«μια εφηβεία επιεικής, που γίνεται 40…»

Και να, που έφτασε κι αυτό… Σαράντα, στρογγυλά -μ’ άρεσαν πάντα οι «στρογγυλοί» αριθμοί. Στα σαράντα χρόνια που πέρασαν, λοιπόν, νομίζω πως έχω να μετράω θετικά. Όμορφες αναμνήσεις, γλυκές στιγμές -αυτές είναι οι περισσότερες.
Φέτος τα γενέθλιά μου είναι μαζί με τη γιορτή του Άη Γιώργη. Με όσους «γνωριζόμαστε» από παλιά, μπορεί και να θυμάστε ότι με τον Άη Γιώργη έχω μεγάλες αγάπες -στις παιδικές μου αναμνήσεις έχει καταγραφεί σαν «η τελευταία στάση πριν τον Παράδεισο». Όπου Παράδεισος ήταν το χωριό στην Κρήτη, για τις καλοκαιρινές διακοπές. Και είχα πάντα πολλούς αγαπημένους Γιώργηδες: θείους, ο αγαπημένος ξάδερφος, ο πρώτος μου φίλος στο σχολείο, ο αγαπημένος μου Δάσκαλος, και μετά υπέροχοι φίλοι, κάνουν το όνομα ακόμα πιο αγαπημένο. Θεώρησα καλό σημάδι, λοιπόν, τη φετινή σύμπτωση. Και σβήνω τα σαράντα κεράκια μου, και κάνω ευχή: Να είναι καλά όσοι αγαπάω, να αντέχουν -και να αντέχω.

[αγαπημένε μου AfMarx, ευχαριστώ! Και… να σε χαιρόμαστε σήμερα :-)]

Στο διαδίκτυο, τα τελευταία 5 περίπου χρόνια που «κυκλοφορώ» σαν πασχαλίτσα, έχω συναντήσει πολλούς όμορφους ανθρώπους. Ένας απ’ αυτούς είναι ο κύριος Κώστας Κοτρώνης, που σε κάποιο σχόλιο που του έκανα (νομίζω ευχές για τα δικά του γενέθλια) μου χάρισε ένα διήγημα που δημοσίευσε στο περιοδικό «Κηρήθρες», την Άνοιξη του 2007. Και μιλάει για μια πασχαλίτσα που της αρέσει το διάβασμα και ο Μάλαμας! Παράξενη σύμπτωση, μια και μοιάζει σα να είναι λίγο γραμμένο «για μένα», χωρίς να με ξέρει!  Σκέφτηκα λοιπόν να το βάλω εδώ, να το μοιραστώ με τους φίλους μου. Και να πω ευχαριστώ ξανά.

Βρέθηκε να περπατά πάνω στο Σενάρια του Έρμαν Έσσε. Έψαχνε δρόμο. Μετά ξέφυγε στο βιβλίο της ανησυχίας του Πεσσόα και φτερούγισε στις τρεις σχεδίες του Τίτου Πατρίκιου. Από εκεί δεν έφυγε. Την έβλεπα, της άρεσε… Πήρα τον άνθρωπο καλαμπόκι και τον ακούμπησα δίπλα στον Πατρίκιο. Κοίταγε παράξενα. Ακαθόριστα. Λες και διάβασε τα Αμανίτα Μουσκάρια του Μεθενίτη.

Θυμήθηκα τον Παναγούλη που μες τη φυλακή έπαιζε ώρες με μια πασχαλίτσα. Κι ένα φίλο, που έλεγε ότι είναι κατάκτηση να βαριέσαι σ’ ένα άδειο δωμάτιο αλλά να ταξιδεύεις.

Άρχισα να της μιλάω. Έψαχνα τα μάτια της. Πήρα ένα μεγεθυντικό φακό και την είδα καλά. Κάτι μεγάλα πράσινα μάτια. Μου χαμογέλασε.
«Η αγάπη από τα μάτια πιάνεται, στα χείλη κατεβαίνει, κι από τα χείλη στην καρδιά ριζώνει και δεν βγαίνει.»
Όταν κοιτάς μια πασχαλίτσα, ξεχνάς τη μελαγχολία σου. Το κόκκινο είναι πολύ, το μαύρο λίγο. Ξεχάστηκα μαζί της, άρχισα να ονειροπολώ. Και φοβάμαι μην πετάξει και χαθεί.
Έκλεισα το ανοιχτό παράθυρο. Μεσημέρι καλοκαιριού. Πήρα την πανσιόν Εύα του Καμιλλέρι και της διάβασα το αρχικό τρίστιχο του Κλεμέντι «χρειάζεται καθημερινή άσκηση για να διασχίσεις το μακρύ δρόμο που οδηγεί στον Παρνασσό…» Μου φάνηκε ότι μούτρωσε και σκέφθηκα να βάλω μουσική. Μπορεί να μην την αρέσουν τα βιβλία και τυχαία να μπερδεύτηκε μέσα σ’ αυτά, νόμισα.
Ο Μάλαμας έλεγε τα δικά του «άμα δε λιώσουμε μαζί πώς θες να γίνουμ’ ένα».

 Πήγα στην κουζίνα να πάρω κρύο νερό να δροσιστούμε. Εγώ και η πασχαλίτσα. Γύρισα και την έψαχνα στη λάμπα, στις κουρτίνες, στα βιβλία, στους ατέλειωτους λογαριασμούς, στο Μετρονόμο που ήταν στο πάτωμα. Είχε χωθεί στη βλακεία του έρωτα ενός καλού γερμανού συγγραφέα. Τη βρήκα στη σελίδα 41. «Η Γιούντιθ κι εγώ κάνουμε που και που μικρές ανούσιες συζητήσεις που δεν μας αφήνουν αμφιβολία ότι είμαστε σε ευχάριστη διάθεση. Για παράδειγμα, προκύπτει το ερώτημα αν οι οδηγοί των τραμ που διασταυρώνονται θα έπρεπε να χαιρετιούνται ή όχι. Η Γιούντιθ πιστεύει ότι πρέπει να χαιρετιούνται, εγώ διαφωνώ, γιατί δεν είναι δυνατόν να χαιρετιούνται πενήντα ή εξήντα φορές την ημέρα. Αλλά δεν γίνεται και να κοιτάζουν κάθε φορά αλλού όταν διασταυρώνονται, λέει η Γιούντιθ. Δεν μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα και χαιρόμαστε που δεν είμαστε οδηγοί τραμ». Σε μια πρόχειρη έρευνα που έκανα ανάμεσα σε φίλους μισές μισές ήταν οι απαντήσεις. Σε μερικά πράγματα δεν βρίσκεις άκρη, σκέφθηκα…



Πήρα το καπάκι απ’ το μπουκάλι, το γέμισα νερό και το άφησα δίπλα της να πιεί. Η πασχαλίτσα κολύμπησε μες το καπάκι. Ήξερε καλό κολύμπι! Σκέφθηκα ότι γι’ αυτή αυτό το λίγο νερό είναι θάλασσα.
Πήρα μια μικρή χελωνίτσα, την έχω χρόνια τώρα και την έβαλα δίπλα στην πασχαλίτσα. Δεν παρατήρησα καμία αντίδραση. Η καθεμιά στον κόσμο της. Πλήρης αδιαφορία.
Η πασχαλίτσα συνέχισε να διαβάζει τον γερμανό συγγραφέα κι εγώ έναν Έλληνα, τον Μαμαλούκα, τη χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα. Ανταλλάσσαμε ματιές, χαμόγελα, νιώθαμε οικεία. Αυτή διάβαζε τις σελίδες πιο γρήγορα από μένα. Εγώ διαβάζω αργά, σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι τους ήρωες του βιβλίου, άσε που μερικές φορές μπερδεύομαι και χάνομαι μαζί τους. Τέλος πάντων, τα βιβλία δεν είναι για κατανάλωση… Άσε την πασχαλίτσα να διαβάζει γρήγορα…
Πήγε τρεις το πρωί, την πρωτοείδα το μεσημέρι κι είναι σα να γνωριζόμαστε χρόνια. Απίθανο!

Πάμε μαζί διακοπές; Βουνό ή θάλασσα; Αυτή ήθελε βουνό, εγώ θάλασσα. Πήγαμε και βουνό και θάλασσα. Αυτή με έκανε να αγαπήσω το βουνό κι εγώ τη θάλασσα. Στη θάλασσα συναντήσαμε κι ένα γλάρο που μας κορόιδευε, επειδή αυτός μπορούσε να πετάει. Κάνω κι εγώ μια βουτιά στα βαθιά, του είπα να έρθει μαζί μου, αλλά σιγά… Τελικά με τον γλάρο γίναμε οι καλύτεροι φίλοι. Είναι ωραίο να νιώθεις ότι έχεις ένα γλάρο φίλο.
Μια μέρα η πασχαλίτσα με ρώτησε αν έχω απωθημένα. Δεν άντεξα, της το είπα. Τη χρονιά που πέρασε έγινε μια μαγική ποιητική βραδιά και ήταν να διαβάσω ένα ποίημα του Τίτου Πατρίκιου. Όμως ήταν τόσος ο κόσμος που κάποιοι δεν προλάβαμε.
Γράψ’ το, μου είπε. Δεν είναι καλά να ζεις ανεκπλήρωτα.
Αυτό θα κάνω.
Η ΑΛΛΗ ΕΚΔΟΧΗ

Δε μένουν πολλά,
για νέα ποιήματα,
ίσως να έχουν όλα ειπωθεί,
από χιλιάδες ποιητές
εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Μένει μονάχα ο θάνατος
για τον καθένα μας
ανείπωτος.

Μένουν πολλά,
για νέα ποιήματα
κι ας έχουν όλα ειπωθεί
από χιλιάδες ποιητές
εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Μένει η υπόλοιπη ζωή
για τον καθένας μας
απρόβλεπτη κι ανείπωτη.
Τίτος Πατρίκιος: Η ηδονή των παραστάσεων

Καλημέρα🙂

Και του χρόνου ;-) 

55 thoughts on “«μια εφηβεία επιεικής, που γίνεται 40…»

  1. Μένουν πολλά ακόμα όνειρα να τα δεις να γίνονται πραγματικότητα.
    Και να γεννούν νέα όνειρα.
    Κι είναι νωρίς για να μετράς τα χρόνια που διάβηκαν.
    Καλύτερα να προετοιμάζεις τα χαμόγελα για τα πολλά που θα έρθουν.
    Χρόνια Πολλά…

    1. Νομίζω πως μένουν ακόμα κάμποσα, Σωτήρη μου
      ακόμα κι αν δεν «ονειρεύομαι» πια… 🙂

      Κι όχι, δεν τα μετράω, παρά μονάχα για να σκεφτώ τα όμορφα που μου ‘φεραν
      και τα χαμόγελα, ελπίζω να μη μας λείψουν
      ένα μεγάλο για σένα😀, κι ένα μεγάλο φιλί
      κι ευχαριστώ. Πολύ!

  2. Τα 40 είναι η καλύτερη ηλικία …
    η στιγμή της απόλυτης ωριμότητας …
    που μπορείς ν’ απολαύσεις και να εκτιμήσεις …
    όλες τις χαρές της ζωής και στο λέω αυτό …
    από πείρα εγώ που τά ‘χω πατήσει προ πολλού !!!
    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ λοιπόν, να χαίρεσαι την κάθε
    στιγμή μιας κι έχει τη δική της ομορφιά και …
    πάνω απ’ όλα Υγεία, Αγάπη και δημιουργικότητα !!!

    1. Να είσαι καλά, Άγρυπνε Φίλε μου🙂
      (μ’ αρέσει που μιλάει η πείρα!)

      Αν και εδώ και πολλά χρόνια έχω δηλώσει -και νομίζω πως το καταφέρνω- πως «ξέχασα να μεγαλώσω».

      Σ’ ευχαριστώ πολύ για τις ευχές, Φιλιά!

  3. Μαμά…ετών 4ο!
    Αυτό πρέπει να γιορταστεί δεόντως.
    Και μελωδικώς βεβαίως βεβαίως.
    Από τον Πόντο μέχρι την Κρήτη, και από την Κω μέχρι τα ελληνόφωνα χωριά της Κάτω Ιταλίας θα τραγουδήσουν για τα 40.
    01. Adem Ekiz and Nikos Michailidis-Σαράντα Μήλα Κόκκινα
    02 – ΨΑΡΑΝΤΩΝΗΣ – Σαράντα Παληκάρια
    03.Ψαρογιώργης-Σαράντα Μέτρα Θάλασσα
    04-Zagara – Eros nella Grecia Salentina-Saranta fidda(σαράντα φύλλα)
    05. Μικρές Περιπλανήσεις-Νίκος Παπάζογλου-Σαράντα Μίλια Ναυτικά
    06.Δημήτρης Μητροπάνος -Σαράντα οργιές η πίκρα μου

    https://rapidshare.com/files/459020352/40th-birthday-compilation.rar

    1. Στο έχω πει, ε; Πως είσαι φοβερός;
      Και ο καλύτερος φίλος που έκανα ποτέ;
      (Και του χρόνου στα 41, να δω τι θα βρεις!😆 )

      Χρόνια σου Πολλά
      να σε χαιρόμαστε οι που σ’ αγαπάμε
      Φιλιά Πολλά!

      1. Αστεία αστεία, μια χαρά συλλογή βγήκε…
        Την ακούω και μ’ αρέσει πολύ.🙂
        (Στα 41 δεν θα σου μιλάω. Δεν μιλάω με μεγάλες…χαχαχαχα)

  4. Καλησπέρα προς καληνύχτα και καλημέρα! Τώρα στα 40 σου νατΑσάκι, είναι καιρός να «κλειδώσεις», για να αποφύγεις και τα «σκολιανά» του Αλουφάνιου. Σκέψου ότι είναι το «μαξηλαράκι» με την κεκτημένη σοφία και ωριμότητα αφού έχεις κάνει σαράντα μίλια ναυτικά, κουβαλώντας 40 οργιες πίκρας και περνώντας από σαράντα κύματα, φορώντας σαράντα πήχες δίμυτο μη ξεχνώντας να απολαύσεις και τα σαράντα κόκκινα μήλα. Όπως και νά ‘χει, Χρόνια σου Πολλά και καλά. Θα σου αφιέρωνα το παρακάτω τετράστιχο αλλά, είναι άστοχο για σένα και το αφιερώνω στον Αλουφάνιο.
    Στα τριάντα σου δεν κρατιόσουνα
    για άνετος μου περνιόσουνα
    τώρα στα σαρανταπέντε πατριάρχης το ‘χεις δει!!!!

    1. χαχαχαχαχαχαχα Χρήστο!!!
      Σ’ ευχαριστώ πολύ!
      (μην τον καρφώνεις κι εσύ τόσο τον αγαπημένο μου AfMarx!!!)😉

      Φιλιά κι ευχές, να είσαι καλά!

  5. Χρονια καλα, Νατασσα, και να χαιρεσαι οσους αγαπας.
    Κοιτα να κανεις μεγαλο παρτυ και παρε δυναμεις να σβησεις τα 40 κερακια.
    Και να μην σπαταλας ενεργεια,κοιτωντας πισω, εχεις πολλα ακομα να κανεις!🙂

    1. Σ’ ευχαριστώ Κροτ!
      (παίρνω δύναμη, έχω τόσους αγαπημένους γύρω γύρω! ;-))

      Χμμ… κοιτάζω πίσω, για να πάω μπροστά καλύτερα😉
      Φιλιά!

  6. άιντε ρε!
    θα σε δω στα 50…🙂🙂🙂🙂

    αγαπημένη σκανταλιάρα μικρή!!….
    να τα εκατοστήσεις
    κι όλα που θα ποθήσεις
    χαλάκι στη πόρτα σου μπροστά
    κι ας είν’ τα χρόνια σου κυματιστά..!!!

    πολλά πολλά φιλιά συμπληρώνουν τις ευχές…
    εντάξει! και γέλια!!!!!!!!!!!!!!!!!

  7. Χρόνια πολλά και καλά εις διπλούν (και για χθες) εύχομαι. Ό,τι καλύτερο όχι μόνο για σένα αλλά και για την οικογένεια με τον δικό σου μοναδικό τρόπο!

    1. Ευχαριστώ, mamma mia!
      Πολύ πολύ!
      Και να περάσουν γρήγορα όσα σας βασανίζουν, να βρεθούμε -χρωστάω τούρτα!
      Φιλιά σ’ όλους σας, πολλά!🙂

  8. «Η Αγάπη από τα μάτια πιάνετε και από τα χείλη στη καρδιά ριζώνει και δεν βγαίνει»….
    Χρόνια Πολλά και ακόμα καλύτερα, στην αγαπημένη μου φίλη και συνταξιδεύτρια!
    Τα ΑΦ παντοτινά! 😉

    1. Σ’ ευχαριστώ πολύ μαγισσούλα μου
      για όλα -κι όλα πολλά από μας: φιλιά, αγκαλιές κι αγάπη!
      ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ!🙂

  9. Χρόνια σου Πολλά Νατασσάκι με χαρές, υγεία, αγάπη και αντοχές.. -πάντα χρειάζονται κι αυτές:)

    Όσο για τα 40, όμορφα είναι ειδικότερα αν έχουνε προηγηθεί όμορφα χρόνια. Καλωσήρθες στο club των 40άρηδων εφήβων;)

    Φιλάκια πολλά πολλά!

    1. Εσένα, αγαπημένε μου, θα σ’ αγαπούσα ακόμα κι αν σε έλεγαν… ξέρω γω, Παρμενίωνα! 😉

      Πολλά πολλά φιλιά, κι από δω -κι ευχαριστώ!🙂

    1. Καναλιώτη, όταν θα κάνω πάρτι, εκτός από τον γνωστό μας -επαγγελματία-Dj, έχω τουλάχιστον 4 ακόμα, δλδ????😆

      Σ’ ευχαριστώ πολύ κι από δω, για όλες τις ευχές. Φιλιά στην Αφρο και καλό σας κουράγιο οικογενειακώς 😉

  10. Γιατί δεν μου έρχεται κάτι καλό; Το μόνο που σκέφτομαι είναι τα «σαράντα παλληκάρια»…

    Χρόνια πολλά και καλά! Να περνάς υπέροχα με τους αγαπημένους σου🙂

    1. Κουμπάρα, έχουμε dj λέμε!!!
      :p

      (μια χαρά είναι τα σαράντα -άσε που, δεν πάει να λέει η ταυτότητα, είμαι εγώ σαράντα;; Ε;;;;)😆 😆
      Φιλάκια πολλά🙂

  11. Στο είπα να το γραψω κι εδω για το αρχείο

    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΝΑΤΑΣΣΑΚΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!

  12. «Tι σαράντα, τι πενήντα, τι εξήντα,
    τι σημαίνει αν είναι λίγα ή πολλά,
    η καρδιά δίνει στον άνθρωπο αξία,
    κι η δική σου σα μιας έφηβης χτυπά!» 😉

    Χρόνια πολλά, έστω και λίγο αργά!

  13. Τώρα αρχίζουν τα ωραία, με την επιστροφή στον αυθεντικό εαυτό και στη σοφία! Μόνο για σένα για κανέναν άλλο πια!
    Χρόνια πολλά κι αληθινά!

  14. Καλύτερη στ’ αρώματα
    βάζουνε τη λεβάντα
    και ηλικίας ο σταθμός
    σίγουρα τα σαράντα!

    ΥΓ. Ευχές (καθυστερημένες) για άλλες 2 φορές τόσα!

Τα σχόλια είναι κλειστά.