Δέκα (χμμ..) πράγματα (χμμ..) που αγαπάω…

Η αλήθεια είναι ότι σχεδόν τέσσερα χρόνια πια στα blog, έχω παίξει πολλά «παιχνίδια» -ειδικά τα πρώτα χρόνια, που ήταν τα πράγματα πιο «αθώα», κάθε τρεις και λίγο κάποιος σκάρωνε ένα παιχνιδάκι που κυλούσε «αλυσίδα» και στους επόμενους.Με τον καιρό, κι εγώ κουράστηκα και τα παιχνίδια στην παρέα μου λιγόστεψαν. Όμως η blogoπαρέα αλλάζει με τον καιρό -κάποιοι σταματούν, κάποιοι έρχονται, κι έτσι καινούρια παιχνίδια ξεκινάνε.

Είναι επίσης αλήθεια ότι σχεδόν σε κανένα παιχνίδι δεν τήρησα τους κανόνες -ίσως μόνο στο Ιδιογράφως, που ξεκίνησε ο AfMarx -αλλά αυτό δεν το είδα σαν παιχνίδι, το αγαπήσαμε άλλωστε τόσο, που είναι πια κομματάκι μας -και το αποτέλεσμά του, ήταν εκπληκτικό.

Και τώρα, που με κάλεσαν να παίξω η Θαλασσένια, η Αγράμπελη και η Κουμπάρα, σκεφτόμουν τι να πω πια… Και θυμήθηκα ότι είχα ξαναπαίξει, ένα παρόμοιο παιχνίδι -αλλά δε μου πάει να τις κακοκαρδίσω. Έτσι, repost από παλιά -απλά, θα το προσαρμόσω. Άλλωστε, και πάλι τα ίδια θα ‘λεγα… Και τέλος οι πρόλογοι, παίζουμε τώρα! Το παιχνίδι λέγεται «Δέκα πράγματα που αγαπώ» ή κάπως έτσι.

Έχω πολλά πράγματα– που τα χρησιμοποιώ κάθε μέρα, που τα χρειάζομαι ή όχι, που τα μαζεύω γιατί μου αρέσουν… όταν όμως θέλησα να ξεχωρίσω τα αγαπημένα μου, δυσκολεύτηκα πολύ… Σκέφτηκα τους δίσκους, τα cd ή τα βιβλία μου – ή τα καθημερινά πράγματα που χρησιμοποιώ: γυαλιά, κλειδιά, μαντίλια, τσάντες… Αλλά κατάλαβα πως δεν έχω αγαπημένα αντικείμενα – τίποτε από αυτά που αγαπώ δεν είναι «πράγμα». Και κανένα από τα αντικείμενα που έχω δεν θα μου λείψει, αν το χάσω. Θα μου λείψουν όμως, άλλα – κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι:

αγαπημένους ήχους : το πρώτο κλάμα του γιου μου, το πρώτο γέλιο του, το πρώτο «μαμά»… τις φωνές (αχ αυτές οι φωνές!) και τα λόγια αγαπημένων φίλων. Τον ήχο της βροχής στα κεραμίδια, στο χωριό. Τον ήχο της φωτιάς στο τζάκι. Τον ήχο της θάλασσας, που αλλάζει κάθε τόσο. Το τριζόνι, που μας κάνει παρέα τα καλοκαίρια, και το τραγούδι του κοτσυφιού την άνοιξη…

αγαπημένες μυρωδιές: το χώμα βρεγμένο, όταν ποτίζω τα λουλούδια. Τη μυρωδιά του γιου μου όταν βγαίνει –ζεστός– από το μπάνιο. Τη μυρωδιά της κανέλας στο φαγητό. Τη «μυρωδιά» των Χριστουγέννων. Το αγιόκλημα και τα γιασεμιά, στα θερινά σινεμά. Τα ανθισμένα τριαντάφυλλα την άνοιξη. Τη μυρωδιά των καινούριων βιβλίων, και των φρεσκοξυσμένων μολυβιών. Τη μυρωδιά των αγαπημένων μου ανθρώπων που δεν είναι πια εδώ….

αγαπημένες γεύσεις: την αλμύρα της θάλασσας. Το παγωτό φιστίκι. Τη μαρμελάδα μόσφυλο που έφαγα πριν χρόνια στην Κύπρο. Τη μαύρη σοκολάτα. Τα μακαρόνια, μόλις βγουν από την κατσαρόλα, με φρέσκο χωριάτικο βούτυρο. Τα σταφύλια, μόλις κομμένα από την κληματαριά. Το ψητό καλαμπόκι του καλοκαιριού, και τα κάστανα του χειμώνα. Τα σαλιγκάρια, «μπουμπουριστά». Το γλυκό κόκκινο κρασί….

αγαπημένες εικόνες: η πρώτη μου τάξη στο σχολείο, κι η πρώτη δασκάλα. Το γαλαζοπράσινο της θάλασσας στην αγαπημένη μου παραλία. Το ουράνιο τόξο μετά τη βροχή, κι η λάμψh του φεγγαριού όταν γεμίζει. Το χαμόγελο του γιου μου μετά από «αταξία» για να με καλοπιάσει. Το πρώτο ηλιοβασίλεμα που είδαμε μαζί, και την πρώτη φορά που τον ξύπνησα να δει τον ήλιο να ανατέλλει. Το βλέμμα των ανθρώπων που αγαπάω από παιδί, πεντακάθαρο και λαμπερό. Το πράσινο του δάσους, το κόκκινο της πασχαλίτσας, το πορτοκαλί του βερίκοκου…

αγαπημένα αγγίγματα: Το πρώτο απαλό μάλλινο πουλόβερ που μου χάρισαν, και το πρώτο μεταξωτό πουκάμισο. Τα φύλλα, που τρίβονται ξερά ανάμεσα στα δάχτυλα το φθινόπωρο. Το χάδι του αγαπημένου μου παππού, στο μάγουλο. Το ζεστό χεράκι που μπήκε πρώτη φορά μέσα στο δικό μου, για να περπατήσει. Το παγωμένο μάρμαρο, το ζεστό ξύλο. Η «αντίσταση» των πλήκτρων του υπολογιστή στα δάχτυλα, που γίνεται «λέξεις» κι επικοινωνία. Το άγγιγμα στο μπράτσο και στα μαλλιά του ανθρώπου που αγαπάω…

Αυτά – ήχους, μυρωδιές, εικόνες, γεύσεις, αγγίγματα – τα κουβαλάω μαζί μου, χρόνια τώρα. Και είναι για μένα πολύτιμα. Θα με πονέσει πολύ αν τα χάσω – αν κάποτε δεν μπορώ να τα ανακαλέσω από τη μνήμη μου. Κι αυτός είναι κι ο μοναδικός μου φόβος, άλλωστε –μην ξεχάσω. Αυτά είναι τα αγαπημένα μου, και δεν φωτογραφίζονται, ούτε περιγράφονται, ούτε μπορούν να «κρατηθούν» -παρά μόνο στη μνήμη και στην καρδιά. Κι είναι κι άλλα, και κάθε τόσο μπαίνει κι ακόμα ένα στη «λίστα». Κι εύχομαι να πλουτίζει η συλλογή μου, όσο περνούν τα χρόνια.

Και βέβαια, δεν καλώ κανένα να συνεχίσει -ας το κάνει όποιος θέλει 🙂

Καλημέρα

καλό Σαββατοκύριακο! 🙂

Στου Παύλου…

… που ζήτησε να του γράψω αυτή τη βδομάδα -και τον ευχαριστώ, πολύ!

Τα σχόλιά σας, εκεί.

Η φωτογραφία από εδώ

Καλημέρα 🙂

υγ. Όχι, σχόλια για τα αποτελέσματα των εκλογών και την καινούρια κυβέρνηση ΔΕΝ έχει!  :p