Πρώτο [της χρονιάς] και τελευταίο ;-)

Dear Diary,

Ετούτο το blog για μένα ήταν, απ’ την αρχή, διασκέδαση. Κι ένα ιδιότυπο «ημερολόγιο»,  μια και τα περισσότερα πράγματα που έγραφα εδώ ήταν απλά, καθημερινά, αλλά «ανάμεσα στις γραμμές» είχε πάντα κομματάκια απ’ τη ζωή μου. Πέντε χρόνια σχεδόν, πέντε καθοριστικά χρόνια – για μένα και τους πολύ κοντινούς μου ανθρώπους.

     Άλλαξαν τόσα πολλά μέσα μου, έξω μου, γύρω μου, που δύσκολα θα μπορούσα να τα περιγράψω. Και δεν θα είχε και νόημα, πια. Τα έζησα, τα πέρασα, με άλλαξαν. Μερικά είναι ολοφάνερα: άλλαξα «οικογενειακή κατάσταση», έχασα βάρος, σταμάτησα να τρώω τα νύχια μου, άλλαξα στυλ στην εμφάνιση. Οι περισσότερες δεν φαίνονται. Κι έγιναν σιγά-σιγά, με τους δικούς μου ρυθμούς. Δυσκολεύομαι πάντα στις ξαφνικές και γρήγορες αλλαγές· ακόμα κι αν είναι ευχάριστες, με αποσυντονίζουν. Θέλω χρόνο.
Γι΄αυτό, αν και δεν έχω τι να γράψω σε τούτο το blog εδώ και πολύ καιρό, άργησα να το πάρω απόφαση. Μα είναι οριστική. Έκανε τον κύκλο του, ολοκλήρωσα ό,τι είχα να πω. Συνεχίζω να γράφω «αλλού», έτσι κι αλλιώς – και τους ανθρώπους που γνώρισα τους συναντώ σε πολλές μεριές στο διαδίκτυο, μα κυρίως από κοντά. Έχω μια εντελώς άλλη ζωή, από αυτήν που είχα όταν έγραψα την πρώτη μου ανάρτηση. Και νομίζω πως αρχίζω να μ’ αρέσω.

   Δεν θα το «εξαφανίσω», απλά θα μείνει ανενεργό. Κι αν βρω όρεξη ξανά για blogging, ή αν χρειαστεί, θα βρεθεί τρόπος και μέρος 😉

«До свидания*», λοιπόν, από μένα και τον Άκη.

*“ντα σβιντάνια“  θα πει όχι απλά γεια σας, αλλά “Θα τα ξαναπούμε, στο επανιδείν”

Advertisements

Τώρα, τι;

Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες
Καλά φάγαμε καλά ήπιαμε
καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ
Μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας

Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες.

Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Στόχος (1970)

  • Μπήκε (ξανά) ο Δεκέμβρης. Οι φίλοι μου, κι όσοι από παλιά περνούν από δω, ξέρουν ότι αντιπαθώ το χειμώνα -ξέρω, είναι απαραίτητος για τον κύκλο της ζωής και της φύσης, είναι χρήσιμος, μετά από το χειμώνα θα έρθει η Άνοιξη… Τα ξέρω και τα αναγνωρίζω όλα αυτά, μα δεν μπορώ να τον συμπαθήσω.Κι ευτυχώς, ο καιρός ακόμα είναι με το μέρος μου. Το μόνο που μ’ αρέσει το χειμώνα είναι τα χιόνια -και έξω, κι εδώ στο blog! (Εδώ θα χιονίζει μέχρι 4 Γενάρη πάντως… έξω, ιδέα δεν έχω, αλλά πολύ θα ήθελα να έχουμε πάλι χιόνι και να «αποκλειστούμε» στα σπίτια μας).
  • Γράφω, διαβάζω, κάνω διάφορα αυτές τις μέρες. Μα είναι από τις φορές που δεν έχω ούτε χρόνο ούτε διάθεση να «μοιραστώ» εδώ αυτά που μου συμβαίνουν -ίσως γιατί τρέχουν όλα γρήγορα για τους δικούς μου ρυθμούς, και θέλω χρόνο να «χωνέψω» τις αλλαγές. Ίσως γιατί μερικά είναι «πολύ προσωπικά» -είπαμε ημερολόγιο δημόσιο, αλλά έχει και όρια… Ίσως γιατί προτιμώ να μιλάω με τους φίλους μου, παρά να γράφω. Δεν ξέρω, δεν είμαι ακόμα σίγουρη. Ξέρω μόνο πως είμαι καλά, παρ’ όλα αυτά. Πολύ καλύτερα από όσο ήμουν εδώ και πολλά χρόνια.
  • Περάσαμε γρίπες, ιώσεις -σοβαρές και λιγότερο σοβαρές- στο σπίτι μας και στα σπίτια συγγενών και φίλων. Εμβόλιο για την «καινούρια» γρίπη δεν θα κάνουμε, το έχουμε αποφασίσει πια. Οι φίλοι που την πέρασαν ήδη δεν έπαθαν τίποτα χειρότερο από ό,τι θα πάθαιναν με τη γρίπη κάθε χρόνο. Και δεν καταλαβαίνω τον πανικό, αλλά όπως και να ‘χει εμείς πειράματα δεν κάνουμε. Όσα άκουσα κι όσα διάβασα δεν με έπεισαν για την «πανδημία», τέλος.
  • Τα Χριστούγεννα δεν είναι και η πιο αγαπημένη μου γιορτή του χρόνου, επίσης γνωστό αυτό. Όλο αυτό το κλίμα «είμαστε καλοί και χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι» με το ζόρι, δε μου πάει. Και όλος αυτός ο χαμός -ειδικά φέτος- με τα στολίδια στα μαγαζιά από την πρώτη μέρα του Νοέμβρη (!) σχεδόν με ενοχλεί. Δέντρο θα στολίσω μετά τις 20, το καραβάκι στο μπουφέ όμως στολίστηκε ήδη με τα φωτάκια του. Ευτυχώς κι ο Άκης μεγάλωσε, δεν είναι όπως όταν ήταν μωρό, και δεν έχω άγχος με το στολισμό και τη «χαρά» των Χριστουγέννων. Χαίρομαι όταν κάτι καλό συμβαίνει στη ζωή μου ή στη ζωή των ανθρώπων που αγαπώ, λυπάμαι όταν είναι κάτι άσχημο ή δύσκολο, βοηθάω όλο το χρόνο όσους κι όπως μπορώ. Κι αυτά τα «καταναγκαστικά» συναισθήματα, δε μου πάνε.
  • Ζορίζομαι επίσης με τις ώρες μπροστά στον υπολογιστή. Μερικές μέρες είμαι τόσο κουρασμένη, που δεν αγγίζω το πληκτρολόγιο να γράψω. Διαβάζω ό,τι γράφουν αυτοί που αγαπώ κι αυτοί που μ’ ενδιαφέρουν, μα πολλές είναι πια οι φορές που δεν απαντώ. Ή γιατί δεν έχω κάτι να πω -οπότε προτιμώ τη σιωπή από την ακατάσχετη μπουρδολογία- ή γιατί προτιμώ να σκεφτώ καλύτερα, να περάσει χρόνος. Δεν έκρυψα ποτέ πως σε μερικούς/μερικές έχω ιδιαίτερη αγάπη, με συνδέουν δεσμοί, επικοινωνώ καλύτερα. Και δεν αντέχω, έτσι κι αλλιώς, τα σχόλια-μπούρδες, με «δύσκολες» (τάχα περισπούδαστες) λέξεις και έννοιες (ενώ στην ουσία τους δε λένε τίποτα, τελικά) και μυστηριώδες ύφος που αρχικό στόχο έχουν να εντυπωσιάσουν (ο τελικός ποικίλει, ανάλογα… την περίπτωση). Νομίζω πως στα τρία περίπου χρόνια που είμαι εδώ δεν το έκανα ποτέ. Και δεν σκοπεύω να το ξεκινήσω τώρα. Μ’ αρέσει να μιλάω απλά, καθαρά και κατανοητά. Και να με καταλαβαίνουν ακόμα και αυτοί που δε με ξέρουν. Μπορεί να μην τα καταφέρνω πάντα, μα… το προσπαθώ σκληρά.
  • Η καθημερινότητά μου έχει κάνει μια «στροφή» αυτόν τον καιρό, που ακόμα δεν την έχω συνηθίσει και εντελώς. Μα σιγά σιγά, όλα θα μπουν στη σειρά τους -το ξέρω. Και βαδίζω αργά, πάντα, μα σταθερά. Θα δείξει. Η πανσέληνος του Δεκέμβρη μου έφερε πάλι διάφορα πάνω-κάτω, μα θα σταθούν στη θέση τους τελικά, δε μπορεί…
  • Μια και είπα πανσέληνο, θυμήθηκα: Σήμερα έχει γιορτή –σιγά που δεν θα το μαρτυρούσα κι εδώ– η μαμαΡίτσα. Τη λένε Βαρβάρα, αλλά την αδικεί το όνομα -πιο μη-βάρβαρο άνθρωπο δεν έχω δει στη ζωή μου! Τις ευχές και την αγάπη μου κι από δω.
  • Έχω και πρόταση για βόλτα το Σαββατοκύριακο -όχι εγώ δηλαδή, ο AfMarx. Κουκλοθέατρο για μικρούς και μεγάλους : «Όταν η Κόκκινη Κλωστή Χάθηκε στο Μεγάλο Δάσος». Φαίνεται ενδιαφέρον, και μας αρέσουν έτσι κι αλλιώς αυτά -να κανονίσουμε μαμάδες! Κι άλλα έχω στο νου μου τέτοια, αν βρω χρόνο θα γράψω μερικά για τις μέρες που τα παιδιά θα είναι σπίτι.
  • Έχει πολλές γιορτές τούτος ο μήνας. Και έχω συνειδητοποιήσει ότι ξεχνάω τις ονομαστικές γιορτές συχνά -αντίθετα, τα γενέθλια όχι. Μου φαίνεται πως θεωρώ τη μέρα που γεννήθηκε κάποιος πιο σημαντική από τη μέρα που γιορτάζει ένα όνομα που κατά τύχη ή κατά συνθήκη απέκτησε και κουβαλάει. Δεν ξέρω πάλι, μερικά πράγματα δεν είναι συμπτώσεις, αλλά πολλοί άνθρωποι που ξέρω έχουν τόσο «αταίριαστα» ονόματα!
  • Τέτοιες μέρες πέρσι, ήταν η πρώτη φορά που είχα κέφια για τις γιορτές -και μου κόπηκαν, απότομα. Δεν ήταν το πρώτο παιδί που πέθανε-σκοτώθηκε-δολοφονήθηκε –ο Αλέξανδρος δεν ήταν γνωστός μου, φίλος μου, δεν ξέρω τίποτα παραπάνω για κείνον από όσα διάβασα μετά. Μα ήταν τόσο ξαφνικό, τόσο βίαιο αυτό που συνέβει -κι αυτά που ακολούθησαν… Το σίγουρο είναι πως θα είναι δύσκολες πάλι τούτες οι μέρες. Και δεν μπορώ, όπως πολλές φορές και πέρσι, να μη σκεφτώ τη μητέρα του και τον δικό της πόνο…
  • Δεν ξέρω τελικά γιατί τα γράφω όλα τούτα, και ποιον μπορεί να ενδιαφέρουν. Αλλά και σαν σημειώσεις για μένα να το κρατήσω, καλό είναι. Έτσι, δε μπορώ να μη σημειώσω κι εδώ πως εξακολουθώ να χάνω περιττό βάρος -ακόμα λίγο έχω, και θα τα καταφέρω να ξαναμπώ στα παλιά μου ρούχα. Και για πρώτη φορά μετά από –ούτε κι εγώ θυμάμαι πόσα– χρόνια έχω νύχια στα δάχτυλα. Μέχρι τώρα, ήταν κομμένα σύριζα -σε κάθε κρίση άγχους, αυτά την πλήρωναν. Επιτέλους κατάφερα να την κόψω τη συνήθεια -σχεδόν σα να έκοψα το κάπνισμα νιώθω! Ήταν νομίζω η μόνη «κακή» συνήθεια που είχα από μικρή. Σα να μεγαλώνω, τελικά…

Καλημέρα 🙂

Καλό Σαββατοκύριακο

(κι ελπίζω να προφταίνω να «τα λέμε» πιο συχνά από μια φορά το μήνα!)

«ατάκτως ερριμμένα»*…

Διάφορα –τακτικά και άτακτα– μια και δεν μπορώ να συμμαζέψω το μυαλό μου και το χρόνο μου και να στρωθώ να γράψω ένα κείμενο «της προκοπής» (που θα ‘λεγε κι η γιαγιά μου)

  • Είναι κάποιες φορές που νιώθεις το χρόνο να κυλά αργά, και τα χρόνια που περνάνε να βαραίνουν διπλά (και τριπλά καμιά φορά) και να μην συμβαίνει τίποτα διαφορετικό -όλες οι μέρες να είναι ίδιες, σαν τη μέρα της μαρμότας. Κι άλλες πάλι, που γίνονται τόσα στη ζωή σου, που δεν προφταίνεις σχεδόν να τα δεις -είναι αυτό το «όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος» -και τρέχεις και δε φτάνεις. Καμιά φορά είσαι καιρό σε «νάρκη» (το έχω ξαναγράψει, ΚΑΙ οι πασχαλίτσες πέφτουν σε νάρκη το χειμώνα!) και ξυπνάς κι είναι Άνοιξη, και θες να προφτάσεις να δεις, να ακούσεις, να μυρίσεις, να γευτείς όλα αυτά που τόσο καιρό έχανες. Και ναι, εγώ εδώ και κάμποσο καιρό έχω Άνοιξη -ό,τι κι αν είναι έξω- και τρέχω και δεν φτάνω. Και μια και άνοιξη σημαίνει και αρχή  κι αλλαγές, έχω διάφορες τέτοιες -όσες ίσως δεν είχα στη ζωή μου τα τελευταία 10-15 χρόνια. Πού θα με πάνε ακόμα δεν ξέρω -θα δείξει. Ξέρω όμως πως οι αλλαγές, όσο κι αν με τρομάζουν στην αρχή, στο τέλος για καλό μου βγαίνουν.
  • Από το περασμένο Σαββατοκύριακο μέχρι και τούτο δεν έχω κάτσει –σχεδόν– σπίτι μου ·κάτι οι αργίες που εδώ μας πέσαν μαζεμένες, κάτι η επίσκεψη της φιλενάδας απ’ τα βόρεια, κάτι τούτο κάτι κείνο, κάτι οι γιορτές και κάτι ο Παύλος που μας ξεσήκωσε -όλο βόλτες ήμουνα! Απορώ κι εγώ με την τόση μου δραστηριότητα, κανονικά είναι η εποχή που «πέφτω». Αλλά φαίνεται τούτη η χρονιά είναι αλλιώτικη, ακόμα και σ’ αυτό….
  • 31cέτσι λοιπόν, ήρθε το Ρουλιώ ξανά. Και μετά από ένα εξαιρετικό γεύμα (με πολύ κουβέντα και πολύ γέλιο και πολλές συγνώμες) στο σπίτι της abbtha, με παρέα τη meniek και την L’Enfant de la Haute Mer -γνωστές «ύποπτες» όλες τους-  πήγαμε μαζί (και με τον Παύλο και την παρέα του) στο θέατρο, Σάββατο βράδυ. Μια εξαιρετική παράσταση, και να πάτε να την δείτε στα σίγουρα -μέχρι το τέλος του Νοέμβρη. «Ιζαντόρα -When She Danced» του Μάρτιν Σέρμαν, στο θέατρο Μέλι. Με ένα εξαιρετικό θίασο -μια υπέροχη ερμηνεία από τη Δήμητρα Χατούπη σαν Ιζαντόρα Ντάνκαν, και δεν μπορώ να μην πω για την εκπληκτική χορεύτρια, τη Φαίδρα Σούτου, που χόρευε σαν «ψυχή» της Ιζαντόρα σε όλη την παράσταση. Ο χορός της στο κλείσιμο του έργου ήταν ό,τι είχα φανταστεί διαβάζοντας για τη ζωή και το χορό της μεγάλης χορεύτριας. (στο χρωστάω, Παύλε!). Και έχω ξαναπεί ότι δεν βρίσκω κανένα νόημα να κάτσω να κάνω κριτική στο έργο ή στις ερμηνείες -η τέχνη και το τι σε κάνει να νιώθεις είναι τόσο προσωπική υπόθεση… Εμένα με έκαναν να νιώσω όμορφα, να δακρύσω, να χορέψω -κι αυτό είναι το κέρδος μου. Να πάτε να το δείτε!
  • Την ημέρα του εθνικού μας DSC03278Όχι εμείς είπαμε ναι στην mamma και τον island -και πήγαμε σπίτι τους -μαζί με το Ρουλιώ βεβαίως- και τη La koumbara. Δεν θα περιγράψω εδώ τι καλά που περάσαμε, και τι καλά που φάγαμε και ήπιαμε και μιλήσαμε και γελάσαμε (κι ας μην πέτυχε το ψωμί). Θα πω μόνο ότι η παρέα απέκτησε άλλον ένα Τρομερό Σφεντονιστή!
  • Το Σάββατο που μας πέρασε, που φυσούσε ο βοριάς που τ’ αρνάκια παγώνει, αποφασίσαμε με τη δική μου κουμπάρα –συντέκνισσα είναι το σωστό, μια και της έχω βαφτίσει το γιο– να πάμε βόλτα. Πήγαμε λοιπόν στο κέντρο, στη Στοά Βιβλίου -εκεί βρήκαμε φίλους: Τη μαμαΡίτσα, την Ελένη μας, το Βασίλη, την Αθηνά, την Ειρήνη μου… Η αφορμή ήταν η παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Παργινού «με τον έρωτα περνάει ο καιρός, με τον καιρό περνάει ο έρωτας» . Η αλήθεια είναι όμως ότι αφορμή γυρεύαμε να ξαναβρεθούμε! Και μετά την παρουσίαση -που ήταν πολύ ενδιαφέρουσα- σιγά που δεν θα πηγαίναμε για κοριτσοκουβέντα (πάνω από σαλάτες, μπρουσκέτες και γλυκά) και σιγά που δεν θα περνούσαμε θαυμάσια!

Αυτά, για την ώρα. Μπήκε ο Νοέμβρης, έρχεται ο χειμώνας -ανάψαμε καλοριφέρ, βάλαμε χειμωνιάτικα… Ξέρω πως έχω παραμελήσει το blog μου -θέλει σουλούπωμα ακόμα και η όψη του, συμπλήρωμα τα λινκ του, ξεκαθάρισμα κι αυτό- αλλά δεν έχω χρόνο -ούτε κέφι να διαλέξω τραγούδι δεν έχω. Θα το κάνω, σίγουρα -σιγά σιγά -κι έχω και διάφορες ιδέες στο μυαλό μου, κι έχω και κάτι λύκους που «κοιμούνται» στην «αποθήκη» του, κι έχει και φεγγάρι απόψε… Μα, θέλω να είμαι κι εγώ «εδώ»!

Καλημέρα 🙂

Καλή βδομάδα

Καλό Μήνα

και ναι, τώρα σιγά σιγά να λέμε καλό χειμώνα… 😉

*«λίθοι τε καὶ  πλίνθοι καὶ  ξύλα καὶ  κέραμος ἀτάκτως  μὲν ἐρριμμένα οὐδὲν χρήσιμά ἐστιν«.
Ξενοφών ‘Απομνημονεύματα’ 3.1.7.3 – η φράση είναι του Σωκράτη.

Στου Παύλου…

… που ζήτησε να του γράψω αυτή τη βδομάδα -και τον ευχαριστώ, πολύ!

Τα σχόλιά σας, εκεί.

Η φωτογραφία από εδώ

Καλημέρα 🙂

υγ. Όχι, σχόλια για τα αποτελέσματα των εκλογών και την καινούρια κυβέρνηση ΔΕΝ έχει!  :p

Σεπτέμβριος…

… αλλά εμείς «απουσιάζουμε». Μια τα τρεχάματα για το σχολείο, -ο αστερΆκης θα πάει στην Πέμπτη δημοτικού, κιόλας!- τα αγγλικά, το καράτε και δεν ξέρω τι άλλο θα μας προκύψει. Απ’ την άλλη διάφορες αλλαγές στα εργασιακά μας -για καλό, μου φαίνεται, μα θέλει χρόνο. Και ήρθε κι αυτό το πρόβλημα στα «επικοινωνιακά» μας -ένα πρόβλημα στη σύνδεση και το τηλέφωνο που ακόμα μας ταλαιπωρεί. Αν σε όλα αυτά προσθέσει κανείς το γεγονός ότι πιστεύω πως στη ζωή μας τίποτα δεν γίνεται τυχαία, αλλά πάντα υπάρχει ένας λόγος (και ψάχνω να τον βρω..)

συμπέρασμα;
«αφήστε μας μήνυμα, κι όταν μπορέσουμε θα σας απαντήσουμε» 😉

Καλό Φθινόπωρο ας έχουμε
(όχι, ΔΕΝ θα γράψω κουβέντα για τις εκλογές -τουλάχιστον, όχι ακόμα…)

Καλημέρα 🙂
και καλά κουράγια

Αύγουστος, ξανά…

Eίδα μια αραχνούλα παιχνιδιάρα

να κάνει πατινάζ στην σκόνη πάνω,

και άλλη μια να τραγουδά με την κιθάρα

«αυτό το blog βασίλειό μου θα το κάνω…«

Είναι κανείς εδώ;;;;;

Ναι, το ξέρω -είναι καιρός που δεν έχω γράψει εδώ. Ήταν οι ώρες της σιωπής, ήταν και οι «διακοπές» μετά, έπεσαν όλα μαζί. Και δεν ήθελα να πω λέξη ·μια γιατί ήταν πολλά αυτά που είχα, μια γιατί τίποτα δεν ήταν για παρουσίαση σε «κοινή θέα»… Έπειτα, ήταν τόσα αυτά που «τρέχουν» στη ζωή μου αυτόν τον καιρό, που δεν προφταίνω. Και τελικά, μου φαίνεται πως όλα αυτά είναι δικαιολογίες: απλά, δεν είχα τι να πω. Κι όταν δεν έχω τι να πω, προτιμώ να σωπαίνω και να ακούω τους φίλους μου.

Και περίμενα να τελειώσει ο Αύγουστος, να μην χρειαστεί να κάνω θλιβερές αναφορές σε όσα έγιναν 2 χρόνια πριν, μα πονούν ακόμα… Έλεγα πως θα τη γλυτώναμε φέτος. Μα να, ίδιες μέρες, επανάληψη.  Και είναι τώρα στην πόρτα μας, και κινδύνεψαν άνθρωποι –και φίλοι και γνωστοί– πάλι. Ευτυχώς, δεν έχουμε τα ίδια όσο αφορά τις ανθρώπινες ζωές. Γιατί η καταστροφή που έγινε στο περιβάλλον, έτσι κι αλλιώς δεν έχει μέτρο σύγκρισης. Αλλά όταν χάνονται και άνθρωποι…

Δεν έχω τι να πω, αλήθεια. Παρακολούθησα την πρώτη μέρα τις εικόνες από την τηλεόραση, μα πολύ γρήγορα δεν άντεξα να δω άλλα. Κι έχω εξαντλήσει λόγια, δάκρυα, σκέψεις. Δεν πάει άλλο. Δεν μπορώ να καταλάβω τι άνθρωποι είναι αυτοί, που βάζουν τις φωτιές -για οποιονδήποτε λόγο. Δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι άνθρωποι -αν είναι αυτοί, ντρέπομαι που είμαι από το ίδιο είδος.

Η φωτιά πάντα θα ζεσταίνει ή θα καταστρέφει. Εμείς είμαστε που διαλέγουμε χρήση.

(οι φωτογραφίες από εδώ)

——————————————–

Καλη(;)μέρα; Δεν ξέρω πια…

Οι βδομάδες περνάνε τρέχοντας, η Άνοιξη είναι εδώ -και τρέχει κι αυτή, με χίλια φέτος. Τόσο που βιάστηκε να πλησιάσει το καλοκαίρι. Κι εγώ δεν την προλαβαίνω σχεδόν -ποτέ δεν ήμουν καλή στο τρέξιμο…

Δεν έχω τι να πω. Πιο σωστά, δεν ξέρω τι να πρωτοπώ. Θα’θελα να πω για το δάσκαλο Ευγένιο -ίσως το κάνω αργότερα. Θα’θελα να πω για τον Sakis και το «Παραμύθι» που τον κέρδισε, κι ας μην είχε δράκους (μεταξύ μας, εγώ το λάτρεψα το τραγούδι: «I’m in love with a fairytale…» -μου φαίνεται θα είναι για πολύ καιρό στα αγαπημένα μου). Και για χίλια δυο άλλα -πού πήγα, τι είδα, τι άκουσα…Αλλά δεν.

Δεν μπορώ. Έχασα τις λέξεις μου. Και δεν ξέρω και που να ψάξω να τις βρω! Άλλωστε, δυο χρόνια πριν, όταν ξεκινούσα τούτο το ιστολόγιο, οι λέξεις μου ήταν και πάλι λίγες.

Για την ώρα λέω να προσπαθήσω να μάθω άλλη γλώσσα. Τούτη (ή τούτες) που ξέρω δεν φτάνουν:

Όποιος ξεχνάει χάνεται
ραγίζει όποιος θυμάται
κι αυτός που παραστράτισε
στις ερημιές κοιμάται

Στα γιορτινά τα μαγαζιά
πολύχρωμες βιτρίνες
είπες πως θα ‘ρθεις να με βρεις
δυο χρόνια κι έξι μήνες

Αλλάζουν δρόμοι και μορφές
Οι εποχές αλλάζουν
κι οι από μηχανής θεοί
αμήχανα κοιτάζουν

Άστο παράθυρο ανοικτό
σ’ όλες τις καταιγίδες
θα δεις στο φως μιας αστραπής
όσα ποτέ δεν είδες

Μάθε τη γλώσσα της σιωπής
κι ύστερα έλα να μου πεις
πώς κλίνεται το σ’ αγαπώ
πώς βγάζει η έρημος καρπό….

Κι αν τη μάθω καλά, θα σας πω!

Καλημέρα 🙂