«Ίδια είν’ η χαρά, όπως μια φορά…»

Έχω ξεκινήσει να γράφω για τα βιβλία που διάβασα τούτο το καλοκαίρι -αλλά σήμερα, είναι ακόμα το κεφάλι μου γεμάτο μουσική.

Ήταν υπέροχη η συναυλία χθες, στο θέατρο Πέτρας. Όχι ότι είπαν κάτι καινούριο, όχι κάτι που δεν ήξερα -ούτε η Αλεξίου, ούτε ο Στόκας έχουν τραγούδια που να μην τα ξέρω, νομίζω… (και η Ανδριάννα Μπάμπαλη είπε μόνο το «Δες καθαρά» και το «Χίλιες μέρες χίλια χρόνια» μόνη της, που είναι πασίγνωστα έτσι κι αλλιώς). Αλλά ήταν το κλίμα τέτοιο, που δεν θέλω ακόμα να «φύγω» -με την κοπέλα που ήταν δίπλα μου λέγαμε στο τέλος, ότι και τρεις μέρες ασταμάτητα να κρατούσε η συναυλία, πάλι δεν θα έλεγαν όλα τα τραγούδια που αγαπάμε  🙂

Ήταν που ξεκίνησε η Χαρούλα με τη Συναυλία -από τα πιο αγαπημένα μου, θυμήθηκα την πρώτη φορά που την άκουσα να το λέει ζωντανά, καλοκαίρι σε συναυλία στη Ρόδο -Αύγουστος του 1993. Και μετά, συνέχισε -ανέβηκε σε μια Πίστα Από Φώσφορο, χόρεψε Flamenco, Tango κι έγινε Μάγισσα, τραγούδησε την Πανσέληνο που θα ‘ρθει, -μας είπε ότι είχε και τρακ, γιατί μπροστά στη σκηνή ήταν ο αδερφός της ο Γιώργος (μα, δεν τον σήκωσε να τραγουδήσουν μαζί… )…. «προσευχήθηκε» Δι’ Ευχών, κι αναρωτήθηκε Θεός αν είναι, κι αν μ’ αγαπάει κανείς… Μετά, δήλωσε: Απόψε Θέλω να Πιώ και ζήτησε ένα Τσιγάρο Ατέλειωτο, βαρύ…Και ξαφνικά, είπε Συγγνώμη στη ζωή, Πρώτη Φορά…Και τραγούδησε την Αλήθεια Του Καθένα, υπέροχα -κρίμα που δεν θα είναι την ερχόμενη Δευτέρα, με το Σωκράτη Μάλαμα μαζί!

Ήταν απίστευτο -τα τραγούδια κυλούσαν το ένα μετά το άλλο, ο κόσμος δεν σταματούσε στιγμή να τραγουδάει -είπε και το αγαπημένο του αστερΆκη, «Οι φίλοι μου χαράματα» -το ρεφρέν του τραγουδιού πρέπει να είναι από τα πρώτα που έμαθε, πριν κι απ’ τα στρουμφάκια -κι εχθές τα τραγουδούσε με την ψυχή του, και τον κοιτούσαν περίεργα –αφού αυτά ακούει όλη μέρα η μαμά μου, τι να μαθαίνω; τον άκουσα να απαντάει σε ερώτηση του διπλανού του «Πού τα ξέρεις εσύ αυτά τα τραγούδια;»  🙂

Στο μεταξύ, στην πίστα ο Μπάμπης Στόκας -το τελευταίο του CD το «λιώσαμε», κυριολεκτικά στις διακοπές. Μας εξήγησε Τι ‘ναι Αυτό Που Μας Ενώνει -αλλά αυτό το ξέραμε ήδη… Έτσι κι αλλιώς, το είπε -εδώ, νιώθει σαν στο σπίτι του, δεν είναι και μακρυά η γειτονιά που μεγάλωσε, δεν πέρασαν και πολλά χρόνια από τότε…Από την τελευταία συναυλία των Πυξ-Λαξ (που είδα σε τούτο το θέατρο, πρέπει να ήταν το 2003 [ή το ‘4;] ) είχα να τον ακούσω ζωντανά. Όχι πως άλλαξε κάτι..! Η φωνή ίδια, και καλύτερη -σαν πιο ώριμη, πιο ζεστή. Οι αντιδράσεις του κόσμου, επίσης -παρ’ ότι τώρα ο μέσος όρος ηλικίας ήταν σαφώς μεγαλύτερος, και δεν είναι μόνο γιατί εμείς μεγαλώσαμε. Αλλά πολλά -απρόσμενα πολλά- νέα παιδιά, που ξέρουν όλα τα τραγούδια απ’ έξω. Και δεν σταμάτησαν να τραγουδάνε κι εδώ, για τις Ανόητες Αγάπες που (μας) ανάβουν Φωτιά, για να τους φωνάξουμε στο τέλος Μη Γυρίσεις… Για την Πριγκιπέσα, που την συνάντησε Εκεί Στο Νότο, κι όταν έφυγε της φώναζε Γιατί; Για να το πάρει απόφαση, στο τέλος: Πούλα με, λοιπόν, στο ξαναλέω – πούλα με για λίγη σιγουριά…

(ειδικά το Φωτιά, που το είπε στο κλείσιμο της συναυλίας.. όλο το θέατρο κρατούσε την ανάσα του, ήταν συγκλονιστικό)

Και ξανά η Χαρούλα, και μαζί με τους άλλους και μόνη της. Τώρα γίνεται Γκαρσόνα, η πιο καλή -βρίσκει ένα Φαντάρο, τον φωνάζει στην παρέα,του δείχνει πώς να Πάρει Τα Χνάρια της, και του τραγουδάει, μαζί με το μπουζούκι πίσω της: Τέλι-Τέλι-Τέλι, κάλπικε ντουνιά, σ’ έμαθα εντέλει, δέ με ρίχνεις πια! Και μετά από παρατεταμένο χειροκρότημα επέστρεψε, με το Πάτωμα, και το Όλα σε θυμίζουν -πάντα, στο τέλος, όλα θυμίζουν το Μάνο…

Ήταν υπέροχα -σίγουρα είπαν κι άλλα, και οπωσδήποτε δεν ήταν μ’ αυτή τη σειρά, αλλά έτσι μου ήρθαν τώρα στο μυαλό. Περάσαμε τέλεια, κι ας μην είπαν το Παπάκι του Νικόλα, που αρέσει στο γιο μου -ορίστε, θα το βάλω εδώ για χάρη του 🙂

**οι φωτογραφίες, εκτός από το εισητήριο, είναι από εδώ

Καλημέρα 🙂

αρχίζουν τα σχολεία την Πέμπτη, χα!  🙂

Advertisements

“Καλοκαίρι” στα ελληνικά τραγούδια – ΙI


Τα θερινά σινεμά, Λουκιανός Κηλαηδόνης

Κι αφού μας «ακολούθησαν» τα θερινά σινεμά, να συνεχίσουμε στην επόμενη δεκαετία…

  • το 1981 η Αρλέτα γράφει, μελοποιεί, τραγουδάει και ζωγραφίζει το δίσκο «Ένα καπέλο με τραγούδια». Στο δίσκο αυτό, (δείτε τον, στο ποστ της Κλέλιας) εκτός από » Το καλοκαίρι» έχει το αγαπημένου μου «τραγούδι της δραχμής« και το «ο Λύκος» , που λατρεύω -είναι από τους δίσκους που έχουν πολλά πολλά «κρατς», στη δισκοθήκη μου… 🙂 (εκτός θέματος, αλλά δικό μου είναι το ποστ, ό,τι θέλω γράφω!)
  • Το 1981 πάλι, ο Μιχάλης Φακίνος (άντρας της Ευγενίας Φακίνου) δίνει στο Γιάννη Μαρκόπουλο τους στίχους του τραγουδιού «Να ‘τανε λέει καλοκαίρι«. Ο Μαρκόπουλος του βάζει μουσική και το ηχογραφεί στο δίσκο «Ορίζοντες», με τη ζεστή φωνή της Βασιλικής Λαβίνα
  • Στο «Ερωτικό Κούρδισμα» το 1982 ο Βαγγέλης Γερμανός λέει ένα τραγούδι που δεν έχει τίτλο «καλοκαίρι», αλλά «στοιχειώνει» τα καλοκαίρια της γενιάς μου -πέφτει πάνω στην αρχή της εφηβείας μας, και το τραγουδάμε πάντα, από τότε. «Α, αα, κρουαζιέρα θα σε πάω, α, ααα, γιατί σε νοιάζομαι και σ’ αγαπάω… α, αα, Μύκονο και Σαντορίνη, α, ααα, σαν ερωτευμένοι πιγκουίνοι!!!» Ε, δεν άντεχα να μην το έχω εδώ! 🙂 
  • Το 1982, ο Σταμάτης Κραουνάκης και η Λίνα Νικολακοπούλου παρουσιάζουν την πρώτη ολοκληρωμένη τους δουλειά. Είναι ο δίσκος «Σαριμπιντάμ… θα πει τρελαίνομαι» με ερμηνεύτρια τη Χριστιάνα.Σ’ αυτό το δίσκο, η Χριστιάνα (αδελφή της Βασιλικής Λαβίνα και ξαδέλφη της Ελένης Βιτάλη) λέει πολύ τρυφερά το νοσταλγικό «Το καλοκαίρι θα ‘ρθει» -με αναφορές στα θερινά της Αθήνας που χάνονται και στη Μελίνα -«σταθερά» στα τραγούδια του δίδυμου… «Φύγε, Στέλλα, θα μείνω εγώ…»
  • Το 1986 στο δίσκο «Σαν δίσκος παλιός», ο Νίκος Καρβέλας γράφει και τραγουδάει το μοναδικό του τραγούδι που έχω αγαπήσει -και όλη η γενιά μου, επίσης. Το τραγουδούσαμε τις τελευταίες μέρες του σχολείου, στις εκδρομές, στην πενταήμερη, στις βόλτες στο Φλοίσβο…(κι ακόμα το λέμε, που και που) «Παλιό Φάληρο – Καλοκαιρινές Διακοπές για Πάντα» !!!
  • Εκείνη τη χρονιά οι Φατμέ λένε «Βγαίνουμε απ’ το τούνελ» -μια φράση που «έπαιξε» πολύ τότε, θυμάστε; Σ’ αυτόν τον εξαιρετικά επιτυχημένο δίσκο ο Νίκος Πορτοκάλογλου γράφει και τραγουδάει ακόμα ένα καλοκαίρι-σουξέ : «Το Καλοκαιράκι«, ένα τραγούδι που επίσης λατρέψαμε: «Εγώ κι εσύ, εσύ κι εγώ, μόνοι πάνω στη γήηηη….» 🙂
  • Το 1989, μια «δύσκολη» πολιτικά χρονιά, ο Διονύσης Σαββόπουλος αποφασίζει να ρίξει ένα «Κούρεμα». Εκτός από το «του ’60 οι εκδρομείς», τους «Κωλοέλληνες» -που προκαλούν τη σχετική φασαρία- το «Ο άντρας και η γυναίκα δεν είναι ίσοι»αγαπημένο μου, (Orelia θυμήσου να το στείλουμε στον Καμηλιέρη!)- και τα υπόλοιπα πασίγνωστα, λέει κι ένα «Καλοκαίρι«, πολύ λυρικό. Ο αστικός μύθος λέει, γι’ αυτό το τραγούδι (όπως μου τα έγραψε ο φίλος μου ο MacManus): «Συνήθως για τα παλιά LP βινυλίου των 40 λεπτών, οι καλλιτέχνες ετοίμαζαν υλικό 1 1/2 ώρας όπου φυσικά το ΜΙΣΟ έμενε έξω από τον δίσκο (Εξ ου και τα δεκάδες τώρα rare και unreleased που ξεφυτρώνουν από τα ράφια τους…). Ο Σαββόπουλος, γνωστός τεμπελάκος, παρέδωσε στη νέα εταιρεία του [μετά τη ΛΥΡΑ] για το «Μητσοτάκ»/»Κούρεμα», υλικό σκάρτο 30-35 λεπτά…» Έλα ρε του λένε, γράψε άλλο ένα τραγούδι να γεμίσει το άλμπουμ»… Και βγήκε το ΥΠΕΡΟΧΟ «Καλοκαίρι» καμία σχέση με το ύφος του υπόλοιπου δίσκου!~»
  • Πιο ανάλαφρο το «Καλοκαιράκι» του Γιάννη Πάριου, από το δίσκο «Κι εγώ μαζί σου» του 1990
  • Και σιγά που θα έλειπε ο αγαπημένος μου Βασίλης! Σε μουσική και στίχους δικούς του, στο δίσκο «Χρόνια Πολλά» του 1991, ένα σκωπτικό, ειρωνικό σχεδόν τραγούδι για τα καλοκαίρια των ΝεοΕλλήνων. «Καλοκαίρι» 
  • Ο Γιάννης Γιοκαρίνης πάλι, εκείνη τη χρονιά παίζει «Καλοκαιρινές Παρτίδες»


(του Σωτήρη, που αγαπώ να «κλέβω» τις εικόνες του –από εδώ)

Και σίγουρα και τα επόμενα χρόνια θα έχουμε τραγούδια «καλοκαίρια» -μας ταιριάζει η εποχή, όπως κι αν την περνάμε, παραδεχτείτε το! Κι ελπίζω να βρείτε όλοι από ένα «καλοκαίρι» να σας ταιριάζει, και να το ζήσετε -και φέτος, και κάθε χρόνο…

Καλημέρα 🙂

υγ1: 38 τραγούδια σε αυτό και το προηγούμενο, ούτε ένας Νταλάρας! (είναι της μοίρας του blog να μην βάλω, τελικά! )

«Καλοκαίρι» στα ελληνικά τραγούδια – Ι

Τα τελευταία χρόνια (δεν θυμάμαι πόσα, 5-6 μάλλον) που τις εφημερίδες για να τις αγοράσουμε πρέπει να έχουν «προσφορές», μαζεύω, κάθε τέτοια εποχή, διάφορα CD με Summer Collections, Τα Hit του Καλοκαιριού, και άλλα τέτοια βαρύγδουπα. Συνήθως είναι συλλογές με ανάλαφρα,καινούρια ή παλιότερα, μιξαρισμένα ή όχι τραγούδια, που –υποτίθεται– προσφέρονται για τα καλοκαιρινά βράδια, για πιο «ελαφριά» διάθεση.

Άσχετα αν συμφωνώ με το «ανάλαφρα τραγούδια του καλοκαιριού», προσπαθώντας να τα ταξινομήσω πριν από μερικές μέρες, είδα πως μερικά απ΄αυτά τραγούδια είχαν το «καλοκαίρι» στον τίτλο τους. Είχε προηγηθεί και μια «συζήτηση», στο blog του Σωτήρη -και μου έδωσαν την ιδέα. Και σκέφτηκα να ψάξω για μερικά τέτοια. Τελικά βρήκα περισσότερα από όσα φανταζόμουν, και μια και είχα κάνει την «έρευνα» (:pp) είπα να τα μοιραστώ εδώ, δίνοντας μετά και «άδεια» στο blog -να ξεκουραστεί, κι αυτό!

(από εδώ)

Τραγούδια «καλοκαίρια», λοιπόν, σε 2 δόσεις -βγήκαν πολλά. Κι ένα τελευταίο την Παρασκευή, (σιγά που θα έχανα την πρωτομηνιά από το «Καλαντάρι» !) και τέλος. Επιστροφή, κάπου στα τέλη Αυγούστου. [τώρα βέβαια, εγώ δεν θα μείνω χωρίς Internet, απλά είπα να απαλλαγώ από την «έγνοια» του γραψίματος  😉 ]

Πάμε, λοιπόν -με χρονολογική σειρά, σαν ταξίδι στα ελληνικά καλοκαίρια μέσα στο χρόνο…

(από εδώ)

Αυτά -για σήμερα. Το υπόλοιπο την Τετάρτη, και σας χαιρετάμε, εγώ και το blog (!) την Παρασκευή

Καλημέρα 🙂

Καλή βδομάδα

Τρίτη 3…

..Ιουνίου!

και, χωρίς λόγο, έτσι

Φλασάκι Τερμίτες (Σ. Μπουλάς/Λαυρ. Μαχαιρίτσας, «Τερμίτες, η συναυλία» 2000)

ένα τραγούδι από παλιά, που άκουσα στο «μαγικό» ραδιόφωνο πριν

και μου έλειψε η πρώτη του εκτέλεση…

🙂

Φλασάκι Σάκης Μπουλάς (μουσ.Λαυρ. Μαχαιρίτσας, «Μπουλάς Ελλάς» 1986)

Καλημέρα 🙂

Η Φρουτοπία ξαναχτυπά!

Ίσως αρκετοί από σας να έχετε δει, καιρό τώρα, στην εφημερίδα «Ο Κόσμος του Επενδυτή» (την οποία αγοράζουν -όχι απαραίτητα διαβάζουν- φανατικά πολλοί γονείς με πιτσιρίκια, για τα άπειρα παιδικά CD και DVD που βάζει τόσο καιρό τώρα) τη σειρά CD με απαγγελίες ποιημάτων από τους ίδιους τους ποιητές -το είχε γράψει ο AfMarx, εδώ, και ομολογώ ότι το αγοράζω από την αρχή, μια και αγαπάω και τα ποιήματα και τους ποιητές τους, κι αυτή η σειρά είναι σπουδαία. Πάνω που κοντεύει να τελειώσει, λοιπόν, και να πω «τέλος», διαβάζω στο εξώφυλλο του ένθετου Culture το περασμένο Σαββάτο:

Φυσικά το διάβασα τρεχάλα -πώς μπορούσα να μην συγκινηθώ; Γνώριμες «φάτσες» ο Αιμίλιος, η Μαρουλίτα, ο Θάνος, ο Βλάσης… Όσοι είστε 20+, καταλαβαίνεται σίγουρα τι λέω – η Φρουτοπία ήταν από τις πιο αγαπημένες παιδικές σειρές της γενιάς μου -και των επόμενων. Οι πιο φανατικοί την είδαμε ξανά το καλοκαίρι, μαζί με τα πιτσιρίκια μας (υπάρχει όλο και στο διαδίκτυο, μην στενοχωριέστε). Και κάποιοι, πιο φανατικοί, θα είχατε/είχαμε από πριν αγοράσει τις ιστορίες εικονογραφημένες από τον Νίκο Μαρουλάκη. Θα θυμάστε, ή θα ξέρετε ότι η ιστορία δεν τέλειωσε ποτέ : για άγνωστο μέχρι τώρα λόγο, που όπως λέει κι ο συγγραφέας «ίσως κάποιος άλλος δημοσιογράφος, εξίσου δαιμόνιος με τον Πίκο Απίκο θα πρέπει να διερευνήσει διεξοδικά», η εκπομπή κόπηκε από την ΕΡΤ πριν το τέλος της. Ε, να που ήρθε η ώρα να το μάθουμε, μετά από τόσα χρόνια. Ο Ευγένιος Τριβιζάς λέει:

  • ο πρώτος στόχος μου είναι κάτι που το χρωστάω στους θεατές και αναγνώστες, που χρόνια τώρα περιμένουν να μάθουν το τέλος: να δημοσιευτεί ολοκληρωμένη η πλήρης σειρά, δηλαδή και τα τρία ταξίδια του Πίκου Απίκου. Το επόμενο στάδιο είναι να συνεχιστεί το έπος μελλοντικά, με έναν τέταρτο κύκλο περιπετειών του δαιμόνιου δημοσιογράφου στη θρυλική αυτή χώρα.
  • Η ιδέα της Φρουτοπίας ξεκίνησε την εποχή που έγραφα στο παιδικό περιοδικό «Το Ρόδι», όταν το εξέδιδε η Δροσούλα Έλιοτ. Εκεί πρωτοδημοσιεύτικε μια συνέντευξή μου με ένα μήλο ονόματι Αιμίλιο, το οποίο καταγόταν από το μήλο που είχε πέσει από το κεφάλι του Νεύτωνα και παραπονιόταν για την ευνοϊκή μεταχείριση των ροδιών από το περιοδικό. Η συνέντευξη αυτή άρεσε στον τότε διευθυντή του παιδικού προγράμματος της ΕΡΤ Νίκο Πιλάβιο, ο οποίος έτυχε να τη διαβάσει και μου ζήτησε να γράψω μια σειρά από παρόμοιες συνεντεύξεις με φρούτα και λαχανικά.
  • Η «Φρουτοπία» είναι έργο διαχρονικό και δι-ηλικιακό. Απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους αναγνώστες. Το παράδοξο είναι ότι το κενό που άφησε η μη ολοκλήρωση της τηλεοπτικής σειράς αύξησε το ενδιαφέρον και πολλαπλασίασε τις τάξεις των οπαδών της «Φρουτοπίας». Τόσα χρόνια μετά την πρώτη εμφάνισή της κατακλύζομαι από ηλεκτρονικές επιστολές ενηλίκων που ζητούν να τους βοηθήσω να βρουν τα επεισόδια που έχουν χάσει ή να πληροφορηθούν το φινάλε του έργου.

(κλικ στις εικόνες, για ολόκληρη τη συνέντευξη, αν θέλετε να τη διαβάσετε)

Δεν ξέρω εσείς, αλλά εγώ για τις επόμενες (πολλές) εβδομάδες, θα έχω σταθερά κάθε Σάββατο κάτι να διαβάσω με τον αστερΆκη -ίσως ξαναδούμε και τα επεισόδια, και ίσως ξανασκεφτούμε με ποιους μοιάζουν οι χαρακτήρες στη «Φρουτοπία» -το κάναμε αυτό, μικροί…

Πάντως, ένα μικρό ταξίδι στο χρόνο (προς τα πίσω) θα το κάνω -όχι που δεν ήθελα!

Κι επειδή με τις διακοπές και τις βλάβες και τα προβλήματα -γενικά- αρκετά, είπα να σας το πω, να το ξέρετε.. Και να μη λέτε ότι δεν ενημέρωσα, ε;

Καλημέρα!!! 🙂

**συγχωρήστε μου τις «δυσκολίες» στην επικοινωνία αυτές τις μέρες -ελπίζω να αποκατασταθεί, σύντομα.

Τα ρόδινα ξημερώματα…

Πέρασαν οι πρώτες 15 μέρες του Γενάρη, κι εγώ κιόλας:

  • Βαρέθηκα να διαβάζω – ακούω – βλέπω για το «στιγμιαίο λάθος» ενός επώνυμου – τάχα εγώ είμαι ανώνυμη; – καλλιτέχνη. Ποιον (θα έπρεπε να) αφορά, εκτός από τους άμεσα ενδιαφερόμενους; Κι ένας άνθρωπος «πρότυπο οικογενειάρχη» (ΧΑ!) χαρακτηρίζει ένα παιδί ΤΟΥ «στιγμιαίο λάθος – πώς πρέπει να χαρακτηριστεί ο ίδιος; (το «αιώνιος έφηβος» ασχολίαστο… Η σύζυγος – υποψήφια βουλευτής, που δεν ήξερε τι έλεγε για την «άλλη γυναίκα» 2 (!) χρόνια τώρα, ασχολίαστη επίσης…)
  • Βαρέθηκα να διαβάζω – ακούω – βλέπω «ροζ-κίτρινες» φωτογραφίες, DVD, CD και δεν ξέρω τι άλλο… Εικόνες άθλιες από αισθητική καθαρά άποψη, που τίποτα δεν πρόσφεραν στην ενημέρωση (λέμε τώρα) του κοινού για το «σκάνδαλο» – εκτός από το να θρέψουν τα πιο «ταπεινά» ένστικτα κάποιων – και την περιέργεια της κλειδαρότρυπας.
  • Βαρέθηκα να διαβάζω – ακούω – βλέπω τους καβγάδες «εκδοτών – δημοσιογράφων» · αν και κατά βάθος, το διασκέδασα το «ξεκατίνιασμα» [άσε που αναγκάστηκα τη Δευτέρα το βράδυ να ανοίξω ξανά την τηλεόραση, και να δω ένα μεγάλο μέρος (δεν άντεξα όλη!) από την εκπομπή του ενός εκ των δύο – μετά, την ξανάκλεισα οριστικά]

Επειδή όλα αυτά κάνουν το » δικτατορία του Τύπου« του Μάνου Χατζιδάκι πιο επίκαιρo κι από όταν το είπε…κι επειδή εμένα το μυαλό μου λειτουργεί περίεργα, κάνοντας συνειρμούς από το πουθενά… θυμήθηκα έναν άλλο δημοσιογράφο, που έκανε εκπομπές όταν ήμουν παιδί, από μια άλλη χώρα – μακρινή, κι όμως τόσο κοντά μας. Και – ας μην πήγαμε ποτέ, είναι η αγαπημένη πολλών, ευτυχώς.

…κι επειδή το γουρουνί ροζ, τόσο κίτρινο, σχεδόν μαύρο, εμένα δεν μου πάει – καθόλου όμως…

…είπα να σας χαρίσω σήμερα, ένα ρόδινο, ανοιξιάτικο ξημέρωμα. Με όμορφους ήχους, και αληθινά ρόδινες εικόνες – που τις βλέπεις, κι ας μην τις είδες ποτέ. Γιατί η μαγεία, και η δύναμη του λόγου, αυτή είναι. Να «βλέπεις» και να νιώθεις την εικόνα, χωρίς να στην πετάνε (ειδικά αν είναι φριχτή, χυδαία) «στα μούτρα»… Κι ευτυχώς υπάρχουν ακόμα τέτοιες εικόνες – από δημοσιογράφους μα κι από ανθρώπους που ξέρουν να πολεμάνε, κι ας είναι μικρά κοριτσάκια…Και να ευχηθώ, να δούμε σύντομα μια τέτοια ρόδινη ανατολή – τον βαρέθηκα το «χειμώνα» !

Ακούστε λοιπόν, το δημοσιογράφο Μπρίνη:

«Εδώ, Λιλιπούπολη…«
(με δεξί κλικ και αποθήκευση, το κατεβάζετε)

**από το κείμενο λείπουν τα ονόματα της «επικαιρότητας» – όχι κατά λάθος…δεν θέλω ούτε ένα «κλικ» από τους ανθρώπους που ψάχνουν από νοσηρή περιέργεια για «ροζ φωτογραφίες»
** Δημιουργοί του παραμυθιού των παιδικών μας χρόνων ήταν η Ρεγγίνα Καπετανάκη, η Ελένη Βλάχου, η Μαριανίνα Κριεζή, ο Νίκος Κυπουργός, ο Δημήτρης Μαραγκόπουλος, η Λένα Πλάτωνος και ο Νίκος Χριστοδούλου. Τους μαγικούς ήρωες της Λιλιπούπολης υποδύθηκαν η Αννα Παναγιωτοπούλου, ο Βασίλης Μπουγιουκλάκης, η Πέπη Οικονομοπούλου, ο Σταμάτης Φασουλής, η Μίρκα Παπακωνστανίνου, ο Λευτέρης Βογιατζής, η Λυδία Κονιόρδου, ο Λάμπρος Τσάγκας, η Ράνια Οικονομίδου, ο Θοδωρής Μπογιατζής, ο Μίμης Χρυσομάλλης, η Σαπφώ Νοταρά και η Αλέκα Παΐζη.
Τα τραγούδια ερμήνευσαν η Σαββίνα Γιαννάτου, ο Σπύρος Σακκάς και ο Αντώνης Κοντογεωργίου.
Τη μουσική διεύθυνση των τραγουδιών της Λιλιπούπολης είχε ο Μάνος Χατζιδάκις.

Καλημέρα 🙂

Θα πάμε κι εμείς…

– Μαμά, το Σάββατο είναι 17 Νοέμβρη – θα πάμε φέτος στο Πολυτεχνείο;

– Ναι, θα πάμε – όπως κάθε χρόνο…

– Γιατί πάμε κάθε χρόνο; Δηλαδή – διαβάσαμε στο σχολείο ένα ποίημα του Δημήτρη Ραβάνη-Ρεντή, το «Χαρμόσυνο γεγονός» και ένα κείμενο από κάποιον που ήταν εκεί,τον Γιώργο Παυλάκη, μα – τι ακριβώς έγινε, εσύ θυμάσαι;

——————————————————

17 Νοέμβρη 1973 –μέρες τώρα ακούω διάφορα «περίεργα», βλέπω τους γονείς μου ταραγμένους· δεν καταλαβαίνω γιατί. Το σπίτι μας κοντά στο κέντρο της Αθήνας –ακούγονται φωνές όταν βγαίνεις στη βεράντα… Ο μπαμπάς πηγαινοέρχεται «εκεί» αναστατωμένος, κουβαλάει τρόφιμα, τσιγάρα -τι είναι το «εκεί»; Έχει γνωστούς, φίλους μέσα, είναι εκεί ο Νίκος και τραγουδάει… εκείνος δεν πάει «μέσα», λέει, έχει μωρό –μα θα βοηθήσει όσο μπορεί.

Στο τραπέζι της κουζίνας το μικρό τρανζιστοράκι μου –μαύρο, δώρο του αγαπημένου θείου Σ.- μου κάνει παρέα από τότε που γεννήθηκα. Απόψε μου το πήραν. Ακούγονται δυνατά λόγια, ένα κορίτσι μιλάει περισσότερο…. –δεν καταλαβαίνω. Δεν κοιμάται κανείς. Το καναρίνι έχει τρελαθεί στο κλουβί του και κελαηδάει μέσα στη νύχτα.

Από το δρόμο ακούγεται ένας παράξενος ήχος, ανατριχιαστικός –δεν τον έχω ξανακούσει. Δεν καταλαβαίνω πάλι, και με τρομάζει. «Ερπύστριες» λέει ο μπαμπάς. Τι είναι πάλι αυτό; Σαν να τραντάζεται η γη…

[…]

Το πρωί, πριν ξημερώσει, μας έβαλε στο αυτοκίνητο και πήγαμε στο χωριό, μαζί με το θείο Θ. (είναι χωροφύλακας, αν μας σταματήσουν, θα δείξει τη δική του ταυτότητα…) Και αργήσαμε να ξαναγυρίσουμε στο σπίτι –και μου έλειπαν τα παιχνίδια μου, δεν πρόλαβα να τα πάρω μαζί μου. Και για μέρες άκουγα τις φωνές, και τρόμαζα στον ύπνο μου.

—————————————–

Αυτά θυμάμαι γιε μου – ήμουν πολύ μικρή…. Μεγαλώνοντας όμως, έμαθα τι ήταν οι φωνές – και οι ερπύστριες… και τι ήταν το «εκεί» που ήταν οι φίλοι του μπαμπά μου, που φώναζαν «Ψωμί-Παιδεία- Ελευθερία» και τραγουδούσαν……

Θα πάμε – ξανά και ξανά. Και θα μάθεις κι εσύ να το λες το αγαπημένο μου ποίημα –και θα σου μάθω και τα τραγούδια, να τα λέμε παρέα.Θα πάμε, όσο κι όποτε, και για όποιο λόγο χρειαστεί.

Θα πάμε κι εμείς.

– – – – –

Το Προσκύνημα, με τον Νίκο Δημητράτο και τη Τζένη Καρέζη είναι από την παράσταση «Το μεγάλο μας Τσίρκο» – ολόκληρο μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ.

Η Ξαστεριά είναι από «Τα Ριζίτικα» με το Νίκο Ξυλούρη