Δέκα (χμμ..) πράγματα (χμμ..) που αγαπάω…

Η αλήθεια είναι ότι σχεδόν τέσσερα χρόνια πια στα blog, έχω παίξει πολλά «παιχνίδια» -ειδικά τα πρώτα χρόνια, που ήταν τα πράγματα πιο «αθώα», κάθε τρεις και λίγο κάποιος σκάρωνε ένα παιχνιδάκι που κυλούσε «αλυσίδα» και στους επόμενους.Με τον καιρό, κι εγώ κουράστηκα και τα παιχνίδια στην παρέα μου λιγόστεψαν. Όμως η blogoπαρέα αλλάζει με τον καιρό -κάποιοι σταματούν, κάποιοι έρχονται, κι έτσι καινούρια παιχνίδια ξεκινάνε.

Είναι επίσης αλήθεια ότι σχεδόν σε κανένα παιχνίδι δεν τήρησα τους κανόνες -ίσως μόνο στο Ιδιογράφως, που ξεκίνησε ο AfMarx -αλλά αυτό δεν το είδα σαν παιχνίδι, το αγαπήσαμε άλλωστε τόσο, που είναι πια κομματάκι μας -και το αποτέλεσμά του, ήταν εκπληκτικό.

Και τώρα, που με κάλεσαν να παίξω η Θαλασσένια, η Αγράμπελη και η Κουμπάρα, σκεφτόμουν τι να πω πια… Και θυμήθηκα ότι είχα ξαναπαίξει, ένα παρόμοιο παιχνίδι -αλλά δε μου πάει να τις κακοκαρδίσω. Έτσι, repost από παλιά -απλά, θα το προσαρμόσω. Άλλωστε, και πάλι τα ίδια θα ‘λεγα… Και τέλος οι πρόλογοι, παίζουμε τώρα! Το παιχνίδι λέγεται «Δέκα πράγματα που αγαπώ» ή κάπως έτσι.

Έχω πολλά πράγματα– που τα χρησιμοποιώ κάθε μέρα, που τα χρειάζομαι ή όχι, που τα μαζεύω γιατί μου αρέσουν… όταν όμως θέλησα να ξεχωρίσω τα αγαπημένα μου, δυσκολεύτηκα πολύ… Σκέφτηκα τους δίσκους, τα cd ή τα βιβλία μου – ή τα καθημερινά πράγματα που χρησιμοποιώ: γυαλιά, κλειδιά, μαντίλια, τσάντες… Αλλά κατάλαβα πως δεν έχω αγαπημένα αντικείμενα – τίποτε από αυτά που αγαπώ δεν είναι «πράγμα». Και κανένα από τα αντικείμενα που έχω δεν θα μου λείψει, αν το χάσω. Θα μου λείψουν όμως, άλλα – κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι:

αγαπημένους ήχους : το πρώτο κλάμα του γιου μου, το πρώτο γέλιο του, το πρώτο «μαμά»… τις φωνές (αχ αυτές οι φωνές!) και τα λόγια αγαπημένων φίλων. Τον ήχο της βροχής στα κεραμίδια, στο χωριό. Τον ήχο της φωτιάς στο τζάκι. Τον ήχο της θάλασσας, που αλλάζει κάθε τόσο. Το τριζόνι, που μας κάνει παρέα τα καλοκαίρια, και το τραγούδι του κοτσυφιού την άνοιξη…

αγαπημένες μυρωδιές: το χώμα βρεγμένο, όταν ποτίζω τα λουλούδια. Τη μυρωδιά του γιου μου όταν βγαίνει –ζεστός– από το μπάνιο. Τη μυρωδιά της κανέλας στο φαγητό. Τη «μυρωδιά» των Χριστουγέννων. Το αγιόκλημα και τα γιασεμιά, στα θερινά σινεμά. Τα ανθισμένα τριαντάφυλλα την άνοιξη. Τη μυρωδιά των καινούριων βιβλίων, και των φρεσκοξυσμένων μολυβιών. Τη μυρωδιά των αγαπημένων μου ανθρώπων που δεν είναι πια εδώ….

αγαπημένες γεύσεις: την αλμύρα της θάλασσας. Το παγωτό φιστίκι. Τη μαρμελάδα μόσφυλο που έφαγα πριν χρόνια στην Κύπρο. Τη μαύρη σοκολάτα. Τα μακαρόνια, μόλις βγουν από την κατσαρόλα, με φρέσκο χωριάτικο βούτυρο. Τα σταφύλια, μόλις κομμένα από την κληματαριά. Το ψητό καλαμπόκι του καλοκαιριού, και τα κάστανα του χειμώνα. Τα σαλιγκάρια, «μπουμπουριστά». Το γλυκό κόκκινο κρασί….

αγαπημένες εικόνες: η πρώτη μου τάξη στο σχολείο, κι η πρώτη δασκάλα. Το γαλαζοπράσινο της θάλασσας στην αγαπημένη μου παραλία. Το ουράνιο τόξο μετά τη βροχή, κι η λάμψh του φεγγαριού όταν γεμίζει. Το χαμόγελο του γιου μου μετά από «αταξία» για να με καλοπιάσει. Το πρώτο ηλιοβασίλεμα που είδαμε μαζί, και την πρώτη φορά που τον ξύπνησα να δει τον ήλιο να ανατέλλει. Το βλέμμα των ανθρώπων που αγαπάω από παιδί, πεντακάθαρο και λαμπερό. Το πράσινο του δάσους, το κόκκινο της πασχαλίτσας, το πορτοκαλί του βερίκοκου…

αγαπημένα αγγίγματα: Το πρώτο απαλό μάλλινο πουλόβερ που μου χάρισαν, και το πρώτο μεταξωτό πουκάμισο. Τα φύλλα, που τρίβονται ξερά ανάμεσα στα δάχτυλα το φθινόπωρο. Το χάδι του αγαπημένου μου παππού, στο μάγουλο. Το ζεστό χεράκι που μπήκε πρώτη φορά μέσα στο δικό μου, για να περπατήσει. Το παγωμένο μάρμαρο, το ζεστό ξύλο. Η «αντίσταση» των πλήκτρων του υπολογιστή στα δάχτυλα, που γίνεται «λέξεις» κι επικοινωνία. Το άγγιγμα στο μπράτσο και στα μαλλιά του ανθρώπου που αγαπάω…

Αυτά – ήχους, μυρωδιές, εικόνες, γεύσεις, αγγίγματα – τα κουβαλάω μαζί μου, χρόνια τώρα. Και είναι για μένα πολύτιμα. Θα με πονέσει πολύ αν τα χάσω – αν κάποτε δεν μπορώ να τα ανακαλέσω από τη μνήμη μου. Κι αυτός είναι κι ο μοναδικός μου φόβος, άλλωστε –μην ξεχάσω. Αυτά είναι τα αγαπημένα μου, και δεν φωτογραφίζονται, ούτε περιγράφονται, ούτε μπορούν να «κρατηθούν» -παρά μόνο στη μνήμη και στην καρδιά. Κι είναι κι άλλα, και κάθε τόσο μπαίνει κι ακόμα ένα στη «λίστα». Κι εύχομαι να πλουτίζει η συλλογή μου, όσο περνούν τα χρόνια.

Και βέβαια, δεν καλώ κανένα να συνεχίσει -ας το κάνει όποιος θέλει 🙂

Καλημέρα

καλό Σαββατοκύριακο! 🙂

Advertisements

συμπόσιο ikt @ αθήνα: “courage!!!”

(αντιγράφω από τη Maria Mikro Analogo, μια και το βρήκα ενδιαφέρον)

Η Athens Biennale & το Radiobubble, σαν καλούν στο συμπόσιο της ΙΚΤ με τίτλο “Courage!!!”, το Σάββατο 15 Μαΐου, 10 το πρωί με 2 το μεσημέρι, στο αμφιθέατρο του νέου κτηρίου του Μουσείου Μπενάκη (Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου). Το Συμπόσιο είναι ανοικτό στο κοινό. Η είσοδος είναι ελεύθερη. Δεν απαιτείται κράτηση θέσης. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Ομιλητές:

Κώστας Δουζίνας, πολιτικός επιστήμονας, καθηγητής Νομικής και διευθυντής του τμήματος Διεθνών Σχέσεων του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Σπουδών Birkbeck στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου | Markus Steinweg, φιλόσοφος | Sarat Maharaj, καθηγητής Εικαστικών Τεχνών και Γνωσιακών Συστημάτων στο Πανεπιστήμιο του Λουντ και την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μάλμο στη Σουηδία | Jalal Toufic, καλλιτέχνης

Παρουσιάστρια & συντονίστρια:

Chantal Pontbriand, ανεξάρτητη επιμελήτρια και κριτικός, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της IKT

Περισσότερες πληροφορίες για το συμπόσιο: Athens BiennaleIKT

Ακούστε το spot του συμποσίου εδώ, καθώς και την έκτακτη εκπομπή με τον Αυγουστίνο Ζενάκο, τονTheSkyEtc και τη maria mikro analogoεδώ.

———————————————————————–

(κατά τα άλλα… καλά 🙂  )

«Μεγάλωσα»..?

(η ανοιξιάτικη φωτογραφία που «ερωτεύτηκα» είναι του Sotiris Kan -και με την άδειά του, του την έκλεψα)

-Θα μεγαλώσεις και θα μάθεις, μου έλεγαν

-Θα μεγαλώσεις και θα καταλάβεις, μου έλεγαν

-Θα περάσουν τα χρόνια, θα γίνεις «σαν εμάς», θα δεις, μου έλεγαν (ξανά)

Και πέρασαν τα χρόνια. Και έγινα -περίπου- σαν «αυτούς». Και μεγάλωσα… Αλλά δεν κατάλαβα, δεν έμαθα. Δεν μπορώ ακόμα να δικαιολογήσω αυτά που δεν μπορούσα τότε. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τα «αυτονόητα» δεν είναι για όλους ίδια. Δεν μπορώ να καταπιώ την αδικία. Δεν μπορώ να «ταξιδεύω με τη φαντασία».

Κολλημένος στα ίδια τα λάθη
και να σέρνομαι
να ζητάω βοήθεια απ’ τη λάσπη
και ν’ ανασταίνομαι.

(ή, πώς το λέει ο Σωκράτης στην αγαπημένη μου Πριγκιπέσα; «… έλεγα περνούν τα χρόνια, θα συμμορφωθώ/ μα είναι δώρο-άδωρο ν’ αλλάξεις χαρακτήρα, τσάμπα κρατάς λογαριασμό, τσάμπα σωστός με το στανιό…»)
Δεν θέλω να είμαι «σωστή». Θέλω να είμαι η Νατάσσα – με τις καλές και τις κακές μου, με τα κουσούρια μου, με τα ζόρια μου, με τα χαμόγελα και τα δάκρυα. Όπως. Κι όταν χρειάζεται.

Μεγάλωσα θα πει

να κάνεις το παπί
Να ζεις στην απουσία
Να γίνεις εξουσία
Να μάθεις να γελάς
Και να παραφυλάς
Να παίρνεις αποφάσεις
Να απαγορεύεται να χάσεις
Μεγάλωσα σημαίνει
Να ζεις με αυτό που σ’ αρρωσταίνει
Να χτίζεις κι άλλα κεραμίδια
Να βγάζεις τόνους στα σκουπίδια
Να ρίχνεις σ’ άλλους τα άδικα
Να βλέπεις πρωινάδικα
Να ακούς πιστά τις αναλύσεις
Να αιμοδιψάς για ειδήσεις
Να λες και yes να λες και no
Να συνηθίσεις τα πορνό
Να πολεμάς στον καναπέ
Να μη μπορείς χωρίς φραπέ

Ωραία λοιπόν… Αν αυτά είναι τα «κριτήρια», όχι – Ευτυχώς, ξέχασα να μεγαλώσω!

(ακόμα…)

Αλλά ο «τίτλος» στο blog θα αλλάζει. Κάθε χρόνο. Και τα χρόνια θα μετράνε διαφορετικά -μέχρι…

Καλημέρα 🙂
Καλή Κυριακή

(και να προσέχετε… 😉  )

υγ. Είμαι στην εξοχή -στη Φύση, Ίνδικτε!- με πολύ άσχημο «σήμα» στο on the go. Έτσι το ποστ «ανεβαίνει» μόνο του, αυτόματα. Αλλά θα σας δω, κάποια στιγμή -μπορεί και σκαρφαλωμένη στη λεμονιά μου!

Φιλιά

Kabuli Kid

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ “KABULI KID” ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΦΙΛΙΠ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010, ΩΡΕΣ: 18:30, 20:30, 22:30, (οδός Θάσου 11 , τηλ: 210-8612476 περιοχή Πλατεία Αμερικής)

Σκοπός της προβολής είναι η συγκέντρωση χρημάτων για την οικογένεια του νεαρού Αφγανού Χαμιντουλάν Ναζαφί που σκοτώθηκε απο την έκρηξη βόμβας στα Πατήσια την 28 Μαρτίου 2010, και της αδερφούλας του.

Η είσοδος θα είναι ΕΛΕΥΘΕΡΗ ωστόσο θα υπάρχει ένα κουτί που ο καθένας θα μπορεί να συνεισφέρει ό,τι μπορεί. Το ποσό που θα συγκεντρωθεί θα δοθεί εξ ολοκλήρου στην μητέρα του θύματος, κυρία Ζάχρα Ναζαφί.

Η άτυπη ομάδα πρωτοβουλίας απο το facebook:

Ρίτσα Μασούρα (αρχική ιδέα)
Γιώργος Καραχάλιος (επικοινωνιακά fb)
Αρετή Καλεσάκη (επαφή με ιδιοκτήτη Σινε ΦΙΛΙΠ)
Πέγκυ Καρατζοπούλου-Βάβαλη (ιδέα προβολής ταινίας)
Στράτος Σαφιολέας (ιδέα για άνοιγμα λογαριασμού )
Δημήτρης Σπύρου (προσέφερε τον κινηματογράφο)
Και πολλοί φίλοι που προστέθηκαν μετά.

Λίγα λόγια για την ταινία
KABULI KID – ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΗΣ ΚΑΜΠΟΥΛ

Πώς τα βγάζεις πέρα όταν βρίσκεσαι μόνος σ’ ένα ταξί στους δρόμους της Καμπούλ, και είσαι μόλις 6 μηνών άνθρωπος?

Σκηνοθεσία: Barmak Akram
Σενάριο: Barmak Akram & Jean Claude Carriere
Ηθοποιοί: Hadji Gul, Valery Shatz, Helena Alam
Μουσική: Barmak Akram
Διάρκεια: 97’
Υπόθεση
Καμπούλ σήμερα. Η πόλη πασχίζει να συνέλθει μετά από 25 χρόνια πολέμου. Στο ταξί του Κάλεντ μπαίνει μια γυναίκα με το μωρό της. Το πρόσωπό της είναι κρυμμένο πίσω από τη μπούργκα. Παζαρεύουν την τιμή, τα βρίσκουν, φτάνουν στον προορισμό της, πληρώνει, φεύγει. Ο επόμενος πελάτης, βρίσκει στο πίσω κάθισμα το μωρό, παρατημένο. Παρατάει ο Κάλεντ το ταξί και τρέχει να την προλάβει, με το μωρό στα χέρια. Εκείνη έχει χαθεί ανάμεσα στο πλήθος και στις μπουργκοφόρες συμπατριώτισσές της. Μένει σύξυλος μ’ ένα αρσενικό μωράκι έξι μηνών. Ρωτά φίλους και γνωστούς τι πρέπει να κάνει. Πηγαίνει πίσω στο σημείο απ’ όπου την παρέλαβε. Μάταια. Πηγαίνει στην Αστυνομία, σε Ιδρύματα, στα τηλεοπτικά κανάλια. Μάταια. Η μάνα είναι εξαφανισμένη, κι αυτός, ένας μεροκαματιάρης ταξιτζής με γυναίκα και τρεις κόρες, νιώθει υπεύθυνος για αυτό το εξάμηνο αγοράκι.

Μια χαοτική, αστεία, περιπλάνηση σε μια πόλη που προσπαθεί να επιβιώσει, να συνεχίσει να ζει. Αιχμηρή, πλούσια σε δράση και συναισθήματα, η ανατρεπτική κωμωδία του Μπάρμακ Ακράμ, είναι ένα μοναδικό στο είδος του πορτραίτο της συναισθηματικής αφύπνισης ενός άντρα σε μια πόλη η οποία επιστρέφει στους τρελούς ρυθμούς της ζωής μετά από 25 χρόνια βίαιων συγκρούσεων.

ΩΡΕΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ
18.30, 20.30 & 22.30
Τηλ Σινε Φιλιπ: 210-8612476
Οδός Θάσου 11, περιοχή Πλατεία Αμερικής

Η ταινία και ο κινηματογράφος προσφέρονται, αντίστοιχα, από τις εταιρείες ΠΕΓΚΥ ΚΑΡΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ- P.C.V. A.E. και ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΛΑΝΟ (Δ.Σπύρου)

*Το post είναι copy-paste από το Μικρό Ανάλογο -έγραψα κι έσβησα πολλά, δεν ξέρω πια τι (κι αν χρειάζεται, τελικά) να πω κάτι παραπάνω. Προτίμησα να υπάρχουν κι εδώ όλες οι λεπτομέρειες, για όσους δεν έχουν λογαριασμό στο Fb.

*Ξέρω πως έχω καιρό να γράψω -δεν καλωσόρισα τον Απρίλη μου, δεν ευχήθηκα για την Ανάσταση, δεν έχω γράψει καιρό. Μα… πού θα πάει, θα ξαναβρεθεί -ο χρόνος, το κέφι, η διάθεση…

Καλημέρα 🙂

*να τα πούμε την Παρασκευή, ναι;

Η πλημμύρα που ένωσε τις θρησκείες

[ή, πώς ψάχνουμε να βρούμε αισιόδοξες ειδήσεις, όταν είμαστε «ζορισμένοι» από παντού 😉 ]


(Το πορφυρό ποτάμι, Σωκράτης Μάλαμας/στίχοι Θαν. Παπακωνσταντίνου -Ένα, 2002)


«Κατοικώ δίπλα στο ποτάμι, μα η γειτονιά μου δεν μου άρεσε καθόλου. Είχα, βλέπετε, την ατυχία να γειτονεύω με τους «άλλους». Ανθρώπους με διαφορετική καταγωγή, διαφορετική γλώσσα, θρησκεία, πολιτισμό. Πόσο θύμωνα όταν τους άκουγα να μιλάνε και δεν καταλάβαινα τι έλεγαν. Τι σχέση είχα εγώ μ΄ αυτούς; Δεν ήθελα να παίζω με τα παιδιά τους. Τους γύριζα την πλάτη (…) Ώσπου μια μέρα, άνοιξαν οι καταρράκτες του ουρανού. Οι δρόμοι έγιναν ρυάκια που γρήγορα βρήκαν τον δρόμο για το ποτάμι. Η στάθμη του ανέβαινε. Θ΄ αντέξουν τα φράγματα; Πιο πέρα ο Έβρος, μοναχικός και φαρμακωμένος, ξεχείλιζε την οργή του και στις δυο πλευρές που του γύριζαν την πλάτη χρόνια τώρα. (…) Στις οκτώ το βράδυ, δυνατά χτυπήματα ακούστηκαν στην πόρτα μας. Ένας αστυνομικός έβαλε τέλος στις ελπίδες μας. – Εκκενώστε αμέσως το σπίτι. Το ανάχωμα υποχώρησε. Φύγετε, φύγετε, φύγετε χωρίς καθυστέρηση. Σε πέντε λεπτά εγκαταλείπαμε το σπίτι. Αλλόφρων και η μελαχρινή γειτόνισσα, με τη φαρδιά βράκα, φώναζε στη γλώσσα της τα πέντε παιδιά της. Όλοι μαζί κατευθυνθήκαμε σ΄ ένα κοντινό υπερυψωμένο σημείο, όπου δεν κινδυνεύαμε. Δεν το σήκωνε η καρδιά μας να απομακρυνθούμε πολύ από τα σπίτια μας που σιγά σιγά άρχιζαν να πλημμυρίζουν. Εφιάλτης. Και τότε, μέσα στο σκοτάδι της βροχερής νύχτας, εγένετο φως… Και είδα. Είδα την ίδια απόγνωση στα μάτια των δύο μανάδων. Τον ίδιο τρόμο μπροστά στο κακό. Και τότε κατάλαβα. Δεν ήταν «άλλοι». Ίδιοι ήμασταν. Άνθρωποι. Τι σημασία είχε με ποιο όνομα επικαλούνταν τον Θεό τους; Τι σημασία είχε που η γλώσσα τους ήταν διαφορετική; Η γλώσσα της καρδιάς είναι ίδια. Η σταγόνα που κύλησε στο μάγουλό μου δεν ήταν απ΄ τη βροχή. Ήταν ένα λυτρωτικό δάκρυ αγάπης για τους ανθρώπους που μοιράζονταν μαζί μας την κακιά στιγμή. Το συνομήλικό μου μουσουλμανάκι ξεχώρισε το λαμπερό δάκρυ. Άπλωσε το κοκαλιάρικο, μελαψό χεράκι του και μ΄ άγγιξε απαλά. – Μην κλαις, μου είπε. Κι εγώ δεν τραβήχτηκα (…)».

Διάβασα αυτή την είδηση στα Νέα. Κι η αλήθεια είναι πως με συγκίνησε το κείμενο -και πιο πολύ που είναι γραμμένο από παιδί. Γράφτηκε για ένα διαγωνισμό που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος με θέμα «Ζω στον Νομό Έβρου, γράφω τη δική μου ιστορία», το πρώτο βραβείο πήρε το κείμενο της μαθήτριας της Γ΄ Γυμνασίου Γεωργίας Τοκαμάνη «Τη νύχτα που πλημμύρισε το ποτάμι».

Αν αφήνουμε τα παιδιά να μιλάνε, τελικά -κι αν ανοίγουμε και τ’ αφτιά μας- κάτι καλό μπορεί να βγει

Καλημέρα 🙂

Καλό Σαββατοκύριακο

Cherchez la femme…

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία
Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα
Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία

Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα

Από παιδί βιαζόμουνα, μα τώρα πάω καλιά μου
Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει
Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου
για μια στιγμή αν με λύγισε, σήμερα δεν με ορίζει

Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει
Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ που μ’ είδες
Στην άμμο πάνω σ’ είχα ανάστροφα ζαβώσει
τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες

Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο
διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα
Εδώ κοντά σου, χρόνια ασάλευτος να μένω
ως να μου γίνεις Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα

Ινδικός Ωκεανός 1951

(Νίκος Καββαδίας/Τραβέρσο 1975, Γυναίκα -Θάνος Μικρούτσικος/Γιάννης Κούτρας -Σταυρός του Νότου, 1979)

***[ναι, το έχει τραγουδήσει κι ο Γιώργος Νταλάρας 😉 ]

Κάποιοι φιλήσανε τον Ιούδα εκεί στο μέτωπο
κι άλλοι ψαρέψανε ουρανό σε ένα πηγάδι
άλλοι κρεμάσαν σα δικτάτορα ένα φυλαχτό
στις φυλακές πάντα ονειρεύονται το βράδυ

Κάναμε έκτρωση σε ό,τι αθώο μας απέμεινε
κι εσύ συνέλαβες με ένα άρωμα τυχαίο
μα τα τριαντάφυλλα που σου έστειλα λίγο έλειψε
χαράματα να σκοτωθούν σε ένα τροχαίο

Όσο αξίζει μια γρατζουνιά απ’ την ανάσα σου
δεν αξίζουν θεωρίες μιας ζωής

γυναίκα αν έχω κάνει λάθος συγχώρα με
γυναίκα αν είμαι σωστός μη μου το πεις

Κάποια πατρίδα τα χείλη μου τα φίλησε
φτηνά και με έσπρωξε γελώντας προς τη μάχη
κι όσοι της δώσαν το κορμί τους για παράσημο
αυτή έναν τάφο τους κάρφωσε στη ράχη

Όσα θηρία με ζυγώσανε τους έφτασε
να χορτάσουν μοναχά με τη στολή μου
μα οι ανθρώποι μ’ αφήσαν ήσυχο σαν έμαθαν
πως γυάλιζα ένα πολυβόλο στην αυλή μου

θυμάμαι κάποτε στα μάτια σου κυνήγησα
τον εαυτό μου με ένα μαχαίρι της κουζίνας
μα μόνο η τρέλα, μόνο η τρέλα μου με ξέπλυνε
σαν καταρράκτης απ’ το αμάρτημα της φτήνιας

Κι έτσι του κόσμου τα μπαλκόνια ερωτεύτηκα
αυτά που αγγίζουνε το βλέμμα με το στόμα
μα δε ξεχνάω τα υπόγεια που κυλίστηκα
γι’ αυτό η φτέρνα μου έχει δέσει με το χώμα

Απόψε πότισα τις ρίζες που ονειρεύτηκες
και τους καρπούς που εγκυμονούσε η τροχιά σου
κυρά, δε βρήκα μουσική που να σου άξιζε
πόνος στη γέννα προσκυνώ την αρχοντιά σου

Θα χαραμίσω τη ζωή μου περιμένοντας
να ‘ναι πολύ αργά για να τη διορθώσω
και στα ρουθούνια του ουρανού θα μπω ουρλιάζοντας
τη μύτη του πριν ξεψυχήσω να ματώσω.


(Χρήστος Θηβαίος, Γυναίκα (ντουέτο με την Emilia Ottaviano)/Είμαι αυτό που κυνηγάω,2000)

Ρούχα από χώμα και νερό προτού φορέσεις
ήμουν μαζί σου σε έναν άλλον ουρανό

κι αν ξέχασες το δρόμο είμαι εδώ
να σου θυμίσω τα παλιά να μην πονέσεις

Γυναίκα είσαι ζωή
απ τη φωτιά των άστρων απ’ του ήλιου το φιλί
πνοή του ανέμου ανάσα μου τραγούδι σε γιορτή

Κατέβηκα μαζί σου μέχρι εδώ
όνειρο φαίνεται παλιό και ξεχασμένο
Έκρυψες φως μέσα σε σώμα μυστικό
κράτησα μνήμες που με φέρανε κοντά σου


(Σωκράτης Μάλαμας-Γυναίκα/Το άδειο δωμάτιο,2005)

Γιατί… όταν οι άντρες αποφασίζουν να τραγουδήσουν (για) τη γυναίκα, μερικές φορές το κάνουν όμορφα….

Κι ας είπε η Simone de Beauvoir:

On ne naît pas femme· on le devient.
(Δεν γεννιέσαι γυναίκα. Γίνεσαι.)

Μερικές φορές, γεννιούνται εξαιρέσεις…


Je te dirais les mots, Μελίνα Μερκούρη (του Βαγγέλη Παπαθανασίου, από το album Si Melina… m’ etait contee, 1974)
Καλημέρα, καλή βδομάδα 🙂


*(τι λάσπη είναι πάλι αυτή που πέφτει απ’ τον ουρανό!)
*(ναι, κι ας μην πήρε ο Colin Firth το αγαλματάκι τελικά,
μου άρεσαν τα αποτελέσματα – κι ο Jeff Bridges που τελικά το κέρδισε είναι σπουδαίος, ακόμα και σ’ αυτό το ρόλο)

*και ναι, ξενύχτησα να τα δω, τα Οσκαρ -οι εφηβικές συνήθειες, δεν κόβονται εύκολα… Τσ!  😉