κιόλας Άνοιξη..!


Ναι, είναι γνωστό -είμαι παιδί της Άνοιξης. Μ’ αρέσουν κι οι άλλες εποχές, μα δεν αντέχω το χειμώνα (βέβαια, μεταξύ μας, έτσι που έχουμε κάνει το κλίμα στον πλανήτη, δεν έχουμε χειμώνα τα τελευταία χρόνια, αλλά τέλος πάντων…). Πάντα πανηγυρίζω τον ερχομό της Άνοιξης -είναι για μένα εποχή ανοιγμάτων, ανανέωσης, αποφάσεων, εποχή που μπορείς -που βοηθάει- να ξεκαθαρίσεις και να πας παρακάτω… Τα ίδια έλεγα, δυο χρόνια πριν, και μου φαίνεται ότι έκανα πολύ δρόμο από τότε. Άλλαξα, πολλά στη ζωή μου -μικρά και μεγαλύτερα, πρακτικά και λιγότερο πρακτικά. Και έχω ακόμα, μα…

… μα φέτος η Άνοιξη παραήρθε νωρίς! Πριν καλά καλά μπει ο Μάρτης, πριν γράψουν τα ημερολόγια, πριν βάλουμε ξανά τα μάλλινα στη ντουλάπα, ήταν ήδη εδώ! Και δεν το λένε μονάχα τα λουλούδια, που τρελάθηκαν κι ανθίζουν από το Φλεβάρη.  Εμάς εδώ στο σπίτι μας, μας το ανακοίνωσε πανηγυρικά η Φρίντα!

Οι πιο παλιοί επισκέπτες του blog θα θυμάστε τη Φρίντα (που ήταν -νομίζαμε πως ήταν- Φρέντυ, στην αρχή… ). Για τους νεώτερους, κι όσους (λίγοι φαντάζομαι) δε μας ξέρουν, είναι η σκιουρίνα μας, που έγινε κιόλας τριών περίπου χρόνων. Ε, οι Φρίντες, μόλις ξεκινήσουν τα κρύα, πέφτουν –κι αυτές– σε χειμερία νάρκη. Και ξυπνούν την Άνοιξη. Και δε φτάνει που ξυπνούν, αλλά θέλουν -ντε και καλά!- να ζευγαρώσουν, κιόλας..! Και το ανακοινώνουν πανηγυρικά -όχι, ακούστε πώς με ξύπνησε τα χαράματα της Κυριακής:

(η ηχογράφηση είναι με κινητό, με το τζάμι κλειστό και τη Φρίντα έξω στο μπαλκόνι -όταν μας βλέπει ή μας ακούει κοντά, σταματάει, κι έτσι δεν κατάφερα να βγάλω βιντεάκι!)

Αν έπρεπε να βάλω χρώμα στην Άνοιξη, θα ήταν αδύνατο· είναι όλα τα χρώματα μαζί. Και με τις μυρωδιές θα με δυσκόλευε -είναι όλες οι μυρωδιές της εξοχής μαζί. Αλλά αν ήταν για μουσική… για μένα πάντα η Άνοιξη ήταν ένα βαλς, ένας από τους παλιούς χορούς που αγαπώ -και που μ’ αρέσει να χορεύω…

(το Βαλς της Ηλέκτρας, Μιλτιάδης Πασχαλίδης/ Ξένιος – Η Κρήτη εντός μου, 2010)

Καλή Άνοιξη, λοιπόν -ας είναι, φέτος, επιτέλους!

Καλημέρα

[ό,τι ώρα κι αν είναι 😉  ]

Η…Φρίντα

Θα θυμάστε την ταινία «Frida» με τη Salma Hayek και τον Alfred Molina, που μιλούσε για τη ζωή της σπουδαίας ζωγράφου. Την ξαναείδα πριν από λίγες μέρες, στο σπίτι φίλων, και θυμήθηκα πόσο με είχε εντυπωσιάσει από την πρώτη φορά και οι πίνακες, μα και η ζωή της -αρρώστησε πολύ μικρή, και απέκτησε αναπηρία στο πόδι, που κατάφερε να κρύβει πολύ καλά. Έζησε μια ζωή σύντομη, μα γεμάτη πάθος -και φαίνεται στους πίνακες που ζωγράφισε, με τα έντονα χρώματα και θέματα. Η γνωριμία της με τον Diego Rivera και ο γάμος τους (εκείνη 22, εκείνος 43), σίγουρα τη σημάδεψε, και στην τέχνη της, και στις πεποιθήσεις της, και στη ζωή της. Με εντυπωσίασε μια φράση της που διάβασα (σε πρόχειρη μετάφραση) : «…νόμιζα ότι ήμουν σουρεαλίστρια, αλλά δεν ήμουν. .Ποτέ δεν ζωγράφισα τα όνειρά μου,μόνο ζωγράφισα τη δική μου πραγματικότητα.» Έχω χαζέψει πολλές φορές τα έργα της στο Internet, δεν έτυχε να δω κάποια έκθεση -ωστόσο, μ’ αρέσουν τα χρώματα και η ένταση που βγάζουν. Κι αν είχε λιγότερες προσωπογραφίες, που δεν συμπαθώ πολύ, θα μου άρεσε ακόμα περισσότερο!

Θα σκέφτεστε εσείς τώρα: Τι λέει, πάλι;

Αλλά είναι αυτοί οι περίεργοι συνειρμοί, που λέγαμε… Θυμήθηκα τη Φρίντα Κάλο, όταν ήρθε κι έκανε κατάληψη στο σπίτι μας μια άλλη Φρίντα, 3 μέρες τώρα! Και δεν ξέρω αν έχει την ίδια ισχυρή προσωπικότητα (πάντως ως τώρα έχει καταφέρει να επιβάλει τους δικούς της ρυθμούς, έχω ήδη 2 μέρες άυπνη) και τις καλλιτεχνικές ανησυχίες της (άσε που ήδη έχουμε καλλιτέχνη στην οικογένεια), πάντως μου τη θύμισε έντονα.

Να εξηγήσω;  Ξέρετε όλοι,φαντάζομαι, το Φρέντυ μας. Όταν τον αγοράσαμε από το pet-shop, σχεδόν δεν προλάβαμε να τον δούμε -έπεσε σε χειμέρια νάρκη. Περιμέναμε υπομονετικά να έρθει η άνοιξη, να ξυπνήσει – ο Άκης, κυρίως, που ήθελε να παίζει μαζί του, και τόσο καιρό ζωγράφιζε σκιουράκια… Επειδή όμως είμαστε και «περίεργοι» τύποι, και θέλουμε να φροντίζουμε σωστά τα ζωάκια που φιλοξενούμε, εκτός από τις πληροφορίες που βρήκαμε με πολύ ψάξιμο στο Internet, αγοράσαμε και βιβλίο να διαβάσουμε -πολύ καλό, πραγματικά, πολύ κατατοπιστικό. Το διαβάσαμε, λοιπόν, όλη η οικογένεια, να ξέρουμε τι θα μας βρει, και περιμέναμε…

Αμ δε! που ξέραμε τι μας περιμένει! Γιατί ξαφνικά, πριν τρεις μέρες, ο Φρέντυ μας άρχισε να κάνει ένα περίεργο, ρυθμικό ήχο -σαν σφύριγμα, σαν λόξιγκας, συνεχόμενο και μονότονο! Ανησυχήσαμε, κι αρχίσαμε να ψάχνουμε τι είναι… Και θυμηθήκαμε ότι κάτι είχαμε διαβάσει σχετικά, στο βιβλίο. Βρήκαμε τη σελίδα, και ξαναδιαβάσαμε όλοι μαζί:

» Δεν είναι υποχρεωτικό να ζευγαρώσετε σκίουρους που ζουν με τον σύντροφό τους ή σε ομάδες. Αν μένουν σε ξεχωριστούς χώρους (πράγμα που είναι προτιμότερο) θα πρέπει να τους ζευγαρώσετε όταν το θηλυκό είναι έτοιμο. Αυτό θα το καταλάβετε, γιατί το θηλυκό θα αρχίσει να βγάζει μια προειδοποιητική κραυγή, σαν αν επιθυμεί να δηλώσει ότι είναι έτοιμη για αναπαραγωγή.(…) Όταν τα θηλυκά αρχίζουν να σφυρίζουν, τότε μπορείτε να βάλετε στον ίδιο χώρο τους αρσενικούς….»

Μάλιστα! Είχαμε θηλυκό τόσο καιρό, που να το ξέραμε! Κοιτάζοντας το βιβλίο, με τις εικόνες που έχει, σιγουρευτήκαμε: το σκιουράκι μας είναι κορίτσι!

Την αρχική απογοήτευση του αστερΆκη, ακολούθησε η ανακούφιση, γιατί «τα κορίτσια ζουν 4 χρόνια περισσότερα» (κατά μέσο όρο, τα αρσενικά ζουν 8 χρόνια, τα θηλυκά 12). Και βέβαια, θα πάω να τα ψάλλω ένα χεράκι στο κατάστημα που μας το πούλησε, γιατί δεν είναι δυνατό να μπορώ εγώ να το ξεχωρίσω διαβάζοντας ένα βιβλίο, κι αυτοί όχι (και φυσικά, μας έχασαν για πάντα από πελάτες).

Κι έτσι, από δω και πέρα, θα μαθαίνετε τα νέα της Φρίντα!

🙂

**φωτογραφίες αργότερα, τώρα ακόμα σφυρίζει, και τραντάζεται ολόκληρη -κι εγώ είμαι 2 μέρες άυπνη, γιατί σφυρίζει κυρίως το βράδυ!

**Αυτό το ποστ, ΔΕΝ είναι ενημερωτικό! :p

Τα νέα του Φρέντυ (III), ο Tweety και το ενυδρείο μας…

Τα νέα μας:

* Ο Freddy ο σκίουρος κοιμάται – σχεδόν όλη τη μέρα. Βγαίνει κυρίως τα βράδια, όταν το σπίτι ησυχάζει, και τρώει λίγο (ένα φιστίκι !), πίνει γάλα, και ξανά νάνι…
Freddy
Μπορείτε να δείτε το σπίτι του – το έχει κουκουλώσει μόνος του! Του δώσαμε αυτό το ειδικό υλικό (είναι ακατέργαστο βαμβάκι) και έφτιαξε τη φωλιά του – μπαίνει και βγαίνει από την πόρτα του, και ξανακουκουλώνεται… (Τα νεύρα του Άκη, σμπαράλια – μέχρι το Μάρτη που θα ξυπνήσει, τον ζωγραφίζει. Αυτή είναι μια από τις ζωγραφιές του – χαρισμένη, στον απαιτητικό e-θείο. 😉 )

Ζωγραφιά

– Με την ευκαιρία: έψαξα και βρήκα ότι ο Φρέντυ είναι Σιβηρικός Σκίουρος και το λατινικό του όνομα είναι Eutamias Sibiricus – στην Αμερική τους αναφέρουν και με το όνομα Siberian Chipmunk. Έτσι κατάφερα να μάθω για τον τρόπο «ανατροφής» του – συμβουλή: μην βασίζεστε σε όσα σας λένε στα καταστήματα που τα αγοράζετε μόνο. Δεν φταίνε – δεν ξέρουν (κακώς, αφού αυτή είναι η δουλειά τους) αλλά πραγματικά, ρώτησα δεν ξέρω κι εγώ πόσους για να μάθω τη λατινική ονομασία και να βγάλω άκρη!

* Ο Tweety, το καναρίνι μας πάλι, κελαηδάει σαν να είναι άνοιξη – μακάρι να μπορέσω να σας το μεταφέρω… Είναι το πιο γλυκό πρωινό ξυπνητήρι – μα και όλη μέρα, δε σταματάει! Μόνο το βράδυ – κι αν τύχει κι ανάψουμε τα φώτα αργά,(τον έχουμε στην κουζίνα το χειμώνα) και τον ξυπνήσουμε, μας κάνει παρατήρηση…! Το κάνει τόσο γλυκά, όμως, που δε μας νοιάζει – άσε που έχει δίκιο – είναι τρόποι αυτοί, να ξυπνάς κάποιον που κοιμάται;

Συνέχεια ανάγνωσης «Τα νέα του Φρέντυ (III), ο Tweety και το ενυδρείο μας…»