Σσσσ…

Μπήκε, κι επίσημα, ο χειμώνας. Και είναι πια γνωστό (κάθε χρόνο το λέω) πως πασχαλίτσες πέφτουν σε ένα είδος «παύσης«, αδράνειας το χειμώνα -όπως και πολλά άλλα έντομα. Είναι διαφορετική από τη νάρκη των ζώων, γιατί στη διάρκεια αυτής της παύσης δεν αναπτύσονται -απλά επιβιώνουν. Και “ξυπνάνε” όταν είναι πάλι οι συνθήκες έξω κατάλληλες.

Τις έβαλα λοιπόν κι εγώ τις πασχαλίτσες μου για ύπνο. Και θα έδινα τα πάντα να μπορούσα να κοιμηθώ έτσι ξένοιαστα μαζί τους!

Από την άλλη, τούτες οι γιορτές είναι διαφορετικές. Κι από τις «παγωμένες» περσινές, κι από όλες τις προηγούμενες, τουλάχιστον για μας. Έχουν ένα διαφορετικό «αέρα» -πού θα μας πάει, δεν ξέρουμε ακόμα. Αλλά για καλό φυσάει, έτσι κι αλλιώς, ο αέρας -καθαρίζει.

Έφτασε σχεδόν η παραμονή. Ο Άκης κάνει όλο το απόγευμα πρόβα στα κάλαντα, θα πάει για πρώτη φορά φέτος με το φίλο του –χωρίς μαμάδες να ακολουθούν– στη γειτονιά. Έχουμε ορίσει τα «όρια» που θα κινηθούν, και το χρόνο που θα κάνουν, ώστε να μην χρειαστεί να τους αγχώσουμε με «παρακολούθηση» και να νιώθουν άνετα. Και αν όλα πάνε καλά, θα έχουμε επανάληψη στην παραμονή της Πρωτοχρονιάς και των Φώτων.

Δεν είμαι πολύ Χριστουγεννιάτικος τύπος, που λέει κι η φίλη μου η Meniek. Και με τις ευχές δεν τα πάω πολύ καλά. Η μόνη που δίνω πάντα, μέσα απ’ την καρδιά μου, είναι να έχουμε υγεία κι αγάπη. Αυτό θα ευχηθώ και φέτος, λοιπόν, σε όλους.

Καλημέρα 🙂

Καλές Γιορτές

Χρόνια Καλά, όμορφα και ζεστά -κι αγαπημένα.