Της Παρασκευής (και δεκατρείς, βεβαίως)…

Γενικά δεν είμαι προληπτική, ποτέ δεν ήμουν. Περνάω μια χαρά κάτω από σκάλες, πατάω στις γραμμές από τις πλάκες του πεζοδρομίου, με τις μαύρες γάτες έχω την ίδια σχέση που έχω και με όλες τις άλλες, δεν έχω πρόβλημα αν σπάσει καθρέφτης (εκτός από το ότι πρέπει να μαζέψω τα γυαλιά), δεν έχω λαγοπόδαρα και πέταλα πουθενά κρεμασμένα, δεν εμπόδισα κανένα να δει το παιδί μου πριν γίνει 40 ημερών, και γενικά δεν έχω καμιά σχέση, συνειδητά τουλάχιστον, με τις λίστες που περιγράφουν προλήψεις. Μου έχει τύχει να μου συμβούν διάφορα, αλλά τα αποδίδω σε σύμπτωση συνήθως. Άλλωστε, κάθε μέρα μπορούν να σου συμβούν διάφορα στραβά. Και θεωρώ ότι όσο πιο πολύ πιστεύεις κάτι, τόσο πιο πολλές πιθανότητες έχεις να το πάθεις.

Ωστόσο, υπάρχει πολύς κόσμος που «φοβάται» τις Παρασκευές και 13, κυρίως στις Αγγλοσαξονικές, Γαλλικές, Γερμανικές και Πορτογαλικές περιοχές του κόσμου. Όπως αναφέρει η Βικιπαίδεια,

«Ο φόβος της Παρασκευής και 13 ονομάζεται στα αγγλικά paraskavedekatriaphobia (μία λέξη που προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις Παρασκευήδεκατρείς και φοβία) και είναι μια ειδική μορφή της τρισκαιδεκαφοβίας . Η λέξη μπορεί να ευρεθεί επίσης ως paraskevodekatriaphobia (παρασκευοδεκατριαφοβία) ή paraskevidekatriaphobia ή friggatriskaidekaphobia (φριγκατρισκαιδεκαφοβία). «

Αυτό το «τρισκαιδεκαφοβία» ομολογώ δεν το είχα ξανακούσει, και έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον -και πολύ πλάκα, αν το διαβάζεις ψύχραιμα. Διάβασα, ψάχνοντας, ότι οι περισσότερες προλήψεις αυτής της μέρας έχουν «χριστιανικές» ρίζες -αν και υπάρχουν αναφορές για παράλειψη του αριθμού 13 στον κώδικα του Χαμουραμπί, που γράφτηκε στη Μεσοποταμία περίπου το 1686 π.Χ., και στη Σκανδιναβική μυθολογία (που πολύ μ’ αρέσει, παρεμπιπτόντως). Και (ψάχνοντας πάντα) βρήκα πώς οι προλήψεις είναι θέμα παράδοσης του λαού και του πολιτισμού του ·οι γείτονες Ιταλοί, για παράδειγμα, έχουν το 17 για κακό -και οι Κινέζοι θεωρούν το 4 γρουσούζικο νούμερο και το 13 τυχερό. Πάντως, και οι δικοί μας θεοί του Ολύμπου 12 ήταν –βρε λες;

Λες να έχουν δίκιο; Λες να συμβαίνει κάτι παράξενο με το 13, και να μην το έχω πάρει χαμπάρι εγώ; Μήπως να σκεφτώ περισσότερο, να αρχίσω να ανησυχώ;

Ο Μιχάλης Κακογιάννης, στην (υπέροχη) Στέλλα, μάλλον δεν τη συμπαθούσε τη μέρα ·έβαλε τη Σοφία Βέμπο να την τραγουδήσει, σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι (*) :

Ο Θόδωρος Ποάλας πάλι το σκέφτηκε αλλιώς. Παρασκευή και δεκατρείς μπορεί να είναι και τυχερή μέρα, τραγουδάει ο Μανόλης Μητσιάς σε ένα όχι πολύ γνωστό τραγούδι του Γιώργου Ζαμπέτα:

Εγώ τώρα δεν ξέρω τι να κρατήσω… Κάθε δεκατρείς του Δεκέμβρη –και ήταν και Παρασκευή– μετράω την πρώτη σοβαρή απώλεια ανθρώπου αγαπημένου από τη ζωή μου. Αλλά κάθε δεκατρείς του Μάρτη –δεν ήταν Παρασκευή– μετράω τα χρόνια του έγγαμου βίου μου, 14 μέχρι σήμερα…

Βρε λες; Να αρχίσω να ανησυχώ, ή να κάνω την… Κινέζα;

Καλημέρα 🙂

(*) Μια και ανέφερα τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι, ευκαιρία να σας πω: τη Δευτέρα 16 Μαρτίου, με «ξεκίνημα» από το radiobubble.gr και σύνθημα «για να μη συνηθίσουμε ποτέ», απλώνουμε μέσα από τα blogs και τα social networks, ως τον νέο επικίνδυνο ιό του διαδικτύου, εκπομπές, κείμενα, ήχους, εικόνες, μουσικές, podcasts, λέξεις, βίντεο, ποιήματα, vcasts, θεατρικά…
ό, τι για εμάς είναι “Χατζιδάκις”.
Περισσότερες πληροφορίες, και τα μπανεράκια για τη μέρα, θα βρείτε εδώ.

Men(i)e(k)..!

  • Μελπομένη (η): Μούσα της Ελληνικής μυθολογίας. Ήταν η μούσα της τραγωδίας, παρά τα χαρούμενα τραγούδια της. Κατά τη Θεογονία του Ησιόδου και του Απολλοδώρου ήταν κόρη του Δία και της Μνημοσύνης και μητέρα των Σειρήνων μετά του Αχελώου. Στην αρχή θεωρούταν μούσα του μέλους ή της ωδής, εξ ου και το όνομά της. Σ΄ αυτήν αποδίδεται η εφεύρεση της βαρβίτου με την οποία μέλπουσα «καθήδυνε» τους θνητούς ακροατές της, «θνητοίσι μελίφρονα βάρβιτον εύρε» (Ανθολογία ΙΧ 504) περιστοιχιζόμενη από την ακολουθία της, τις Ώρες και τις Νύμφες. Αργότερα όμως αποβαίνει η κατ΄ εξοχή μούσα της θεατρικής τραγωδίας. Με την Μελπομένη παρομοιάζεται, σε επίγραμμα του Αγαθίου η τραγωδός Αριάδνη της οποίας το άσμα, λέγει, αδόμενο με τραγικό στόμφο, έμοιαζε με την ηχηρή και πύρινη ωδή της Μούσας της Τραγωδίας.

οόχι, δεν κάνει μάθημα για τις Μούσες ο αστερΆκης, άλλη ήταν η αφορμή (αλλά με πιάνει πάντα το «εκπαιδευτικό» μου όταν έχω τέτοια θέματα)


Θα έχετε παρατηρήσει, όσοι έρχεστε καιρό εδώ, ότι τα περισσότερα τραγούδια που έχω στο blog είναι ελληνικα. Δεν είναι που δεν μ’ αρέσει η μουσική από άλλες χώρες, ούτε πως δεν ακούω από ιδιοτροπία -ίσα ίσα… Πολλά τραγούδια με στίχους γραμμένους σε άλλη γλώσσα τα έχω αγαπήσει απίστευτα -και σε «ιδιότροπες» γλώσσες, όπως στα τούρκικα ή σε γλώσσες σλάβικες, τα ινδιάνικα είναι από τα αγαπημένα μου, τα λατινο-φωνα επίσης… Απλά, συνήθως δεν παρακολουθώ τις εξελίξεις, τα καινούρια τραγούδια. Έτσι εδώ και χρόνια έχασα την επαφή, ειδικά με την αγγλόφωνη μουσική σκηνή. Πέρσι, όμως, που κάμποσοι από τους ιστολόγους που διαβάζω -και είναι και φίλοι- έκαναν λίστες με τα 20 καλύτερα (και μερικοί και με τα 20 χειρότερα) ξένα album της χρονιάς, έπιασα τον εαυτό μου στις γιορτές να αναγνωρίζει τραγούδια και τραγουδιστές, και -το καλύτερο- στα ράφια με τις ξένες κυκλοφορίες στα δισκάδικα, γνώριζα δίσκους από τα εξώφυλα! Αυτό το πάθαινα παλιά μόνο με τα πολύ «κλασσικά» album που αγαπώ, και βέβαια με τα ελληνικά που παρακολουθώ. 

Κατάφερα όμως -σχεδόν- να πιάσω το νήμα από κει που το είχα χάσει, και συνεχίζοντας να τους παρακολουθώ μέσα στη χρονιά και να μιλάω μαζί τους, και διαβάζοντας (όσο μπορώ) περιοδικά σαν το Muzine και το Soul, που γράφουν -πάλι- φίλοι, φέτος είμαι πιο ενημερωμένη! 

Εκτός όμως από τις μουσικές αναρτήσεις των φίλων, έχω και το Στράτο. Ο Στράτος μου, «ερασιτέχνης»  dj αλλά εξαιρετικά ενημερωμένος, όπως λένε οι γνωρίζοντες, μου «στέλνει» συχνά πυκνά διάφορα καινούρια ν’ ακούω. Τις προάλες, που μιλούσαμε λοιπόν, μου είπε ότι βρήκε ένα καινούριο συγκρότημα από τη Σουηδία, τους Melpo Mene. «Γουγλίζοντας», βεβαίως (πώς αλλιώς!) κατάλαβα αμέσως για τι πράγμα μιλάει. Αλλά το πρώτο σοκ ήταν το όνομα, και οι συνειρμοί με τη φίλη μας τη Meniek-ναι, το ξέρουμε ότι δεν είναι αυτό το όνομά σου, αλλά…δεν είναι φοβερό;;;!!! :p

Οι Melpo Mene, λοιπόν, είναι ένα συμπαθέστατο ποπ συγκρότημα από τη Στοκχόλμη, σχετικά καινούριο (από το 2006, νομίζω). Δεν βρήκα πάρα πολλές αναφορές γι’ αυτόυς, εκτός από τη σελίδα τους και το myspace τους, αλλά η μουσική τους είναι φρέσκια, ευχάριστη -στα δικά μου τουλάχιστόν αυτιά- , τα τραγούδια τους συμπαθητικά, και τα βιντεάκια έξυπνα. Δείτε αυτό που μου άρεσε πιο πολύ, το I Adore you

Αλλά έχουν επίσης ένα όμορφο τραγούδι, που θέλουμε –κι εγώ κι ο Στράτος, να αφιερώσουμε στη φίλη μας τη Meniek και στην τρομερή της κόρη, τη Ν. Λέγεται Good With the Mothers:

(οι στίχοι του, εδώ)

υγ. Αν έγραφε ο Ίνδικτος αυτό το κείμενο, θα πρόσθετε στο υγ: Sorry, Jo! Αλλά εγώ θα το δείξω στην εξαφανισμένη Jo, αύριο που θα τη δω, να μάθει!!!  😉  

(χο χο χο!)

 

Καλημέρες 🙂

καλό Σαββατοκύριακο!

της αθανασίας…

της αθανασίας…

Άνοιξε την βαριά πόρτα που χώριζε την κουζίνα από τη σάλα της ταβέρνας – βαριά, να κρατάει τους ήχους μακρυά από τους πελάτες. Να αφήνει να περνάνε μόνο μυρωδιές, όπως άνοιγε κι έκλεινε. Κρατούσε πάντα την κουζίνα της μακρυά από τα αδιάκριτα βλέμματα – ήταν το δικό της μυστικό «βασίλειο». Μόνο εκεί ένιωθε καλά. Χρόνια τώρα, έχει ξεχάσει πόσα, προτιμούσε να είναι ανάμεσα στις κατσαρόλες και στα τηγάνια της, ανάμεσα στα μυρωδικά της. Ευτυχώς που ο πατέρας της άφησε το μαγέρικο τούτο στην άκρη του χωριού, κι ευτυχώς που κανένα από τ’ αδέρφια της δεν το ήθελε. Το ανέλαβε μόνη της. «Το μαγέρικο της αθανασίας». Και όσοι είχαν φάει από τα χέρια της, έλεγαν ότι ταίριαζε ο τίτλος, πλησίαζαν σε νοστιμιά τα γεύματα των αθανάτων αυτά που έφτιαχνε. Κι έρχονταν ξανά και ξανά, ντόπιοι και ξένοι. Οι περισσότεροι δεν ήξεραν ότι Αθανασία ήταν… απλά το όνομά της.

Το «μυστικό» της ήταν τα μυρωδικά και τα μπαχαρικά. Ήξερε, από ένστικτο, τι να βάλει και που, και πόσο. Κι έφτιαχνε καινούριες γεύσεις, χωρίς να ακολουθεί πιστά τις συνταγές. Όλοι τα παίνευαν τα πιάτα της, κι έψαχναν και τη ρωτούσαν το πώς. Μα, δεν ήξεραν το πιο βασικό συστατικό που έβαζε. Της το είχε μάθει ο παππούς της όταν, κοριτσάκι ακόμα πήγαινε και μπερδευότανε ανάμεσα στις κουτάλες και τους πλάστες του. «΄Ο,τι και να κάνεις, με ό,τι και να καταπιαστείς, να το κάνεις με αγάπη – αυτή είναι η μόνη αλάνθαστη συνταγή. Να βάζεις τα χέρια σου στα υλικά, να μην τα φοβάσαι. Να τα αγγίζεις, να τα μυρίζεις, να τα κοιτάς καλά, να «τ’ ακούς», να τα δοκιμάζεις. Να τα νιώθεις – έτσι μόνο θα σου πετυχαίνουν · όχι τα φαγητά, τα πάντα». Και τον ακολουθούσε τον κανόνα. Πιστά. Τόσα χρόνια, σε τούτες τις κατσαρόλες έβαζε την ψυχή της. Ένιωθε τα υλικά, πριν ακόμα τα ανακατέψει. Έκανε τα πάντα με τα χέρια της, δεν άφηνε άλλον να ακουμπήσει στην προετοιμασία. Οι βοηθοί που κατά καιρούς περνούσαν από δίπλα της ήταν μόνο για τις υπόλοιπες δουλειές – να ανακατέψουν, να σηκώσουν το ταψί, να σερβίρουν και να πλύνουν τα σκεύη… Και να την εκνευρίζουν, βάζοντας πάντα τις κουτάλες από τη δεξιά μεριά – κανείς τους ποτέ δεν θυμόταν ότι ήταν αριστερόχερη!

Το πιο πετυχημένο πιάτο της, πάντως, ήταν τα γεμιστά. Κυρίως οι ντολμάδες. Όλων των ειδών, με κάθε τρόπο φτιαγμένοι. Dolmak λένε στα τούρκικα οποιοδήποτε γεμιστό λαχανικό, της είχε πει η τουρκάλα γειτόνισσα. Τα τυλιγμένα με αμπελόφυλλα ή λάχανο λέγονται κανονικά σαρμάδες, που θα πει «τυλιχτά», και τα υπόλοιπα «τυλιγμένα» σε φύλλα, γιαπράκια. Έφτιαχνε κι εκείνη ό,τι μπορούσε να γίνει γεμιστό, και με οποιαδήποτε γέμιση. Εκτός από τα κλασσικά γεμιστά (πάντα με ρύζι, ποτέ με κιμά), τους γνωστούς ντολμάδες με αμπελόφυλλα (που τους έφτιαχνε και με κιμά και γιαλαντζί) και τους λαχανοντολμάδες, έφτιαχνε καταπληκτικά κολοκυθολουλούδια γεμιστά με ρύζι, συνταγή της γιαγιάς από την Κρήτη.

Και από φίλους, και δικό της ψάξιμο κι αυτοσχεδιασμούς, «γέμιζε» διάφορα: φύλλα από λάπατα, μαρούλια, κι ακόμα κρεμμύδια, πιπεριές, μελιτζάνες, μεγάλα μανιτάρια, μήλα, κυδώνια… και από τα πιο αγαπημένα της, τα μικρασιάτικα κρεμμυδογεμιστά «σουγάνια», που είχε δοκιμάσει και στα απέναντι νησιά – Σάμο, Μυτιλήνη… Τότε, που ήταν νέα και είχε όρεξη, κι ακόμα ταξίδευε. Σ’ ένα απ’ αυτά τα ταξίδια, μια άνοιξη, σ’ ένα από κείνα τα παράλια, τον γνώρισε – πόσα χρόνια πέρασαν; Ούτε μπορεί να μετρήσει πια. Μόνο τα μάτια του θυμάται που και που. Ένα χαμογελαστό πρόσωπο με υπέροχα μάτια, σ’ ένα κήπο με άσπρα λουλούδια. Το μόνο που έχει μείνει στη μνήμη της. Δεν τον ξαναείδε, δεν ξαναέμαθε τίποτα γι’ αυτόν. Ούτε και προσπάθησε, δηλαδή. Δεν ήταν γι’ αυτήν «αυτά». Προτιμούσε την ασφάλεια της κουζίνας της από τις περιπέτειες, έτσι έπειθε τον εαυτό της. Καμιά φορά μονάχα σκεφτόταν πώς θα ήταν η ζωή της, αν… Αλλά πολύ γρήγορα την έδιωχνε τη σκέψη, και γύριζε στα μπαχαρικά της.

«Έφυγε και η τελευταία παρέα, να κλείσω;» Η φωνή της μικρής βοηθού, απ’ έξω. «Κλείσε και κλείδωσε, θα μαζέψω μόνη μου. Καληνύχτα σου!» Είχε και τα λουλούδια των κολοκυθιών να γεμίσει. Τα είχε κόψει τα χαράματα, που ήταν ακόμα ανοιχτά, και τα είχε βάλει προσεκτικά το ένα μέσα στο άλλο, να μείνουν έτσι, κι αμέσως στο ψυγείο. Ήθελε να τα γεμίσει τώρα, να είναι έτοιμα το πρωί.

Αφού ανακάτεψε καλά τα υλικά της γέμισης, πήρε το πρώτο. Το μάτι της έπεσε έξω, στον κήπο. Τον φρόντιζε μόνη της κι αυτόν. Είχε όλα σχεδόν τα λαχανικά που χρειαζόταν, όλα τα μυρωδικά, και στις άκρες της μάντρας λουλούδια: πολλά είδη, για να ανθίζουν κάθε εποχή, αλλά πάντα άσπρα. Κρίνα, τριαντάφυλλα, μαργαρίτες, γιασεμιά, ζουμπούλια και γλαδιόλες, κάλλες.. Τώρα ήταν ανθισμένα τα χρυσάνθεμα, γέμιζαν τον τόπο κάτασπρα, φώτιζαν τη νύχτα.

Άναψε το γκάζι, να ζεστάνει νερό για ένα βραστάρι. Θα της έπαιρνε ώρα το γέμισμα, το έβλεπε. Έκατσε στην καρέκλα να ξεκουράσει τη μέση της, είχε αρχίσει να την ενοχλεί. Συνέχισε, μηχανικά να γεμίζει τα λουλουδάκια ένα ένα και να τα αραδιάζει στον πάτο της κατσαρόλας, ενώ το μυαλό της ταξίδευε στα χρόνια που είχαν περάσει. Πόσα θα της έμεναν άραγε να μπορεί να μαγειρεύει; ‘Ήταν ήδη σχεδόν 70, και η υγεία της δεν ήταν η καλύτερη. Και τώρα τελευταία την έπιαναν κάτι περίεργες ζαλάδες.

——-

Τη φωτιά την είδε ο γείτονας από μακρυά. Μέχρι να φωνάξει, να ειδοποιήσει, είχε απλωθεί παντού. Την Αθανασία τη βρήκαν ακουμπισμένη στο τραπέζι, να χαμογελάει…


Για τα ντολμαδοπόστ της aKanonistis
και για την Ελευθερία και τους υπέροχους κολοκυθανθούς της  -στη φωτογραφία, πριν τους φάω, χε χε χε!
Το άσμα*: Συνταγές μαγειρικής, Μαρία ΚωτήΔημήτρης Ζαχαριουδάκης/Γιώργος Μανωλάκης, Χαΐνηδες  (ο Γητευτής και το Δρακοδόντι, 2005)

*για την Πασχ(π)αλίτσα, και τα κολτσθλουλουδά της-και για σένα (ξ)αδερφέ, που με βοήθησες να «ακούσω» το τραγούδι.

**εννοείται ότι το ποστ είναι εκπαιδευτικόν -έχει συνταγές για διαφόρων ειδών ντολμάδες. Η ιστορία είναι απλά για να τις «ντύσει», -παρέα με τη μουσική  😉

Καλημέρα 🙂

Ένας κούκ(κ)ος μοναχά, την άνοιξη δεν φέρνει…

Όσοι περνάτε συχνά από δω, θα έχετε καταλάβει ότι αυτό που μου αρέσει περισσότερο στην «υπόθεση» blog είναι το «ψάξιμο» -γι’ αυτό, και τα πρώτα και πιο αγαπημένα μου blog ήταν από την αρχή αυτά που έχουν ποστ-πληροφορίες (σαν αυτό κι αυτό, μα κι άλλα). Αυτά με τράβηξαν από την αρχή -άλλο αν, μετά… παραστράτησα, κι άρχισα να διαβάζω και να (τολμώ να) γράφω κατεβατά –η Ρίτσα φταίει γι’ αυτό!

Θα ξέρετε, επίσης, ότι μ’ αρέσει να βοηθάω, ακόμα κι αν δεν μου το ζητήσουν (κι αυτό στα «κουσούρια» μου είναι, αλλά δεν το κάνω θέμα…). Κι επίσης, ότι κάνω και περίεργους «συνειρμούς», κι έχω και κάτι κολλήματα ώρες-ώρες…

Τέλος οι εισαγωγές, θα εξηγήσω (όσο μπορώ, δηλαδή)

Διάβασα, πριν λίγες μέρες, το φίλο μου τον Σωτήρη, που καλωσόρισε τα χελιδόνια -κι έγραφε ότι δεν έχει ακούσει ή δει ποτέ του κούκο. Ξύπνησε ο «ερευνητής» μέσα μου, (ακούς εσύ, που βαριέσαι;) και άρχισα να ψάχνω -δεν μπορεί, σκέφτηκα, κάπου θα υπάρχει στο παγκόσμιο δίκτυο ο ήχος… Ο αγαπημένος μου γούγλης δεν με έχει απογοητεύσει σχεδόν ποτέ (από τότε που μ’ έμαθες να τον χρησιμοποιώ σωστά, και άρχισα να θυμώνω που εσύ έβρισκες πράγματα πριν από μένα -έχω κι αυτό το «κουσούρι» του beep-beep…). Ούτε και τώρα, λοιπόν με απογοήτευσε -ψάξε, ψάξε, τον βρήκα! Αλλά στο ψάξιμο, είχα βρει κι ένα σωρό άλλα για το ανοιξιάτικο αυτό πουλί -να μην τα μοιραστώ, ε; Πείτε μου! Άσε που, με την «ουζοποσία» του Σαββάτου, ήρθε στο μυαλό μου -και στην κουβέντα μας- πολλές φορές -όχι το πτηνό, ο φίλος μου ο κούκος, που είναι ένας και φέρνει την άνοιξη (μην ρωτήσετε τι σχέση έχει το ούζο με τον κούκο, άβυσσος..!)

Άρα: Δείτε τι βρήκα για τον κούκο -τέλος η πολυλογία- κι ακούστε λίγο από το τραγούδι του, για να μπορείτε να τον αναγνωρίσετε αν τον συναντήσετε στο δάσος. 🙂

Πρώτα-πρώτα, η γραφή της λέξης: με ένα, ή με 2 κ; Το λεξικό του Μπαμπινιώτη το έχει με 2, και λέει ότι προέρχεται από το κόκκυξ -το θυμάμαι, από τις Όρνιθες του Αριστοφάνη, τον Κόκκυγα. Ωστόσο, πιο συχνά τον συνάντησα με ένα κ -κι εδώ, μα και σε βιβλία που κοίταξα… Εγώ πάντως υιοθετώ την «απλοποιημένη» του γραφή -με ένα κ μ’ αρέσει περισσότερο!

Πληροφορίες -από την αγγλική Wiki εδώ κι εδώ (η ελληνική δεν έχει, μπήκα στον πειρασμό να το φτιάξω, πάντως..). Κι εδώ, κι από ένα site για τα πουλιά και τις οικογένειες τους, έχει ενδιαφέρον.

Τις διασταύρωσα κι από την Britannika -περίπου τα ίδια λέει.

Ο κούκος, λοιπόν, θυμάμαι , μου είχε κάνει εντύπωση από μικρή -η ιστορία αυτή, που αφήνει τα αβγά του σε ξένες φωλιές, με είχε αφήσει άφωνη! Τι μάνα είναι αυτή, που δίνει τα παιδιά της να τα «κλωσήσουν» άλλες; Μεγαλώνοντας, βέβαια, κατάλαβα ότι η μητρότητα δεν έχει να κάνει με τα ένστικτα, σε κανένα πλάσμα -ούτε στους ανθρώπους. Αλλά αυτό, είναι πάλι μια άλλη ιστορία.. Την «συγχώρεσα» λοιπόν, τη μαμά-κούκο, που τα αφήνει, αφού έτσι της λέει η φύση να κάνει -κάτι θα ξέρει αυτή, καλύτερα από μας. Και «ταίριαξα» τη Φωλιά του Κούκου με την ταινία με τον αγαπημένο Jack, αργότερα με το βιβλίο και πιο μετά με το θεατρικό και τον Νίκο Κούρκουλο.

Σκαλίζοντας τη μνήμη μου, πριν μέρες, βρήκα ένα ποίημα του Τέλλου Άγρα:

«Κούκου! Κούκου!» Κούκος και λαλεί.
Τι χαρά! Τ’ ακούσατε, παιδιά;
Άνοιξη φωνάζει το πουλί!

«Κούκου! Κούκου!» δεύτερη φωνή.
«Δέντρα, ανθίστε, βγάλετε κλαδιά!
Χαίρεστε και λάμπετε, ουρανοί!»

«Κούκου! Κούκου!» τρίτωσες, πουλί.
– Αγαθή, χαρούμενη καρδιά,
Σ’ αγαπώ (να το ’ξερες!) πολύ.

Είναι από το ανθολόγιο που είχαμε στην πρώτη και τη δευτέρα δημοτικού, αλλά είχε πρωτοδημοσιευτεί στη Διάπλαση των παίδων του 1936. (σας ασπάζομαι, Φαίδων ;))

Αλλά ψάχνοντας βρήκα κι αυτό το κειμενάκι, του αγαπημένου μου συγγραφέα και ζωγράφου Φώτη Κόντογλου:

Ο ΚΟΥΚΟΣ

Ο κούκος είναι ένα ερημικό πουλί. Τρουπώνει βαθιά μέσα στο δάσος, και λέει το απλό του τραγούδι: Κούκου, κούκου, κούκου!
Δεν τραγουδά για να τον ακούσει κανένας, γιατί για τον κούκο δεν υπάρχει κανένας. Κι έπειτα το τραγούδι του είναι τιποτένιο, ένα τίποτα: Κούκου!

Μα άραγες δεν έχει καρδιά ο κούκος; Κλαίγει ή τραγουδά ή λέει το Φως ιλαρόν, τώρα το βράδυ;

Εκατομμύρια κλαριά τον ζώνουν. Ο ήλιος κρύφτηκε πίσω από το σκοτεινό βουνό, αυτός όλο – όλο που ξέρει, είναι τούτο το τίποτα: Κούκου!
Αυτός δεν είναι μήτε ψάλτης, μήτε βιολιτζής, μήτε στρατηγός, μήτε καραβοκύρης, όλ΄ αυτά τα
ζούζουλα δεν ξέρει κιόλας πως υπάρχουν στον κόσμο.Το φτεράκι του ανατριχιάζει, τα πόδια του σφίγγουν το κλαρί και φωνάζει: Κούκου, κούκου!
Το δάσος είναι έρημο, μα ο Θεός χαϊδεύει το σκούρο του το φτερό, ακούει το παράπονο του.

Και βρήκα κι ένα λίμερικ, που ξέρω ότι αρέσουν στη φίλη μου τη marillia :

Το τραγούδι του κούκου

Ο κούκος εβαρέθηκε
εδώ και κει να ζει
το ρολογά εσκέφτηκε
μια λύση να του βρει.

-Έλα καλέ μου ρολογά
φτιάξε μου μια φωλιά
και γω την ώρα θα μετρώ
σιγά και δυνατά.

Του άρεσε του ρολογά
καλή η προσφορά
και μ’ όλα του τα σύνεργα
του φτιάχνει μια φωλιά

-Τι ομορφιά τι όνειρο
το νέο μου σπιτάκι.
Εδώ θα βγαίνω να λαλώ
απ’ το μικρό πορτάκι.

-Κούκο κούκου κο
είναι πέντε είναι οχτώ
την ώρα εγώ θα τραγουδώ
μ’ ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Κούκο κούκου κο
Κούκο κούκου κο.

Και, για να τελειώσω (και να δεις mamma mia ότι σ’ αυτή τη ζωή τίποτα δεν είναι τυχαίο), ανακάλυψα ότι ο κούκος ανήκει στην ίδια οικογένεια πουλιών με το αγαπημένο μου roadrunner!!!

Καλημέρα 🙂

Οι απορίες της Ρίτσας και τα καλά του ροδιού..!

Είχα μια κουβέντα με τη Ρίτσα μας, αυτές τις μέρες – [με τόσα ρόδια που σκορπίσαμε οικογενειακώς στη blogoσφαιρα, και από ένα άρθρο που έπεσε στα χέρια της στα περιοδικά του κομμωτηρίου] – με ρώτησε:

«Το ξέρεις εσύ, που όλα τα ψάχνεις, ότι το ρόδι εκτός από διακοσμητικό και «γούρικο» έχει άπειρες βιταμίνες και αντιοξειδωτικές ουσίες, και κάνει παντού καλό; «

Το ήξερα – αλλά είπα να το ψάξω λίγο για χάρη της.. 🙂

Βρήκα λοιπόν, ότι «το ρόδι από την αρχαιότητα είχε μια ιδιαίτερη θέση στις αντιλήψεις, στη διατροφή και στις προσπάθειες των ανθρώπων να νικήσουν τις ασθένειες.Είναι πλούσιο σε βιταμίνες C, Α, Ε, σίδηρο, κάλιο και αντιοξειδωτικές φυτοχημικές ουσίες όπως οι πολυφαινόλες. Περιέχει επίσης ψηλές ποσότητες φυτικών ινών ενώ είναι χαμηλής περιεκτικότητας σε θερμίδες.

Το ρόδι περιέχει ψηλές ποσότητες αντιοξειδωτικών ουσιών. Η συγκέντρωση των ευεργετικών αυτών ουσιών για τον άνθρωπο, είναι 3 φορές μεγαλύτερη από ότι στο κόκκινο κρασί και στο πράσινο τσάι.

Οι αντιοξειδωτικές φυτοχημικές ουσίες προστατεύουν το οργανισμό μας από τις αρνητικές επιδράσεις των οξειδωτικών ουσιών που σχηματίζονται καθημερινά από τον κανονικό μεταβολισμό των κυττάρων.»

κι ακόμα ότι :
• Ο χυμός από τους σπόρους του ροδιού είναι καλό αφροδισιακό.
• Τα ρόδια κάνουν καλό σε όσους εργάζονται πνευματικά.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ
01 To αφέψημα από τη φλούδα του καρπού της ροδιάς σκοτώνει την ταινία και τις αμοιβάδες των εντέρων, αφού προηγηθεί αυστηρή δίαιτα.
02 Η φλούδα είναι επίσης στυπτική και καταπολεμά τη διάρροια, ακόμη και τη χρόνια δυσεντερία.
03 Στυπτικά είναι και τα φύλλα της ροδιάς, γι’ αυτό χρησιμοποιούνται με πλύσεις για τη λευκόρροια, τα βλεννόρροια, τις αιμορροΐδες.
04 Τα φύλλα της ροδιάς χρησιμοποιούνται σαν φάρμακο για τον πονεμένο λαιμό και τις πυώδεις αμυγδαλές (γαργάρα), αλλά και για τους διαλείποντες πυρετούς.
05 Ο χυμός, αναμεμιγμένος με ίση ποσότητα ελαιόλαδου, εξαφανίζει τις κηλίδες του δέρματος και μειώνει τις ρυτίδες.

Το ρόδι χρησιμοποιείται για το ποτό Grenadine, για χυμό, διάφορες βαφές, μελάνια, τανίνη για τα δερμάτινα και φυσικά στη διακόσμηση. Συνέχεια ανάγνωσης «Οι απορίες της Ρίτσας και τα καλά του ροδιού..!»

Πασχαλίτσες τα Χριστούγεννα;

Η πασχαλίτσα είναι ένα από τα ωφέλιμα έντομα που χαρακτηρίζεται ως αρπακτικό, μια και αρπάζει εχθρούς των φυτών μας, καταβροχθίζοντάς τους σε λίγα μόνο λεπτά και μάλιστα εν κινήσει!
«Αγαπημένο της πιάτο»: η μελίγκρα

Επίσης η πασχαλίτσα (Coccinellidae ή ladybird ή ladybug), θεωρείται γούρικη – μάλλον γιατί έχει επτά spots στην πλάτη της. Και επειδή είναι τόσο χρήσιμη, την «καλλιεργούν» πια, σαν «όπλο», αντί για φυτοφάρμακα, για τις βιοκαλλιέργειες… Έχουν γραφτεί γι’ αυτήν παιδικά τραγουδάκια, παραμύθια, ποιηματάκια… Μια απλή αναζήτηση στο ίντρνετ βγάζει χιλιάδες αποτελέσματα!Και αν πεις για εικόνες και φωτογραφίες, ακόμα περισσότερες.
(θα πείτε εσείς τώρα – και με το δίκιο σας – τι έπαθε και μας τα λέει αυτά Χριστουγεννιάτικα; Αλλά δεν φταίω – το αδερφάκι μου φταίει, που με κάλεσε σε παιχνίδι, να πω γιατί διάλεξα αυτό το avatar)

Παλιά, «κυκλοφορούσα» στο Internet, (πριν τα blog) στα forum και τις κοινότητες (του Pathfinder κυρίως – η πρώτη μου free mail διεύθυνση ήταν εκεί, ούτε και θυμάμαι πόσα χρόνια πριν…) Όταν άρχισαν να χρησιμοποιούνται τα avatar – κι αφού έμαθα τι ήταν πριν τα χρησιμοποιήσουμε στους υπολογιστές! – σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να είναι κάτι που να μου ταιριάζει, και να μου αρέσει. Κοίταξα προσεκτικά γύρω μου, στα πράγματά μου: τα περισσότερα πράσινα, με το κόκκινο και το κίτρινο να τα «σημαδεύουν»… κι από σχήματα; Πασχαλίτσες σε κάθε είδος και μορφή: μενταγιόν, σκουλαρίκια, κοκκαλάκια παιδικά (που σώθηκαν ως σήμερα), καρφίτσες, κουκλάκια, μαξιλαράκια, κούπες, κεριά, πήλινα γλαστράκια, τετράδια, μικροπράγματα για το γραφείο… Το μόνο άλλο σύμβολο που επαναλαμβάνεται στα πράγματά μου είναι ο ήλιος και τα ηλιοτρόπια – και τα ρόδια στην κουζίνα μου. Σκέφτηκα ότι η γιορτή μου είναι το Πάσχα, και τα γενέθλιά μου πάντα εκεί κοντά (φέτος πέφτουν μέσα στη μεγάλη εβδομάδα!) – έχω σβήσει κεράκια τουλάχιστον τρεις φορές σε τούρτα-πασχαλίτσα… Και το αποφάσισα: η πασχαλίτσα,- εκτός από μικρά διαλείμματα – έγινε η «εικόνα» μου εδώ μέσα. Και θα συνεχίσει να είναι – έχω πολλές διαφορετικές, για όταν θα θελήσω αλλαγή!

Και προσκαλώ με τη σειρά μου να μας πουν, το ελαφίνι, τη Ρίτσα, την ειρήνη, τη μαγισσούλα,τη Νιόβη, τη mamma, τη diavatis, την penelope, τη μαριλία και τον Ίνδικτο – και βέβαια, όποιον άλλο θέλει.
*Χρωστάω επίσης στον Doremi απάντηση για το ψευδώνυμο-όνομα του blog μου. Είναι προφανές, όμως : έχω πει από την αρχή ότι με λένε Νατάσσα και το γιο μου τον φωνάζουμε Άκη – όταν ξεκίνησα είχα σκοπό να ανεβάζω τις ζωγραφιές του και να γράφω γι’ αυτόν – στην πορεία άλλαξε λίγο ο «σκοπός», αλλά το όνομα του blog είχε ήδη κατοχυρωθεί: natassaki. Και «Μαμά..ετών36» γιατί αυτό ακριβώς είμαι – γι’ αυτή μου την ιδιότητα είμαι περήφανη, και αυτό ήθελα να δηλώσω από την αρχή.

* Και χρωστάω – καιρό τώρα στην τρελοφαντασμένη, τις αγαπημένες μου σημαντικές ημερομηνίες – το απέφευγα, γιατί (οικογενειακώς) έχουμε ένα θεματάκι με τις ημερομηνίες: σχεδόν κάθε μέρα έχουμε από κάτι να θυμηθούμε, καλό ή κακό – ο Μάνος ειδικά, θυμάται γενέθλια φίλων του από το δημοτικό (και ο μπαμπάς μας, επίσης – από δικούς του συμμαθητές – είναι μάλλον κληρονομική η δυνατή μας μνήμη.. 😉 ). Έτσι δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάτι πιο σημαντικό από τα γενέθλια του γιου μου, στις 20 Οκτώβρη, και των ανθρώπων που αγαπάω…

(*και ότι άλλο χρωστάω,σ’ εσένα και σ’ εσένα, θα το δείτε τις επόμενες μέρες, εντάξει; 😉 )

Καλημέρα 🙂

Γιορτή

Λένε πως σήμερα είναι μέρα «σημαδεμένη» : 07.07.07

Δεν είχα ποτέ κανένα καημό με το επτά.

Πάντα το πέντε και τα παράγωγά του ήταν ο αγαπημένος μου αριθμός.

Φυσικά, ξέρω πως στο επτά αποδίδουν σχεδόν μαγικές ιδιότητες,

από την αρχαιότητα.

Με μια αναζήτηση στο διαδίκτιο ( google, ευχαριστώ, δάσκαλε! 😉 )

βρήκα ενδιαφέροντα στοιχεία, κυρίως εδώ.

Με μια πρόχειρη μετάφραση, μερικά που με εντυπωσίασαν:

Από το «σαν σήμερα», πάλι, βρήκα άλλες ενδιαφέρουσες πληροφορίες:

  • το 1456… η Γαλλίδα ηρωίδα Ζαν ντ’ Αρκ αθωώνεται από την Καθολική Εκκλησία, 25 χρόνια μετά το ρίξιμό της στην πυρά ως αιρετική και μάγισσα.
  • το 1865… η Μαίρη Μουράτ γίνεται η πρώτη γυναίκα, που εκτελείται στις ΗΠΑ, κατηγορούμενη ως συνωμότης στη δολοφονία του Προέδρου Αβραάμ Λίνκολν.
  • το 1923… ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Ισμέτ Ινονού, με κοινή δήλωσή τους, ανακοινώνουν ότι επήλθε συμφωνία εφ’ όλων των εκκρεμών ζητημάτων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
  • το 1957… σε ηλικία 17 ετών ο Πελέ παίζει το πρώτο του διεθνές παιχνίδι με την Βραζιλία εναντίον της Αργεντινής και σκοράρει.
  • το 1985… ο 17χρονος Μπόρις Μπέκερ γίνεται ο νεότερος σε ηλικία και ο πρώτος Γερμανός τενίστας, που κερδίζει το Γουίμπλεντον, όταν νικά τον Αμερικανό Κέβιν Κιούρεν.
  • το 1990… η Μαρτίνα Ναβρατίλοβα κερδίζει το 9ο της τρόπαιο στον τελικό του Γουίμπλεντον δημιουργώντας ένα ρεκόρ «φάντασμα» εκτός αυτού των 6 συνεχόμενων τίτλων από το 1982 έως το 1987.
  • το 1997… στάχτη γίνονται 60.000 στρέμματα δάσους από τις φωτιές που ξεσπούν σε όλη τη χώρα, με μεγαλύτερη εκείνη στο Σέιχ Σου στη Θεσσαλονίκη.
  • το 2004… μεγάλη πυρκαγιά ξεσπά στην Πάρνηθα με τραγικό αποτέλεσμα να βρει το θάνατο ένας 74χρονος. Από τη φωτιά υπήρξαν και υλικές ζημιές. Τουλάχιστον 11 σπίτια και τέσσερα αυτοκίνητα υφίστανται μεγάλες καταστροφές, ενώ 150 στρέμματα δασικής έκτασης και 50 στρέμματα οικοπέδων κατακαίγονται.

Ακόμα:

  • το 1860… γεννιέται ο Αυστριακός συνθέτης, Γουστάβος Μάλερ.
  • το 1887… γεννιέται ο διάσημος ζωγράφος Μαρκ Σαγκάλ.
  • το 1893… γεννιέται ο Ρώσος ποιητής, Βλαντιμίρ Μαγιακόφκσι.
  • το 1901… γεννιέται ο Ιταλός ηθοποιός και σκηνοθέτης, Βιτόριο ντε Σίκα.
  • το 1906… γεννιέται ο Κροάτης μαθηματικός, Ουίλιαμ Φέλερ, που μελέτησε εκτενώς το Νόμο των Πιθανοτήτων.
  • το 1915… γεννιέται ο Αμερικανός ηθοποιός – μογγολικής καταγωγής- Γιουλ Μπρίνερ, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Τάετζε Χαν.
  • το 1922… γεννιέται ο Γάλλος σχεδιαστής μόδας, Πιερ Καρντέν.
  • το 1936… γεννιέται ο τραγουδιστής και λυράρης Νίκος Ξυλούρης (θα ήταν σήμερα 71...αχ, Ψαρονίκο!)
  • το 1940… γεννιέται ο Ρίνγκο Σταρ, κατά κόσμο Ρίτσαρντ Στάρκι, ντράμερ των Μπιτλς.
  • (άνευ ημερομηνίας, οι κυρίες δεν….) Είδες, πριγκίπισσα Ράπσμπερυ, τι μέρα γεννήθηκες; Χρόνια σου πολλά!!!!

Θα πείτε τώρα: Τι την έπιασε πρωί-πρωί Σαββατιάτικα, και μας τα γράφει αυτά; Και τι άσχετος τίτλος;

…όμως…θα σας προλάβω! Έχουμε γιορτή στο σπίτι μας! Μια και αυτό είναι ένα blog οικογενειακό, σήμερα γιορτάζει ο κόκκινος κύριος Κυριάκος !

Άρα δεχόμαστε επισκέψεις, δώρα, ό,τι θέτε τέλος πάντων, και φυσικά κερνάμε!

(Τα κεράσματα μπορεί και να καθυστερούν, βέβαια, αλλά….)

Καλό Σαββατοκύριακο, και για αύριο…ξέρετε! 🙂