Φλεβάρης…

ε ναι…. «Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει»

Καλημέρα 🙂

Καλό Μήνα

[και καλά μας κουράγια 😉 ]

Advertisements

Δεκέμβρης, αλλά… χειμώνας;;;

not even the leaves
can lay down with such gentleness
or be touched so lightly aw by your touch

in which I am, very simply, uncurling
as a leaf uncurls in first spring, or
folded, unfolds in you open palm

which should you not want, I will curl
instead as a leaf curls towards fall
folding over and over itself

and you will go by
and the winter will echo
enormously

ούτε καν τα φύλλα
γίνεται να πέσουν με τόση απαλότητα
ή να τ’ αγγίξει κανείς τόσο ελαφρά όσο το άγγιγμά σου

στο οποίο, πολύ απλά, ξετυλίγομαι
όπως ξετυλίγεται ένα φύλλο στις αρχές της άνοιξης , ή
διπλωμένο, ξεδιπλώνεται μες στη μισάνοιχτη παλάμη σου

αν όμως δεν το θες, αντί γι’ αυτό θα τυλιχτώ
όπως τυλίγεται ένα φύλλο έτοιμο να πέσει
που διπλώνεται μόνο του ξανά και ξανά

κι εσύ θα περάσεις
κι ο χειμώνας θ’ αντηχήσει
εκκωφαντικά

MATTHEW HOLLIS, Ground Water, Bloodaxe 2004
(μετ. Χρύσα Φραγκιαδάκη, ηλεκτρονικό περιοδικό ποίησης Poema)

Από τα πιο όμορφα και τρυφερά καλωσορίσματα του μήνα που διάβασα -ευχαριστώ Χρύσα! 🙂
Καλός ας είναι τούτος ο Δεκέμβρης, επιτέλους..!

Καλημέρα 🙂

κιόλας Άνοιξη..!


Ναι, είναι γνωστό -είμαι παιδί της Άνοιξης. Μ’ αρέσουν κι οι άλλες εποχές, μα δεν αντέχω το χειμώνα (βέβαια, μεταξύ μας, έτσι που έχουμε κάνει το κλίμα στον πλανήτη, δεν έχουμε χειμώνα τα τελευταία χρόνια, αλλά τέλος πάντων…). Πάντα πανηγυρίζω τον ερχομό της Άνοιξης -είναι για μένα εποχή ανοιγμάτων, ανανέωσης, αποφάσεων, εποχή που μπορείς -που βοηθάει- να ξεκαθαρίσεις και να πας παρακάτω… Τα ίδια έλεγα, δυο χρόνια πριν, και μου φαίνεται ότι έκανα πολύ δρόμο από τότε. Άλλαξα, πολλά στη ζωή μου -μικρά και μεγαλύτερα, πρακτικά και λιγότερο πρακτικά. Και έχω ακόμα, μα…

… μα φέτος η Άνοιξη παραήρθε νωρίς! Πριν καλά καλά μπει ο Μάρτης, πριν γράψουν τα ημερολόγια, πριν βάλουμε ξανά τα μάλλινα στη ντουλάπα, ήταν ήδη εδώ! Και δεν το λένε μονάχα τα λουλούδια, που τρελάθηκαν κι ανθίζουν από το Φλεβάρη.  Εμάς εδώ στο σπίτι μας, μας το ανακοίνωσε πανηγυρικά η Φρίντα!

Οι πιο παλιοί επισκέπτες του blog θα θυμάστε τη Φρίντα (που ήταν -νομίζαμε πως ήταν- Φρέντυ, στην αρχή… ). Για τους νεώτερους, κι όσους (λίγοι φαντάζομαι) δε μας ξέρουν, είναι η σκιουρίνα μας, που έγινε κιόλας τριών περίπου χρόνων. Ε, οι Φρίντες, μόλις ξεκινήσουν τα κρύα, πέφτουν –κι αυτές– σε χειμερία νάρκη. Και ξυπνούν την Άνοιξη. Και δε φτάνει που ξυπνούν, αλλά θέλουν -ντε και καλά!- να ζευγαρώσουν, κιόλας..! Και το ανακοινώνουν πανηγυρικά -όχι, ακούστε πώς με ξύπνησε τα χαράματα της Κυριακής:

(η ηχογράφηση είναι με κινητό, με το τζάμι κλειστό και τη Φρίντα έξω στο μπαλκόνι -όταν μας βλέπει ή μας ακούει κοντά, σταματάει, κι έτσι δεν κατάφερα να βγάλω βιντεάκι!)

Αν έπρεπε να βάλω χρώμα στην Άνοιξη, θα ήταν αδύνατο· είναι όλα τα χρώματα μαζί. Και με τις μυρωδιές θα με δυσκόλευε -είναι όλες οι μυρωδιές της εξοχής μαζί. Αλλά αν ήταν για μουσική… για μένα πάντα η Άνοιξη ήταν ένα βαλς, ένας από τους παλιούς χορούς που αγαπώ -και που μ’ αρέσει να χορεύω…

(το Βαλς της Ηλέκτρας, Μιλτιάδης Πασχαλίδης/ Ξένιος – Η Κρήτη εντός μου, 2010)

Καλή Άνοιξη, λοιπόν -ας είναι, φέτος, επιτέλους!

Καλημέρα

[ό,τι ώρα κι αν είναι 😉  ]

«ατάκτως ερριμμένα»*…

Διάφορα –τακτικά και άτακτα– μια και δεν μπορώ να συμμαζέψω το μυαλό μου και το χρόνο μου και να στρωθώ να γράψω ένα κείμενο «της προκοπής» (που θα ‘λεγε κι η γιαγιά μου)

  • Είναι κάποιες φορές που νιώθεις το χρόνο να κυλά αργά, και τα χρόνια που περνάνε να βαραίνουν διπλά (και τριπλά καμιά φορά) και να μην συμβαίνει τίποτα διαφορετικό -όλες οι μέρες να είναι ίδιες, σαν τη μέρα της μαρμότας. Κι άλλες πάλι, που γίνονται τόσα στη ζωή σου, που δεν προφταίνεις σχεδόν να τα δεις -είναι αυτό το «όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος» -και τρέχεις και δε φτάνεις. Καμιά φορά είσαι καιρό σε «νάρκη» (το έχω ξαναγράψει, ΚΑΙ οι πασχαλίτσες πέφτουν σε νάρκη το χειμώνα!) και ξυπνάς κι είναι Άνοιξη, και θες να προφτάσεις να δεις, να ακούσεις, να μυρίσεις, να γευτείς όλα αυτά που τόσο καιρό έχανες. Και ναι, εγώ εδώ και κάμποσο καιρό έχω Άνοιξη -ό,τι κι αν είναι έξω- και τρέχω και δεν φτάνω. Και μια και άνοιξη σημαίνει και αρχή  κι αλλαγές, έχω διάφορες τέτοιες -όσες ίσως δεν είχα στη ζωή μου τα τελευταία 10-15 χρόνια. Πού θα με πάνε ακόμα δεν ξέρω -θα δείξει. Ξέρω όμως πως οι αλλαγές, όσο κι αν με τρομάζουν στην αρχή, στο τέλος για καλό μου βγαίνουν.
  • Από το περασμένο Σαββατοκύριακο μέχρι και τούτο δεν έχω κάτσει –σχεδόν– σπίτι μου ·κάτι οι αργίες που εδώ μας πέσαν μαζεμένες, κάτι η επίσκεψη της φιλενάδας απ’ τα βόρεια, κάτι τούτο κάτι κείνο, κάτι οι γιορτές και κάτι ο Παύλος που μας ξεσήκωσε -όλο βόλτες ήμουνα! Απορώ κι εγώ με την τόση μου δραστηριότητα, κανονικά είναι η εποχή που «πέφτω». Αλλά φαίνεται τούτη η χρονιά είναι αλλιώτικη, ακόμα και σ’ αυτό….
  • 31cέτσι λοιπόν, ήρθε το Ρουλιώ ξανά. Και μετά από ένα εξαιρετικό γεύμα (με πολύ κουβέντα και πολύ γέλιο και πολλές συγνώμες) στο σπίτι της abbtha, με παρέα τη meniek και την L’Enfant de la Haute Mer -γνωστές «ύποπτες» όλες τους-  πήγαμε μαζί (και με τον Παύλο και την παρέα του) στο θέατρο, Σάββατο βράδυ. Μια εξαιρετική παράσταση, και να πάτε να την δείτε στα σίγουρα -μέχρι το τέλος του Νοέμβρη. «Ιζαντόρα -When She Danced» του Μάρτιν Σέρμαν, στο θέατρο Μέλι. Με ένα εξαιρετικό θίασο -μια υπέροχη ερμηνεία από τη Δήμητρα Χατούπη σαν Ιζαντόρα Ντάνκαν, και δεν μπορώ να μην πω για την εκπληκτική χορεύτρια, τη Φαίδρα Σούτου, που χόρευε σαν «ψυχή» της Ιζαντόρα σε όλη την παράσταση. Ο χορός της στο κλείσιμο του έργου ήταν ό,τι είχα φανταστεί διαβάζοντας για τη ζωή και το χορό της μεγάλης χορεύτριας. (στο χρωστάω, Παύλε!). Και έχω ξαναπεί ότι δεν βρίσκω κανένα νόημα να κάτσω να κάνω κριτική στο έργο ή στις ερμηνείες -η τέχνη και το τι σε κάνει να νιώθεις είναι τόσο προσωπική υπόθεση… Εμένα με έκαναν να νιώσω όμορφα, να δακρύσω, να χορέψω -κι αυτό είναι το κέρδος μου. Να πάτε να το δείτε!
  • Την ημέρα του εθνικού μας DSC03278Όχι εμείς είπαμε ναι στην mamma και τον island -και πήγαμε σπίτι τους -μαζί με το Ρουλιώ βεβαίως- και τη La koumbara. Δεν θα περιγράψω εδώ τι καλά που περάσαμε, και τι καλά που φάγαμε και ήπιαμε και μιλήσαμε και γελάσαμε (κι ας μην πέτυχε το ψωμί). Θα πω μόνο ότι η παρέα απέκτησε άλλον ένα Τρομερό Σφεντονιστή!
  • Το Σάββατο που μας πέρασε, που φυσούσε ο βοριάς που τ’ αρνάκια παγώνει, αποφασίσαμε με τη δική μου κουμπάρα –συντέκνισσα είναι το σωστό, μια και της έχω βαφτίσει το γιο– να πάμε βόλτα. Πήγαμε λοιπόν στο κέντρο, στη Στοά Βιβλίου -εκεί βρήκαμε φίλους: Τη μαμαΡίτσα, την Ελένη μας, το Βασίλη, την Αθηνά, την Ειρήνη μου… Η αφορμή ήταν η παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Παργινού «με τον έρωτα περνάει ο καιρός, με τον καιρό περνάει ο έρωτας» . Η αλήθεια είναι όμως ότι αφορμή γυρεύαμε να ξαναβρεθούμε! Και μετά την παρουσίαση -που ήταν πολύ ενδιαφέρουσα- σιγά που δεν θα πηγαίναμε για κοριτσοκουβέντα (πάνω από σαλάτες, μπρουσκέτες και γλυκά) και σιγά που δεν θα περνούσαμε θαυμάσια!

Αυτά, για την ώρα. Μπήκε ο Νοέμβρης, έρχεται ο χειμώνας -ανάψαμε καλοριφέρ, βάλαμε χειμωνιάτικα… Ξέρω πως έχω παραμελήσει το blog μου -θέλει σουλούπωμα ακόμα και η όψη του, συμπλήρωμα τα λινκ του, ξεκαθάρισμα κι αυτό- αλλά δεν έχω χρόνο -ούτε κέφι να διαλέξω τραγούδι δεν έχω. Θα το κάνω, σίγουρα -σιγά σιγά -κι έχω και διάφορες ιδέες στο μυαλό μου, κι έχω και κάτι λύκους που «κοιμούνται» στην «αποθήκη» του, κι έχει και φεγγάρι απόψε… Μα, θέλω να είμαι κι εγώ «εδώ»!

Καλημέρα 🙂

Καλή βδομάδα

Καλό Μήνα

και ναι, τώρα σιγά σιγά να λέμε καλό χειμώνα… 😉

*«λίθοι τε καὶ  πλίνθοι καὶ  ξύλα καὶ  κέραμος ἀτάκτως  μὲν ἐρριμμένα οὐδὲν χρήσιμά ἐστιν«.
Ξενοφών ‘Απομνημονεύματα’ 3.1.7.3 – η φράση είναι του Σωκράτη.

τέλος, κι αρχή;…

Έγραψα κι έσβησα άπειρες φορές τούτο το κείμενο… Δεν ξέρω τι να πω, δεν ξέρω τι να ευχηθώ φέτος 

Δεν έχω ξανακάνει πιο «αμήχανες» γιορτές… 

Έκλεψα λοιπόν, μια ζωγραφιά του Άκη από το αγαπημένο του βιβλίο, το Μικρό Πρίγκιπα….

αντί για άλλα λόγια 

κι αντί για  ευχή….

– Τώρα και εκατομμύρια χρόνια, τα λουλούδια πετάνε αγκάθια. Κι όμως, τώρα και εκατομμύρια χρόνια, τα αρνιά τρώνε τα λουλούδια. Δεν είναι, λοιπόν, σοβαρό θέμα να προσπαθείς να καταλάβεις γιατί τα λουλούδια κουράζονται τόσο πολύ για να ξεπετάνε αγκάθια που ποτέ δεν χρησιμεύουν σε τίποτα; Δεν είναι σημαντικό πρόβλημα ο πόλεμος ανάμεσα στα αρνιά και τα λουλούδια; Δεν είναι πολύ πιο σοβαρό και πιο σημαντικό από τους λογαριασμούς ενός χοντρού κόκκινου κυρίου; Κι αν εγώ ήξερα ένα μοναδικό στον κόσμο λουλούδι, που δεν υπήρχε πουθενά αλλού, εκτός από τον πλανήτη μου και που ένα μικρό αρνί μπορεί να το καταστρέψει με μια χαψιά, έτσι, ένα πρωί, χωρίς να καθόλου να σκεφτεί αυτό που κάνει, αυτό δεν είναι σημαντικό και σοβαρό θέμα;

 

Κοκκίνισε, ύστερα πρόσθεσε:

– Αν κάποιος αγαπάει ένα λουλούδι που δεν υπάρχει παρά μόνο ένα δείγμα του μέσα σε εκατομμύρια και εκατομμύρια αστέρια, αυτό είναι αρκετό για να νιώθει ευτυχισμένος όταν το κοιτάζει. Σκέπτεται «Το λουλούδι μου είναι κάπου εκεί…» Μα αν το μικρό αρνί φάει το λουλούδι, θα ‘ναι για κείνο σαν να είχαν ξαφνικά σβηστεί όλα τ’ αστέρια! Κι αυτό δεν είναι σημαντικό!…

natasa-001

«Voici mon secret. Il est très simple: on ne voit bien qu’avec le cœur. L’essentiel est invisible pour les yeux.»

«Αυτό είναι το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό. Μόνο με την καρδιά μπορεί κάποιος να δει σωστά – αυτά που είναι πραγματικά σημαντικά δεν μπορούν να τα δουν τα μάτια».

..και, όχι το πιο αγαπημένο μου τραγούδι, αλλά σίγουρα αυτό που άκουσα πιο πολλές φορές τη χρονιά που πέρασε
και που –σπάνια μου συμβαίνει– από την πρώτη φορά ένιωσα ότι το έχουν γράψει για μένα 🙂

Να μ’ αγαπάς (Gente que si), Τρίφωνο – Λίνα Νικολακοπούλου/Carlos Libedinsky (Προσοχή Τρίφωνο, 2008)

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά

Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ’ όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό

Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν, δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός 
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου, σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί σ’ ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί….

 

Καλημέρα 🙂

Καλή -καλή -καλή 

καλύτερη χρονιά..!  🙂

Δεκέμβρης…


Δόξα Δεκέμβρη μήναΗλίας Κατσούλης/Παντελής Θαλασσινός (Καλαντάρι,2006)
 

Ο Δεκέμβρης είναι ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του ηλιακού μας έτους, αλλά ο δέκατος μήνας, όπως το λέει και το όνομά του (Δεκέμβρης από το λατινικό decem = δέκα), από την πρωτοχρονιά της πρώτης Μαρτίου, όταν το έτος των Ρωμαίων ήταν δεκάμηνο -αυτήν την «παράνοια», να ξεκινάει η καινούρια χρονιά μέσα στο χειμώνα, ποτέ μου δεν την κατάλαβα! Πολύ πιο λογική την βρίσκω την Πρωτοχρονιά το Μάρτη, να έχω βγει κι από τη χειμέρεια νάρκη μου!

ladybird_ladybird_fly_away_homeΤι, δεν το ξέρετε; Οι πασχαλίτσες πέφτουν σε ένα είδος «παύσης«, αδράνειας το χειμώνα -όπως και πολλά άλλα έντομα. Είναι διαφορετική από τη νάρκη των ζώων, γιατί στη διάρκεια αυτής της παύσης δεν αναπτύσονται -απλά επιβιώνουν. Και «ξυπνάνε» όταν είναι πάλι οι συνθήκες έξω κατάλληλες.

Ε να, αυτού του είδους την «παύση» θα κάνω κι εγώ, τώρα. Μια και ο Δεκέμβρης είναι ο πιο δύσκολος μήνας του χρόνου, και μια και έχω τσακωθεί χρόνια με το πνεύμα των Χριστουγέννων -με αποτέλεσμα να με αφήνει από τους τελευταίους που θα επισκευτεί- θα πατήσω τώρα το κουμπί, και θα περιορίσω τις «λειτουργίες» μου. Κι επειδή από μερικές δεν μπορείς να απέχεις, το blog θα την πληρώσει πάλι!  Θα μπει στον «αυτόματο». Έχω, ευτυχώς, κάτι προσκλήσεις σε παιχνίδια να ξεχρεώσω, θα ανεβαίνουν σιγά σιγά, λοιπόν, μέχρι το «πνεύμα» να δεήσει να περάσει κι από δω. Και βέβαια θα διαβάζω, θα κάνω που και που κανένα σχόλιο, αλλά λίγα πράγματα… 🙂

 

Ο Δεκέμβρης είναι περίεργος μήνας. Αυτή η σειρά από απανωτές γιορτές, αρχίζοντας από τα ΝικολοΒάρβαρα και με αποκορύφωμα τα Χριστούγεννα, με ζόριζε πάντα πολύ. Και τα τελευταία χρόνια, γίνεται χειρότερο. Βλέπω εδώ και 10 μέρες, τη μισή γειτονιά στολισμένη και φωταγωγημένη -εγώ ήδη τα βαρέθηκα. Όλο αυτό το «αστραφτερό» των Χριστουγέννων, με το ζόρι, θες δε θες, με πιέζει. Και έχω αποφασίσει να μην πιέζομαι πια, από όπου μπορώ να το αποφύγω τουλάχιστον. Θα στολίσω λοιπόν, ξανά φέτος, μετά τις 15, σίγουρα. (Και πάλι μεγάλη παραχώρηση είναι -όταν ήμουν παιδί, το δέντρο το στολίζαμε παραμονή Χριστουγέννων στο σπίτι μας!). Και θα χαρώ τις γιορτές έτσι όπως εγώ και οι δικοί μου άνθρωποι τις εννούμε -χωρίς πολλά «φώτα», λάμψεις και μεγαλεία, χωρίς glam ρεβεγιόν και φασαρίες….

….Ανάβω φώτα και λαμπιόνια ζωηρά
και μες στη φλόγα της γιορτής κεράκι λιώνω
φωτογραφίζω αναμνήσεις στη σειρά
να σε θυμάμαι όσο λείπω ένα χρόνο…

Αυτά για σήμερα -γκρίνια, πρωτομηνιάτικα, αλλά είναι πια γνωστό: αν δεν τα πω, θα σκάσω!!!

Καλημέρα 🙂

Καλή βδομάδα 🙂

Καλό Μήνα 🙂

(και όόόόόόόχι, ΔΕΝ λέμε ακόμα καλό χειμώνα -αυτός ξεκινάει στις 21/12!)