συμπόσιο ikt @ αθήνα: “courage!!!”

(αντιγράφω από τη Maria Mikro Analogo, μια και το βρήκα ενδιαφέρον)

Η Athens Biennale & το Radiobubble, σαν καλούν στο συμπόσιο της ΙΚΤ με τίτλο “Courage!!!”, το Σάββατο 15 Μαΐου, 10 το πρωί με 2 το μεσημέρι, στο αμφιθέατρο του νέου κτηρίου του Μουσείου Μπενάκη (Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου). Το Συμπόσιο είναι ανοικτό στο κοινό. Η είσοδος είναι ελεύθερη. Δεν απαιτείται κράτηση θέσης. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Ομιλητές:

Κώστας Δουζίνας, πολιτικός επιστήμονας, καθηγητής Νομικής και διευθυντής του τμήματος Διεθνών Σχέσεων του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Σπουδών Birkbeck στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου | Markus Steinweg, φιλόσοφος | Sarat Maharaj, καθηγητής Εικαστικών Τεχνών και Γνωσιακών Συστημάτων στο Πανεπιστήμιο του Λουντ και την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μάλμο στη Σουηδία | Jalal Toufic, καλλιτέχνης

Παρουσιάστρια & συντονίστρια:

Chantal Pontbriand, ανεξάρτητη επιμελήτρια και κριτικός, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της IKT

Περισσότερες πληροφορίες για το συμπόσιο: Athens BiennaleIKT

Ακούστε το spot του συμποσίου εδώ, καθώς και την έκτακτη εκπομπή με τον Αυγουστίνο Ζενάκο, τονTheSkyEtc και τη maria mikro analogoεδώ.

———————————————————————–

(κατά τα άλλα… καλά 🙂  )

Advertisements

«Μεγάλωσα»..?

(η ανοιξιάτικη φωτογραφία που «ερωτεύτηκα» είναι του Sotiris Kan -και με την άδειά του, του την έκλεψα)

-Θα μεγαλώσεις και θα μάθεις, μου έλεγαν

-Θα μεγαλώσεις και θα καταλάβεις, μου έλεγαν

-Θα περάσουν τα χρόνια, θα γίνεις «σαν εμάς», θα δεις, μου έλεγαν (ξανά)

Και πέρασαν τα χρόνια. Και έγινα -περίπου- σαν «αυτούς». Και μεγάλωσα… Αλλά δεν κατάλαβα, δεν έμαθα. Δεν μπορώ ακόμα να δικαιολογήσω αυτά που δεν μπορούσα τότε. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τα «αυτονόητα» δεν είναι για όλους ίδια. Δεν μπορώ να καταπιώ την αδικία. Δεν μπορώ να «ταξιδεύω με τη φαντασία».

Κολλημένος στα ίδια τα λάθη
και να σέρνομαι
να ζητάω βοήθεια απ’ τη λάσπη
και ν’ ανασταίνομαι.

(ή, πώς το λέει ο Σωκράτης στην αγαπημένη μου Πριγκιπέσα; «… έλεγα περνούν τα χρόνια, θα συμμορφωθώ/ μα είναι δώρο-άδωρο ν’ αλλάξεις χαρακτήρα, τσάμπα κρατάς λογαριασμό, τσάμπα σωστός με το στανιό…»)
Δεν θέλω να είμαι «σωστή». Θέλω να είμαι η Νατάσσα – με τις καλές και τις κακές μου, με τα κουσούρια μου, με τα ζόρια μου, με τα χαμόγελα και τα δάκρυα. Όπως. Κι όταν χρειάζεται.

Μεγάλωσα θα πει

να κάνεις το παπί
Να ζεις στην απουσία
Να γίνεις εξουσία
Να μάθεις να γελάς
Και να παραφυλάς
Να παίρνεις αποφάσεις
Να απαγορεύεται να χάσεις
Μεγάλωσα σημαίνει
Να ζεις με αυτό που σ’ αρρωσταίνει
Να χτίζεις κι άλλα κεραμίδια
Να βγάζεις τόνους στα σκουπίδια
Να ρίχνεις σ’ άλλους τα άδικα
Να βλέπεις πρωινάδικα
Να ακούς πιστά τις αναλύσεις
Να αιμοδιψάς για ειδήσεις
Να λες και yes να λες και no
Να συνηθίσεις τα πορνό
Να πολεμάς στον καναπέ
Να μη μπορείς χωρίς φραπέ

Ωραία λοιπόν… Αν αυτά είναι τα «κριτήρια», όχι – Ευτυχώς, ξέχασα να μεγαλώσω!

(ακόμα…)

Αλλά ο «τίτλος» στο blog θα αλλάζει. Κάθε χρόνο. Και τα χρόνια θα μετράνε διαφορετικά -μέχρι…

Καλημέρα 🙂
Καλή Κυριακή

(και να προσέχετε… 😉  )

υγ. Είμαι στην εξοχή -στη Φύση, Ίνδικτε!- με πολύ άσχημο «σήμα» στο on the go. Έτσι το ποστ «ανεβαίνει» μόνο του, αυτόματα. Αλλά θα σας δω, κάποια στιγμή -μπορεί και σκαρφαλωμένη στη λεμονιά μου!

Φιλιά

Cherchez la femme…

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία
Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα
Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία

Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα

Από παιδί βιαζόμουνα, μα τώρα πάω καλιά μου
Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει
Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου
για μια στιγμή αν με λύγισε, σήμερα δεν με ορίζει

Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει
Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ που μ’ είδες
Στην άμμο πάνω σ’ είχα ανάστροφα ζαβώσει
τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες

Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο
διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα
Εδώ κοντά σου, χρόνια ασάλευτος να μένω
ως να μου γίνεις Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα

Ινδικός Ωκεανός 1951

(Νίκος Καββαδίας/Τραβέρσο 1975, Γυναίκα -Θάνος Μικρούτσικος/Γιάννης Κούτρας -Σταυρός του Νότου, 1979)

***[ναι, το έχει τραγουδήσει κι ο Γιώργος Νταλάρας 😉 ]

Κάποιοι φιλήσανε τον Ιούδα εκεί στο μέτωπο
κι άλλοι ψαρέψανε ουρανό σε ένα πηγάδι
άλλοι κρεμάσαν σα δικτάτορα ένα φυλαχτό
στις φυλακές πάντα ονειρεύονται το βράδυ

Κάναμε έκτρωση σε ό,τι αθώο μας απέμεινε
κι εσύ συνέλαβες με ένα άρωμα τυχαίο
μα τα τριαντάφυλλα που σου έστειλα λίγο έλειψε
χαράματα να σκοτωθούν σε ένα τροχαίο

Όσο αξίζει μια γρατζουνιά απ’ την ανάσα σου
δεν αξίζουν θεωρίες μιας ζωής

γυναίκα αν έχω κάνει λάθος συγχώρα με
γυναίκα αν είμαι σωστός μη μου το πεις

Κάποια πατρίδα τα χείλη μου τα φίλησε
φτηνά και με έσπρωξε γελώντας προς τη μάχη
κι όσοι της δώσαν το κορμί τους για παράσημο
αυτή έναν τάφο τους κάρφωσε στη ράχη

Όσα θηρία με ζυγώσανε τους έφτασε
να χορτάσουν μοναχά με τη στολή μου
μα οι ανθρώποι μ’ αφήσαν ήσυχο σαν έμαθαν
πως γυάλιζα ένα πολυβόλο στην αυλή μου

θυμάμαι κάποτε στα μάτια σου κυνήγησα
τον εαυτό μου με ένα μαχαίρι της κουζίνας
μα μόνο η τρέλα, μόνο η τρέλα μου με ξέπλυνε
σαν καταρράκτης απ’ το αμάρτημα της φτήνιας

Κι έτσι του κόσμου τα μπαλκόνια ερωτεύτηκα
αυτά που αγγίζουνε το βλέμμα με το στόμα
μα δε ξεχνάω τα υπόγεια που κυλίστηκα
γι’ αυτό η φτέρνα μου έχει δέσει με το χώμα

Απόψε πότισα τις ρίζες που ονειρεύτηκες
και τους καρπούς που εγκυμονούσε η τροχιά σου
κυρά, δε βρήκα μουσική που να σου άξιζε
πόνος στη γέννα προσκυνώ την αρχοντιά σου

Θα χαραμίσω τη ζωή μου περιμένοντας
να ‘ναι πολύ αργά για να τη διορθώσω
και στα ρουθούνια του ουρανού θα μπω ουρλιάζοντας
τη μύτη του πριν ξεψυχήσω να ματώσω.


(Χρήστος Θηβαίος, Γυναίκα (ντουέτο με την Emilia Ottaviano)/Είμαι αυτό που κυνηγάω,2000)

Ρούχα από χώμα και νερό προτού φορέσεις
ήμουν μαζί σου σε έναν άλλον ουρανό

κι αν ξέχασες το δρόμο είμαι εδώ
να σου θυμίσω τα παλιά να μην πονέσεις

Γυναίκα είσαι ζωή
απ τη φωτιά των άστρων απ’ του ήλιου το φιλί
πνοή του ανέμου ανάσα μου τραγούδι σε γιορτή

Κατέβηκα μαζί σου μέχρι εδώ
όνειρο φαίνεται παλιό και ξεχασμένο
Έκρυψες φως μέσα σε σώμα μυστικό
κράτησα μνήμες που με φέρανε κοντά σου


(Σωκράτης Μάλαμας-Γυναίκα/Το άδειο δωμάτιο,2005)

Γιατί… όταν οι άντρες αποφασίζουν να τραγουδήσουν (για) τη γυναίκα, μερικές φορές το κάνουν όμορφα….

Κι ας είπε η Simone de Beauvoir:

On ne naît pas femme· on le devient.
(Δεν γεννιέσαι γυναίκα. Γίνεσαι.)

Μερικές φορές, γεννιούνται εξαιρέσεις…


Je te dirais les mots, Μελίνα Μερκούρη (του Βαγγέλη Παπαθανασίου, από το album Si Melina… m’ etait contee, 1974)
Καλημέρα, καλή βδομάδα 🙂


*(τι λάσπη είναι πάλι αυτή που πέφτει απ’ τον ουρανό!)
*(ναι, κι ας μην πήρε ο Colin Firth το αγαλματάκι τελικά,
μου άρεσαν τα αποτελέσματα – κι ο Jeff Bridges που τελικά το κέρδισε είναι σπουδαίος, ακόμα και σ’ αυτό το ρόλο)

*και ναι, ξενύχτησα να τα δω, τα Οσκαρ -οι εφηβικές συνήθειες, δεν κόβονται εύκολα… Τσ!  😉

Τώρα, τι;

Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες
Καλά φάγαμε καλά ήπιαμε
καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ
Μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας

Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες.

Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Στόχος (1970)

  • Μπήκε (ξανά) ο Δεκέμβρης. Οι φίλοι μου, κι όσοι από παλιά περνούν από δω, ξέρουν ότι αντιπαθώ το χειμώνα -ξέρω, είναι απαραίτητος για τον κύκλο της ζωής και της φύσης, είναι χρήσιμος, μετά από το χειμώνα θα έρθει η Άνοιξη… Τα ξέρω και τα αναγνωρίζω όλα αυτά, μα δεν μπορώ να τον συμπαθήσω.Κι ευτυχώς, ο καιρός ακόμα είναι με το μέρος μου. Το μόνο που μ’ αρέσει το χειμώνα είναι τα χιόνια -και έξω, κι εδώ στο blog! (Εδώ θα χιονίζει μέχρι 4 Γενάρη πάντως… έξω, ιδέα δεν έχω, αλλά πολύ θα ήθελα να έχουμε πάλι χιόνι και να «αποκλειστούμε» στα σπίτια μας).
  • Γράφω, διαβάζω, κάνω διάφορα αυτές τις μέρες. Μα είναι από τις φορές που δεν έχω ούτε χρόνο ούτε διάθεση να «μοιραστώ» εδώ αυτά που μου συμβαίνουν -ίσως γιατί τρέχουν όλα γρήγορα για τους δικούς μου ρυθμούς, και θέλω χρόνο να «χωνέψω» τις αλλαγές. Ίσως γιατί μερικά είναι «πολύ προσωπικά» -είπαμε ημερολόγιο δημόσιο, αλλά έχει και όρια… Ίσως γιατί προτιμώ να μιλάω με τους φίλους μου, παρά να γράφω. Δεν ξέρω, δεν είμαι ακόμα σίγουρη. Ξέρω μόνο πως είμαι καλά, παρ’ όλα αυτά. Πολύ καλύτερα από όσο ήμουν εδώ και πολλά χρόνια.
  • Περάσαμε γρίπες, ιώσεις -σοβαρές και λιγότερο σοβαρές- στο σπίτι μας και στα σπίτια συγγενών και φίλων. Εμβόλιο για την «καινούρια» γρίπη δεν θα κάνουμε, το έχουμε αποφασίσει πια. Οι φίλοι που την πέρασαν ήδη δεν έπαθαν τίποτα χειρότερο από ό,τι θα πάθαιναν με τη γρίπη κάθε χρόνο. Και δεν καταλαβαίνω τον πανικό, αλλά όπως και να ‘χει εμείς πειράματα δεν κάνουμε. Όσα άκουσα κι όσα διάβασα δεν με έπεισαν για την «πανδημία», τέλος.
  • Τα Χριστούγεννα δεν είναι και η πιο αγαπημένη μου γιορτή του χρόνου, επίσης γνωστό αυτό. Όλο αυτό το κλίμα «είμαστε καλοί και χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι» με το ζόρι, δε μου πάει. Και όλος αυτός ο χαμός -ειδικά φέτος- με τα στολίδια στα μαγαζιά από την πρώτη μέρα του Νοέμβρη (!) σχεδόν με ενοχλεί. Δέντρο θα στολίσω μετά τις 20, το καραβάκι στο μπουφέ όμως στολίστηκε ήδη με τα φωτάκια του. Ευτυχώς κι ο Άκης μεγάλωσε, δεν είναι όπως όταν ήταν μωρό, και δεν έχω άγχος με το στολισμό και τη «χαρά» των Χριστουγέννων. Χαίρομαι όταν κάτι καλό συμβαίνει στη ζωή μου ή στη ζωή των ανθρώπων που αγαπώ, λυπάμαι όταν είναι κάτι άσχημο ή δύσκολο, βοηθάω όλο το χρόνο όσους κι όπως μπορώ. Κι αυτά τα «καταναγκαστικά» συναισθήματα, δε μου πάνε.
  • Ζορίζομαι επίσης με τις ώρες μπροστά στον υπολογιστή. Μερικές μέρες είμαι τόσο κουρασμένη, που δεν αγγίζω το πληκτρολόγιο να γράψω. Διαβάζω ό,τι γράφουν αυτοί που αγαπώ κι αυτοί που μ’ ενδιαφέρουν, μα πολλές είναι πια οι φορές που δεν απαντώ. Ή γιατί δεν έχω κάτι να πω -οπότε προτιμώ τη σιωπή από την ακατάσχετη μπουρδολογία- ή γιατί προτιμώ να σκεφτώ καλύτερα, να περάσει χρόνος. Δεν έκρυψα ποτέ πως σε μερικούς/μερικές έχω ιδιαίτερη αγάπη, με συνδέουν δεσμοί, επικοινωνώ καλύτερα. Και δεν αντέχω, έτσι κι αλλιώς, τα σχόλια-μπούρδες, με «δύσκολες» (τάχα περισπούδαστες) λέξεις και έννοιες (ενώ στην ουσία τους δε λένε τίποτα, τελικά) και μυστηριώδες ύφος που αρχικό στόχο έχουν να εντυπωσιάσουν (ο τελικός ποικίλει, ανάλογα… την περίπτωση). Νομίζω πως στα τρία περίπου χρόνια που είμαι εδώ δεν το έκανα ποτέ. Και δεν σκοπεύω να το ξεκινήσω τώρα. Μ’ αρέσει να μιλάω απλά, καθαρά και κατανοητά. Και να με καταλαβαίνουν ακόμα και αυτοί που δε με ξέρουν. Μπορεί να μην τα καταφέρνω πάντα, μα… το προσπαθώ σκληρά.
  • Η καθημερινότητά μου έχει κάνει μια «στροφή» αυτόν τον καιρό, που ακόμα δεν την έχω συνηθίσει και εντελώς. Μα σιγά σιγά, όλα θα μπουν στη σειρά τους -το ξέρω. Και βαδίζω αργά, πάντα, μα σταθερά. Θα δείξει. Η πανσέληνος του Δεκέμβρη μου έφερε πάλι διάφορα πάνω-κάτω, μα θα σταθούν στη θέση τους τελικά, δε μπορεί…
  • Μια και είπα πανσέληνο, θυμήθηκα: Σήμερα έχει γιορτή –σιγά που δεν θα το μαρτυρούσα κι εδώ– η μαμαΡίτσα. Τη λένε Βαρβάρα, αλλά την αδικεί το όνομα -πιο μη-βάρβαρο άνθρωπο δεν έχω δει στη ζωή μου! Τις ευχές και την αγάπη μου κι από δω.
  • Έχω και πρόταση για βόλτα το Σαββατοκύριακο -όχι εγώ δηλαδή, ο AfMarx. Κουκλοθέατρο για μικρούς και μεγάλους : «Όταν η Κόκκινη Κλωστή Χάθηκε στο Μεγάλο Δάσος». Φαίνεται ενδιαφέρον, και μας αρέσουν έτσι κι αλλιώς αυτά -να κανονίσουμε μαμάδες! Κι άλλα έχω στο νου μου τέτοια, αν βρω χρόνο θα γράψω μερικά για τις μέρες που τα παιδιά θα είναι σπίτι.
  • Έχει πολλές γιορτές τούτος ο μήνας. Και έχω συνειδητοποιήσει ότι ξεχνάω τις ονομαστικές γιορτές συχνά -αντίθετα, τα γενέθλια όχι. Μου φαίνεται πως θεωρώ τη μέρα που γεννήθηκε κάποιος πιο σημαντική από τη μέρα που γιορτάζει ένα όνομα που κατά τύχη ή κατά συνθήκη απέκτησε και κουβαλάει. Δεν ξέρω πάλι, μερικά πράγματα δεν είναι συμπτώσεις, αλλά πολλοί άνθρωποι που ξέρω έχουν τόσο «αταίριαστα» ονόματα!
  • Τέτοιες μέρες πέρσι, ήταν η πρώτη φορά που είχα κέφια για τις γιορτές -και μου κόπηκαν, απότομα. Δεν ήταν το πρώτο παιδί που πέθανε-σκοτώθηκε-δολοφονήθηκε –ο Αλέξανδρος δεν ήταν γνωστός μου, φίλος μου, δεν ξέρω τίποτα παραπάνω για κείνον από όσα διάβασα μετά. Μα ήταν τόσο ξαφνικό, τόσο βίαιο αυτό που συνέβει -κι αυτά που ακολούθησαν… Το σίγουρο είναι πως θα είναι δύσκολες πάλι τούτες οι μέρες. Και δεν μπορώ, όπως πολλές φορές και πέρσι, να μη σκεφτώ τη μητέρα του και τον δικό της πόνο…
  • Δεν ξέρω τελικά γιατί τα γράφω όλα τούτα, και ποιον μπορεί να ενδιαφέρουν. Αλλά και σαν σημειώσεις για μένα να το κρατήσω, καλό είναι. Έτσι, δε μπορώ να μη σημειώσω κι εδώ πως εξακολουθώ να χάνω περιττό βάρος -ακόμα λίγο έχω, και θα τα καταφέρω να ξαναμπώ στα παλιά μου ρούχα. Και για πρώτη φορά μετά από –ούτε κι εγώ θυμάμαι πόσα– χρόνια έχω νύχια στα δάχτυλα. Μέχρι τώρα, ήταν κομμένα σύριζα -σε κάθε κρίση άγχους, αυτά την πλήρωναν. Επιτέλους κατάφερα να την κόψω τη συνήθεια -σχεδόν σα να έκοψα το κάπνισμα νιώθω! Ήταν νομίζω η μόνη «κακή» συνήθεια που είχα από μικρή. Σα να μεγαλώνω, τελικά…

Καλημέρα 🙂

Καλό Σαββατοκύριακο

(κι ελπίζω να προφταίνω να «τα λέμε» πιο συχνά από μια φορά το μήνα!)

:)

Έχει πλάκα, κι έχει ξετρελάνει τα πιτσιρίκια!

(κι εμένα μ’ αρέσει πάντως)

Καλημέρα 🙂

(άντε, κοντεύει να έρθει το Σαββατοκύριακο…)