Φόβος;

Όταν ήμουν μικρή, φοβόμουν το σκοτάδι. Φοβόμουν μη μ’ αφήσουν μόνη στην ερημιά (χωρίς ακριβώς να ξέρω «ερημιά» τι σημαίνει…). Φοβόμουν τις κότες! (παιδικό τραύμα, πού να σας εξηγώ…). Φοβόμουν «τον Αντρέα το χοντρό», που ήθελε να με βάλει ανάμεσα σε φέτες ψωμί και να με φάει (εντάξει, κι άλλο παιδικό τραύμα…). Φοβόμουν κι άλλα, που πια δεν τα θυμάμαι.

Καθώς περνούσαν τα  χρόνια, άρχιζα να φοβάμαι λιγότερο. Και λιγότερα. Και να προσπαθώ να καταλάβω όχι τι, αλλά γιατί φοβάμαι. Και πρέπει να ομολογήσω πως τα κατάφερνα. Ακόμα κι αυτά που λογικά θα μπορούσα να φοβάμαι, κατάφερνα να τα «παλεύω» -όχι πως δεν φοβόμουν, μα δεν άφηνα το φόβο να με πάρει από κάτω. Νομίζω άλλωστε, πως αν κανείς συνειδητοποιήσει ότι αυτό που πραγματικά φοβάται είναι Ο Φόβος, μπορεί και να τον βάλει «απέναντι». Και να τον κοιτάξει -στα μάτια. Και να τον αντιμετωπίσει. Δεν ξέρω -σε μένα λειτουργεί.

Αντιμετωπίζουμε τον/τους φόβους μας, λοιπόν. Και μιλάμε. Για όλους. Ειδικά τώρα, που το μέλλον διαγράφεται με σκούρα χρώματα, και γύρω μας βλέπουμε όλο και περισσότερους φοβισμένους, απελπισμένους, απογοητευμένους ανθρώπους. Μιλάμε, γράφουμε -φωνάζουμε αν χρειαστεί. Κάνουμε -ό,τι μπορεί ο καθένας.

Το κείμενο είναι γραμμένο ειδικά για τη σημερινή μέρα, που είναι αφιερωμένη στο Φόβο (άργησα, αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ!). Μπορείτε να βρείτε εξαιρετικές αναρτήσεις πολλών άλλων blogger για την ημέρα αυτή εδώ.

Καλή μας βδομάδα 🙂

Δεκέμβρης, αλλά… χειμώνας;;;

not even the leaves
can lay down with such gentleness
or be touched so lightly aw by your touch

in which I am, very simply, uncurling
as a leaf uncurls in first spring, or
folded, unfolds in you open palm

which should you not want, I will curl
instead as a leaf curls towards fall
folding over and over itself

and you will go by
and the winter will echo
enormously

ούτε καν τα φύλλα
γίνεται να πέσουν με τόση απαλότητα
ή να τ’ αγγίξει κανείς τόσο ελαφρά όσο το άγγιγμά σου

στο οποίο, πολύ απλά, ξετυλίγομαι
όπως ξετυλίγεται ένα φύλλο στις αρχές της άνοιξης , ή
διπλωμένο, ξεδιπλώνεται μες στη μισάνοιχτη παλάμη σου

αν όμως δεν το θες, αντί γι’ αυτό θα τυλιχτώ
όπως τυλίγεται ένα φύλλο έτοιμο να πέσει
που διπλώνεται μόνο του ξανά και ξανά

κι εσύ θα περάσεις
κι ο χειμώνας θ’ αντηχήσει
εκκωφαντικά

MATTHEW HOLLIS, Ground Water, Bloodaxe 2004
(μετ. Χρύσα Φραγκιαδάκη, ηλεκτρονικό περιοδικό ποίησης Poema)

Από τα πιο όμορφα και τρυφερά καλωσορίσματα του μήνα που διάβασα -ευχαριστώ Χρύσα! 🙂
Καλός ας είναι τούτος ο Δεκέμβρης, επιτέλους..!

Καλημέρα 🙂