10!

birthday-cake-3Πάντα, από πολύ μικρή, αγαπούσα τα παιδιά. Τα μικρότερα παιδιά. Έκανα παρέα μαζί τους, έπαιζα, τους τραγουδούσα,τους διάβαζα -και μεγαλώνοντας σκεφτόμουνα πώς θα ήταν να έχω δικά μου. Ήθελα πολλά –πέντε ή έξη, έλεγα– κι ένα μεγάλο σπίτι στην εξοχή. Με ζωάκια και λαχανικά, δέντρα και λουλούδια (να η εξήγηση της farmas, blueprints!;)).

Μεγαλώνοντας, δεν έκανα τίποτε από όλα αυτά (βέβαια, ποτέ δεν είναι αργά :p). Ζω στην πόλη -ευτυχώς στην «άκρη» της, αλλά πάλι πόλη είναι- σε ένα διαμέρισμα χωρίς καν κήπο. Κάνω (έκανα, μέχρι πριν λίγο καιρό) μια δουλειά που δεν έχει καμιά σχέση με όσα ονειρεύτηκα, κι έχω ένα μόνο παιδί -που κάνει για 10 πρέπει να ομολογήσω… Απ’ όλες τις απόψεις.

Αυτό το παιδί, που γεννήθηκε σαν σήμερα -τέτοια ώρα περίπου- πριν 10 χρόνια! Και κλασσικά αναρωτιέμαι πότε πέρασαν, πώς μεγάλωσε, πού θα φτάσει… Για την ώρα είναι ένα απίστευτο πιτσιρίκι, με γνώσεις, χιούμορ, άποψη. Είναι γλυκός, τρυφερός, απίστευτα δίκαιος, πεισματάρης, χαμογελαστός. Μαθαίνει να εκφράζεται, να βάζει σε σειρά τις σκέψεις και τα θέλω του, να «μιλάει» με μουσική και ζωγραφιές. Είναι και διάφορα άλλα, που δεν θα κάτσω να τα αραδιάσω εδώ -παιδί μου είναι, κουκουβάγια μαμά…

Όμως είναι σπουδαίο να συμπληρώνεις μια ολόκληρη δεκαετία, δεν είναι; Ο Άκης άρχισε να ξεφεύγει από το «παιδάκι», άρχισε να φαίνεται πια -και το απόγευμα θα σβήσει για πρώτη φορά διψήφιο αριθμό κεριών στην τούρτα. Αλλά, όπως μας δήλωσε, καθόλου δεν βιάζεται να μεγαλώσει -«μια χαρά είμαι κι έτσι μαμά!»

Figure 10 Birthday Cake with Chelsea Badge

Χρόνια σου Καλά, αγόρι μου-όμορφα, τρυφερά, γεμάτα, χαρούμενα και δυνατά. Κι εμείς, εδώ θα είμαστε -πλάι σου.

Δε βιάζομαι να μεγαλώσω Βαγγέλης Γερμανός, Βεατρίκη Κάντζολα-Σαμπατάκου/Τατιάνα Ζωγράφου

Καλημέρα 🙂

υγ1. Το ποστ ήταν να ανέβει στις 8:30 το πρωί, όπως γεννήθηκε ο Άκης. Αλλά -διακοπή της Δεή από το πρωί ως τώρα, άλλαξε τα σχέδια -πάλι καλά!
υγ2. Την τούρτα την διάλεξε μόνος του, ψάχνοντας στο google -είναι η αγαπημένη του αγγλική ομάδα 🙂

Advertisements

Στου Παύλου…

… που ζήτησε να του γράψω αυτή τη βδομάδα -και τον ευχαριστώ, πολύ!

Τα σχόλιά σας, εκεί.

Η φωτογραφία από εδώ

Καλημέρα 🙂

υγ. Όχι, σχόλια για τα αποτελέσματα των εκλογών και την καινούρια κυβέρνηση ΔΕΝ έχει!  :p

Σαν σήμερα, πριν τριάντατόσα χρόνια…

Λοιπόν, σήμερα έχω όρεξη για ταξίδια. Στο χρόνο. Καθίστε αναπαυτικά, πάμε παρέα;

Πριν από 30τόσα χρόνια, ήμουν παιδί. Μικρό, δλδ, κανονικό παιδί –όχι όπως τώρα… Πήγαινα στη δευτέρα δημοτικού, άκουγα πολύ ραδιόφωνο, διάβαζα, και είχαμε ασπρόμαυρη τηλεόραση -που δεν είχε όμως και πολλά ενδιαφέροντα για μένα προγράμματα (τι σύμπτωση, και τώρα που είναι χρωματιστή, το ίδιο -σχεδόν αδιάφορη- είναι…). Θυμάμαι πάντως ότι βλέπαμε το Νάσο Αθανασίου στο «Κάθε μεσημέρι» και τις ελληνικές ταινίες τα Σαββατόβραδα. Το «Λούνα Πάρκ», το «Γράμματα και αριθμοί», που και που το «Να η ευκαιρία». Νωρίς, πάντα -τα παιδάκια στο σπίτι μας πήγαιναν νωρίς για ύπνο. Και διάβαζα, πολύ, ό,τι έπεφτε στα χέρια μου. Α ναι, γράφαμε με πολυτονικό, και πηγαίναμε σχολείο ΚΑΙ τα Σάββατα. 30-9-1978

Το Σάββατο στις 30 του Σεπτέμβρη του 1978 δεν το θυμάμαι ακριβώς. Δεν είμαι σίγουρη για το τι έκανα, αλλά θυμάμαι τόσα άλλα Σάββατα για αρκετά χρόνια μετά, που κάπως έτσι θα ήταν:

Η τηλεόραση του σπιτιού μας, στο καθιστικό, ανοιχτή στην Ερτ (το ένα από τα 2 κανάλια της εποχής -το άλλο ήταν η Υενεδ). Στις έξη το απόγευμα, είχαμε στρωθεί στον καναπέ απέναντι -εγώ κι ο μικρός αδερφός μου, μόλις 2 χρονών τότε, με την απογευματινή μας πορτοκαλάδα και τα μπισκότα. Το πρόγραμμα έλεγε ότι θα αρχίσει στις 18:05 -και τότε δεν αργούσε!

30-9-78 program

Και αρχίζει η μουσική. Και ξαφνικά, βλέπουμε εικόνες να σχηματίζονται μόνες τους, να ζωγραφίζουν πουλιά, λουλούδια, διαστημόπλοια και πεταλούδες… Κι ανάμεσά τους ένας παππούς που πετάει, γίνεται μικρός – μεγάλος, μιλάει με ζώα, φυτά και πράγματα κι έχει για «κολλητή» μια καλή μάγισσα που τη λένε Κλο-Κλό! Θυμάμαι καλά πως τις πρώτες φορές είχαμε μείνει άφωνοι -ήταν απίστευτο αυτό που βλέπαμε, το συζητούσαμε στο σχολείο, και περιμέναμε το επόμενο Σάββατο -μπας και καταλάβουμε πώς γίνεται..! Και συζητούσαμε τις ιστορίες αυτού του παράξενου παππού -που δεν έμοιαζαν μ’ αυτές που ξέραμε. Δεν είχαν κακούς λύκους, τέρατα και όλα ήταν φωτεινά και γλυκά. Κι ο «παππούς» μιλούσε όμορφα, τραγουδούσε κι αγαπούσε τις τηγανιτές πατάτες…  Άσε αυτό το απίστευτο «μαγικό μολύβι», που ζωγράφιζε πίσω του!

Στις επόμενες εκπομπές είχαμε μπροστά μας χαρτί και μολύβι -και προσπαθούσαμε να ζωγραφίσουμε ό,τι βλέπαμε. Κι αυτό συνεχίστηκε πολλά χρόνια -μέχρι το 1987. Και παράλληλα βλέπαμε τον ίδιο γλυκό «παππού» και σε άλλες εκπομπές -και τώρα ξέρω ότι χάρις σ’ αυτόν, είχαμε πολλές χιλιοαγαπημένες παιδικές σειρές (σαν τη Φρουτοπία) όόόόλα εκείνα τα χρόνια, που «εξαφανίστηκαν» μετά.

Τα χρόνια πέρασαν, τα «μωρά» κείνης της εποχής μεγάλωσαν, γίναν φοιτητές, εργαζόμενοι, έκαναν οικογένειες -πολλοί απέκτησαν δικά τους παιδιά. Και ξαφνικά πριν δυόμισι περίπου χρόνια, ξαναβρήκαμε κείνον τον παράξενο «παππού», στο blog του. Και ξαναθυμηθήκαμε όλοι μαζί πώς είναι να «πετάς», να μιλάς και να ακούς τα ζώα, τα φυτά και τα πράγματα, να γίνεσαι μικρούλης… και να λατρεύεις τις τηγανιτές πατάτες και τα παγωτά!

Απόψε ξεκίνησε  (με μικρά τεχνικά προβλήματα, αλλά θα στρώσει σιγά σιγά) το Paramithas.tv. Ένα όνειρο του Νίκου Πιλάβιου -ένα on-line κανάλι για παιδιά, με όμορφες εκπομπές -παλιές και καινούριες- σαν αυτές που βλέπαμε εμείς όταν ήμασταν παιδιά.  Να γιατί μ’ έπιασε η διάθεση για ταξίδια στο χρόνο -πολύ πίσω, τριάντατόσα χρόνια..!

Καλημέρα 🙂

Καλό ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο, Καλό Μήνα

(και καλό βόλι 😉  )

Σεπτέμβριος…

… αλλά εμείς «απουσιάζουμε». Μια τα τρεχάματα για το σχολείο, -ο αστερΆκης θα πάει στην Πέμπτη δημοτικού, κιόλας!- τα αγγλικά, το καράτε και δεν ξέρω τι άλλο θα μας προκύψει. Απ’ την άλλη διάφορες αλλαγές στα εργασιακά μας -για καλό, μου φαίνεται, μα θέλει χρόνο. Και ήρθε κι αυτό το πρόβλημα στα «επικοινωνιακά» μας -ένα πρόβλημα στη σύνδεση και το τηλέφωνο που ακόμα μας ταλαιπωρεί. Αν σε όλα αυτά προσθέσει κανείς το γεγονός ότι πιστεύω πως στη ζωή μας τίποτα δεν γίνεται τυχαία, αλλά πάντα υπάρχει ένας λόγος (και ψάχνω να τον βρω..)

συμπέρασμα;
«αφήστε μας μήνυμα, κι όταν μπορέσουμε θα σας απαντήσουμε» 😉

Καλό Φθινόπωρο ας έχουμε
(όχι, ΔΕΝ θα γράψω κουβέντα για τις εκλογές -τουλάχιστον, όχι ακόμα…)

Καλημέρα 🙂
και καλά κουράγια

Αύγουστος, ξανά…

Eίδα μια αραχνούλα παιχνιδιάρα

να κάνει πατινάζ στην σκόνη πάνω,

και άλλη μια να τραγουδά με την κιθάρα

«αυτό το blog βασίλειό μου θα το κάνω…«

Είναι κανείς εδώ;;;;;

Ναι, το ξέρω -είναι καιρός που δεν έχω γράψει εδώ. Ήταν οι ώρες της σιωπής, ήταν και οι «διακοπές» μετά, έπεσαν όλα μαζί. Και δεν ήθελα να πω λέξη ·μια γιατί ήταν πολλά αυτά που είχα, μια γιατί τίποτα δεν ήταν για παρουσίαση σε «κοινή θέα»… Έπειτα, ήταν τόσα αυτά που «τρέχουν» στη ζωή μου αυτόν τον καιρό, που δεν προφταίνω. Και τελικά, μου φαίνεται πως όλα αυτά είναι δικαιολογίες: απλά, δεν είχα τι να πω. Κι όταν δεν έχω τι να πω, προτιμώ να σωπαίνω και να ακούω τους φίλους μου.

Και περίμενα να τελειώσει ο Αύγουστος, να μην χρειαστεί να κάνω θλιβερές αναφορές σε όσα έγιναν 2 χρόνια πριν, μα πονούν ακόμα… Έλεγα πως θα τη γλυτώναμε φέτος. Μα να, ίδιες μέρες, επανάληψη.  Και είναι τώρα στην πόρτα μας, και κινδύνεψαν άνθρωποι –και φίλοι και γνωστοί– πάλι. Ευτυχώς, δεν έχουμε τα ίδια όσο αφορά τις ανθρώπινες ζωές. Γιατί η καταστροφή που έγινε στο περιβάλλον, έτσι κι αλλιώς δεν έχει μέτρο σύγκρισης. Αλλά όταν χάνονται και άνθρωποι…

Δεν έχω τι να πω, αλήθεια. Παρακολούθησα την πρώτη μέρα τις εικόνες από την τηλεόραση, μα πολύ γρήγορα δεν άντεξα να δω άλλα. Κι έχω εξαντλήσει λόγια, δάκρυα, σκέψεις. Δεν πάει άλλο. Δεν μπορώ να καταλάβω τι άνθρωποι είναι αυτοί, που βάζουν τις φωτιές -για οποιονδήποτε λόγο. Δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι άνθρωποι -αν είναι αυτοί, ντρέπομαι που είμαι από το ίδιο είδος.

Η φωτιά πάντα θα ζεσταίνει ή θα καταστρέφει. Εμείς είμαστε που διαλέγουμε χρήση.

(οι φωτογραφίες από εδώ)

——————————————–

Καλη(;)μέρα; Δεν ξέρω πια…

Οι βδομάδες περνάνε τρέχοντας, η Άνοιξη είναι εδώ -και τρέχει κι αυτή, με χίλια φέτος. Τόσο που βιάστηκε να πλησιάσει το καλοκαίρι. Κι εγώ δεν την προλαβαίνω σχεδόν -ποτέ δεν ήμουν καλή στο τρέξιμο…

Δεν έχω τι να πω. Πιο σωστά, δεν ξέρω τι να πρωτοπώ. Θα’θελα να πω για το δάσκαλο Ευγένιο -ίσως το κάνω αργότερα. Θα’θελα να πω για τον Sakis και το «Παραμύθι» που τον κέρδισε, κι ας μην είχε δράκους (μεταξύ μας, εγώ το λάτρεψα το τραγούδι: «I’m in love with a fairytale…» -μου φαίνεται θα είναι για πολύ καιρό στα αγαπημένα μου). Και για χίλια δυο άλλα -πού πήγα, τι είδα, τι άκουσα…Αλλά δεν.

Δεν μπορώ. Έχασα τις λέξεις μου. Και δεν ξέρω και που να ψάξω να τις βρω! Άλλωστε, δυο χρόνια πριν, όταν ξεκινούσα τούτο το ιστολόγιο, οι λέξεις μου ήταν και πάλι λίγες.

Για την ώρα λέω να προσπαθήσω να μάθω άλλη γλώσσα. Τούτη (ή τούτες) που ξέρω δεν φτάνουν:

Όποιος ξεχνάει χάνεται
ραγίζει όποιος θυμάται
κι αυτός που παραστράτισε
στις ερημιές κοιμάται

Στα γιορτινά τα μαγαζιά
πολύχρωμες βιτρίνες
είπες πως θα ‘ρθεις να με βρεις
δυο χρόνια κι έξι μήνες

Αλλάζουν δρόμοι και μορφές
Οι εποχές αλλάζουν
κι οι από μηχανής θεοί
αμήχανα κοιτάζουν

Άστο παράθυρο ανοικτό
σ’ όλες τις καταιγίδες
θα δεις στο φως μιας αστραπής
όσα ποτέ δεν είδες

Μάθε τη γλώσσα της σιωπής
κι ύστερα έλα να μου πεις
πώς κλίνεται το σ’ αγαπώ
πώς βγάζει η έρημος καρπό….

Κι αν τη μάθω καλά, θα σας πω!

Καλημέρα 🙂

«Να είσαι ήλιος, να χαρίζεις φως»…

«Η 21η Μαρτίου σηματοδοτεί  την έναρξη της Άνοιξης (Εαρινή Ισημερία) και για το λόγο αυτό έχει οριστεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.

Στο πλαίσιο του εορτασμού το Μουσείο Μπενάκη, ακολουθώντας μια γόνιμη πρόταση της Αγγελικής Κώττη, αποφάσισε να αφιερώσει την εφετινή εκδήλωση στον Ποιητή της Ρωμιοσύνης, δεδομένου ότι το 2009 έχει ανακηρυχθεί επίσημα και «Έτος Γιάννη Ρίτσου».

Αποφάσισε να «εμπιστευτεί» την εκδήλωση σε ανθρώπους που ελπίζουμε όλοι και θα θέλαμε να είναι οι πραγματικοί αναγνώστες της ποίησης: στα παιδιά. Η πρόσκληση που απηύθυνε το Μουσείο Μπενάκη σε δύο σχολεία που διαθέτουν blog, στο 6° Λύκειο Καλλιθέας και το 10° Λύκειο Πειραιά, και έχουν επιδείξει ένα ενδιαφέρον για το έργο του Γιάννη Ρίτσου, συνάντησε θετικότατη ανταπόκριση: μαθητές και των δύο σχολείων δούλεψαν με κέφι και αφιέρωσαν πολύ χρόνο για να καταλάβουν τον ποιητή, να αισθανθούν τον πολίτη και κατανοήσουν το έργο του Γιάννη Ρίτσου και να στήσουν μία παράσταση με τίλτο «Να είσαι ήλιος, να χαρίζεις φως»

ritsos-benaki

Πόσο μ’ αρέσει που συνδιάζουν την αρχή της Άνοιξης με την ποίηση, από πέρσι είχα ενθουσιαστεί με την ιδέα, παρά τις αντιρρήσεις μου για τις παγκόσμιες μέρες και για το συνδιασμό τους. Φέτος χαίρομαι διπλά, που την αφιερώνουν σε αγαπημένο ποιητή. Και βέβαια, δεν έψαχνα αφορμή να διαβάσω ή να ακούσω ποιήματα του Ρίτσου, είναι απ’ αυτούς που έχω πάντα «δίπλα μου», συντροφιά σε εύκολες και δύσκολες ώρες. Κι ευτυχώς! Είναι ο μόνος τρόπος αντίστασης στη σαβούρα που μας περιβάλλει.

Σήμερα το απόγευμα, λοιπόν, θα είμαστε εκεί. Και θα χειροκροτήσουμε και θα παινέψουμε τα παιδιά που ασχολήθηκαν, και θα απολαύσουμε την παράσταση ·κι αν όλα πάνε καλά, θα στείλω «ρεπορτάζ» στους απόντες, ως συνήθως.  Γίνονται πολλές εκδηλώσεις για τη μέρα Ποίησης στην Αθήνα, αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας -ρίξτε μια ματιά όπου κι αν είστε, αξίζει τον κόπο. Μια και, «μέρα χωρίς ποίημα είναι χαμένη μέρα«.

Και μια και ο ποιητής είναι από τους πιο «πολυτραγουδησμένους», σκέφτηκα να βάλω και τραγούδι για το Σαββατοκύριακο. Αλλά όχι κάτι από τα πολύ γνωστά: το 1972 ο Νίκος Μαμαγκάκης μελοποίησε έντεκα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου, σε ένα δίσκο που ονόμασε «11 λαϊκά τραγούδια του Γιάννη Ρίτσου«. Δεν έγιναν πάρα πολύ γνωστά, όχι όσο τα υπόλοιπα που μελοποίησε κυρίως ο Μίκης Θεοδωράκης, αλλά μια και έπεσε στα χέρια μου θα κλέψω από κει 2 τραγούδια : το Νυχτοπεντοζάλι που τραγουδά ο Γιάννης Πουλόπουλος, και το Χρόνια σε περίμενα με τη Μαρία Δουράκη.

Τζιτζίκια στήσαν το χορό
με το χορό, στο ντάλα μεσημέρι
και στέκουν γύρω τα παιδιά
και παίζουν παλαμάκια

Μια πεταλούδα διάφανη
πορτοκαλιά και μαύρη
στου γέρου κόσμου στάθηκε
τα φρύδια επάνω, αντήλιο
κι έπαιζε και κρυφόγνεφε
της πίκρας μαντηλάκι

Ίσκιοι της νύχτα και νερά
ναι, και νερά
φύλλα πλατιά της νύχτας
παίχ’ τε βιολιά αχτίνες μου
παίχ’ τε μου παπαρούνες
παίχ’ τε ταμπούρλα κόκκινα
τον νυχτοπεντοζάλη

Καλημέρα 🙂

Καλό Σαββατοκύριακο

Και Καλή Άνοιξη, παντού! 😉