάλαρη, από τον ίδιο δίσκο : “Με χρωματιστά μολύβια“, τραγουδά ο Χρύσανθος -για τον ανιψιό του φίλου μου του αντώνη, με όλες τις ευχές μας.
Ο αστερΆκης περίμενε τη χθεσινή μέρα με αγωνία -όσο κι αν αγαπάει το σχολείο, οι διακοπές είναι καλύτερες. Ήδη εδώ και μέρες, λογαριάζουν με τους φίλους του πόσες παραπάνω ώρες θα έχουν για να παίζουν (στους υπολογιστές και τις κονσόλες), πόσες ώρες παραπάνω θα δουν τηλεόραση, (ευτυχώς κάποια και) πόσες φορές θα συναντηθούν στην παιδική χαρά… Μερικά θα φύγουν, να πάνε στα χωριά τους. Και φυσικά, η μεγάλη συζήτηση ήταν γύρω από τις λαμπάδες: τι παιχνίδι τις συνοδεύει, αφού όλες ένα σκέτο χρωματιστό κερί είναι, σε ένα κουτί που δεν μπορείς να το σηκώσεις από τα παιχνίδια..!
Θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει: τα “λαζαράκια”, και τα κάλαντα του Λαζάρου, στην “Αστραδενή” της Ευγενίας Φακίνου. Η Αστραδενή, που ήρθε από το νησί της, βγήκε να πει τα κάλαντα -κανείς δεν τα ήξερε στη γειτονιά της Αθήνας…Έψαξα: Το προοίμιο της Μεγάλης Εβδομάδας ξεκινάει με το Σάββατο του Λαζάρου. Είναι ο εορτασμός της ανάστασης από το Χριστό του φίλου του Λαζάρου από τον τάφο του – σημάδι της συνάντησης του ίδιου του Χριστού με το θάνατο και την ανάστασή Του. Παραδοσιακά αυτή τη μέρα στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας τα παιδιά πηγαίνουν από γειτονιά σε γειτονιά τραγουδώντας κάλαντα που μιλούν για την έξοδο του Λαζάρου από τον τάφο του. Στα παιδιά δίνονται αυγά (τα οποία έπειτα θα βαφτούν κόκκινα την Μεγάλη Πέμπτη) και ειδικά μικρά ψωμιά που λέγονται “Λαζαράκια” ή “Λαζαρέλια”. Ανάλογα με την περιοχή, είναι συνήθως γεμισμένα με ξηρούς καρπούς, κανέλα και σταφίδες και ταχίνι και έχουν το σχήμα μιας μορφής με φασκιά. Αυτή αναπαριστά το Λάζαρο όπως παρουσιάζεται στις εικόνες της εκκλησίας. (Βρήκα και συνταγή, για όποιον θέλει!)
Στην Αθήνα, πάντως, δεν τα έχω ακούσει ποτέ, και θαρρώ αξίζει να τα γράψω:
«Ήρθε ο Λάζαρος ήρθαν τα Βάγια,
ήρθε των Βαγιών η εβδομάδα.
Ξύπνα Λάζαρε και μην κοιμάσαι,
ήρθε η μέρα σου και η χαρά σου.
Πού ήσουν Λάζαρε; Πού ήσουν κρυμμένος;
Κάτω στους νεκρούς στους πεθαμένους.
Δε μου φέρνετε, λίγο νεράκι,
που το στόμα μου πικρό φαρμάκι.
Δε μου φέρνετε λίγο λεμόνι.
που το στόμα μου, σαν περιβόλι.
Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα Βάγια,
ήρθε η Κυριακή που τρων’ τα ψάρια.
Bάγια, Bάγια και Bαγιώ.
τρώνε ψάρι και κολιό.
Και την άλλη Κυριακή,
τρώνε το ψητό τ’ αρνί.
Ήρθε ο Λάζαρος ήρθαν τα Βάγια,
ήρθε η Κυριακή που τρων’ τα ψάρια.
Σήκω Λάζαρε και μην κοιμάσαι,
ήρθε η μάνα σου από την πόλη,
σου ‘φερε χαρτί και κομπολόι.
Γράψε Θόδωρε και συ Δημήτρη,
γράψε Λεμονιά και Κυπαρίσσι.
Το κοφνάκι μου θέλει αυγά,
κι η τσεπούλα μου θέλει λεφτά.
Βάγια, Βάγια των Βαγιών,
τρώνε ψάρι και κολιό και την άλλη Κυριακή
τρώνε το παχύ τ’ αρνί.» (ο μπαμπάς μου λέει : και την άλλη Κυριακή, καλιτσούνι και ρακί! )
Η μεγάλη εβδομάδα ήταν πάντα από τις αγαπημένες μου, όταν ήμουνα μικρή. Το καλύτερο, φυσικά, ήταν να είμαστε στην Κρήτη, στο χωριό -θα μου μείνουν αξέχαστες όλες οι φορές που κάναμε Πάσχα εκεί. Γιατί “μύριζαν” κουλουράκια, γλυκά καλιτσούνια ψημένα πάνω σε λεμονόφυλλα, ξύδι από το βάψιμο των αβγών, πάστρα και ασβέστωμα. Εδώ στην πόλη, οι μυρωδιές δεν είναι ποτέ ίδιες. Ακόμα κι αν είναι οι ίδιες συνταγές, δεν έχουν ποτέ την μυρωδιά και τη γεύση του χωριού. Και μερικά πράγματα, τα καταλαβαίνεις καλύτερα με όλες τις αισθήσεις. Πρέπει να μυρίσεις, να δεις, να ακούσεις.. Άσε που μετά τη νηστεία, όλα φαίνονται πιο νόστιμα, έτσι κι αλλιώς..! Στο χωρίο πήγαινα στην εκκλησία, όλη τη Μεγάλη Βδομάδα (κι όχι μόνο επειδή είναι το πιο ψηλό μέρος του χωριού, με την καλύτερη θέα..Αυτό ήταν για τον υπόλοιπο χρόνο!). Γιατί τη Μεγάλη Βδομάδα, μ’ άρεσε και η λειτουργία, και το κλίμα που επικρατούσε. Ειδικά τη Μ. Παρασκευή· με τα τροπάρια : «Η ζωή εν τάφω», «Άξιον εστί», «Αι γενεαί πάσαι», «Ω γλυκύ μου Έαρ»… Μας μάζευε τις “καλλίφωνες” ο “μαέστρος”του χωριού (ο “παραπαπαμ”, τον λέγαμε) και μας μάθαινε τη μελωδία, από το Σάββατο του Λαζάρου μέχρι το πρωί της Παρασκευής. Κι εμείς, καλές μαθήτριες κάθε χρόνο, τον βγάζαμε ασπροπρόσωπο…και μετά τις πρόβες, κάθε βράδυ, πηγαίναμε βόλτες “στα καφενεία” και “στο τέρμα” (στο έμπα του χωριού, ήταν το μέρος συνάντησης της νεολαίας) να δούμε τους φίλους, να γελάσουμε, να πούμε τα νέα μας μια και οι περισσότεροι ήμασταν επισκέπτες…
(βαθιά βουτιά, έχω χρόνια να κάνω Πάσχα στο χωριό…. κι έχω κι άλλα, μα για την υπόλοιπη βδομάδα)
Χρόνια Πολλά στους Λάζαρους λοιπόν -και στα πιτσιρίκια, που χαίρονται από σήμερα
…δηλαδή μου είπαν η διαβάτις και η φιλενάδα μου. Τι να κάνω, μπορώ να πω όχι; Διαβάστε, λοιπόν, τα “στοιχεία ταυτότητας” μου -και λίγα παραπάνω:
1. Όνομα: “Εδώ”, νατασσ-άκι.”Έξω”, Νατάσα με φωνάζουν μια ζωή -από Αναστασία, μα ακούω και στο Τασία, προσφάτως…
2. Γενέθλια: 25/4/1971 (ορίστε, να μη λέτε -πλησιάζουν)
3. Ζώδιο: (Μινώ) ταυρος!
4. Χρώμα μαλλιών: Σκούρα καστανά, σχεδόν μαύρα και πάντα πολύ μακρυά -με κοκκινωπές ανταύγιες απ’ τον ήλιο το καλοκαίρι, και άπειρες λευκές, αν δεν προλάβω να τα βάψω..!
5. Χρώμα ματιών: Μελί.
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Ποτέ; Μα, ερωτήσεις είναι αυτές; Τς!
7. Είδος μουσικής που ακούς; Ό,τι με ταξιδεύει χωρίς να προσβάλει τ’ αυτιά και την αισθητική μου -τα μόνα που “αποκλείω” από το…ρεπερτόριο είναι τα σκυλάδικα -δεν τα αντέχω, με τίποτα!
8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Που του μοιάζω? : Μα…να το ξαναπώ; Beep-beep!
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά; Μμμ… τώρα, είναι αρκετοί -πιο μακρυά απ’ όλους, μάλλον ο Γιώργος.
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: ΚΑΦΕΕΕΕΕΕ!!!!
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι:(όσο κι αν έψαξα, δεν βρήκα κάτι -δεν έχω).
12. Τι έχεις στον τοίχο σου; Το έδειξα -εδώ- κι έναν παλιό χάρτη-γκραβούρα της Κρήτης. Και ζωγραφιές και φωτογραφίες του αστερΆκη. Και -προσεχώς, μόλις βρω χρόνο να τα στερεώσω- ράφια με βιβλία και CD.
13. Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου; Συνήθως, τις παντόφλες του αστερΆκη -τάχα τις ξεχνάει, όταν τρυπώνει δίπλα μας τα Σαββατιάτικα πρωινά.
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες; Θα φώναζα: Άκη, φύγε γρήγορα από τα σπασμένα, είσαι ξυπόλητος! (και μόνη να είμαι, το ίδιο φωνάζω, από συνήθεια)
15. Αγαπημένος αριθμός: Το 5 και το 10
16. Αγαπημένο όνομα: Αντρικά: Γιώργος, Δημήτρης, Νίκος -Γυναικεία: Αλεξάνδρα, Δέσποινα -εννοείται, είναι συνδεδεμένα με ανθρώπους που αγαπάω πολύ. (Και φυσικά, δεν βάζω της οικογένειάς μου!)
17. Τα χόμπι σου: Μμμ, δεν ξέρω.. το διάβασμα, το blogging και το net surfing είναι χόμπι;
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; Εκεί που είναι οι άνθρωποι που αγαπάω -δεν με νοιάζει ο τόπος, καθόλου.
19. Μια ευχή για το μέλλον: Δεν κάνω ευχές, σχεδόν ποτέ. Από συνήθεια λέω “να είμαστε καλά” -το μόνο που ίσως εύχομαι, είναι η υγεία.
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες; Χμμ.. Δύσκολη επιλογή, μια και σε πολλές περιόδους θα ήθελα να γυρίσω -μάλλον στην αρχαία Ελλάδα, χωρίς ιδιαίτερο χρονικό προσδιορισμό. Ας είχα εγώ χρονομηχανή και τρόπο να γυρίσω πίσω, και θα ‘βλεπες!
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Τον αστρΆκη και τον Ahmed (το λαπ-τόπι μου, ντε! )
22. Αγαπημένο λουλούδι: Μα, πώς να ξεχωρίσω ένα; Τα κόκκινα τριαντάφυλλα, οι τουλίπες σε όλα τα χρώματα, οι πασχαλιές, οι ανεμώνες, οι γαζίες και το εκπληκτικό τους άρωμα… Όλα, έτσι κι αλλιώς!
23. Αγαπημένη σειρά: Τώρα πια, δεν βλέπω τηλεόραση -πιο παλιά, οι σειρές που έχω αγαπήσει είναι μάλλον παιδικές: ο Παραμυθάς, η Φρουτοπία…
24. Αγαπημένη ταινία: Μια; Μα… αδύνατο -είναι πάρα πολλές, για να ξεχωρίσω. Το “Frankie and Johnny” είναι από τις πιο αγαπημένες μου, και το “Dead Poets Society“, επίσης -α, και σε ό,τι παίζει ο (αχ!)Sir Sean !
25. Αγαπημένο τραγούδι: Αποκλείεται ένα… Αυτό τον καιρό έχω κολλήσει μ’ αυτό(από τα πιο τρυφερά τραγούδια που ξέρω) του αγαπημένου μου Βασίλη:
26. Aγαπημένο βιβλίο: επίσης δεν “στέκει” το ένα… Αυτά που έχω διαβάσει περισσότερες φορές, πάντως, είναι η “Ασκητική” του Ν. Καζαντζάκη, η “Αντιγόνη” του Σοφοκλή, το “Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα” του Μ. Λουντέμη, οι “Προσανατολισμοί” του Ο. Ελύτη, το “Φως που Καίει” του Βάρναλη…. ουφ, ούτε έτσι βγάζω άκρη! Είναι πολλά.
27. Αγαπημένο ζώο: Πασχαλίτσα
28. Αγαπημένο ρούχο: Jeans and T-shirts.
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Σε ποια τέχνη; Τι να πρωτογράψω; (με δεδομένο ότι το ερωτηματολόγιο γράφτηκε από έφηβη, φαντάζομαι ότι εννοεί της show-biz, αλλά…)
30. Αγαπημένο χρώμα: Η απόλυτη αντίθεση: Πράσινο -κόκκινο.
31. Αγαπημένο φαγητό: Ζυμαρικά!
32. Με ποιόν χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι; είπαμε! Beep-beep!
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Μμμ, δεν ξέρω -δεν μπορώ να κρίνω.. όλα και κανένα.
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Το ότι μιλάω πολύ (προσπαθώ να το περιορίσω, αλλά… χμμ!)
36. Συνηθισμένη ατάκα: Όλα θα πάνε καλά.
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Κάτι σχετικό με την εκπαίδευση: νηπιαγωγός, δασκάλα, καθηγήτρια.. ή κάτι σχετικό με τη θάλασσα -να ταξιδεύω για πάντα.
38. Μεγαλύτερος φόβος: Μοναξιά.
39. Η καλύτερη pizza: Αυτή που φτιάχνουμε στο σπίτι.
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…: Υπέροχα, αρκεί να μπορείς να τα έχεις στο σπίτι και να ζουν σωστά !
Ποιος - ποια δεν έπαιξε ακόμα, ε; Να σηκώσει το χέρι όποιος θέλει! (νομίζω πώς ήδη έχουν παίξει οι περισσότεροι…-όχι, μην ανησυχείς εσύ, δεν σε βάζω με το ζόρι πάλι!:p)
…γιατί είναι Παρασκευή, είναι Απρίλης κι άνοιξη, (και τα λουλούδια ανθίζουν), είμαστε καλά, έχουμε πάλι ένα Σαββατοκύριακο “γεμάτο” -βόλτες, αγώνες, παρέα με καλούς φίλους…
(και είναι από τώρα σίγουρο ότι θα περάσουμε καλά)
…γιατί, όσο και να πέσει η θερμοκρασία, ο καιρός είναι ιδανικός για βόλτες -στο βουνό, στη θάλασσα, στα σοκάκια της πόλης για καφέ… ακόμα και για δουλειές στον κήπο, άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα ανοιξιάτικα λουλούδια μας, κι οι πρώτες φράουλες στη γλάστρα..!
…γιατί όπως και να το κάνουμε, η ζωή είναι πολύ ωραία για να μην της χαμογελάς!
…γιατί μ’ αρέσει οι άνθρωποι που αγαπάω, κι αυτοί που είναι γύρω μου, να γελάνε (και να αντέχουν το τρανταχτό μου γέλιο -αλλά αυτό, είναι άλλη κουβέντα..!)
Καλό Σαββατοκύριακο, λοιπόν, σε όλους -και, να γελάτε, να σας “βλέπω”…
*** Για σένα, που δεν ακούς ελληνική μουσική, για σένα που δεν σου αρέσει η Πρωτοψάλτη, και για σένα που σ’ αρέσει το ξένο κομμάτι επίσης (και…γιατί έτσι!), ορίστε -το ίδιο τραγούδι, στο πρωτότυπο. Οι στίχοι βεβαίως, δεν ταιριάζουν μ’ αυτό που θέλω να πω εγώ -αλλά εσείς, ακούστε αυτό, κι εγώ θα σας διαβάζω τους ελληνικούς :p
Σαν κερί που λιώνει
Η αγάπη καίει και λυτρώνει
Ιερό και Μέκκα το χθες που κρύβει μια γυναίκα Να σε δω να γελάς
Μου φτάνει απόψε για να ξαναρχίσω
Να πετάξω ψηλά
Να ανοίξω μόνη φτερά
)
