Η πλημμύρα που ένωσε τις θρησκείες

[ή, πώς ψάχνουμε να βρούμε αισιόδοξες ειδήσεις, όταν είμαστε «ζορισμένοι» από παντού😉 ]


(Το πορφυρό ποτάμι, Σωκράτης Μάλαμας/στίχοι Θαν. Παπακωνσταντίνου -Ένα, 2002)


«Κατοικώ δίπλα στο ποτάμι, μα η γειτονιά μου δεν μου άρεσε καθόλου. Είχα, βλέπετε, την ατυχία να γειτονεύω με τους «άλλους». Ανθρώπους με διαφορετική καταγωγή, διαφορετική γλώσσα, θρησκεία, πολιτισμό. Πόσο θύμωνα όταν τους άκουγα να μιλάνε και δεν καταλάβαινα τι έλεγαν. Τι σχέση είχα εγώ μ΄ αυτούς; Δεν ήθελα να παίζω με τα παιδιά τους. Τους γύριζα την πλάτη (…) Ώσπου μια μέρα, άνοιξαν οι καταρράκτες του ουρανού. Οι δρόμοι έγιναν ρυάκια που γρήγορα βρήκαν τον δρόμο για το ποτάμι. Η στάθμη του ανέβαινε. Θ΄ αντέξουν τα φράγματα; Πιο πέρα ο Έβρος, μοναχικός και φαρμακωμένος, ξεχείλιζε την οργή του και στις δυο πλευρές που του γύριζαν την πλάτη χρόνια τώρα. (…) Στις οκτώ το βράδυ, δυνατά χτυπήματα ακούστηκαν στην πόρτα μας. Ένας αστυνομικός έβαλε τέλος στις ελπίδες μας. – Εκκενώστε αμέσως το σπίτι. Το ανάχωμα υποχώρησε. Φύγετε, φύγετε, φύγετε χωρίς καθυστέρηση. Σε πέντε λεπτά εγκαταλείπαμε το σπίτι. Αλλόφρων και η μελαχρινή γειτόνισσα, με τη φαρδιά βράκα, φώναζε στη γλώσσα της τα πέντε παιδιά της. Όλοι μαζί κατευθυνθήκαμε σ΄ ένα κοντινό υπερυψωμένο σημείο, όπου δεν κινδυνεύαμε. Δεν το σήκωνε η καρδιά μας να απομακρυνθούμε πολύ από τα σπίτια μας που σιγά σιγά άρχιζαν να πλημμυρίζουν. Εφιάλτης. Και τότε, μέσα στο σκοτάδι της βροχερής νύχτας, εγένετο φως… Και είδα. Είδα την ίδια απόγνωση στα μάτια των δύο μανάδων. Τον ίδιο τρόμο μπροστά στο κακό. Και τότε κατάλαβα. Δεν ήταν «άλλοι». Ίδιοι ήμασταν. Άνθρωποι. Τι σημασία είχε με ποιο όνομα επικαλούνταν τον Θεό τους; Τι σημασία είχε που η γλώσσα τους ήταν διαφορετική; Η γλώσσα της καρδιάς είναι ίδια. Η σταγόνα που κύλησε στο μάγουλό μου δεν ήταν απ΄ τη βροχή. Ήταν ένα λυτρωτικό δάκρυ αγάπης για τους ανθρώπους που μοιράζονταν μαζί μας την κακιά στιγμή. Το συνομήλικό μου μουσουλμανάκι ξεχώρισε το λαμπερό δάκρυ. Άπλωσε το κοκαλιάρικο, μελαψό χεράκι του και μ΄ άγγιξε απαλά. – Μην κλαις, μου είπε. Κι εγώ δεν τραβήχτηκα (…)».

Διάβασα αυτή την είδηση στα Νέα. Κι η αλήθεια είναι πως με συγκίνησε το κείμενο -και πιο πολύ που είναι γραμμένο από παιδί. Γράφτηκε για ένα διαγωνισμό που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος με θέμα «Ζω στον Νομό Έβρου, γράφω τη δική μου ιστορία», το πρώτο βραβείο πήρε το κείμενο της μαθήτριας της Γ΄ Γυμνασίου Γεωργίας Τοκαμάνη «Τη νύχτα που πλημμύρισε το ποτάμι».

Αν αφήνουμε τα παιδιά να μιλάνε, τελικά -κι αν ανοίγουμε και τ’ αφτιά μας- κάτι καλό μπορεί να βγει

Καλημέρα🙂

Καλό Σαββατοκύριακο

39 thoughts on “Η πλημμύρα που ένωσε τις θρησκείες

  1. Μμμμ ναι…
    Δεν ήμασταν κάποτε όμως κι εμείς παιδιά;
    Και δεν θα γίνουν κι αυτά κάποτε μεγάλοι;
    Το θέμα είναι τελικά ποιός ακούει ποιόν;

    1. Το θέμα είναι να μάθουμε να ακούμε τους άλλους Καμηλιέρη μου
      και να ξεκολλάμε κάπου κάπου απ΄ αυτά που έχουμε «κολλημένα» μέσα στο κεφάλι μας 🙂

      (και ήμασταν και είμαστε -μα όχι όλοι)

  2. Η μαθήτρια γ’ γυμνασίου το 1996 (φοιτήτρια σήμερα υποθέτω) Γεωργία με αφορμή τις πλημμύρες μας δίνει ένα καλό μάθημα αντιμετώπισης τους διαφορετικού που κουβαλάνε οι «άλλοι» δίπλα μας, είτε αυτό είναι γλώσσα, είτε θρησκεία, είτε χρώμα δέρματος….
    Οι πλημμύρες όμως στον Έβρο επαναλαμβάνονται με περιοδικότητα συχνότερη των Ολυμπιάδων , και είναι έγκλημα που τόσα χρόνια δεν έγινε κάποιο φράγμα στο ποτάμι αυτό έτσι ώστε οι άνθρωποι να μην είναι έρμαιο των καιρικών συνθηκών και των διαθέσεων των βουλγάρων, που με τα φράγματα τα δικά τους στερεύουν ή πλημμυρίζουν το ποτάμι, ανάλογα με τις δικές τους ανάγκες.
    Και καλά κάνουν οι βούλγαροι. Οι δικοί μας οι «ούνοι» με τόσα ποτάμια ευρώ που πέρασαν μέσω των πακέτων στήριξης της ΕΕ, γιατί δεν σκέφτηκαν να κάνουν κάποιο φράγμα για να μην πλημμυρίζει το σπίτι της Γεωργίας και της κάθε Γεωργίας;

    1. Το ξέρω, AfMarx -τα βλέπουμε κάθε χρόνο, κι υποθέτω οι άνθρωποι που τα ζουν από κοντά εκεί θα έχουν πολλά να πουν

      Οι πλημμύρες στον Έβρο αντιμετωπίζονται όπως σχεδόν κάθε τι άλλο σε τούτη τη χώρα: πρόχειρα, με γκρίνια της στιγμής που εκτονώνεται στα κανάλια και μετά το ξεχνάμε όλοι, μέχρι την επόμενη πλημμύρα
      (γκρουμφ!)

  3. ή, πώς ψάχνουμε να βρούμε αισιόδοξες ειδήσεις, όταν είμαστε «ζορισμένοι» από παντού
    ..πως σε νιώθουμε όλοι…🙂
    Να μάθουμε να ακούμε.. και να επικοινωνούμε με τη γλώσσα της καρδιάς..
    Τα πάντα θα ήταν διαφορετικά.. τότε..
    Καλό σκ!

    1. μάλλον όλοι στο ίδιο καζάνι «βράζουμε», roadartist μου🙂

      Ναι, εκείνη η «γλώσσα» είναι που κάνει τη διαφορά -ή μάλλον είναι που κάνει τις διαφορές να εξαφανίζονται😉

      Καλό Σαββατοκύριακο!

  4. @AlluFunMarx- φράγμα δε μπορούμε να κάνουμε – κανένα έργο γενικά που να χρειάζεται και τις δύο όχθες του ποταμού, επειδή η αντίπερα όχθη δε μας ανήκει. Έτσι απλά. Βέβαια αν συνεργαζόμασταν με την αντίπερα όχθη όλα θα ήταν πιο απλά. Αλλά πώς?

    1. Και πόσο πολύ δύσκολο θα ήταν να συνεργαστούμε με τους «απέναντι» Στράτο μου -ώστε να γλυτώναμε τα σπίτια των ανθρώπων;

      (αυτά με θυμώνουν…. )

  5. Οι «απένταντι» … Τραγικό αλλά και τόσο πραγματικό… Και κρίμα που τα παιδάκια ζούσαν χωριστά όλο αυτό τον καιρό, κάτω από τις «συμβουλές» των γονιών τους, μεν και δε …

    Από εκείνη την ημέρα όμως, θα παίζουν πάντα μαζί …!!!
    🙂

  6. Νατασσακι ΒΟΗΘΕΙΑ!!Εκεί που έστελνα ένα e-mail κατα λάθος μεγένθυνα την σελίδα και δεν ξέρω πως να την επαναφέρω στο κανονικό μέγεθος!!Πήγα στις ρυθμίσεις αλλά τζίφος.Δε μπορώ να μπαίνω στο e-mail μου και να τα βλέπω όλα στο δεκαπλάσιο μέγεθος λες και έχω 50 βαθμους μυωπια!!!

    Τέλεια η είδηση και το τραγούδι!!

    !!ΑΦ!!x2 και Κ.Σ/Κ

    1. View- Zoom- Zoom out (Ctrl πατημένο και – )

      Τέλειο Νατάσσα… Είμαστε ένα όλοι εμείς, αλλά το καταλαβαίνουμε μόνο στις δυσκολίες.

  7. Τις μέρες του μεγάλου σεισμού της Κοζάνης,περάσαμε τέλεια!Μακρυά από τα σπίτια μας (φοβόμασταν μετασεισμούς)σε σημείο παραλίμνιο, ξενυχτήσαμε γύρω από μιά φωτιά αναμμένη,γελώντας και λεγοντας αστεία και ανέκδοτα όλη νύχτα…Μια συντροφικότητα που υπήρχε…Από την επομένη που ξεχάστηκαν όλα,καλημέρα σκουντούφλικη λέγαμε και πολύ μας ήτανε!Ξεχάσαμε τα πάντα…
    (Ε ρε ξύλο που μας χρειάζεται…)

    1. κι εγω εδω Αθήνα τις μερες του σεισμού του 99 θυμηθήκαμε τη σημαινει γειτονια βγηκαμε στις αυλές μπήκε κοινό τσουκάλι για όλους μια μακαροναδα στα γρηγορα μα πόσο νόστιμη κοιμηθηκαμε κατω απο τα αστρα στο βουνο μας δίπλα στο φουγαρο… κι ήταν όμορφα που κλεισαμε για λίγο την τηλεοραση και κοιταχτηκαμε στα μάτια οι απέναντι…

  8. Πραγματικά Νατασσάκι μου, αν αφήσουμε τα παιδιά να μιλήσουν , αλλά κυρίως αν Τ΄ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ, έχουμε μόνο να κερδίσουμε!!!!!
    αλλά ποιος είναι αυτός που θ΄ακούσει την φωνή ενός παιδιού;
    Ο εγωισμός υπέρμετρος!!!!!!

    φιλιά πολλά!
    καλό Σ/Κ🙂

  9. Μυρίστηκα αισιοδοξία και αγαπησιάρικα πράγματα και μπήκα να ενισχύσω την ομορφιά που αποπνέεις !!
    Ας δυναμώσουμε τις όμορφες φωνές !!
    Καλό βράδυ !!

  10. Eπειδή είμαι στο χώρο της εκπαίδευσης,το ξέρω από καιρό τα παιδιά δεν ξεχωρίζουν Αλβανούς ,Μουσουλμάνους,Πακιστανούς γνωρίζουν το Γκεκάι,τη Νατάσσα,
    τον Ιμπραχήμ δεν ρωτούν πολλά ,βλεπουν το συμμαθητή τους και αυτό τους αρκεί..

  11. Συγκλονιστικό κείμενο, ειδικά όταν σκεφτείς ότι το έγραψε παιδί. Ευχαριστώ που το μοιράζεσαι εδώ μαζί μας γιατί αλλιώς δε θα’χα την ευκαιρία να το διαβάσω🙂
    Καλό ΣΚ Νατασσάκι!

  12. Νατάσσακι υπέροχο το κείμενο και γίνεται ακόμα πιό υπέροχο αν σκεφθεί κανείς πως γράφτηκε από παιδί.
    Τα παιδιά στην επαρχία είναι νομίζω, πιό κοντά στο Θεό.
    Και μπορούν να μιλούν με τη φωνή του.

  13. Και τα … «γερμανικά» νούμερα στις σκοπιές των κληρωτών στον Έβρο , την ίδια δουλειά κάνουν με τις … πλημμύρες του ποταμού . Φέρνουν τους ανθρώπους , πιο κοντά … Σαν τον χρυσό , ένα πράμμα : «Υπάρχει μια πόλη (τι “πόλη” δηλαδή …. κωμόπολη) , στον Βορρά αυτής της έρμης χώρας , δίπλα στο μεγάλο ποτάμι , εκεί όπου , Έλληνες και Τούρκοι κληρωτοί στρατιώτες εκτελώντας τα …. “Γερμανικά” ωράρια σκοπιάς , μέσα στην παγωμένη ομίχλη , γίνονται φίλοι , ανταλλάσσοντας τσιγάρα Marlborro , προφυλακτικά και περιοδικά Play-Boy».. . (από το TAROT http://silia.wordpress.com/2007/12/31 )

  14. Άφερίμ στη Γεωργία Τοκαμάνη που έγραψε αυτό το μικρό μαργαριτάρι, και μπράβο σ’ εσένα Νατασάκι που το έβαλες εδώ να το διαβάσουμε.
    Ευχαριστώ που μου φτιάξατε τη μέρα.

  15. Σκέφτονται, τελικά, πολλοί έτσι ή κάπως έτσι… ίσως έτσι να σκέφτονται κι οι περισσότεροι, μάλιστα, εκτός από το επίσημο Κράτος!
    Δεν υπάρχουν απέναντι πάντα, όμως, δεν πρέςπει να υπάρχουν, δεν χρειάζεται να υπάρχουν!

  16. Δεν μας παρατάς ρε Νατασσάκι. Έλεος. Και λόγω εγκυμοσύνης είμαι και ευσυγκίνητος!!!

    Καλό Πάσχα ρε!!!

  17. Μακάρι ν’ αφίναμε τα παιδιά να δίνουν τις λύσεις σε τέτοια ζητήματα …
    Οι καρδιές τους είναι αγνές και το μυαλό τους δεν έχει μολυνθεί ακόμα
    απ’ το φαρμάκι της πατριδοκαπηλείας και του ρατσισμού !!!
    ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ σου εύχομαι …

  18. To Aγιο Φως της Ανάστασης
    να λάμψει στη ζωή σου
    και όλου του κόσμου οι χαρές
    να βρίκονται μαζι σου!!!

Τα σχόλια είναι κλειστά.