11!

Και να που περπατάμε (ναι, μαζί «περπατάμε»!) στα έντεκα -καινούρια δεκαετία για τον Άκη, μαζί με αλλαγές στη ζωή του -στη ζωή μας. Που τις αντιμετωπίζει με θάρρος, χιούμορ, δύναμη και χαμόγελα -ειδικά αυτά τα χαμόγελα, ξέρω από πού τα κληρονόμησε :).

Μεγαλώνει, ωριμάζει, τρέχει με χίλια -όπως η εποχή του. Κι ενώ καιρό τώρα έπαψε να είναι το «αγοράκι» που ήξερα, κι έχει αρχίσει κι είναι ένα έφηβο αντράκι (ο άντρας του σπιτιού, πια -έτσι κι αλλιώς), εμένα θα είναι πάντα ο Πιτσιρικάς μου -έχει «τις συμπτώσεις» του, άλλωστε, το τραγούδι: κυκλοφόρησε περίπου τις μέρες που γεννήθηκε ο Άκης!

Έχω γράψει εδώ μέσα πολλά για τον Άκη -στα 8, στα 9, στα 10. Και άλλες φορές, για το πως περνάμε, για τα ζωάκια του, για το καράτε και τις ζώνες του, για τις ζωγραφιές του. Τούτο το blog λειτουργεί και σαν ημερολόγιο, τελικά -γυρίζω πίσω, θυμάμαι και χαμογελάω. Κι ελπίζω πάντα έτσι να είμαστε -με χαμόγελο, ακόμα και στα πιο δύσκολα.

Χρόνια Καλά, Γιε! Και πολλά, και χαρούμενα -να είσαι γερός. Τι άλλο να σου πω;

Η «μάνα» (κουράγιο;;; Χμμ… 😉 )

Καλημέρα! 🙂

Advertisements

10!

birthday-cake-3Πάντα, από πολύ μικρή, αγαπούσα τα παιδιά. Τα μικρότερα παιδιά. Έκανα παρέα μαζί τους, έπαιζα, τους τραγουδούσα,τους διάβαζα -και μεγαλώνοντας σκεφτόμουνα πώς θα ήταν να έχω δικά μου. Ήθελα πολλά –πέντε ή έξη, έλεγα– κι ένα μεγάλο σπίτι στην εξοχή. Με ζωάκια και λαχανικά, δέντρα και λουλούδια (να η εξήγηση της farmas, blueprints!;)).

Μεγαλώνοντας, δεν έκανα τίποτε από όλα αυτά (βέβαια, ποτέ δεν είναι αργά :p). Ζω στην πόλη -ευτυχώς στην «άκρη» της, αλλά πάλι πόλη είναι- σε ένα διαμέρισμα χωρίς καν κήπο. Κάνω (έκανα, μέχρι πριν λίγο καιρό) μια δουλειά που δεν έχει καμιά σχέση με όσα ονειρεύτηκα, κι έχω ένα μόνο παιδί -που κάνει για 10 πρέπει να ομολογήσω… Απ’ όλες τις απόψεις.

Αυτό το παιδί, που γεννήθηκε σαν σήμερα -τέτοια ώρα περίπου- πριν 10 χρόνια! Και κλασσικά αναρωτιέμαι πότε πέρασαν, πώς μεγάλωσε, πού θα φτάσει… Για την ώρα είναι ένα απίστευτο πιτσιρίκι, με γνώσεις, χιούμορ, άποψη. Είναι γλυκός, τρυφερός, απίστευτα δίκαιος, πεισματάρης, χαμογελαστός. Μαθαίνει να εκφράζεται, να βάζει σε σειρά τις σκέψεις και τα θέλω του, να «μιλάει» με μουσική και ζωγραφιές. Είναι και διάφορα άλλα, που δεν θα κάτσω να τα αραδιάσω εδώ -παιδί μου είναι, κουκουβάγια μαμά…

Όμως είναι σπουδαίο να συμπληρώνεις μια ολόκληρη δεκαετία, δεν είναι; Ο Άκης άρχισε να ξεφεύγει από το «παιδάκι», άρχισε να φαίνεται πια -και το απόγευμα θα σβήσει για πρώτη φορά διψήφιο αριθμό κεριών στην τούρτα. Αλλά, όπως μας δήλωσε, καθόλου δεν βιάζεται να μεγαλώσει -«μια χαρά είμαι κι έτσι μαμά!»

Figure 10 Birthday Cake with Chelsea Badge

Χρόνια σου Καλά, αγόρι μου-όμορφα, τρυφερά, γεμάτα, χαρούμενα και δυνατά. Κι εμείς, εδώ θα είμαστε -πλάι σου.

Δε βιάζομαι να μεγαλώσω Βαγγέλης Γερμανός, Βεατρίκη Κάντζολα-Σαμπατάκου/Τατιάνα Ζωγράφου

Καλημέρα 🙂

υγ1. Το ποστ ήταν να ανέβει στις 8:30 το πρωί, όπως γεννήθηκε ο Άκης. Αλλά -διακοπή της Δεή από το πρωί ως τώρα, άλλαξε τα σχέδια -πάλι καλά!
υγ2. Την τούρτα την διάλεξε μόνος του, ψάχνοντας στο google -είναι η αγαπημένη του αγγλική ομάδα 🙂

Σφεντόνα…


Σαράντα χρόνια έφηβος
κοντά μισό αιώνα
το καλοκαίρι άσπριζα,
μαύριζα τον χειμώνα.
Σαράντα χρόνια ανώριμος
ξεφτίλας Δον Κιχώτης.
Σαράντα χρόνια φρόνιμος,
σαράντα χρόνια πότης…
Γεννήθηκα σ’ ένα χωριό
Τετάρτη μεσημέρι.
Γιατρός δε με ξεπέταξε
μα μιας μαμής το χέρι.
οι συγγενείς μαζεύτηκαν
από νωρίς στο σπίτι:
Πώς είναι έτσι το παιδί
και τι μεγάλη μύτη!


Μα εγώ από τον ύπνο μου
την έκανα κοπάνα.
Τέντωνα τη σφεντόνα μου,
σημάδευα αεροπλάνα.
Και πάνω στο καλύτερο
με ξύπναγαν με βία
για να μ’ αποκοιμήσουνε
δασκάλοι στα θρανία.

Κι ενώ όλα τα θυμόμουνα
κι είχα μυαλό ξουράφι,
να μεγαλώσω ξέχασα
και έμεινα στο ράφι.
Έτσι για πάντα κράτησα
την παιδική μου εικόνα,
εκείνου του αλητάμπουρα
που κράταγε σφεντόνα.

Παλιέ μου φίλε, γνώριμε,
συμμαθητή, θαμώνα,
μαζί μου απόψε έφερα
εκείνη τη σφεντόνα.
Μην πάει ο νους σου στο κακό,
πουλιά δε θα χτυπήσω.
Με κότσυφες και πέρδικες
τι έχω να χωρίσω;

Τα παιδικά μας όνειρα
θα σας εκσφενδονίσω,
με χρώματα και μουσικές
θα σας τα τραγουδήσω.
Παλιέ μου φίλε, γνώριμε,
συμμαθητή, θαμώνα,
απόψε που βρεθήκαμε,
σου δίνω τη σφεντόνα.

Ο εικονιζόμενος «σφεντονιστής» βεβαίως δεν είναι 40 χρόνια έφηβος -είναι όμως έτοιμος να πατήσει το πρώτο σκαλί της εφηβείας. Και την προβλέπω «ζόρικη» -θα δείξει.

Η σφεντόνα είναι δώρο, της Ρούλας και του συντρόφου της -τη δοκιμάσαμε, λειτουργεί!!!  Κι ευχαριστούμε πολύ πολύ, για όλα.

Αφιερωμένο σ’ όλους σας -μα ξεχωριστά στους «σφεντονιστές» κάθε ηλικίας, στο Ρουλιώ και στο Φωτεινό Αστεράκι, που είναι το αγαπημένο της πρώτο τραγούδι.

Καλημέρα και σήμερα 🙂

καλό Σαββατοκύριακο!

234 ποστ+ 9644 σχόλια= 2 χρόνια :)

– Μαμά, τι κάνεις εκεί;
– Φτιάχνω ένα blog, αγάπη μου.
– Τι είναι αυτό;
– Είναι κάτι σαν ημερολόγιο. Γράφεις τις σκέψεις σου, τι σου συμβαίνει κάθε μέρα, τι θα ήθελες να μοιραστείς με τους άλλους ανθρώπους… ό,τι θες!
– Και γιατί δεν το γράφεις σε τετράδιο και το γράφεις στο κομπιούτερ;
– Γιατί θέλω να μπορούν να το διαβάζουν και άλλοι άνθρωποι.
– Και πως θα τα διαβάζουν όλοι αυτοί; Αφού τα γράφεις στο κομπιούτερ μας! Μόνο εγώ κι ο μπαμπάς μπορούμε να τα δούμε!
– Θα τα «ανεβάζω» στο Internet.
– Όπως αυτές οι σελίδες που βλέπω όταν ψάχνω για εικόνες και παιχνίδια;
– Περίπου. Δεν ξέρω αν θα βάζω παιχνίδια(!), αλλά εικόνες και φωτογραφίες σίγουρα θα μπορώ, μόλις μάθω……
– Καλά. Μπορείς να βάλεις και ζωγραφιές;
– Νομίζω πως μπορώ.
– Πάρε λοιπόν μια, να το στολίσεις!
Και, μόλις μάθω να ανεβάζω εικόνες, θα το στολίσω!!!


Αυτές (οι λιγότερες από 150) ήταν οι πρώτες λέξεις που έγραψα, πριν δυο χρόνια ακριβώς, εδώ «μέσα». Είναι σχεδόν κατά λέξη μεταφορά του διαλόγου που είχα με το γιο μου (που να ‘ξερα, και που να ‘ξερε τι μας περίμενε…) όταν είδε τι «σκάλιζα» στον υπολογιστή. Ήταν η πρώτη πετυχημένη απόπειρα να ανεβάσω κείμενο, αφού είχα δοκιμάσει νωρίτερα στον blogger και μου είχε φανεί πολύπλοκο! Και έτσι, με τον Άκη δίπλα μου (αφού και το όνομα του blog είναι το όνομά μου και το δικό του μαζί) ξεκίνησα.

Φυσικά, η γνωριμία μου με τα blog είχε γίνει πολύ νωρίτερα -διάβαζα και παρακολουθούσα σχεδόν έξη μήνες κάποια, μέχρι να πάρω το θάρρος να γράψω σχόλια. Και συνειδητοποίησα ότι δεν μου άρεσε να σχολιάζω «ανώνυμη». Ήθελα όπου μιλούσα να ξέρουν ποιά είμαι, τι είμαι, τι πιστεύω, τι μ’ αρέσει… Κάπως έτσι άρχισε. Και σιγά σιγά, μετά τις ζωγραφιές και τα νέα της ημέρας, άρχισα να γράφω πιο πολλά. Και να σχολιάζω -αυτό ήταν βασικά που μου άρεσε πάντα- και να ψάχνω και να μοιράζομαι ότι βρίσκω.

Και να επικοινωνώ. Στην αρχή εδώ, δειλά δειλά στο τηλέφωνο με κάποιους, ύστερα από κοντά… Κι έφτασα σήμερα, δυο χρόνια μετά, να λέω πως έχω φίλους στα blog. Φίλους αληθινούς, που μοιραστήκαμε χαρές (κι έχω ένα προαίσθημα ότι έρχονται κι άλλες), αγάπες, λύπες, ζόρια, αγωνίες, αρρώστιες, ακόμα και απώλειες αγαπημένων. Και σταθήκαμε εκεί δίπλα ο ένας στον άλλο, από κοντά ή από μακρυά, και γελάσαμε και κλάψαμε μαζί.Και χρωστάω πολλά ευχαριστώ, σε πολλούς. Σε όλους αυτούς που θα ήθελα να αφιερώσω τούτο το ποστ, σήμερα.

Δεν είμαι από τους ανθρώπους που «γράφω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου», «γράφω όπως αναπνέω», το γράψιμο για μένα δεν ήταν ποτέ «ανάγκη». Στην πραγματικότητα, ούτε ημερολόγιο δεν είχα ποτέ, ούτε έγραφα ποτέ κάτι πέρα από τις εργασίες του σχολείου… Και πώς κατάφερα εδώ να γράφω κατεβατά (η «αξία» των οποίων αμφισβητείται -κυρίως από μένα), ακόμα δεν το έχω καταλάβει. Αλλά έτσι κι αλλιώς, τις περισσότερες φορές προτιμώ να πω ότι θέλω με λόγια «δανικά». Με αγαπημένα τραγούδια, ποιήματα, ακόμα και με εικόνες. Κι έχω βάλει πολλά από τα αγαπημένα μου τόσο καιρό.

Για σήμερα λοιπόν, ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι, από την πρώτη μέρα που το άκουσα. Και νομίζω μου ταιριάζει, και σε σας το ίδιο:

Ν’ αγαπάς, Παντελής Θαλασσινός (Νίκος Βελιώτης /Στης καρδιάς μου τ’ ανοιχτά, 2003)


Και μια κι εδώ είναι -για μένα τουλάχιστον- σαν παιδικό παιχνίδι, ορίστε ένα αγαπημένο:

Τυφλόμυγα, Βασίλης Παπακωνσταντίνου (Άλκης Αλκαίος/Ουράνια Τόξα Κυνηγώ, 2009)

μια και…

Τα χρόνια πέρασαν περνάμε άλλη φάση
κι αν σε προσπέρασα δε σ’ έχω ξεπεράσει
όχι, δεν είναι η μοναξιά που με πειράζει
μόνο το βλέμμα ενός παιδιού που με κοιτάζει
πόσο σου μοιάζει, πόσο μου μοιάζει…

Και του χρόνου, λοιπόν. Να είμαστε καλά, εδώ ή αλλού -δεν έχει σημασία. Και να επικοινωνούμε 🙂

Καλημέρα, πάντα -ό,τι ώρα κι αν είναι 🙂

υγ. Γιώργη, και του χρόνου κι εσύ -μια και είσαι ο μοναδικός φίλος μου που έχουμε μαζί blogoγενέθλια! 🙂

*** Τούρτα (ψηφιακή, και την αληθινή από κοντά!)


Ευχαριστώ Λ. Παπάκη!

Της Πέμπτης…

Μέσα στη βουή του δρόμου
ήταν να ‘βρω τ’ όνειρό μου,
να το βρώ και να το χάσω
κι ούτε πιά που θα το φτάσω.

Μιά στιγμή πέρασε μπρός μου
κι ήταν η χαρά του κόσμου,
η χαρά που μας ματώνει
σαν οι πιο μεγάλοι πόνοι.

Πέρασε όπως περνούνε
όσα δέ θα ξαναρθούνε –
πουλιά πού ‘χουν φτερουγίσει
σύννεφα μέσα στη δύση.

Κι άφησε στο πέρασμά του
– πέρασμα ζωής, θανάτου –
στην καρδιά μου σα σφραγίδα
ώ… την πεθαμένη ελπίδα.

Μιάν ελπίδα πεθαμένη
που μας ζεί και μας πεθαίνει
κι όλο μας τραβάει δώ κάτου
ώςτην πόρτα του θανάτου.

Όνειρο γλυκό και ξένο
και παντοτινά χαμένο,
σε κρατώ στο νού μου ακόμα
σαν τριαντάφυλλο στο στόμα.

Όταν πέρασες με πήρες
κι όλες μου άνοιξες τις θύρες
με το μαγικό κλειδί σου
του χαμένου παραδείσου.

Οι Domenica είναι ένα συγκρότημα που εμφανήστηκε για πρώτη φορά το 1999, με το δίσκο «Τα άχρηστα ρολόγια«. Ακούστηκε αρκετά τότε, μέχρι την άνοιξη του 2002, που κυκλοφόρησαν το επόμενο. Είχε τίτλο «Μέσα στη βουή του δρόμου». Τη μουσική έχει γράψει ο Δημήτρης Κανελλόπουλος και στους στίχους των τραγουδιών είχε για μένα έκπληξη: μελοποιημένα ποιήματα, και μάλιστα ποιητών όπως ο Ναπολέων Λαπαθιώτης και ο Μήτσος Παπανικολάου. Προσπάθησα να θυμηθώ που το ήξερα (δεν είχαμε τότε google στα ελληνικά, νομίζω -αλλά έτσι κι αλλιώς, εγώ στο σπίτι είχα μια άθλια dial-up σύνδεση -δεν θα βοηθούσε…), εγκυκλοπαίδεια ακόμα δεν είχαμε, ήμουν σίγουρη ότι το είχα διαβάσει όμως, χωρίς να έχω βιβλίο του. Και άρχισα να ψάχνω τις ανθολογίες ποιημάτων που είχα, μέχρι που έφτασα στον 7ο τόμο της Ποιητικής Ανθολογίας του Λίνου Πολίτη. Εκεί, ανάμεσα στον Καβάφη, το Σικελιανό, το Βάρναλη, τον Καρυωτάκη και άλλους της γενιάς του ’30-’40, στο τέλος του βιβλίου ήταν 3 ποιήματα του Μήτσου Παπανικολάου · και αυτό που έψαχνα. Ο ποιητής δεν είναι από τους πιο γνωστούς, αν και μερικά από τα ποιήματά του είναι όμορφα, και η σύντομη ζωή του έχει ενδιαφέρον. Αλλά αυτά τα έμαθα πολύ αργότερα, σκαλίζοντας -βεβαίως- το γούγλη μου. Τότε είχα μείνει στα τραγούδια. Και τώρα το θυμήθικα, γιατί ξαφνικά μετά από πολύ καιρό το ακούσαμε στο ραδιόφωνο και ο Άκης είπε: Μαμά, το θυμάσαι αυτό, που ήμουνα μικρούλης και το τραγουδούσα; Πραγματικά, ήταν από τα πρώτα τραγούδια που έμαθε -τον έχουμε σε βιντεάκι να το τραγουδάει κάνοντας ότι παίζει κιθάρα μαζί με το θείο του!

Για τον αστερΆκη μου, λοιπόν, το τραγούδι της Πέμπτης.

Καλημέρα 🙂

τέλος, κι αρχή;…

Έγραψα κι έσβησα άπειρες φορές τούτο το κείμενο… Δεν ξέρω τι να πω, δεν ξέρω τι να ευχηθώ φέτος 

Δεν έχω ξανακάνει πιο «αμήχανες» γιορτές… 

Έκλεψα λοιπόν, μια ζωγραφιά του Άκη από το αγαπημένο του βιβλίο, το Μικρό Πρίγκιπα….

αντί για άλλα λόγια 

κι αντί για  ευχή….

– Τώρα και εκατομμύρια χρόνια, τα λουλούδια πετάνε αγκάθια. Κι όμως, τώρα και εκατομμύρια χρόνια, τα αρνιά τρώνε τα λουλούδια. Δεν είναι, λοιπόν, σοβαρό θέμα να προσπαθείς να καταλάβεις γιατί τα λουλούδια κουράζονται τόσο πολύ για να ξεπετάνε αγκάθια που ποτέ δεν χρησιμεύουν σε τίποτα; Δεν είναι σημαντικό πρόβλημα ο πόλεμος ανάμεσα στα αρνιά και τα λουλούδια; Δεν είναι πολύ πιο σοβαρό και πιο σημαντικό από τους λογαριασμούς ενός χοντρού κόκκινου κυρίου; Κι αν εγώ ήξερα ένα μοναδικό στον κόσμο λουλούδι, που δεν υπήρχε πουθενά αλλού, εκτός από τον πλανήτη μου και που ένα μικρό αρνί μπορεί να το καταστρέψει με μια χαψιά, έτσι, ένα πρωί, χωρίς να καθόλου να σκεφτεί αυτό που κάνει, αυτό δεν είναι σημαντικό και σοβαρό θέμα;

 

Κοκκίνισε, ύστερα πρόσθεσε:

– Αν κάποιος αγαπάει ένα λουλούδι που δεν υπάρχει παρά μόνο ένα δείγμα του μέσα σε εκατομμύρια και εκατομμύρια αστέρια, αυτό είναι αρκετό για να νιώθει ευτυχισμένος όταν το κοιτάζει. Σκέπτεται «Το λουλούδι μου είναι κάπου εκεί…» Μα αν το μικρό αρνί φάει το λουλούδι, θα ‘ναι για κείνο σαν να είχαν ξαφνικά σβηστεί όλα τ’ αστέρια! Κι αυτό δεν είναι σημαντικό!…

natasa-001

«Voici mon secret. Il est très simple: on ne voit bien qu’avec le cœur. L’essentiel est invisible pour les yeux.»

«Αυτό είναι το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό. Μόνο με την καρδιά μπορεί κάποιος να δει σωστά – αυτά που είναι πραγματικά σημαντικά δεν μπορούν να τα δουν τα μάτια».

..και, όχι το πιο αγαπημένο μου τραγούδι, αλλά σίγουρα αυτό που άκουσα πιο πολλές φορές τη χρονιά που πέρασε
και που –σπάνια μου συμβαίνει– από την πρώτη φορά ένιωσα ότι το έχουν γράψει για μένα 🙂

Να μ’ αγαπάς (Gente que si), Τρίφωνο – Λίνα Νικολακοπούλου/Carlos Libedinsky (Προσοχή Τρίφωνο, 2008)

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά

Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ’ όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό

Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν, δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός 
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου, σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί σ’ ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί….

 

Καλημέρα 🙂

Καλή -καλή -καλή 

καλύτερη χρονιά..!  🙂

Τραγουδάκια γάλακτος…

Χρειάζεστε εντατικά μαθήματα Δρακοζωολογίας; Θέλετε να μάθετε γιατί κλαίνε οι κροκόδειλοι; Τι παράπονα έχει ένας καναπές; Τι θα ήθελε η καμηλοπάρδαλη Θεώνη; Ποιός απάτησε την πιπεριά, ενώ της έταξε γάμο; Τι λέει στις εκπομπές της η Κούλα, η κοτούλα η πεταχτούλα; 

Η Μέλπω Χαλκουτσάκη και η Άλκηστη Χαλικιά αποφάσισαν να μας τις λύσουν τούτες τις απορίες. Μια και είναι και οι δυο τους εκπαιδευτικοί, βάλθηκαν να αποδείξουν ότι όταν υπάρχει ταλέντο, κέφι και φαντασία, μπορούν να γίνουν όμορφα πράγματα. Έγραψαν λοιπόν 14 τραγουδάκια, παιδικά (και) για μεγάλους (ή, και για μεγάλα παιδιά…).  Τα έντυσαν με όμορφες μουσικές, που κάτι θυμίζουν, αλλά ακούγονται πολύ πολύ ευχάριστα, και τα έδωσαν σε αγαπημένες φωνές να τα τραγουδήσουν. 

Continue reading «Τραγουδάκια γάλακτος…»