(re-post από τα παλιά) «Ωραία είσαι Άνοιξη, γιατί δε μας λυπάσαι…»

«Τσ’ άνοιξης το χαμόγελο με το δικό σου μοιάζει
κι όταν γελάς σα να θωρώ την εποχή ν’ αλλάζει…»



dsc01353Έστησ’ ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Aπρίλη, /Kι’ η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκιά της ώραλέει ο ποιητής. Και είναι στ’ αλήθεια σαν ξεκίνημα έρωτα κάθε φορά που έρχεται η Άνοιξη. Της ταιριάζει τόσο, άλλωστε -ξεκίνημα δεν είναι κι αυτός;

Την αγαπάω πολύ την άνοιξη, είναι φανερό μάλλον. Είναι η δική μου εποχή. Για χίλιους λόγους.

Γιατί είναι φωτεινή και χαρούμενη. dsc01356Γιατί μυρίζει τριαντάφυλλα, γαζία, βιολέτες, πασχαλιές και φρέζιες. Γιατί έχει γεύση από φράουλες, κεράσια και βερύκοκα. Γιατί έχει τα χρώματα του ουράνιου τόξου μετά από βροχούλα, του βρεγμένου γρασιδιού το έντονο πράσινο μετά από μπόρα, του ήλιου το χρυσαφένιο όταν φωτίζει η ανατολή, της παπαρούνας το φλογισμένο κόκκινο. Γιατί κάθε καινούρια άνοιξη γεμίζει ο ουρανός χελιδόνια και η γη λαμπερές πασχαλίτσες. Γιατί είναι υπέροχο να αγγίζεις το βρεγμένο χώμα, τα βελούδινα φύλλα των λουλουδιών, να σε ζεσταίνει σα να σε χαϊδεύει ο ήλιος και να ονειρεύεσαι τη θάλασσα. Γιατί… είναι Άνοιξη.

maypoleΑκόμα κι αν σε ζορίζει ώρες ώρες. Ακόμα κι αν δεν την αντέχεις εύκολα, ακόμα κι αν είναι ώρα για σκέψεις. Ακόμα κι αν χρειάζεται να κάνεις ξεκαθαρίσματα (από πέρσι τα παλεύω, ακόμα δεν γέμισα τα κουτάκια μου…). Ακόμα κι αν, έτσι ξαφνικά -ή λιγότερο ξαφνικά (αφού καιρό φαινότανε), αποφασίζεις να περπατήσεις μπροστά, να πας παραπέρα. Ακόμα κι αν υπάρχει ο κίνδυνος, καθώς η άνοιξη μπαίνει -μέρα μεσημέρι και φωτίζει τα πάντα, να σε κάνει να δεις κατάματα τις αλήθειες σου. Ακόμα κι αν σε προλάβει να είσαι λυπημένη, μόνη και μπερδεμένη. Ακόμα κι έτσι είναι υπέροχη, μαγική. Και κάνει ακριβώς ότι χρειάζεσαι, τελικά. Γιατί πώς να πας παρακάτω αν δεν κοιτάξεις και δεν ξεκαθαρίσεις και δεν αποφασίσεις τα «πίσω» σου; Κι αν δεν αφήσεις χώρο για το φως, πώς θα ‘ναι σα να μπαίνει Άνοιξη;

Πάντα νομίζω πως το μόνο που ήθελα ήταν η Άνοιξη. Κι ενώ ήταν μπροστά μου δεν την έβλεπα. Δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πώς, αλλά μου τη χρωστούσε -η ζωή. Και άρχισε να έρχεται, δειλά ήρθε η πρώτη Άνοιξη, με πιο μεγάλα βήματα οι επόμενες. Και μου φαίνεται ότι θα την κρατήσω για πολύ -δε λέω για πάντα, μπορεί να περάσω και στο καλοκαίρι κάποτε… Αλλά για την ώρα,
Κόκκινο τριαντάφυλλο
Είσαι μες στην καρδιά μου
Την νύχτα γίνεσαι πληγή
Που τρώει τα σωθικά μου

Έρχεσαι πάντα πιο νωρίς
Κανείς δε σε γνωρίζει
άλλον τον κάνεις ν’ αγαπά
Κι άλλον να μη γυρίζει

Και δε σου φτάνουν όλ’ αυτά
Φεύγεις και δε θυμάσαι
Ωραία είσαι άνοιξη
Γιατί δεν μας λυπάσαι…


Να έχουμε όλοι μια υπέροχη, χαρούμενη και χαμογελαστή Άνοιξη.  Και πολλές πολλές ακόμα.

Καλημέρα!  🙂

**τα λουλούδια είναι του κήπου μου, και τα τραγούδια -βεβαίως- αφιερωμένα… στην Άνοιξη ντε, τι ρωτάτε;

**και ναι, είναι πια σίγουρο: οι άνθρωποι που είναι γεννημένοι Άνοιξη είναι οι καλύτεροι, και δε σηκώνω κουβέντα! 😆

υγ. Τα κερ-άσματα της Άνοιξης, που είναι «κρυμμένα» στο κείμενο:

Τσ’ άνοιξης το χαμόγελο, Βασίλης Σκουλάς (Γιώργης Σταυρακάκης, Άνθη του Χρόνου 2007)

Ανοιξιάτικη Βροχούλα, Βαγγέλης Γερμανός (Τα μπαράκια 1981)

Ανοιξιάτικη μπόρα, Ορφέας Περίδης (Μιλτιάδης Μαλακάσης/Ορφέας Περίδης, Απ’ το παράθυρο κοιτώ 2004)

Με την καινούρια Άνοιξη, Βασίλης Σκουλάς(Γιώργος Σταυρακάκης/Βασίλης Σκουλάς, Σεριάνισμα στην Κρήτη 1980)

Δεν την αντέχεις εύκολα την Άνοιξη, Χάρις Αλεξίου (Ηλίας Κατσούλης/Νίκος Τάτσης, Εμφύλιος Έρωτας 1984)

Η άνοιξη, Άλκηστις Πρωτοψάλτη (Λίνα Νικολακοπούλου/Σταμάτης Κραουνάκης, Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ 1985)

Άνοιξη μπαίνει μεσημέρι, Βασίλης Παπακωνσταντίνου (Οδυσσέας Ιωάννου/Θάνος Μικρούτσικος, Θάλασσα στη σκάλα 1999)

Αν με προλάβει η Άνοιξη, Χάρις Αλεξίου (Κώστας Χατζής, Η Αλεξίου τραγουδάει Χατζή 1991)

Άνοιξη, Σοφία Βόσσου (Ανδρέας Μικρούτσικος, Άνοιξη 1991)

Η πρώτη άνοιξη, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, (Μίνωας Μάτσας, Ο μάγος της πόλης 1997)

(Επανάληψη, μα δεν μπορώ να βρω καλύτερο για σήμερα, με τέτοια Άνοιξη και τέτοιο φεγγάρι…)

“Μάσκες πουλάνε στο παζάρι…” (ξανά)

(ή αλλιώς: εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο AfMarx 😉 )

Ξέρω, λείπω πολύύύύύ καιρό από το blog μου -μα μου συμβαίνουν διάφορα «εκεί έξω» που δεν χωράνε «εδώ». Έτσι πέρασαν οι γιορτές, ήρθαν οι Απόκριες και κοντεύουν να τελειώσουν, κι εγώ ακόμα με το στολισμένο δέντρο! Μια και διάθεση λοιπόν δεν υπάρχει για κάτι καινούριο, και μια και το έκανε ήδη ο φίλος μου ο AfMarx, και μια και τα post μας είχαν σύνδεση, έτσι κι αλλιώς, θα επαναλάβω αυτό που είχα γράψει πέρσι, και μου άρεσε κιόλας. Και θα ξαναπέσω στη «νάρκη» μου 😉

Να περάσετε καλά, ό,τι κι αν κάνετε.

Κοντεύουν να τελειώσουν και τούτες οι Απόκριες -ούτε τις κατάλαβα, πάλι. Δεν τις συμπαθώ και πολύ, είναι αλήθεια -θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, που μου έραβαν ή μου αγόραζαν στολές «κοριτσίστικες» :αμαζόνα, μπαλαρίνα, κοκκινοσκουφίτσα, και διαφόρων ειδών πριγκίπισσες, με ρούχα εντελώς άβολα -κι εγώ ζήλευα τ’ αγόρια που ντυνόντουσαν καουμπόηδες, ζορρό και Ρομπέν των δασών, και (κυρίως γι’ αυτό) φορούσαν παντελόνια και μπορούσαν να τρέξουν. Μεγαλώνοντας, σταμάτησα τις μεταμφιέσεις -καθώς δεν είμαι και πολύ του πάρτυ και της φασαρίας, δεν ξετρελαίνομαι με την γιορτή. Μου άρεσε κάποιες φορές, που με ρούχα δανεικά και μια μάσκα μπορούσα να κάνω πλάκα με τους φίλους μου, αλλά μέχρι εκεί.

Μ’ αρέσουν όμως οι μάσκες σαν διακοσμητικά. Μερικές είναι όμορφες, περίτεχνα φτιαγμένες. Ειδικά οι βενετσιάνικες. Και είναι πολλές οι φορές που τις χαζεύω, όπου τις πετύχω. Και προφανώς δεν αρέσουν μόνο σε μένα.

Οι μάσκες έχουν πολλές χρήσεις. Από τα προσωπεία του αρχαίου ελληνικού θεάτρου, μέχρι τα νεκρικά προσωπεία, σαν αυτό του Αγαμέμνωνα, κι από τις μάσκες ομορφιάς για το πρόσωπο και τα μαλλιά, μέχρι τις μάσκες οξυγόνου, πάντα οι μάσκες να «καλύψουν» και να διορθώσουν κάτι έχουν σκοπό. Και κυρίως να κρύψουν.

Αυτό λένε και τα περισσότερα τραγούδια που τις αναφέρουν. Σύμβολο υποκρισίας και διπροσωπίας, λέει ο AfMarx, που έβαλε στο blog του μια συλλογή από λαϊκά τραγούδια με μάσκες -κι εγώ ζήλεψα. Και μετά θυμήθηκα αγαπημένα δικά μου τραγούδια με μάσκες, κι είπα (όπως πάντα) να τα μοιραστώ. Πάμε, λοιπόν:

  • Το 1981 ένας καινούριος -τότε- τραγουδοποιός, ο Βαγγέλης Γερμανός, βγάζει (μετά από πολλές δυσκολίες) έναν υπέροχο δίσκο, «Τα μπαράκια». Ανάμεσα στα υπόλοιπα τραγούδια, που ακούγονται όλα σχεδόν ακόμα, ήταν και οι Μάσκες :
    Φουρτουνιασμένη, στείρα μου πηγή
    αόρατε, μαύρε καβαλάρη,
    το καρναβάλι τέλειωσε κι αυτοί
    μάσκες πουλάνε στο παζάρι.
  • Την επόμενη χρονιά, στο δίσκο «Φίλε», η Τάνια Τσανακλίδου τραγουδάει σε στίχους του Λάκη Τεάζη και μουσική του Γιάννη Σπανού, για ένα Τρελό Καρναβάλι , που είναι σαν τη ζωή…. [Μπορεί να μην λέει μόνο για μάσκες, μα είναι υπέροχο τραγούδι, δεν είναι; Και η ερμηνεία της Τάνιας υπέροχη, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια:]
  • Πάνω από δέκα χρόνια μετά, το 1993, ένα από τα σπουδαιότερα ελληνικά ροκ συγκροτήματα, οι Τρύπες, στο δίσκο τους «Εννέα Πληρωμένα Τραγούδια», μας προτρέπουν:
  • Πριν λυτρωθείς απ’ τα δάκρυα που πνίγεις
    Πριν σε προδώσει η μυρωδιά της φωτιάς
    Πριν τυλιχτείς στις αλυσίδες της θλίψης
    Πριν αρνηθείς τις μαχαιριές της χαράς
    Πριν σε τρομάξει το τραγούδι και φύγεις
    προτού χαθείς στην αγκαλιά μιας σκιάς
    Φανέρωσέ μου τη μάσκα που κρύβεις
    Κάτω απ’ τη μάσκα που φοράς

  • Σε πιο «χαλαρούς» ρυθμούς, το συγκρότημα Μάσκες ηχογραφεί τον πρώτο του δίσκο, με τίτλο «Μάσκες», το 1995. Ένα από τα τραγούδια λέγεται -τι άλλο;- Μάσκες :
  • Το 1998 κυκλοφορεί ένας νέος δίσκος για τη Γλυκερία, με τίτλο «Μάσκα». Τα τραγούδια υπογράφει συνθετικά ο Στέλιος Φωτιάδης και στιχουργικά πολλοί αξιόλογοι στιχουργοί. Και φυσικά περιέχει και τραγούδι με τίτλο Μάσκα , που τραγουδά μαζί με τον Ηλία Ασλάνογλου:
  • Στον πολύ γνωστό –και εξαιρετικό– δίσκο του Πέτρου Δουρδουμπάκη «Τυφλές Ελπίδες» του 2003, τραγουδούν αρκετοί γνωστοί κι αγαπημένοι. Ανάμεσά τους η Μελίνα Κανά, που υπέροχα τραγουδάει για μια μάσκα:
    Βγάλε πια αυτή τη μάσκα κι έλα κάτσε πλάι μου,
    έλα, φως μου, να με βγάλεις από το σκοτάδι μου.
  • Ο σπουδαίος τραγουδοποιός Νίκος Ζούδιαρης, γράφει μπαλάντα για μια Μάσκα. Και ο αγαπημένος μου Βασίλης Παπακωνσταντίνου την τραγουδάει στο δίσκο «Φρέσκο Χιόνι», το 2004 ·τι, περιμένετε να σχολιάσω το Βασίλη; Δεν υπάρχει περίπτωση να είμαι αντικειμενική, οπότε.. μόνο ακούστε:
    Μάσκες που βολτάρουν σε μια πόλη ωχρή
    Πρόσωπα απρόσωπα κι εσύ
    Σαν κυνηγημένη, κάπως τρομαγμένη
    Πίσω από μια μάσκα έχεις κρυφτεί
  • Το 2006 κυκλοφορεί το πρώτο CD ενός νέου, πολλά υποσχόμενου κρητικού τραγουδιστή. Στον (αγαπημένο πια)«Χειμωνανθό» , ο Γιάννης Χαρούλης τραγουδά σε δεύτερη εκτέλεση ένα παλιότερο τραγούδι σε στίχους και μουσική του Θανάση Παπακωνσταντίνου:
    Mάσκα δεν έχω να γυρνώ στο καρναβάλι ετούτο
    μόνο μια απόχη να τρυγώ της θάλασσας την πονηριά
    και της σιωπής τον πλούτο

    Bάρα καλή, βάρα γερή, μια ντουφεκιά ζαχαρωτή
    κι άσε να νοιώσει η γαλαρία του χαρτοπόλεμου τη βία
    Σκουπίδι η σκέψη την πετώ, τη λογική απαρνιέμαι
    μ’ ένα σαράκι αρμένικο για δρόμους που δε θέλησα
    στις χαραυγές ξεχνιέμαι
    Bάστα το νού, βάστα το νου να μην γκρινιάξει του καιρού
    πού ‘φτιαξε με τον πόνο κλίκα και τσιγκουνεύεται στη γλύκα…
  • Και φτάνουμε στο 2007. Η Δήμητρα Γαλάνη κυκλοφορεί καινούριο CD, με τίτλο «Ντάμα Κούπα». Τους στίχους στα περισσότερα τραγούδια γράφει ή διασκευάζει η Λίνα Νικολακοπούλου. Εκεί έχει ένα τραγούδι με τίτλο Η Μάσκα, σε μουσική του Χρ. Μουράτογλου:
  • Ο Άλκης Αλκαίος, ένας από τους πιο σπουδαίους ποιητές-στιχουργούς που έχουμε, γράφει την ίδια χρονιά τους στίχους στο δίσκο-βιβλίο «Οι τροβαδούροι της καρδιάς μου». Τους ντύνουν με μουσική πολλοί και εκλεκτοί πραγματικά συνθέτες και τραγουδοποιοί. Ανάμεσά τους ο Φίλιππος Πλιάτσικας, που τραγουδά:
    Δε με πειράζει έτσι είναι το παιχνίδι
    βάλε τη μάσκα σου γι’ ακόμα ένα ταξίδι
    στα δίχτυα του έρωτα όσοι έχουνε πιαστεί
    μόνο στα λάθη τους θα μείνουνε πιστοί…
  • Αλλά και ο Σωκράτης Μάλαμας έβγαλε δίσκο το 2007, με τίτλο «Δρόμοι». Κι έχει κι εκείνος ένα τραγούδι με τίτλο η Μάσκα, σε στίχους του Γιάννη Μελισσίδη ·ούτε εδώ θα σχολιάσω, βεβαίως! (αδυναμίες, τι να πεις…):
    φόρεσες μάσκα και γυαλιά
    να σώσεις την παρτίδα
    βρήκες χρυσή θυρίδα
    μα έχασες τα κλειδιά

    στων αμαρτωλών τη χώρα
    όλοι οι δρόμοι κατηφόρα
    όποιος ζει μες στο καμίνι
    θα ‘χει μάθει και να δίνει
  • Για το τέλος, και εκτός χρονολογικής σειράς, ένα τραγούδι που -παρ’ ότι είναι γραμμένο το 1990, όσα χρόνια κι αν περάσουν νομίζω θα είναι επίκαιρο σε τούτη τη χώρα (όπως τα περισσότερα του Γιάννη Μηλιώκα). Κι όχι μόνο σε μέρες καρναβαλιού:
    Τσίρκο, παράγκα, φίρμα γκρέκα
    τέμπο, μουργέλα, αγγαρεία
    γκράντε μαέστρο καλαμπόρτζο
    ράτσα μπαρούφα, ομελέτα, ιστορία

    Μασκαρά, γκρέκο μασκαρά
    μασκαρά, γκρέκο μασκαρά

Αυτά. Καλή ακρόαση 🙂

Και καλημέρα

και καλή Αποκριά -με ή χωρίς μάσκες!

😉

Σφεντόνα…


Σαράντα χρόνια έφηβος
κοντά μισό αιώνα
το καλοκαίρι άσπριζα,
μαύριζα τον χειμώνα.
Σαράντα χρόνια ανώριμος
ξεφτίλας Δον Κιχώτης.
Σαράντα χρόνια φρόνιμος,
σαράντα χρόνια πότης…
Γεννήθηκα σ’ ένα χωριό
Τετάρτη μεσημέρι.
Γιατρός δε με ξεπέταξε
μα μιας μαμής το χέρι.
οι συγγενείς μαζεύτηκαν
από νωρίς στο σπίτι:
Πώς είναι έτσι το παιδί
και τι μεγάλη μύτη!


Μα εγώ από τον ύπνο μου
την έκανα κοπάνα.
Τέντωνα τη σφεντόνα μου,
σημάδευα αεροπλάνα.
Και πάνω στο καλύτερο
με ξύπναγαν με βία
για να μ’ αποκοιμήσουνε
δασκάλοι στα θρανία.

Κι ενώ όλα τα θυμόμουνα
κι είχα μυαλό ξουράφι,
να μεγαλώσω ξέχασα
και έμεινα στο ράφι.
Έτσι για πάντα κράτησα
την παιδική μου εικόνα,
εκείνου του αλητάμπουρα
που κράταγε σφεντόνα.

Παλιέ μου φίλε, γνώριμε,
συμμαθητή, θαμώνα,
μαζί μου απόψε έφερα
εκείνη τη σφεντόνα.
Μην πάει ο νους σου στο κακό,
πουλιά δε θα χτυπήσω.
Με κότσυφες και πέρδικες
τι έχω να χωρίσω;

Τα παιδικά μας όνειρα
θα σας εκσφενδονίσω,
με χρώματα και μουσικές
θα σας τα τραγουδήσω.
Παλιέ μου φίλε, γνώριμε,
συμμαθητή, θαμώνα,
απόψε που βρεθήκαμε,
σου δίνω τη σφεντόνα.

Ο εικονιζόμενος «σφεντονιστής» βεβαίως δεν είναι 40 χρόνια έφηβος -είναι όμως έτοιμος να πατήσει το πρώτο σκαλί της εφηβείας. Και την προβλέπω «ζόρικη» -θα δείξει.

Η σφεντόνα είναι δώρο, της Ρούλας και του συντρόφου της -τη δοκιμάσαμε, λειτουργεί!!!  Κι ευχαριστούμε πολύ πολύ, για όλα.

Αφιερωμένο σ’ όλους σας -μα ξεχωριστά στους «σφεντονιστές» κάθε ηλικίας, στο Ρουλιώ και στο Φωτεινό Αστεράκι, που είναι το αγαπημένο της πρώτο τραγούδι.

Καλημέρα και σήμερα 🙂

καλό Σαββατοκύριακο!

234 ποστ+ 9644 σχόλια= 2 χρόνια :)

– Μαμά, τι κάνεις εκεί;
– Φτιάχνω ένα blog, αγάπη μου.
– Τι είναι αυτό;
– Είναι κάτι σαν ημερολόγιο. Γράφεις τις σκέψεις σου, τι σου συμβαίνει κάθε μέρα, τι θα ήθελες να μοιραστείς με τους άλλους ανθρώπους… ό,τι θες!
– Και γιατί δεν το γράφεις σε τετράδιο και το γράφεις στο κομπιούτερ;
– Γιατί θέλω να μπορούν να το διαβάζουν και άλλοι άνθρωποι.
– Και πως θα τα διαβάζουν όλοι αυτοί; Αφού τα γράφεις στο κομπιούτερ μας! Μόνο εγώ κι ο μπαμπάς μπορούμε να τα δούμε!
– Θα τα «ανεβάζω» στο Internet.
– Όπως αυτές οι σελίδες που βλέπω όταν ψάχνω για εικόνες και παιχνίδια;
– Περίπου. Δεν ξέρω αν θα βάζω παιχνίδια(!), αλλά εικόνες και φωτογραφίες σίγουρα θα μπορώ, μόλις μάθω……
– Καλά. Μπορείς να βάλεις και ζωγραφιές;
– Νομίζω πως μπορώ.
– Πάρε λοιπόν μια, να το στολίσεις!
Και, μόλις μάθω να ανεβάζω εικόνες, θα το στολίσω!!!


Αυτές (οι λιγότερες από 150) ήταν οι πρώτες λέξεις που έγραψα, πριν δυο χρόνια ακριβώς, εδώ «μέσα». Είναι σχεδόν κατά λέξη μεταφορά του διαλόγου που είχα με το γιο μου (που να ‘ξερα, και που να ‘ξερε τι μας περίμενε…) όταν είδε τι «σκάλιζα» στον υπολογιστή. Ήταν η πρώτη πετυχημένη απόπειρα να ανεβάσω κείμενο, αφού είχα δοκιμάσει νωρίτερα στον blogger και μου είχε φανεί πολύπλοκο! Και έτσι, με τον Άκη δίπλα μου (αφού και το όνομα του blog είναι το όνομά μου και το δικό του μαζί) ξεκίνησα.

Φυσικά, η γνωριμία μου με τα blog είχε γίνει πολύ νωρίτερα -διάβαζα και παρακολουθούσα σχεδόν έξη μήνες κάποια, μέχρι να πάρω το θάρρος να γράψω σχόλια. Και συνειδητοποίησα ότι δεν μου άρεσε να σχολιάζω «ανώνυμη». Ήθελα όπου μιλούσα να ξέρουν ποιά είμαι, τι είμαι, τι πιστεύω, τι μ’ αρέσει… Κάπως έτσι άρχισε. Και σιγά σιγά, μετά τις ζωγραφιές και τα νέα της ημέρας, άρχισα να γράφω πιο πολλά. Και να σχολιάζω -αυτό ήταν βασικά που μου άρεσε πάντα- και να ψάχνω και να μοιράζομαι ότι βρίσκω.

Και να επικοινωνώ. Στην αρχή εδώ, δειλά δειλά στο τηλέφωνο με κάποιους, ύστερα από κοντά… Κι έφτασα σήμερα, δυο χρόνια μετά, να λέω πως έχω φίλους στα blog. Φίλους αληθινούς, που μοιραστήκαμε χαρές (κι έχω ένα προαίσθημα ότι έρχονται κι άλλες), αγάπες, λύπες, ζόρια, αγωνίες, αρρώστιες, ακόμα και απώλειες αγαπημένων. Και σταθήκαμε εκεί δίπλα ο ένας στον άλλο, από κοντά ή από μακρυά, και γελάσαμε και κλάψαμε μαζί.Και χρωστάω πολλά ευχαριστώ, σε πολλούς. Σε όλους αυτούς που θα ήθελα να αφιερώσω τούτο το ποστ, σήμερα.

Δεν είμαι από τους ανθρώπους που «γράφω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου», «γράφω όπως αναπνέω», το γράψιμο για μένα δεν ήταν ποτέ «ανάγκη». Στην πραγματικότητα, ούτε ημερολόγιο δεν είχα ποτέ, ούτε έγραφα ποτέ κάτι πέρα από τις εργασίες του σχολείου… Και πώς κατάφερα εδώ να γράφω κατεβατά (η «αξία» των οποίων αμφισβητείται -κυρίως από μένα), ακόμα δεν το έχω καταλάβει. Αλλά έτσι κι αλλιώς, τις περισσότερες φορές προτιμώ να πω ότι θέλω με λόγια «δανικά». Με αγαπημένα τραγούδια, ποιήματα, ακόμα και με εικόνες. Κι έχω βάλει πολλά από τα αγαπημένα μου τόσο καιρό.

Για σήμερα λοιπόν, ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι, από την πρώτη μέρα που το άκουσα. Και νομίζω μου ταιριάζει, και σε σας το ίδιο:

Ν’ αγαπάς, Παντελής Θαλασσινός (Νίκος Βελιώτης /Στης καρδιάς μου τ’ ανοιχτά, 2003)


Και μια κι εδώ είναι -για μένα τουλάχιστον- σαν παιδικό παιχνίδι, ορίστε ένα αγαπημένο:

Τυφλόμυγα, Βασίλης Παπακωνσταντίνου (Άλκης Αλκαίος/Ουράνια Τόξα Κυνηγώ, 2009)

μια και…

Τα χρόνια πέρασαν περνάμε άλλη φάση
κι αν σε προσπέρασα δε σ’ έχω ξεπεράσει
όχι, δεν είναι η μοναξιά που με πειράζει
μόνο το βλέμμα ενός παιδιού που με κοιτάζει
πόσο σου μοιάζει, πόσο μου μοιάζει…

Και του χρόνου, λοιπόν. Να είμαστε καλά, εδώ ή αλλού -δεν έχει σημασία. Και να επικοινωνούμε 🙂

Καλημέρα, πάντα -ό,τι ώρα κι αν είναι 🙂

υγ. Γιώργη, και του χρόνου κι εσύ -μια και είσαι ο μοναδικός φίλος μου που έχουμε μαζί blogoγενέθλια! 🙂

*** Τούρτα (ψηφιακή, και την αληθινή από κοντά!)


Ευχαριστώ Λ. Παπάκη!

Οι βδομάδες περνάνε τρέχοντας, η Άνοιξη είναι εδώ -και τρέχει κι αυτή, με χίλια φέτος. Τόσο που βιάστηκε να πλησιάσει το καλοκαίρι. Κι εγώ δεν την προλαβαίνω σχεδόν -ποτέ δεν ήμουν καλή στο τρέξιμο…

Δεν έχω τι να πω. Πιο σωστά, δεν ξέρω τι να πρωτοπώ. Θα’θελα να πω για το δάσκαλο Ευγένιο -ίσως το κάνω αργότερα. Θα’θελα να πω για τον Sakis και το «Παραμύθι» που τον κέρδισε, κι ας μην είχε δράκους (μεταξύ μας, εγώ το λάτρεψα το τραγούδι: «I’m in love with a fairytale…» -μου φαίνεται θα είναι για πολύ καιρό στα αγαπημένα μου). Και για χίλια δυο άλλα -πού πήγα, τι είδα, τι άκουσα…Αλλά δεν.

Δεν μπορώ. Έχασα τις λέξεις μου. Και δεν ξέρω και που να ψάξω να τις βρω! Άλλωστε, δυο χρόνια πριν, όταν ξεκινούσα τούτο το ιστολόγιο, οι λέξεις μου ήταν και πάλι λίγες.

Για την ώρα λέω να προσπαθήσω να μάθω άλλη γλώσσα. Τούτη (ή τούτες) που ξέρω δεν φτάνουν:

Όποιος ξεχνάει χάνεται
ραγίζει όποιος θυμάται
κι αυτός που παραστράτισε
στις ερημιές κοιμάται

Στα γιορτινά τα μαγαζιά
πολύχρωμες βιτρίνες
είπες πως θα ‘ρθεις να με βρεις
δυο χρόνια κι έξι μήνες

Αλλάζουν δρόμοι και μορφές
Οι εποχές αλλάζουν
κι οι από μηχανής θεοί
αμήχανα κοιτάζουν

Άστο παράθυρο ανοικτό
σ’ όλες τις καταιγίδες
θα δεις στο φως μιας αστραπής
όσα ποτέ δεν είδες

Μάθε τη γλώσσα της σιωπής
κι ύστερα έλα να μου πεις
πώς κλίνεται το σ’ αγαπώ
πώς βγάζει η έρημος καρπό….

Κι αν τη μάθω καλά, θα σας πω!

Καλημέρα 🙂

«Ωραία είσαι Άνοιξη, γιατί δε μας λυπάσαι…»

«Τσ’ άνοιξης το χαμόγελο με το δικό σου μοιάζει
κι όταν γελάς σα να θωρώ την εποχή ν’ αλλάζει…»

dsc01353Έστησ’ ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Aπρίλη, /Kι’ η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκιά της ώραλέει ο ποιητής. Και είναι στ’ αλήθεια σαν ξεκίνημα έρωτα κάθε φορά που έρχεται η Άνοιξη. Της ταιριάζει τόσο, άλλωστε -ξεκίνημα δεν είναι κι αυτός;

Την αγαπάω πολύ την άνοιξη, είναι φανερό μάλλον. Είναι η δική μου εποχή. Για χίλιους λόγους.

Γιατί είναι φωτεινή και χαρούμενη. dsc01356Γιατί μυρίζει τριαντάφυλλα, γαζία, βιολέτες, πασχαλιές και φρέζιες. Γιατί έχει γεύση από φράουλες, κεράσια και βερίκοκα. Γιατί έχει τα χρώματα του ουράνιου τόξου μετά από βροχούλα, του βρεγμένου γρασιδιού το έντονο πράσινο μετά από μπόρα, του ήλιου το χρυσαφένιο όταν φωτίζει η ανατολή, της παπαρούνας το φλογισμένο κόκκινο. Γιατί κάθε καινούρια άνοιξη γεμίζει ο ουρανός χελιδόνια και η γη λαμπερές πασχαλίτσες. Γιατί είναι υπέροχο να αγγίζεις το βρεγμένο χώμα, τα βελούδινα φύλλα των λουλουδιών, να σε ζεσταίνει σα να σε χαϊδεύει ο ήλιος και να ονειρεύεσαι τη θάλασσα. Γιατί… είναι Άνοιξη.

maypoleΑκόμα κι αν σε ζορίζει ώρες ώρες. Ακόμα κι αν δεν την αντέχεις εύκολα, ακόμα κι αν είναι ώρα για σκέψεις. Ακόμα κι αν χρειάζεται να κάνεις ξεκαθαρίσματα (από πέρσι τα παλεύω, ακόμα δεν γέμισα τα κουτάκια μου…). Ακόμα κι αν, έτσι ξαφνικά -ή λιγότερο ξαφνικά (αφού καιρό φαινότανε), αποφασίζεις να περπατήσεις μπροστά, να πας παραπέρα. Ακόμα κι αν υπάρχει ο κίνδυνος, καθώς η άνοιξη μπαίνει -μέρα μεσημέρι και φωτίζει τα πάντα, να σε κάνει να δεις κατάματα τις αλήθειες σου. Ακόμα κι αν σε προλάβει να είσαι λυπημένη, μόνη και μπερδεμένη. Ακόμα κι έτσι είναι υπέροχη, μαγική. Και κάνει ακριβώς ότι χρειάζεσαι, τελικά. Γιατί πώς να πας παρακάτω αν δεν κοιτάξεις και δεν ξεκαθαρίσεις και δεν αποφασίσεις τα «πίσω» σου; Κι αν δεν αφήσεις χώρο για το φως, πώς θα ‘ναι σα να μπαίνει Άνοιξη;

Πάντα νομίζω πως το μόνο που ήθελα ήταν η Άνοιξη. Κι ενώ ήταν μπροστά μου δεν την έβλεπα. Δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πώς, αλλά μου τη χρωστούσε -η ζωή. Και άρχισε να έρχεται, δειλά ήρθε η πρώτη Άνοιξη, με πιο μεγάλα βήματα οι επόμενες. Και μου φαίνεται ότι θα την κρατήσω για πολύ -δε λέω για πάντα, μπορεί να περάσω και στο καλοκαίρι κάποτε… Αλλά για την ώρα,
Κόκκινο τριαντάφυλλο
Είσαι μες στην καρδιά μου
Την νύχτα γίνεσαι πληγή
Που τρώει τα σωθικά μου

Έρχεσαι πάντα πιο νωρίς
Κανείς δε σε γνωρίζει
άλλον τον κάνεις ν’ αγαπά
Κι άλλον να μη γυρίζει

Και δε σου φτάνουν όλ’ αυτά
Φεύγεις και δε θυμάσαι
Ωραία είσαι άνοιξη
Γιατί δεν μας λυπάσαι…


Να έχουμε όλοι μια υπέροχη, χαρούμενη και χαμογελαστή Άνοιξη.  Και πολλές πολλές ακόμα.  Και γεμάτες χαρούμενα, κατακόκκινα «ζούδια» -Χρόνια Καλά Δημητρούλι μου!

Καλημέρα!  🙂

**ναι, η επικεφαλίδα στο blog άλλαξε πάλι -μέχρι να γίνω γιαγιά θα την αλλάζω, κι ας με πειράζεις! :p

**εσένα σ’ ευχαριστώ που αλλάζεις πάντα το λινκ!  🙂

**τα λουλούδια είναι του κήπου μου, και τα τραγούδια -βεβαίως- αφιερωμένα… στην Άνοιξη ντε, τι ρωτάτε;

**και ναι, είναι πια σίγουρο: οι άνθρωποι που είναι γεννημένοι Άνοιξη είναι οι καλύτεροι, και δε σηκώνω κουβέντα! 😆

υγ. Τα κερ-άσματα της Άνοιξης, που είναι «κρυμμένα» στο κείμενο:

Τσ’ άνοιξης το χαμόγελο, Βασίλης Σκουλάς (Γιώργης Σταυρακάκης, Άνθη του Χρόνου 2007)

Ανοιξιάτικη Βροχούλα, Βαγγέλης Γερμανός (Τα μπαράκια 1981)

Ανοιξιάτικη μπόρα, Ορφέας Περίδης (Μιλτιάδης Μαλακάσης/Ορφέας Περίδης, Απ’ το παράθυρο κοιτώ 2004)

Με την καινούρια Άνοιξη, Βασίλης Σκουλάς(Γιώργος Σταυρακάκης/Βασίλης Σκουλάς, Σεριάνισμα στην Κρήτη 1980)

Δεν την αντέχεις εύκολα την Άνοιξη, Χάρις Αλεξίου (Ηλίας Κατσούλης/Νίκος Τάτσης, Εμφύλιος Έρωτας 1984)

Η άνοιξη, Άλκηστις Πρωτοψάλτη (Λίνα Νικολακοπούλου/Σταμάτης Κραουνάκης, Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ 1985)

Άνοιξη μπαίνει μεσημέρι, Βασίλης Παπακωνσταντίνου (Οδυσσέας Ιωάννου/Θάνος Μικρούτσικος, Θάλασσα στη σκάλα 1999)

Αν με προλάβει η Άνοιξη, Χάρις Αλεξίου (Κώστας Χατζής, Η Αλεξίου τραγουδάει Χατζή 1991)

Άνοιξη, Σοφία Βόσσου (Ανδρέας Μικρούτσικος, Άνοιξη 1991)

Η πρώτη άνοιξη, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, (Μίνωας Μάτσας, Ο μάγος της πόλης 1997)

Ωραία είσαι Άνοιξη, Γλυκερία-Δημήτρης Ζερβουδάκης (Θοδωρής Κοτωνιάς, Άνοιξη 2004)

…δώσε και μένα (κουλτούρα) μπάρμπα!*

prova2-1Όταν μου τηλεφώνησε η Ρούλα, να μου πει ότι τελικά θα έρθει στην Αθήνα ανάμεσα 21 και 30 Μάρτη, χάρηκα. Σκέφτηκα ότι θα «έπεφτε» στην αργία -άρα λίγο παραπάνω χρόνο, και στα γενέθλια του Τρομερού, και στις μέρες ποίησης… Θα φτιάχναμε ένα πρόγραμμα «πολιτιστικής» εβδομάδας, και με την ευκαιρία θα έβλεπα κι εγώ πράγματα που ήθελα καιρό και δεν πρόφταινα. Το Σάββατο το απόγευμα, λοιπόν, μέσα σε βροχή-καταρράκτη, την παρέλαβα από το λεωφορείο, και πήγαμε αμέσως στο Μουσείο Μπενάκη, στην παράσταση που έστησαν με έργα του Γιάννη Ρίτσου τα παιδιά από το 10° Λύκειο Πειραιά και το 6° Λύκειο Καλλιθέας, με την βοήθεια και την ενθάρρυνση των καθηγητών τους και της Αγγελικής. Είχε ήδη αρχίσει, κι έτσι σταθήκαμε στην πόρτα της αίθουσας -ήταν εντελώς γεμάτο το θέατρο, από ανθρώπους που συγκινημένοι παρακολουθούσαν. Είδαμε κάποιους να βγαίνουν με μάτια γεμάτα δάκρυα και ψυχές καθαρές. Είδαμε το φύλακα του μουσείου να τραγουδάει μαζί μας «Λοιπόν παιδιά μου συλλογιέμαι τώρα…«, δυνατά και χαρούμενα.

Είδαμε το Μανόλη Γλέζο να φεύγει, στο τέλος της παράστασης φανερά συγκινημένος. Είδαμε όμορφες φάτσες παιδιών, που μπορείτε να διαβάσετε τις περιγραφές τους εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ, κι ακόμα εδώ κι εδώ-και να δείτε φωτογραφίες και βίντεο. Ήταν στ’ αλήθεια υπέροχο, απ’ αυτές τις παραστάσεις που δε θες να χάνεις.  Είμαι σίγουρη πως όσα παιδιά πήραν μέρος δεν θα το ξεχάσουν ποτέ. Και τους αξίζει ένα πολύ μεγάλο μπράβο, ξανά και ξανά. Αφού τέλειωσε, κι αφού φάγαμε κάτι πρόχειρο στη «σκιά» του Γέρου του Μοριά, είπαμε με το Ρουλιώ να κάτσουμε κάπου να πούμε τα νέα μας.dsc01020 Ήρθε στο τρένο και η γνωστή-άγνωστη ποδηλάτησα Coco – σιγά που θα έλειπε από τα Εξάρχεια! Καλά περάσαμε, γελάσαμε -και στο τέλος γυρνούσαμε τα τετράγωνα να βρούμε το αυτοκίνητο. Το καλύτερο φυσικά ήταν στην επιστροφή: κάναμε 1 ώρα να αλλάξουμε σελίδα στο χάρτη… (πρέπει να πάρω navigator, άμεσα! :p)

Την Κυριακή ήταν στο πρόγραμμα «βραδιά ποίησης» στον Ιανό, στη Σταδίου. Έφτασα πρώτη στις 5:30 μμ και βρήκα γύρω στα 50 άτομα έξω από την κλειστή πόρτα του βιβλιο-καφέ. Έπιασα θέση στην ουρά -σοφά, όπως αποδείχθηκε- και περίμενα. Σιγά σιγά άρχισαν να έρχονται: η Coco με τη Foufou, η Ρίτσα μας, το Ρουλιώ, το Αλεφάκι μας με την υπέροχη Νεφέλη και το τρομερό τσαντάκι-φράουλα, ο Γιάννης Θηβαίος και φυσικά πολύς κόσμος -γνωστός και άγνωστος. Μπήκαμε, πιάσαμε τραπέζι (με το γνωστό «νατασσάκιο θράσος», ευτυχώς) και ήρθαν και οι υπόλοιποι: η Meniek με τον Μ. (που του χρωστάμε, αφού το μεγαλύτερο μέρος της βραδιάς ήταν στριμωγμένος ανάμεσά μας χωρίς να πει κουβέντα -ήρωας!), η Θαλασσινούλα με τo Κατερινάκι, και διάφοροι «αναγνωρίσιμοι» : Ο Παρασκευάς Καρασούλος, που διάβασε ένα υπέροχο ποίημα του Γαστόν Μπακέρο –του οποίου το βιβλίο θα πάω πάραυτα να αγοράσω-, ο Άρης Δαβαράκης με Καβάφη, η Ελένη-alef μας με Μπόρχες, ο εξαιρετικός Κωνσταντίνος Τζούμας, ο Ευγένιος Τριβιζάς με ένα όμορφο παιδικό ποίημα του A. A. Milne για ένα muscardin που κοιμάται σε ένα παρτέρι με λουλούδια… Είδαμε και το φίλο μας τον Έκτορα, λυπάμαι που δεν κατάφερα να ακούσω την κυρία Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ -μα την άφησαν στο τέλος, ήταν ήδη περασμένες 12! Ακούσαμε όμως μελοποιημένα ποιήματα -Καββαδία φυσικά, μα και Καβάφη, Γκάτσο και του αγαπημένου μου καθηγητή Αργύρη Βεργόπουλου.

Δευτέρα -αργία, να πάρουμε ανάσα. Την Τρίτη ψώνια –και σε παιχνιδάδικο, και με τον ΑστερΆκη– και καφέ (η Ρούλα και ο ΑστερΆκης έκαναν τις απίστευτες γκριμάτσες μεταξύ τους!). Και την Τετάρτη το πρωί, αφού δεν πήγαμε στην παρέλαση αλλά αποχαιρετήσαμε στο σταθμό το φίλο μας με τα κορίτσια του –και τα τρία είναι υπέροχα, τυχερέ!– είχαμε να πάμε στα γενέθλια του Τρομερού Υιού της mammadsc01182Ξεκινήσαμε από το σπίτι με βροχή, και στην πορεία εμφανίστηκε το πιο όμορφο ουράνιο τόξο που έχω δει ποτέ μου.  Ο Παύλος έσβησε 4 κεράκια πάνω στη σοκολατένια τούρτα του, ήπιε σαμπάνια, έπαιξε μαζί με το Σοζωρή και τους υπόλοιπους φίλους του –χωρίς να ακουστεί κιχ– και όλοι ζωγράφισαν (κι εμείς, σαν παιδιά) κούπες, που η φίλη της mamma θα υαλώσει και θα μας επιστρέψει. Ήταν ένα σπουδαίο πάρτυ, περάσαμε τόσο καλά που δεν μας πείραζε την άλλη μέρα η μυρωδιά της σκορδαλιάς με καρύδια… (κι από δω ευχαριστώ, μαμά της mamma -και του χρόνου! 😉  )

Την Πέμπτη το βράδυ είχαμε συμφωνήσει με τη Ρούλα να πάμε θέατρο -σ’ ένα έργο που θέλαμε κι οι δυο πολύ να δούμε: «Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν«.  Απ’ όσα είχαμε ακούσει και διαβάσει, περιμέναμε να είναι μια -τουλάχιστον- ενδιαφέρουσα παράσταση, ήταν όμως πολύ περισσότερα. Είχα χρόνια να κλάψω τόσο στο θέατρο, ίσως γιατί η ιστορία είναι αληθινή, ίσως γιατί ό,τι έχει να κάνει με παιδιά με «ακουμπάει» πιο πολύ… Σίγουρα γιατί οι ερμηνείες ήταν εξαιρετικές, ειδικά από τις δυο πρωταγωνίστριες (μια τόση δα ένσταση έχω μόνο, για τα παιδάκια που παίζουν :καθημερινή βράδυ, με τι κουράγιο πάνε μετά στο σχολείο… Αλλά για το συγκεκριμένο έργο, θεωρώ ότι άξιζε τον κόπο. Σίγουρα τα κοριτσάκια έμαθαν πολλά). Με λίγα, πολύ λίγα λόγια, μιλά για την ιστορία της Έλεν, που στους πρώτους μήνες της ζωής της έμεινε κουφή και τυφλή -και μέχρι τα 5-6 χρόνια της μεταμορφώθηκε σε ένα αγρίμι που επικοινωνούσε με κλωτσιές και κραυγές με τους δικούς της. Κι εκείνοι, από αγάπη, την άφηναν να κάνει ότι θέλει, αντιμετωπίζοντάς την «σαν αβγό»  που από στιγμή σε στιγμή θα σπάσει. Εκεί έρχεται η Αννυ, η Δασκάλα -για να μάθει και στην Έλεν και στην οικογένειά της ότι «η αγάπη είναι το πρώτο σκαλί, αλλά μόνη της δεν φτάνει. Γιατί γίνεται οίκτος και συμπόνια, και δεν βοηθάει…» . Φύγαμε με δάκρυα στα μάτια, και το συζητούσαμε για πολλή ώρα μετά. Και ακόμα. Και νομίζω πως κάτι μας άφησε, τροφή για σκέψεις.

Την Παρασκευή ήταν να πάμε να δούμε θεατρική παράσταση στο Μορφωτικό Κέντρο της Πρεσβείας της Αιγύπτου στην Αθήνα, με την abthha – όμως εγώ δεν τα κατάφερα, ας όψεται η προπόνηση του Άκη που κράτησε περισσότερο από όσο περίμενα. Έμαθα ότι όσοι πήγαν πέρασαν πολύ καλά, όμως -και ελπίζω να τα καταφέρω την επόμενη φορά. Αλλά οι Παρασκευές μας είναι δύσκολες μέρες…

Το Σάββατο όμως, δεν είχα κανένα πρόβλημα. Και με τη Ρούλα σκεφτήκαμε ότι μας χρειαζόταν γέλιο. Είδαμε το «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης«, και πραγματικά γελάσαμε πολύ. Δεν είναι από τα έργα που σε κάνουν να σκεφτείς, δεν σου «αφήνει» πολλά πράγματα -αλλά στ’ αλήθεια δεν χρειάζεται πάντα αυτό. Είχε πολύ καλές ατάκες, αναγνωρίσιμους χαρακτήρες, και η Σοφία Φιλιππίδου είναι από τις ηθοποιούς που συμπαθώ -άσε που ταυτίστηκα με τον –Εσθονό, όχι Ρώσο- μπάτλερ που  είναι παντού και ξέρει σχεδόν τα πάντα -εξαιρετική η ερμηνεία του Δαδακαρίδη, νομίζω ξεχωρίζει. Διασκεδάσαμε, πραγματικά. Και μετά κάτσαμε στου Zonar’sdsc012531για ένα καφέ και γλυκό -και πολύ πολύ κουβέντα. Πετύχαμε και την «ώρα της γης» -έσβησαν μερικά από τα εσωτερικά φώτα στο καφέ, κανένα από τα φώτα του δρόμου… Και είπαμε να τελειώσουμε τημέρα μας με τσίπουρα και μεζέδες -σε ένα μικρό ταβερνάκι στον Κεραμεικό, εξαιρετικό, το σημείωσα να ξαναπάμε!

dsc01269Εκείνο όμως που σημειώσαμε όλοι μας, να ΜΗΝ ξαναπάμε, είναι το «Περιβόλι τ’ Ουρανού«. Ευτυχώς που ήμασταν ωραία παρέα, και περάσαμε καλά και καταφέραμε να διασκεδάσουμε, όπως θα δείτε στον Island, στην Coco, στη mamma, στο Ρουλιώ και -κυρίως- στη Meniek. Και δεν έχουμε παράπονα από το πρόγραμμα -ήταν καλό, και κάναμε κέφι και χορέψαμε και τραγουδήσαμε. Αλλά είναι άδικο να σβήνουν τις καλές εντυπώσεις της μουσικής ψυχαγωγίας με ακριβοπληρωμένο και μέτριο -έως κακό- φαγητό, και τίποτε άλλο εξαιρετικό που να δικαιολογεί τις τιμές τους.

Όσο για μας, περάσαμε όμορφα είπαμε -Ρουλιώ, ελπίζω κι εσύ. Κι ευχαριστούμε.

υγ1 . Το ξέρω ότι πέρασαν πολλές μέρες για να ανεβάσω το κείμενο, μα ήμουν «πνιγμένη» -είναι μερικές μέρες που δεν μπορείς να πάρεις ανάσα, άσε που είναι πια και έξω Άνοιξη…  😉

υγ2. Είμαι καλά, σας βεβαιώνω -ίσως καλύτερα από πολλές άλλες περιόδους στη ζωή μου. Αλλά δεν έχω χρόνο πολύ, γι’ αυτό χάθηκα από κείμενα και σχόλια -κι ας με κάρφωσε η Coco ότι «τρυγυρνάω» στα φεισμπούκια. Εκεί όμως είναι πιο απλά τα πράγματα, δεν θέλει χρόνο πολύ -κάνεις μερικές χαζομάρες, βλέπεις από τα σχόλια ότι οι φίλοι είναι καλά, και δεν χρειάζεται ούτε καν να σκεφτείς -«κάψιμο», σας λέω! :p

* υγ3. Ο τίτλος είναι κλεμμένος από -ως συνήθως- τον AfMarx. Είναι η φράση που αναφώνησε όταν του περιέγραψα πού πήγαμε και πώς περάσαμε με το Ρουλιώ, τς! (ζηλιάρη!!! :p)

Το τραγούδι, τώρα: Δεν έχει σχέση με τα παραπάνω, αλλά το ήθελα εδώ. Είναι του Σταμάτη Μεσημέρη, που έφυγε νωρίς -κι αυτός… Και είναι πολύ πικρό να πρέπει να αποχαιρετάς ανθρώπους που γνώρισες κι αγάπησες -και μέσα από τη δουλειά τους σου άφησαν σημάδια. Το τραγούδι είναι από το δίσκο «Καύτρα«, που κυκλοφόρησε το 2008 με το συγκρότημα Αλχιμηστές. Και είναι ένα από αυτά που αγάπησα με το πρώτο άκουσμα -και πώς αλλιώς, αφού…

Όταν φυσάει αγάπη δε φτουράνε κατά λάθος λάθη
για μοίραζε το τόπι μη παραφερθώ·
όταν φυσάει αγάπη βάλε τον εγωισμό στην άκρη
τραβήξου απ’ τη σκανδάλη σε περιφρονώ…

κι όταν φυσάει Αγάπη, δε μπορεί -οι άνθρωποι δεν χάνονται…

Καλημέρα 🙂