Δέκα (χμμ..) πράγματα (χμμ..) που αγαπάω…

Η αλήθεια είναι ότι σχεδόν τέσσερα χρόνια πια στα blog, έχω παίξει πολλά «παιχνίδια» -ειδικά τα πρώτα χρόνια, που ήταν τα πράγματα πιο «αθώα», κάθε τρεις και λίγο κάποιος σκάρωνε ένα παιχνιδάκι που κυλούσε «αλυσίδα» και στους επόμενους.Με τον καιρό, κι εγώ κουράστηκα και τα παιχνίδια στην παρέα μου λιγόστεψαν. Όμως η blogoπαρέα αλλάζει με τον καιρό -κάποιοι σταματούν, κάποιοι έρχονται, κι έτσι καινούρια παιχνίδια ξεκινάνε.

Είναι επίσης αλήθεια ότι σχεδόν σε κανένα παιχνίδι δεν τήρησα τους κανόνες -ίσως μόνο στο Ιδιογράφως, που ξεκίνησε ο AfMarx -αλλά αυτό δεν το είδα σαν παιχνίδι, το αγαπήσαμε άλλωστε τόσο, που είναι πια κομματάκι μας -και το αποτέλεσμά του, ήταν εκπληκτικό.

Και τώρα, που με κάλεσαν να παίξω η Θαλασσένια, η Αγράμπελη και η Κουμπάρα, σκεφτόμουν τι να πω πια… Και θυμήθηκα ότι είχα ξαναπαίξει, ένα παρόμοιο παιχνίδι -αλλά δε μου πάει να τις κακοκαρδίσω. Έτσι, repost από παλιά -απλά, θα το προσαρμόσω. Άλλωστε, και πάλι τα ίδια θα ‘λεγα… Και τέλος οι πρόλογοι, παίζουμε τώρα! Το παιχνίδι λέγεται «Δέκα πράγματα που αγαπώ» ή κάπως έτσι.

Έχω πολλά πράγματα– που τα χρησιμοποιώ κάθε μέρα, που τα χρειάζομαι ή όχι, που τα μαζεύω γιατί μου αρέσουν… όταν όμως θέλησα να ξεχωρίσω τα αγαπημένα μου, δυσκολεύτηκα πολύ… Σκέφτηκα τους δίσκους, τα cd ή τα βιβλία μου – ή τα καθημερινά πράγματα που χρησιμοποιώ: γυαλιά, κλειδιά, μαντίλια, τσάντες… Αλλά κατάλαβα πως δεν έχω αγαπημένα αντικείμενα – τίποτε από αυτά που αγαπώ δεν είναι «πράγμα». Και κανένα από τα αντικείμενα που έχω δεν θα μου λείψει, αν το χάσω. Θα μου λείψουν όμως, άλλα – κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι:

αγαπημένους ήχους : το πρώτο κλάμα του γιου μου, το πρώτο γέλιο του, το πρώτο «μαμά»… τις φωνές (αχ αυτές οι φωνές!) και τα λόγια αγαπημένων φίλων. Τον ήχο της βροχής στα κεραμίδια, στο χωριό. Τον ήχο της φωτιάς στο τζάκι. Τον ήχο της θάλασσας, που αλλάζει κάθε τόσο. Το τριζόνι, που μας κάνει παρέα τα καλοκαίρια, και το τραγούδι του κοτσυφιού την άνοιξη…

αγαπημένες μυρωδιές: το χώμα βρεγμένο, όταν ποτίζω τα λουλούδια. Τη μυρωδιά του γιου μου όταν βγαίνει –ζεστός– από το μπάνιο. Τη μυρωδιά της κανέλας στο φαγητό. Τη «μυρωδιά» των Χριστουγέννων. Το αγιόκλημα και τα γιασεμιά, στα θερινά σινεμά. Τα ανθισμένα τριαντάφυλλα την άνοιξη. Τη μυρωδιά των καινούριων βιβλίων, και των φρεσκοξυσμένων μολυβιών. Τη μυρωδιά των αγαπημένων μου ανθρώπων που δεν είναι πια εδώ….

αγαπημένες γεύσεις: την αλμύρα της θάλασσας. Το παγωτό φιστίκι. Τη μαρμελάδα μόσφυλο που έφαγα πριν χρόνια στην Κύπρο. Τη μαύρη σοκολάτα. Τα μακαρόνια, μόλις βγουν από την κατσαρόλα, με φρέσκο χωριάτικο βούτυρο. Τα σταφύλια, μόλις κομμένα από την κληματαριά. Το ψητό καλαμπόκι του καλοκαιριού, και τα κάστανα του χειμώνα. Τα σαλιγκάρια, «μπουμπουριστά». Το γλυκό κόκκινο κρασί….

αγαπημένες εικόνες: η πρώτη μου τάξη στο σχολείο, κι η πρώτη δασκάλα. Το γαλαζοπράσινο της θάλασσας στην αγαπημένη μου παραλία. Το ουράνιο τόξο μετά τη βροχή, κι η λάμψh του φεγγαριού όταν γεμίζει. Το χαμόγελο του γιου μου μετά από «αταξία» για να με καλοπιάσει. Το πρώτο ηλιοβασίλεμα που είδαμε μαζί, και την πρώτη φορά που τον ξύπνησα να δει τον ήλιο να ανατέλλει. Το βλέμμα των ανθρώπων που αγαπάω από παιδί, πεντακάθαρο και λαμπερό. Το πράσινο του δάσους, το κόκκινο της πασχαλίτσας, το πορτοκαλί του βερίκοκου…

αγαπημένα αγγίγματα: Το πρώτο απαλό μάλλινο πουλόβερ που μου χάρισαν, και το πρώτο μεταξωτό πουκάμισο. Τα φύλλα, που τρίβονται ξερά ανάμεσα στα δάχτυλα το φθινόπωρο. Το χάδι του αγαπημένου μου παππού, στο μάγουλο. Το ζεστό χεράκι που μπήκε πρώτη φορά μέσα στο δικό μου, για να περπατήσει. Το παγωμένο μάρμαρο, το ζεστό ξύλο. Η «αντίσταση» των πλήκτρων του υπολογιστή στα δάχτυλα, που γίνεται «λέξεις» κι επικοινωνία. Το άγγιγμα στο μπράτσο και στα μαλλιά του ανθρώπου που αγαπάω…

Αυτά – ήχους, μυρωδιές, εικόνες, γεύσεις, αγγίγματα – τα κουβαλάω μαζί μου, χρόνια τώρα. Και είναι για μένα πολύτιμα. Θα με πονέσει πολύ αν τα χάσω – αν κάποτε δεν μπορώ να τα ανακαλέσω από τη μνήμη μου. Κι αυτός είναι κι ο μοναδικός μου φόβος, άλλωστε –μην ξεχάσω. Αυτά είναι τα αγαπημένα μου, και δεν φωτογραφίζονται, ούτε περιγράφονται, ούτε μπορούν να «κρατηθούν» -παρά μόνο στη μνήμη και στην καρδιά. Κι είναι κι άλλα, και κάθε τόσο μπαίνει κι ακόμα ένα στη «λίστα». Κι εύχομαι να πλουτίζει η συλλογή μου, όσο περνούν τα χρόνια.

Και βέβαια, δεν καλώ κανένα να συνεχίσει -ας το κάνει όποιος θέλει🙂

Καλημέρα

καλό Σαββατοκύριακο!🙂

53 thoughts on “Δέκα (χμμ..) πράγματα (χμμ..) που αγαπάω…

  1. Υπέροχα γραμμένο!!……ανθρώπινα, προσωπικά, με ευαισθησία στη ματιά προς τη ζωή!!…ευχαριστούμε για τις αγάπες που μοιράστηκες μαζί μας Νατάσσα….. οι προτάσεις αυτές είναι σαν χάδι μες στην τριβή και τον θόρυβο της καθημερινότητας!!……πάρα πολλά φιλιά :-)))))

    1. Το μόσφυλο Κουμπάρα (της), είναι ένα είδος άγριου αχλαδιού που δεν έχω δει πουθενά αλλού εκτός από την Κύπρο. Είναι μικρούτσικα, πολύ γλυκά, κι έχουν ένα απίστευτο άρωμα -σκέψου, μου έχει μείνει «στη γλώσσα» από την πρώτη φορά που το δοκίμασα, 25+ χρόνια πριν… 🙂

      Φιλιά στις κούκλες σου!
      (να κανονίσουμε, ε;)

        1. Καναλιώτη μας είμαι λίιιιγο παραπάνω -αυτό δε σημαίνει ότι μεγαλώνω, βεβαίως….. 😛

          (κι εγώ που περίμενα ότι θα «υπερθεματίσεις» στο σχόλιο του AfMarx!😆 😆 )😉

  2. Δεν ξέρω αν χαίρομαι περισσότερο που διάβασα αυτή την ανάρτηση ή που επανήλθες με μια τόσο υπέροχη ανάρτηση!
    Γράφε συχνά! Είναι λαϊκή απαίτηση!😀

  3. Νατάσσα μου παίζεις και δεν παίζεσαι…ένα υπέροχο κείμενο!
    με τις αρετές φυσικά της γραφής όπου έχεις τόσο άνεση, αλλά κυρίως – για μένα αυτό είναι το δώρο – με τις αρετές της εσαεί αισιόδοξης ψυχής που εστίασε στη μνήμη και τις εικόνες των αισθήσεων, και τις ανακάλεσε και τις μοιράστηκε με τόσο όμορφο τρόπο.

    Έτσι πρέπει να γράφεται στα λεξικά η «Ευαισθησία»

    σε ευχαριστώ πολύ!

    1. Πόλυ μου, εσύ είσαι στην κατηγορία «Ειρήνη»
      (κι εγώ σας αγαπάω🙂 )

      Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα (υπερβολικά) καλά λόγια!

      θα τα πούμε, ελπίζω σύντομα, Φιλιά!

  4. 203
    «Τα πράγματα αποκαλύπτονται μέσα από τις μνήμες που έχουμε γι` αυτά. Θυμάμαι ένα πράγμα σημαίνει ότι το βλέπω – μόλις τώρα – για πρώτη φορά.»

    ΤΣΕΖΑΡΕ ΠΑΒΕΖΕ, Επιλογή από το Il mestiere di vivere, εισαγωγή0 μετάφραση Παναγιώτης Κονδύλης, εκδόσεις στιγμή, ΑΘΗΝΑ 2004

    Εκεί με οδηγήσε το κείμενό σας! Θερμά ευχαριστώ!

  5. Συνεχίζω εγώ το παιχνίδι…
    10 πράμματα που μού αρέσανε τελευταίως ήταν η ενδεκάδα του βάζελου στον αγώνα
    με την Μπάρτσα.
    Τι ; Δεν είναι 10 αλλά 11;
    Δεν θα τα χαλάσουμε εκεί… Πάντως στον όρο «πράμματα» συμφωνούμε.
    :p
    Άλλα 10 πράγματα που μου άρεσαν ήταν τα 5 γκολ που έβαλε η Μπάρτσα στον αγώνα αυτό.
    Ναι, είδα τον αγώνα δυο φορές , οπότε 2 χ 5 = 10 τα γκολάκια.
    Τέλος, άλλα 10 πράγματα που μου αρέσανε είναι τα 10 ποστ (όλα κι όλα) που έγραψε το Νατασάκιον τους τελευταίους 10 μήνες.
    Άριστα 10

    1. AfMarx, αν σε πιάσω….

      (μα πώς γίνεται, αφού είσαστε τόσο καλά παιδιά να είσαστε γάβροι;;;; Και πώς γίνεται να είναι σχεδόν όλοι οι αγαπημένοι μου φίλοι γάβροι;;; Τίποτα, θα ρωτάω πρώτα τι ομάδα είσαι και μετά το ζώδιο από δω και πέρα!!! 😆 😆 😆 )

      Φιλί
      κι ευχαριστώ για το άριστα 🙂

        1. μα… το ξέρω
          (γμτ!)

          όλο πάνω τους πάω και πέφτω, σου λέω!!!
          Και το περίεργο είναι πως είναι όλοι τους καλά παιδιά….
          (χαχαχαχαχα!)

          *είναι, ο άθλιος -γι’ αυτό τον κάνω παρέα, μη νομίζεις…😉

  6. «Τη μυρωδιά του γιου μου όταν βγαίνει –ζεστός– από το μπάνιο.»
    Ακαταμάχητο!
    Τέλειο πόστ νατασσάκι μου…Φιλιά πολλά-πολλά-πολλά!

  7. Υπέροχο κείμενο στο θεματικό του περιεχόμενο και στην αιθητική του.Δίνει τον ορισμό της ζωής,της ωραίας ζωής μάλιστα.Τονίζει όμορφα και την αξία της μνήμης!
    Συγχαρητήρια Νατάσσα!!

    1. γιατί μπλιχ;;;;
      Είναι πράσινο, αφού..!!!!
      (αν αράδιαζα μόνο τα παγωτά που μ’ αρέσουν, θα έγραφα ως αύριο, χο χο χο! )

      Ματς μουτς, πήραμε καινούρια μολύβια😉

      1. χαχαχαχα
        με τις υγειες σας
        τα μολυβια :))
        [κι εγω αλλα μην το πεις πουθενα!]

        ομολογω πως αυτο δεν το σκεφτηκα
        το κριτηριο του χρωματος, λεω
        κι ειπα να σχολιασω το μονο που δε μου αρεσε
        τη γευση, λεω
        το χρωμα οχι
        :))

        1. έχω και πιο extreme γέπσεις (που λέει κι ο Τρομερός μου): Σύκο, σταφύλι, και το καλοκαίρι που μας πέρασε κατανάλωσα μεγάλες (γκουχ!) ποσότητες γρανίτας mojιto -υποθέτω ότι μαντεύεις τα χρώματα, χο χο χο!😆

  8. Πολύ τρυφερό που μας άφησες να «κρυφοκοιτάξουμε» τη λίστα σου. Εύχομαι να την εμπλουτίζεις συνέχεια και να καταλήξει σκληρόδετος τόμος.
    Φιλιά😀

    1. ΦJK, τα όμορφα «πράγματα» που έχουμε είναι για να τα μοιραζόμαστε με τους φίλους μας -εγώ αυτό κάνω, δλδ…🙂

      Και τα δικά μας φιλιά
      (γράψε κι εσύ, άντε!😉 )

  9. Φίλτατη έγραψες στη κυριολεξία.Ειδικά στο παγωτό φιστίκι α συμφωνήσω καθέτως!!!

    Μπορεί όλο το καλοκαίρι να στερηθήκαμε τη γραφή σου επέστρεψες όμως με γεμάτες μπαταρίες και μοναδικές εμπνεύσεις!!!

    Πολλά φιλιά και σους δυο σας και Κ.Σ/Κ!!!

  10. Μου αρέσουν τα παιχνίδια…και αρκετοί μου το ζήτησαν…αλλά πως παίζεται;;;
    Αυτό πάντως που μου άρεσε είναι πως δεν υπάρχει αυτός ο άθλιος όρος…»αν δεν το στείλεις σε άλλους 10… θα πέσει ο ουρανός να σε κάψει»!!!
    ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλάκια! 🙂

  11. Αυτό δεν ήταν 10, ήταν 1010, αλλά κι αυτή άλλωστε είναι η φιλενάδα μας, και μαύρο φίδι θα φάει όποιον την πειράξει, εντάξει?

    Καλή εβδομάδα κοριτσάρα μου!!!

  12. Φοβερή είσαι !!!
    Αυτό που με βασάνιζε όταν με προσκάλεσε η Θαλασσένια ήταν …
    Να καταφέρω να περιορίσω τια «Αγάπες» μου στον αριθμό 10 !!!
    Κατάφερες νε την ομαδοποίηση να τις αυξήσεις σημαντικά …
    Καλό φθινόπωρο σου εύχομαι …
    Και μηχανόμαστε !!!

  13. Ολα υπέροχα οπως τα περιγράφεις. Ποιος θα μπορούσε να φέρει αντιρρήσεις ; Εχω ομως μια :: στα σαλιγκάρια. Μας ταχεις πρήξει με τα μπουρμουριστά. Εγω επιλεγω βουργουνδίας κι αν θες παλεύουμε κιόλας. Φιλί..

    ΥΓ. Καλά κανεις και δεν καλείς κανένα. Τί άλλο θα μπορούσε να πει ένας κανονικός άνθρωπος ; Γιατί ενας μη κανονικός, ναι, θα μπορούσε να πει πολλά….

  14. Α, και κάτι ακόμη: Ο Χρήστος Φίλος έχει απολυτο δίκιο σ αυτό που λέει. Θα του πω όμως στ αυτί ότι εισαι τεμπελάκι και το τεμπελάκι έχει το γονίδιο της τεμπελιάς μέσα του. Αντε, σήκω και περπάτα. Σε θέλει ο κόσμος παιδί μου. Δεν το βλέπεις; Οκ. Εμ, δεν το διαβάζεις ;

  15. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω κατά νου πράγματα που αγαπώ ιδιαίτερα.
    Συνήθως οτι αγαπώ το χαρίζω.
    Τίς μνήμες μου και τις καλές μου στιγμές τις μοιράζομαι.
    Τα αντικέιμενα , δεν με κρατούν δεμένο, έστω και αν με έχουν σημαδέψει.Μου αρέσει να τα χαρίζω και να βλέπω τα μάτια των φίλων μου να λάμπουν απο ευχαρίστηση..Έτσι..
    Πάντα έχω στο μυαλό μου και ανάλογα τη περίσταση , αν κάποιος φίλος έρθει σπίτι μας , να έχω κάτι στην άκρη να του δώσω, ενα βιβλίο , ένα παιχνίδι για το παιδί του, ένα δίσκο .
    Είναι δε μεγάλη η χαρά μου , όταν χρόνια μετά , φίλος μου λέει..
    – το θυμάσαι ? εσύ μου το έδωσες …
    Νοιώθω πως υπάρχω , κάπου σε μια άλλη γωνιά ..σε κάποιου άλλου τη σκέψη και τη θύμηση όταν μοιράζομαι .
    Φωτογραφίες μου δε πιο πολλές έχουν οι φίλοι και οι συγγενείς στα σπίτια τους και οχι εγώ ..
    Είμαι λοιπόν σκορπισμένος σε πολλά σημεία..
    Στο πατρικό μου το σπίτι ,στο χωριό στο πέτρινο σχολείο του,
    στις γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά που μεγάλωσα , και έχω σημεία αναφοράς σπαρμένα και δε νοιώθω ποτέ μόνος .

    ΥΓ. έχω δεί καιρό τούτη τη σελίδα μα δεν τόφερνε η στιγμή να χτυπήσω τη πόρτα.
    Σήμερα το αξιώθηκα να έχω ακόμη άλλο ενα σημείο αναφοράς και ευχαριστώ πολύ για τούτο.

Τα σχόλια είναι κλειστά.