συμπόσιο ikt @ αθήνα: “courage!!!”

(αντιγράφω από τη Maria Mikro Analogo, μια και το βρήκα ενδιαφέρον)

Η Athens Biennale & το Radiobubble, σαν καλούν στο συμπόσιο της ΙΚΤ με τίτλο “Courage!!!”, το Σάββατο 15 Μαΐου, 10 το πρωί με 2 το μεσημέρι, στο αμφιθέατρο του νέου κτηρίου του Μουσείου Μπενάκη (Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου). Το Συμπόσιο είναι ανοικτό στο κοινό. Η είσοδος είναι ελεύθερη. Δεν απαιτείται κράτηση θέσης. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Ομιλητές:

Κώστας Δουζίνας, πολιτικός επιστήμονας, καθηγητής Νομικής και διευθυντής του τμήματος Διεθνών Σχέσεων του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Σπουδών Birkbeck στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου | Markus Steinweg, φιλόσοφος | Sarat Maharaj, καθηγητής Εικαστικών Τεχνών και Γνωσιακών Συστημάτων στο Πανεπιστήμιο του Λουντ και την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μάλμο στη Σουηδία | Jalal Toufic, καλλιτέχνης

Παρουσιάστρια & συντονίστρια:

Chantal Pontbriand, ανεξάρτητη επιμελήτρια και κριτικός, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της IKT

Περισσότερες πληροφορίες για το συμπόσιο: Athens BiennaleIKT

Ακούστε το spot του συμποσίου εδώ, καθώς και την έκτακτη εκπομπή με τον Αυγουστίνο Ζενάκο, τονTheSkyEtc και τη maria mikro analogoεδώ.

———————————————————————–

(κατά τα άλλα… καλά 🙂  )

«Μεγάλωσα»..?

(η ανοιξιάτικη φωτογραφία που «ερωτεύτηκα» είναι του Sotiris Kan -και με την άδειά του, του την έκλεψα)

-Θα μεγαλώσεις και θα μάθεις, μου έλεγαν

-Θα μεγαλώσεις και θα καταλάβεις, μου έλεγαν

-Θα περάσουν τα χρόνια, θα γίνεις «σαν εμάς», θα δεις, μου έλεγαν (ξανά)

Και πέρασαν τα χρόνια. Και έγινα -περίπου- σαν «αυτούς». Και μεγάλωσα… Αλλά δεν κατάλαβα, δεν έμαθα. Δεν μπορώ ακόμα να δικαιολογήσω αυτά που δεν μπορούσα τότε. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τα «αυτονόητα» δεν είναι για όλους ίδια. Δεν μπορώ να καταπιώ την αδικία. Δεν μπορώ να «ταξιδεύω με τη φαντασία».

Κολλημένος στα ίδια τα λάθη
και να σέρνομαι
να ζητάω βοήθεια απ’ τη λάσπη
και ν’ ανασταίνομαι.

(ή, πώς το λέει ο Σωκράτης στην αγαπημένη μου Πριγκιπέσα; «… έλεγα περνούν τα χρόνια, θα συμμορφωθώ/ μα είναι δώρο-άδωρο ν’ αλλάξεις χαρακτήρα, τσάμπα κρατάς λογαριασμό, τσάμπα σωστός με το στανιό…»)
Δεν θέλω να είμαι «σωστή». Θέλω να είμαι η Νατάσσα – με τις καλές και τις κακές μου, με τα κουσούρια μου, με τα ζόρια μου, με τα χαμόγελα και τα δάκρυα. Όπως. Κι όταν χρειάζεται.

Μεγάλωσα θα πει

να κάνεις το παπί
Να ζεις στην απουσία
Να γίνεις εξουσία
Να μάθεις να γελάς
Και να παραφυλάς
Να παίρνεις αποφάσεις
Να απαγορεύεται να χάσεις
Μεγάλωσα σημαίνει
Να ζεις με αυτό που σ’ αρρωσταίνει
Να χτίζεις κι άλλα κεραμίδια
Να βγάζεις τόνους στα σκουπίδια
Να ρίχνεις σ’ άλλους τα άδικα
Να βλέπεις πρωινάδικα
Να ακούς πιστά τις αναλύσεις
Να αιμοδιψάς για ειδήσεις
Να λες και yes να λες και no
Να συνηθίσεις τα πορνό
Να πολεμάς στον καναπέ
Να μη μπορείς χωρίς φραπέ

Ωραία λοιπόν… Αν αυτά είναι τα «κριτήρια», όχι – Ευτυχώς, ξέχασα να μεγαλώσω!

(ακόμα…)

Αλλά ο «τίτλος» στο blog θα αλλάζει. Κάθε χρόνο. Και τα χρόνια θα μετράνε διαφορετικά -μέχρι…

Καλημέρα 🙂
Καλή Κυριακή

(και να προσέχετε… 😉  )

υγ. Είμαι στην εξοχή -στη Φύση, Ίνδικτε!- με πολύ άσχημο «σήμα» στο on the go. Έτσι το ποστ «ανεβαίνει» μόνο του, αυτόματα. Αλλά θα σας δω, κάποια στιγμή -μπορεί και σκαρφαλωμένη στη λεμονιά μου!

Φιλιά

Cherchez la femme…

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία
Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα
Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία

Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα

Από παιδί βιαζόμουνα, μα τώρα πάω καλιά μου
Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει
Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου
για μια στιγμή αν με λύγισε, σήμερα δεν με ορίζει

Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει
Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ που μ’ είδες
Στην άμμο πάνω σ’ είχα ανάστροφα ζαβώσει
τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες

Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο
διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα
Εδώ κοντά σου, χρόνια ασάλευτος να μένω
ως να μου γίνεις Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα

Ινδικός Ωκεανός 1951

(Νίκος Καββαδίας/Τραβέρσο 1975, Γυναίκα -Θάνος Μικρούτσικος/Γιάννης Κούτρας -Σταυρός του Νότου, 1979)

***[ναι, το έχει τραγουδήσει κι ο Γιώργος Νταλάρας 😉 ]

Κάποιοι φιλήσανε τον Ιούδα εκεί στο μέτωπο
κι άλλοι ψαρέψανε ουρανό σε ένα πηγάδι
άλλοι κρεμάσαν σα δικτάτορα ένα φυλαχτό
στις φυλακές πάντα ονειρεύονται το βράδυ

Κάναμε έκτρωση σε ό,τι αθώο μας απέμεινε
κι εσύ συνέλαβες με ένα άρωμα τυχαίο
μα τα τριαντάφυλλα που σου έστειλα λίγο έλειψε
χαράματα να σκοτωθούν σε ένα τροχαίο

Όσο αξίζει μια γρατζουνιά απ’ την ανάσα σου
δεν αξίζουν θεωρίες μιας ζωής

γυναίκα αν έχω κάνει λάθος συγχώρα με
γυναίκα αν είμαι σωστός μη μου το πεις

Κάποια πατρίδα τα χείλη μου τα φίλησε
φτηνά και με έσπρωξε γελώντας προς τη μάχη
κι όσοι της δώσαν το κορμί τους για παράσημο
αυτή έναν τάφο τους κάρφωσε στη ράχη

Όσα θηρία με ζυγώσανε τους έφτασε
να χορτάσουν μοναχά με τη στολή μου
μα οι ανθρώποι μ’ αφήσαν ήσυχο σαν έμαθαν
πως γυάλιζα ένα πολυβόλο στην αυλή μου

θυμάμαι κάποτε στα μάτια σου κυνήγησα
τον εαυτό μου με ένα μαχαίρι της κουζίνας
μα μόνο η τρέλα, μόνο η τρέλα μου με ξέπλυνε
σαν καταρράκτης απ’ το αμάρτημα της φτήνιας

Κι έτσι του κόσμου τα μπαλκόνια ερωτεύτηκα
αυτά που αγγίζουνε το βλέμμα με το στόμα
μα δε ξεχνάω τα υπόγεια που κυλίστηκα
γι’ αυτό η φτέρνα μου έχει δέσει με το χώμα

Απόψε πότισα τις ρίζες που ονειρεύτηκες
και τους καρπούς που εγκυμονούσε η τροχιά σου
κυρά, δε βρήκα μουσική που να σου άξιζε
πόνος στη γέννα προσκυνώ την αρχοντιά σου

Θα χαραμίσω τη ζωή μου περιμένοντας
να ‘ναι πολύ αργά για να τη διορθώσω
και στα ρουθούνια του ουρανού θα μπω ουρλιάζοντας
τη μύτη του πριν ξεψυχήσω να ματώσω.


(Χρήστος Θηβαίος, Γυναίκα (ντουέτο με την Emilia Ottaviano)/Είμαι αυτό που κυνηγάω,2000)

Ρούχα από χώμα και νερό προτού φορέσεις
ήμουν μαζί σου σε έναν άλλον ουρανό

κι αν ξέχασες το δρόμο είμαι εδώ
να σου θυμίσω τα παλιά να μην πονέσεις

Γυναίκα είσαι ζωή
απ τη φωτιά των άστρων απ’ του ήλιου το φιλί
πνοή του ανέμου ανάσα μου τραγούδι σε γιορτή

Κατέβηκα μαζί σου μέχρι εδώ
όνειρο φαίνεται παλιό και ξεχασμένο
Έκρυψες φως μέσα σε σώμα μυστικό
κράτησα μνήμες που με φέρανε κοντά σου


(Σωκράτης Μάλαμας-Γυναίκα/Το άδειο δωμάτιο,2005)

Γιατί… όταν οι άντρες αποφασίζουν να τραγουδήσουν (για) τη γυναίκα, μερικές φορές το κάνουν όμορφα….

Κι ας είπε η Simone de Beauvoir:

On ne naît pas femme· on le devient.
(Δεν γεννιέσαι γυναίκα. Γίνεσαι.)

Μερικές φορές, γεννιούνται εξαιρέσεις…


Je te dirais les mots, Μελίνα Μερκούρη (του Βαγγέλη Παπαθανασίου, από το album Si Melina… m’ etait contee, 1974)
Καλημέρα, καλή βδομάδα 🙂


*(τι λάσπη είναι πάλι αυτή που πέφτει απ’ τον ουρανό!)
*(ναι, κι ας μην πήρε ο Colin Firth το αγαλματάκι τελικά,
μου άρεσαν τα αποτελέσματα – κι ο Jeff Bridges που τελικά το κέρδισε είναι σπουδαίος, ακόμα και σ’ αυτό το ρόλο)

*και ναι, ξενύχτησα να τα δω, τα Οσκαρ -οι εφηβικές συνήθειες, δεν κόβονται εύκολα… Τσ!  😉