Cherchez la femme…

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία
Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα
Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία

Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα

Από παιδί βιαζόμουνα, μα τώρα πάω καλιά μου
Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει
Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου
για μια στιγμή αν με λύγισε, σήμερα δεν με ορίζει

Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει
Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ που μ’ είδες
Στην άμμο πάνω σ’ είχα ανάστροφα ζαβώσει
τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες

Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο
διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα
Εδώ κοντά σου, χρόνια ασάλευτος να μένω
ως να μου γίνεις Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα

Ινδικός Ωκεανός 1951

(Νίκος Καββαδίας/Τραβέρσο 1975, Γυναίκα -Θάνος Μικρούτσικος/Γιάννης Κούτρας -Σταυρός του Νότου, 1979)

***[ναι, το έχει τραγουδήσει κι ο Γιώργος Νταλάρας 😉 ]

Κάποιοι φιλήσανε τον Ιούδα εκεί στο μέτωπο
κι άλλοι ψαρέψανε ουρανό σε ένα πηγάδι
άλλοι κρεμάσαν σα δικτάτορα ένα φυλαχτό
στις φυλακές πάντα ονειρεύονται το βράδυ

Κάναμε έκτρωση σε ό,τι αθώο μας απέμεινε
κι εσύ συνέλαβες με ένα άρωμα τυχαίο
μα τα τριαντάφυλλα που σου έστειλα λίγο έλειψε
χαράματα να σκοτωθούν σε ένα τροχαίο

Όσο αξίζει μια γρατζουνιά απ’ την ανάσα σου
δεν αξίζουν θεωρίες μιας ζωής

γυναίκα αν έχω κάνει λάθος συγχώρα με
γυναίκα αν είμαι σωστός μη μου το πεις

Κάποια πατρίδα τα χείλη μου τα φίλησε
φτηνά και με έσπρωξε γελώντας προς τη μάχη
κι όσοι της δώσαν το κορμί τους για παράσημο
αυτή έναν τάφο τους κάρφωσε στη ράχη

Όσα θηρία με ζυγώσανε τους έφτασε
να χορτάσουν μοναχά με τη στολή μου
μα οι ανθρώποι μ’ αφήσαν ήσυχο σαν έμαθαν
πως γυάλιζα ένα πολυβόλο στην αυλή μου

θυμάμαι κάποτε στα μάτια σου κυνήγησα
τον εαυτό μου με ένα μαχαίρι της κουζίνας
μα μόνο η τρέλα, μόνο η τρέλα μου με ξέπλυνε
σαν καταρράκτης απ’ το αμάρτημα της φτήνιας

Κι έτσι του κόσμου τα μπαλκόνια ερωτεύτηκα
αυτά που αγγίζουνε το βλέμμα με το στόμα
μα δε ξεχνάω τα υπόγεια που κυλίστηκα
γι’ αυτό η φτέρνα μου έχει δέσει με το χώμα

Απόψε πότισα τις ρίζες που ονειρεύτηκες
και τους καρπούς που εγκυμονούσε η τροχιά σου
κυρά, δε βρήκα μουσική που να σου άξιζε
πόνος στη γέννα προσκυνώ την αρχοντιά σου

Θα χαραμίσω τη ζωή μου περιμένοντας
να ‘ναι πολύ αργά για να τη διορθώσω
και στα ρουθούνια του ουρανού θα μπω ουρλιάζοντας
τη μύτη του πριν ξεψυχήσω να ματώσω.


(Χρήστος Θηβαίος, Γυναίκα (ντουέτο με την Emilia Ottaviano)/Είμαι αυτό που κυνηγάω,2000)

Ρούχα από χώμα και νερό προτού φορέσεις
ήμουν μαζί σου σε έναν άλλον ουρανό

κι αν ξέχασες το δρόμο είμαι εδώ
να σου θυμίσω τα παλιά να μην πονέσεις

Γυναίκα είσαι ζωή
απ τη φωτιά των άστρων απ’ του ήλιου το φιλί
πνοή του ανέμου ανάσα μου τραγούδι σε γιορτή

Κατέβηκα μαζί σου μέχρι εδώ
όνειρο φαίνεται παλιό και ξεχασμένο
Έκρυψες φως μέσα σε σώμα μυστικό
κράτησα μνήμες που με φέρανε κοντά σου


(Σωκράτης Μάλαμας-Γυναίκα/Το άδειο δωμάτιο,2005)

Γιατί… όταν οι άντρες αποφασίζουν να τραγουδήσουν (για) τη γυναίκα, μερικές φορές το κάνουν όμορφα….

Κι ας είπε η Simone de Beauvoir:

On ne naît pas femme· on le devient.
(Δεν γεννιέσαι γυναίκα. Γίνεσαι.)

Μερικές φορές, γεννιούνται εξαιρέσεις…


Je te dirais les mots, Μελίνα Μερκούρη (του Βαγγέλη Παπαθανασίου, από το album Si Melina… m’ etait contee, 1974)
Καλημέρα, καλή βδομάδα 🙂


*(τι λάσπη είναι πάλι αυτή που πέφτει απ’ τον ουρανό!)
*(ναι, κι ας μην πήρε ο Colin Firth το αγαλματάκι τελικά,
μου άρεσαν τα αποτελέσματα – κι ο Jeff Bridges που τελικά το κέρδισε είναι σπουδαίος, ακόμα και σ’ αυτό το ρόλο)

*και ναι, ξενύχτησα να τα δω, τα Οσκαρ -οι εφηβικές συνήθειες, δεν κόβονται εύκολα… Τσ!  😉

Advertisements

33 thoughts on “Cherchez la femme…

      1. Και βέβαια να τους χαιρόμαστε, αλλά σήμερα είναι η μέρα μας (όσο κι αν είναι βλακεία αυτό με τις παγκόσμιες μέρες, ε, είναι, πώς να το κάνουμε!!).

        ->Τι αηδεία καφέ είναι αυτή?!?!?! Αφρικάνικη σκόνη πάλι?!

        1. 🙂 🙂

          Μπλιαξ είναι, σου λέω! Βγήκα από το σπίτι με μαύρο παλτό κι έγινε… τιγρέ!
          😛

          Άσε τα αυτοκίνητα -από το πρωί, έξω είναι σαν να βλέπεις παλιές φωτογραφίες, με sepia…

          κιτρινίλα, μπλιαξ!

        1. Καμηλιέρη, παιδί μου

          Έχω ξαναπεί -ξαναγράψει, αλλά θα το καταθέσω κι εδώ (διότι ως γνωστόν η επανάληψη μήτηρ κλπ κλπ)

          Οι παγκόσμιες μέρες, γενικά, είναι απλά για να θυμίζουν -γεγονότα, καταστάσεις, δεδομένα που δεν είναι και τόσο «δεδομένα»
          Δεν είναι γιορτές
          Δεν είναι για να «βγούμε να τα σπάσουμε στα μπουζούκια» (καλά, αυτό δεν το κάνουμε έτσι κι αλλιώς, αλλά τέλος πάντων)

          Μ’ αυτό το πνεύμα και μόνο τις δέχομαι, όποτε
          (ή καμιά φορά για πλάκα, όπως εδώ 😉 )

          Άρα, κανονικά -ούτε Χρόνια Πολλά ούτε εξεγέρσεις, σήμερα 😛

          (Σμακ!)

          @ Κροτ, μη θυμώνεις -Καμηλιέρης είναι, τώρα θα τον μάθεις;
          (πήρε θάρρος σήμερα που έπεσε σκόνη από την έρημο 😉 )

            1. Ουφ μωρέ Καμ!
              Είδες κανένα καμμένο σουτιέν?
              Το πολύ πολύ να κάψουμε το τσαντήρι σου! 😛

              Νατάσσα, εγώ δεν τις δέχομαι ακριβώς, αλλά είναι απλά μια ευκαιρία να ειπωθούν τα αυτονόητα. Άμα πάλι είναι για πλάκα, εγώ είμαι μέσα με τα χίλια!
              Αλλά, στην τελική, ε, «χρόνια πολλά» είπαμε, δεν είπαμε και κάτι κακό, για να μας εγκαλεί ο Καμ!

  1. Εγώ πάλι χαιρόμουν με τη χθεσινή βροχή γιατί θα έπλενε το αυτοκίνητο, αλλά ήρθε η σημερινή και μου το ξαναέκανε χάλια. Τι να πεις; Τουλάχιστον έφυγε αυτό το πορτοκαλί χρώμα από τον ουρανό (εντελώς ζώνη του λυκόφωτος). Όσο για την ημέρα, εμείς σήμερα γιορτάζουμε τα γενέθλια του πατέρα και της αδελφής μου, αλλά χρόνια πολλά και καλά σε όλες τις γυναίκες.

    1. Χρόνια Πολλά και Καλά στους εορτάζοντες στο σπίτι σας, Κουμπάρα
      🙂

      Για τις παγκόσμιες μέρες έχω γράψει/πει πολλές φορές, μα δεν έχει και νόημα -τις θεωρώ απλά υπενθυμίσεις γεγονότων, κι άλλο τίποτα. Ωστόσο, έστω κι έτσι, να το γιορτάζουμε 😉

      Φιλιά!!!
      και στις πολλές γυναίκες του σπιτιού σας 😀

  2. Υπέροχη ανάρτηση Νατασσάκι!
    Υπέροχα τραγούδια, μοναδικά!!!
    Όσο για την φωτο, υπέροχη φωτογραφία από μια μοναδική γυναίκα!!!!

    φιλιά και … χρονια πολλά!!!! 🙂

    Υ.Γ σήμερα τα παιδιά ψιλοτρόμαξαν με το χρώμα τ΄ουρανού!!!!
    Αλλο πράγμα!!!! Όσο για την λασποβροχή αστα να πάνε, ανοιξιάτικη πανδαισία!!!
    Το κρύο που έχει έξω δεν λέγεται!!!!

    1. Μου άρεσαν πολύ τα τραγούδια, marian μου -κι έψαχνα αφορμή να τα βάλω 😉

      Η Μελίνα, η «τελευταία Ελληνίδα θεά», είναι στ’ αλήθεια Γυναίκα -με όλα τα γράμματα κεφαλαία. Και λυπάμαι που το διαπιστώνω, όσο περνούν τα χρόνια, αλλά όλο και περισσότερο λείπει…
      (γμτ!)

      υγ. Κι εδώ χάλια ήταν τα πάντα, άστα. Και κρύο, όχι πολύ, αλλά χμμμ…

      Φιλιά!

  3. Χαίρομαι που είμαι γυναίκα και δεν αισθάνομαι την ανάγκη να με γιορτάζουν, όπως χθες γιόρταζαν τον σιδηρόδρομο και μεθαύριο το νεφρό!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Αλλά μου αρέσει να μου τραγουδούν…
    Υπέροχα τραγούδια διάλεξες νονούλα μου! ΑΦ 🙂

  4. Εμείς έτσι κι αλλιώς σας αγαπάμε γι αυτό και σας θυμόμαστε στη γιορτή σας…
    ενώ κανείς δεν θυμήθηκε πως σήμερα γιορτάζεται και η παγκόσμια ημέρα νεφρού….

  5. χα!χα!χα!…καλά η μάγισσά μας δεν παίζεται σήμερα…
    χρόνια σας πολλά κι ας μη μας αρέσουν οι παγκόσμιες μέρες …αν και η σημερινή έχει και ιστορία…η ουσία είναι ότι εκτός από ωραίο φύλο είστε και ηρωίδες!
    Φιλιά!

    1. Ναι, Δημήτρη μου -αλήθεια είναι
      έχει ιστορία, κι είναι «αφορμή να θυμάσαι»
      (και για άλλα)

      Φιλιά κι από μας, και να την προσέχετε τη γυναίκα του σπιτιού σας 🙂

  6. NATAΣΣAKI

    Λέω να γιορτάζουμε κάθε μέρα
    Γιατί ζούμε
    Γιατί μπορούμε να νιώθουμε
    Γιατί μπορούμε να δημιουργούμε
    Γιατί μπορούμε να σκεπτόμαστε.
    Γιατί μπορούμε να χρησιμοποιούμε τα χέρια μας.
    Γιατί μας αρέσει να μεγαλώνουμε με τους αγαπημένους μας.
    Και γιατί μπορούμε να γινόμαστε παιδιά καμιά φορά και να παίζουμε.

    1. Και για χίλια άλλα «γιατί», καλό μου Φράκταλ
      ναι

      είναι όμορφη η ζωή, κι ας μας ζορίζει… κι ας λέει η ποιήτρια πως
      «Τελικά η ζωή τρία γράμματα.»
      😉

      Φιλιά!

  7. Μα Beauvoir???? Beauvoir???? Για να γιορτάσεις τη γυναίκα, βάζεις τη ρήση της γυναίκας που μίσησε αυτό που ήταν και μπέρδεψε την υλική υπόσταση και την κοινωνική διάσταση του όρου γυναίκα???? Βάζεις την κυρία που στο δεύτερο φύλο, αναγνωρίζει σχεδόν σε κάθε άρνησή της την ανωτερότητα του αρσενικού και θεωρεί ότι το θηλυκό πρέπει να αγωνιστεί για να κατακτήσει την πνευματική, τη σωματική και ενίοτε την ψυχική αυτή ανωτερότητα???? Βάζεις την κυρία για την οποία η έμμηνος ρύση είναι η απόδειξη της ανωτερότητας του ανδρικού σώματος και της ελλειμματικότητα του γυναικείου, η αλυσίδα που κρατούσε τη γυναίκα υποτελή και περιορισμένη????? Βάζεις την κυρία που θεώρησε ότι η χειραφέτησή της, η απελευθέρωση της, η χειραφέτηση κάθε γυναίκας περνούσε μέσα από την απαξίωση του σώματός της μέσα από την άρνηση της ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ, μέσα από την οιονεί μετατροπή της σε άντρα????
    Υ.Γ. Και για όποιον δεν το κατάλαβε ΤΗ ΜΙΣΩ ΤΗΝ BEAUVOIR……
    Υ.Γ.2 έχω να εμφανιστώ πάνω από χρόνο, παραβλέπω όλα τα καλά του ποστ -όπως ο Νταλάρας, ας πούμε- και ξεκινώ καβγά… so typical of me!!!!
    Y.Γ.3 ωστόσο ακόμα κι έτσι μ’ αγαπάτε, νατασσάκιον, ναι???

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.