Τώρα, τι;

Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες
Καλά φάγαμε καλά ήπιαμε
καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ
Μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας

Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες.

Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Στόχος (1970)

  • Μπήκε (ξανά) ο Δεκέμβρης. Οι φίλοι μου, κι όσοι από παλιά περνούν από δω, ξέρουν ότι αντιπαθώ το χειμώνα -ξέρω, είναι απαραίτητος για τον κύκλο της ζωής και της φύσης, είναι χρήσιμος, μετά από το χειμώνα θα έρθει η Άνοιξη… Τα ξέρω και τα αναγνωρίζω όλα αυτά, μα δεν μπορώ να τον συμπαθήσω.Κι ευτυχώς, ο καιρός ακόμα είναι με το μέρος μου. Το μόνο που μ’ αρέσει το χειμώνα είναι τα χιόνια -και έξω, κι εδώ στο blog! (Εδώ θα χιονίζει μέχρι 4 Γενάρη πάντως… έξω, ιδέα δεν έχω, αλλά πολύ θα ήθελα να έχουμε πάλι χιόνι και να «αποκλειστούμε» στα σπίτια μας).
  • Γράφω, διαβάζω, κάνω διάφορα αυτές τις μέρες. Μα είναι από τις φορές που δεν έχω ούτε χρόνο ούτε διάθεση να «μοιραστώ» εδώ αυτά που μου συμβαίνουν -ίσως γιατί τρέχουν όλα γρήγορα για τους δικούς μου ρυθμούς, και θέλω χρόνο να «χωνέψω» τις αλλαγές. Ίσως γιατί μερικά είναι «πολύ προσωπικά» -είπαμε ημερολόγιο δημόσιο, αλλά έχει και όρια… Ίσως γιατί προτιμώ να μιλάω με τους φίλους μου, παρά να γράφω. Δεν ξέρω, δεν είμαι ακόμα σίγουρη. Ξέρω μόνο πως είμαι καλά, παρ’ όλα αυτά. Πολύ καλύτερα από όσο ήμουν εδώ και πολλά χρόνια.
  • Περάσαμε γρίπες, ιώσεις -σοβαρές και λιγότερο σοβαρές- στο σπίτι μας και στα σπίτια συγγενών και φίλων. Εμβόλιο για την «καινούρια» γρίπη δεν θα κάνουμε, το έχουμε αποφασίσει πια. Οι φίλοι που την πέρασαν ήδη δεν έπαθαν τίποτα χειρότερο από ό,τι θα πάθαιναν με τη γρίπη κάθε χρόνο. Και δεν καταλαβαίνω τον πανικό, αλλά όπως και να ‘χει εμείς πειράματα δεν κάνουμε. Όσα άκουσα κι όσα διάβασα δεν με έπεισαν για την «πανδημία», τέλος.
  • Τα Χριστούγεννα δεν είναι και η πιο αγαπημένη μου γιορτή του χρόνου, επίσης γνωστό αυτό. Όλο αυτό το κλίμα «είμαστε καλοί και χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι» με το ζόρι, δε μου πάει. Και όλος αυτός ο χαμός -ειδικά φέτος- με τα στολίδια στα μαγαζιά από την πρώτη μέρα του Νοέμβρη (!) σχεδόν με ενοχλεί. Δέντρο θα στολίσω μετά τις 20, το καραβάκι στο μπουφέ όμως στολίστηκε ήδη με τα φωτάκια του. Ευτυχώς κι ο Άκης μεγάλωσε, δεν είναι όπως όταν ήταν μωρό, και δεν έχω άγχος με το στολισμό και τη «χαρά» των Χριστουγέννων. Χαίρομαι όταν κάτι καλό συμβαίνει στη ζωή μου ή στη ζωή των ανθρώπων που αγαπώ, λυπάμαι όταν είναι κάτι άσχημο ή δύσκολο, βοηθάω όλο το χρόνο όσους κι όπως μπορώ. Κι αυτά τα «καταναγκαστικά» συναισθήματα, δε μου πάνε.
  • Ζορίζομαι επίσης με τις ώρες μπροστά στον υπολογιστή. Μερικές μέρες είμαι τόσο κουρασμένη, που δεν αγγίζω το πληκτρολόγιο να γράψω. Διαβάζω ό,τι γράφουν αυτοί που αγαπώ κι αυτοί που μ’ ενδιαφέρουν, μα πολλές είναι πια οι φορές που δεν απαντώ. Ή γιατί δεν έχω κάτι να πω -οπότε προτιμώ τη σιωπή από την ακατάσχετη μπουρδολογία- ή γιατί προτιμώ να σκεφτώ καλύτερα, να περάσει χρόνος. Δεν έκρυψα ποτέ πως σε μερικούς/μερικές έχω ιδιαίτερη αγάπη, με συνδέουν δεσμοί, επικοινωνώ καλύτερα. Και δεν αντέχω, έτσι κι αλλιώς, τα σχόλια-μπούρδες, με «δύσκολες» (τάχα περισπούδαστες) λέξεις και έννοιες (ενώ στην ουσία τους δε λένε τίποτα, τελικά) και μυστηριώδες ύφος που αρχικό στόχο έχουν να εντυπωσιάσουν (ο τελικός ποικίλει, ανάλογα… την περίπτωση). Νομίζω πως στα τρία περίπου χρόνια που είμαι εδώ δεν το έκανα ποτέ. Και δεν σκοπεύω να το ξεκινήσω τώρα. Μ’ αρέσει να μιλάω απλά, καθαρά και κατανοητά. Και να με καταλαβαίνουν ακόμα και αυτοί που δε με ξέρουν. Μπορεί να μην τα καταφέρνω πάντα, μα… το προσπαθώ σκληρά.
  • Η καθημερινότητά μου έχει κάνει μια «στροφή» αυτόν τον καιρό, που ακόμα δεν την έχω συνηθίσει και εντελώς. Μα σιγά σιγά, όλα θα μπουν στη σειρά τους -το ξέρω. Και βαδίζω αργά, πάντα, μα σταθερά. Θα δείξει. Η πανσέληνος του Δεκέμβρη μου έφερε πάλι διάφορα πάνω-κάτω, μα θα σταθούν στη θέση τους τελικά, δε μπορεί…
  • Μια και είπα πανσέληνο, θυμήθηκα: Σήμερα έχει γιορτή –σιγά που δεν θα το μαρτυρούσα κι εδώ– η μαμαΡίτσα. Τη λένε Βαρβάρα, αλλά την αδικεί το όνομα -πιο μη-βάρβαρο άνθρωπο δεν έχω δει στη ζωή μου! Τις ευχές και την αγάπη μου κι από δω.
  • Έχω και πρόταση για βόλτα το Σαββατοκύριακο -όχι εγώ δηλαδή, ο AfMarx. Κουκλοθέατρο για μικρούς και μεγάλους : «Όταν η Κόκκινη Κλωστή Χάθηκε στο Μεγάλο Δάσος». Φαίνεται ενδιαφέρον, και μας αρέσουν έτσι κι αλλιώς αυτά -να κανονίσουμε μαμάδες! Κι άλλα έχω στο νου μου τέτοια, αν βρω χρόνο θα γράψω μερικά για τις μέρες που τα παιδιά θα είναι σπίτι.
  • Έχει πολλές γιορτές τούτος ο μήνας. Και έχω συνειδητοποιήσει ότι ξεχνάω τις ονομαστικές γιορτές συχνά -αντίθετα, τα γενέθλια όχι. Μου φαίνεται πως θεωρώ τη μέρα που γεννήθηκε κάποιος πιο σημαντική από τη μέρα που γιορτάζει ένα όνομα που κατά τύχη ή κατά συνθήκη απέκτησε και κουβαλάει. Δεν ξέρω πάλι, μερικά πράγματα δεν είναι συμπτώσεις, αλλά πολλοί άνθρωποι που ξέρω έχουν τόσο «αταίριαστα» ονόματα!
  • Τέτοιες μέρες πέρσι, ήταν η πρώτη φορά που είχα κέφια για τις γιορτές -και μου κόπηκαν, απότομα. Δεν ήταν το πρώτο παιδί που πέθανε-σκοτώθηκε-δολοφονήθηκε –ο Αλέξανδρος δεν ήταν γνωστός μου, φίλος μου, δεν ξέρω τίποτα παραπάνω για κείνον από όσα διάβασα μετά. Μα ήταν τόσο ξαφνικό, τόσο βίαιο αυτό που συνέβει -κι αυτά που ακολούθησαν… Το σίγουρο είναι πως θα είναι δύσκολες πάλι τούτες οι μέρες. Και δεν μπορώ, όπως πολλές φορές και πέρσι, να μη σκεφτώ τη μητέρα του και τον δικό της πόνο…
  • Δεν ξέρω τελικά γιατί τα γράφω όλα τούτα, και ποιον μπορεί να ενδιαφέρουν. Αλλά και σαν σημειώσεις για μένα να το κρατήσω, καλό είναι. Έτσι, δε μπορώ να μη σημειώσω κι εδώ πως εξακολουθώ να χάνω περιττό βάρος -ακόμα λίγο έχω, και θα τα καταφέρω να ξαναμπώ στα παλιά μου ρούχα. Και για πρώτη φορά μετά από –ούτε κι εγώ θυμάμαι πόσα– χρόνια έχω νύχια στα δάχτυλα. Μέχρι τώρα, ήταν κομμένα σύριζα -σε κάθε κρίση άγχους, αυτά την πλήρωναν. Επιτέλους κατάφερα να την κόψω τη συνήθεια -σχεδόν σα να έκοψα το κάπνισμα νιώθω! Ήταν νομίζω η μόνη «κακή» συνήθεια που είχα από μικρή. Σα να μεγαλώνω, τελικά…

Καλημέρα🙂

Καλό Σαββατοκύριακο

(κι ελπίζω να προφταίνω να «τα λέμε» πιο συχνά από μια φορά το μήνα!)

48 thoughts on “Τώρα, τι;

  1. Σε παρα πολλά συμφωνω, απο οσα εγραψες.
    * οπως για τη σωνει και καλα χαρουμενη διαθεση (η οποια βεβαιως συνοδευεται απο ενα ακρατο και εν πολλοις αχρηστο καταναλωτισμο) που πρεπει να μας πιασει για τις μερες των γιορτων, τι αραγε γιορταζουμε τα Χριστουγεννα; Θυμαται κανεις;

    * Και στο οτι ειναι προτιμοτερο να μιλας με τους φιλους.
    * Και για το εμβολιο (αν και καποια στιγμη παρολιγο να υποκυψουμε και να το κανουμε)

    Διαφωνω βεβαια στο χειμωνα, αλλά οκ.

    Και ενα ακομη, που τα ειχες τα περιττα κιλά;;;

    Για τον Αλεξανδρο, θα προτιμησω να μη γραψω τιποτα. Θα παω απλα να αφησω ενα λουλουδι στη μνημη του.

    Για πες ενα αταιριαστο ονομα (εκτος απο το Βαρβαρα για τη Ριτσα).

    Καλησπερες πολλες.
    Φιλια!🙂

    1. Φιλαράκι, αν δεν ταιριάζαμε τι παρέα θα κάναμε, μου λες;; 🙂

      Τον καταναλωτισμό δεν τον «ακούμπησα» ακόμα -έχουμε μέρες…😉
      Για το εμβόλιο, εγώ απλά λέω τη γνώμη μου. Από την αρχή της «φασαρίας» διάβασα (ας είναι καλά το ίντερνετ) διάφορες απόψεις, μίλησα με γιατρούς, άκουσα γνώμες κι από τη μια μεριά κι από την άλλη. Δεν με έπεισαν ότι χρειάζεται -και το αποκορύφωμα ήταν όταν νόσησαν πολύ κοντινοί μου άνθρωποι (σύντεκνοι) και -όντας πριν υγιείς, δεν έπαθαν τίποτε απολύτως χωρίς εμβόλιο. Έτσι, είμαι σίγουρη πια ότι δεν το χρειαζόμαστε εμείς🙂

      Ναι, με το χειμώνα έχω ένα θέμα, και όσο κι αν προσπαθώ… Είμαι της Άνοιξης παιδί μου, τι να κάνω; 😉

      (είχα, πολλά περιττά κιλά Αντώνη μου, αλλά τα πέταξα -σουτ, μη μας ακούσουν και γυρίσουν πίσω!😆 )

      Ξέρω πολλούς με αταίριαστα ονόματα -έχω γνωστή, για παράδειγμα, που το όνομά της σου θυμίζει «κάτι γλυκό» -ε, πιο ξινό άνθρωπο στη ζωή μου δεν έχω συναντήσει!
      Θα σου πω, όταν μιλήσουμε 😉

      Φιλιά στη φιλενάδα μου και στις πατουσίτσες του μπέμπη -να δω πότε θα τα καταφέρουμε να σας/τον δούμε από κοντά επιτέλους! 🙂

  2. «…..χρόνια έχω νύχια στα δάχτυλα. »
    Τι;;; Σταμάτησες να τα τρως;
    Κρίμα βρε…
    Έχασες την ευκαιρία να γίνεις… Αφροδίτη της Μήλου (μετά από πολλά χρόνια βέβαια!)
    :))
    Έτσι για να χαμογελάσουμε και λίγο.
    Να είσαι καλά.
    Αυτό.

    1. Σταμάτησα Σωτήρη μου, σταμάτησα!
      και σχεδόν τα καμαρώνω, λες κι έκανα κανένα κατόρθωμα δλδ! 😛

      (έχασα τέτοια ευκαιρία λες; Να το ξανασκεφτώ;;😆 😆 )

      Ευχαριστώ -πάντα- για το χαμόγελο, το ξέρεις

      Φιλιά πολλά

  3. Σαν ημερολόγιο καταστρώματος μοιάζει η σημερινή σου ανάρτηση.
    Πέρα από τις αλήθειες που πολλοί ντρεπόμαστε να τις εκστομίσουμε όπως τα συναισθήματα των εορτών αυτό που θαυμάζω σε σένα Νατάσσα μου είναι η οργάνωση του λόγου σου…
    Ρέει μεστός σαν μέλι από το βάζο με μια σπάνια εναλλαγή συναισθημάτων και εικόνων…

    Υ.Γ δεν θα παραλείψω να σου ευχηθώ καλές γιορτές και …που ΄σαι μικρή… αν σκοπεύεις να μου τις ανταποδώσεις… ξέχνα το.
    Δεν υπάρχει χειρότερη περίοδος για μένα από την περίοδο των εορτών.

    1. Λύκε λύκε,
      (σου έχω πει ότι ένα.. απωθημένο ναυτικού το ‘χω; 🙂 )

      Δεν ξέρω γιατί λες «ντρεπόμαστε να πούμε αλήθειες». Το μεγαλύτερο καλό που μου ‘κανε το γράψιμο, ειδικά εδώ, είναι που μπόρεσα να «πω» πράγματα που αλλιώς δεν θα άντεχα(ν) να ακούσουν όσοι ξέρω. Εδώ, είναι εύκολο -αν δε σ’ αρέσουν αυτά που διαβάζεις, πατάς απλά το χ πάνω δεξιά. Και ξέρω πια ότι, μετά από τόσο καιρό, οι άνθρωποι που διαβάζουν και σχολιάζουν όσα γράφω, αντέχουν -έχουν περάσει crash test😉

      Για τα υπόλοιπα που λες…😳 κι ευχαριστώ, είσαι υπερβολικά καλός λύκος τελικά!

      υγ. Και βέβαια θα σου ευχηθώ καλές γιορτές, κι ας μη σ’ αρέσουν :ppp

  4. Νατασσακι μου φιλακια, εγω ειμαι πολυ λιγοτερο χρονο απο σενα στα μπλοκ και καταλαβα πολυ νωρις για τις αυλες και τις ακατασχετες μπουρδες των σχολιων.Μεγαλο στομαχι και καρδια τελικα ειχες.Μπαινω διαβαζω. Επικοινωνω εκει που πρεπει.Εχω να σε δω καιρο παρ’ολο που ειπες οτι θαρθεις ,ξερω ειναι δυσκολο, ειδικα οταν εχεις παιδι στο σχολειο.Χαιρομαι που χανεις κιλα και δεν τρως νυχια παλιοκοριτσο.

    1. Αχ Ελευθερία μου, έχω μπλέξει
      (θα σου πω) κι οι χρόνοι μου είναι τόσο ζόρικοι φέτος, όσο ποτέ….

      Ο Άκης σου στέλνει φιλιά από σοκολάτα, λέει -και θα έρθουμε στην πρώτη ευκαιρία μαζί, να μας κεράσεις καφέ κι αγάπη🙂

      Φιλιά από δω για την ώρα, γειτόνισσα! Κι ευχαριστώ! 🙂

  5. Βρε βρε… σαν τα χιόνια!
    Mαύρα μάτια κάναμε να διαβάσουμε ένα ποστ μέσα σ’ αυτό το τεμπελομπλόγκι.
    Ευτυχώς που οι εποχές του χρόνου είναι 4 και έτσι το έχουμε σίγουρο ότι 4 ποστ μέσα στο 2010 θα τα γράψεις τουλάχιστον…
    Μπερεκέτια
    :p

  6. Καλησπέρα Νατασσάκι,
    Περαστικά νάναι όλα τα κακά..ιώσεις,φαγωμένα νύχια,κακή διάθεση…Καλός νάναι ο Δεκέμβρης,και ας έχει μέσα του μελαγχολία!

    (εμένα άσε με να αγαπώ τα Χριστούγεννα… )

    Φιλί και καληνύχτα!🙂

    1. εσύ να τα αγαπάς, φιλενάδα -κι εκεί που είσαι να χιονίσει, να παγώσει η λίμνη σας και να ζηλεύω🙂

      Καλός είναι-κακός είναι, έρχεται -και θα τον περάσουμε!

      Καλό απόγευμα πια, Σμουυυττςς! 🙂

  7. Εμένα ΜΕ αρέσει ο Χειμώνας ΣΕ λέω και δεν τρώω τα νύχια μου (η μόνη κακή συνήθεια που δεν έχω, να το κοιτάξω αυτό).
    Πολλά φιλιά ρε Νατάσα και ελπίζω να ΣΕ ξανάρθει η όρεξη για γράψιμο γιατί άρχισα να αισθάνομαι μόνος μου εδώ μέσα γμτ.

    1. Θα επαναλάβω το σχόλιο της φιλενάδας μας, Ινδικτε… Θύμισέ μου γιατί σε κάνω παρέα!😛😆 😆 😆

      Αν ΜΕ έρθει, θα το μάθεις -πάντως σας διαβάζω, και πολύ ΜΕ αρέσουν οι λίστες σας και φέτοΣ!!!🙂

      Φιλιά στις κούκλες σου

  8. μ π ρ ά β ο νατασσΆκι!
    αναφέρομαι στην τελευταία παράγραφο και το λέω ακραία εμφατικά γιατί έτσι είναι
    μπράβο

    καλό χειμώνα με χιονάκι πιο παχύ απο αυτό που πέφτει εδώ μέσα :))

  9. Βρε λογοδιάρροια!
    Πάντως μην ανησυχείς, μπορεί ο καιρός να σου κάνει τη χάρη… Οι βουκαμβίλιες έμαθα σε μερικά μέρη είναι ακόμα ανθισμένες! (Γρουμφ…)

    Το κακό λοιπόν μανούλα είναι ότι «εξατομικεύουμε» ομαδικά προβλήματα και έτσι δεν μπορούμε να κρίνουμε μιας και σε ατομικό επίπεδο οι πιθανότητες είναι «σταθερές». Δε βαριέσαι… δεν πειράζει…

    Μου χρωστάς τη «ρήση» του μικρού😉

    1. Και τα τριαντάφυλλα, Καμηλιέρη παιδί μου, είναι ακόμα… και η πασχαλιά στο μπαλκόνι του Άκη, και η γαζία έξω από το μετρό στο Περιστέρι!
      Μαντάρα το έχουμε κάνει το κλίμα, μα τι να πεις….

      (το ξέρω καμάρι μου, το ξέρω…)

      θα την ακούσεις με τα ίδια σου τα αφτιά, από κείνον -έτσι μου είπε να σου πω😉
      Σμακ!

  10. Νατο το κορίτσι που ξανάπλωσε τον τραχανά, επλυνε καλά τις φακές, μουλιασε τα φασόλια…αντε να δουμε. Αλλαξες κουρτίνες; Εβαλες τις πιο γιορταστικές ; Δεν ξέρω τί άλλο κάνει ένας άνθρωπος τον χειμώνα, σίγουρα όμως πρέπει να μοιάζει με τα νεογέννητα γατάκια που ψάχνουν ν ακουμπήσουν το να τ αλλο και μαζί τη μανα. Ετσι είναι αυτά τα πράγματα, πλησιάζουν τα χριστούγεννα…

    Οσο για τα προσωπικά, κράτα γερά, ο,τι κι αν σου ροκανίζει ή σου ενισχύει τις δυνάμεις. Ολα μπορούν , νομοτελειακά, να ακολουθήσουν τις πορείες τους..

    α, και δεν είμαι το καλύτερο παιδί του κόσμου, σε διαβεβαιώ… Χαζή ειμαι και πότε πότε καλοπροαίρετη..
    σε φιλώ και πότε πότε να γραφετε έτσι ;

    1. Ριτσάκι μου, τι -μόνο εσύ θα είσαι καλή νοικοκυρά;;;; 🙂

      Χμμμ.. λες να αλλάξω κουρτίνες, ε;
      Καλά, θα το σκεφτώ….

      Είσαι το καλύτερο παιδί, μα δε στο λέμε για να μην το πάρεις απάνω σου!😉
      Φιλιάαααααααα!

  11. Νατάσσα μας γλυκειά, όπως βλέπεις τις σκέψεις σου τις μοιραζόμαστε πολλοί εδώ….και μας αγγίζουν….εμένα προσωπικά ιδιάιτερα αυτά που γράφεις ότι είσαι παιδί της Ανοιξης, όπως και γω…..δεν συμπαθούμε τον χειμώνα, απλά τον υπομένουμε αναγκαστικά…..τουλάχιστον αυτή η χώρα, που σε τόσα μας πληγώνει, έχει παρατεταμένο καλοκαίρι!!

    Και αυτά περι Χριστουγέννων, αχ, πόσο με αγγίζουν, όλη αυτή η υστερία, απο τις αρχές νοέμβρη, με νωπές τις εικόνες του καλοκαιριού στο μυαλό μας, να μας βάζουν σώνει και καλά σε ‘κλίμα’ με δεντράκια, χαζάκια και άλλα τινά……για μένα, όπως και για σένα, τα Χριστούγεννα έρχονται μετά τις δεκαπέντε….και χωρίς παροξυσμό αγορών….αλήθεια, είχαμε ξέρεις στο φροντιστήριο μια μεγάλη βάρκα, που την λέγαν και Ειρήνη μάλιστα, και κάθε Χριστούγεννα τη στολίζαμε όπως τα παραδοσιακά ελληνικά χριστουγεννιάτικα καραβάκια…..δυστυχώς πριν μερικά χρόνια μας την κλέψανε, απο την ανοικτή είσοδο του σχολείου……..τουλάχιστον έχω κρατήσει μια φωτο της……και μέσα στην καρδιά μου βέβαια…..

    1. Τη θυμάμαι τη βάρκα, Ειρήνη μου! Και θέλω φωτογραφία!🙂

      Κι εμείς ένα καραβάκι έχουμε πάνω στον μπουφέ, και του βάζουμε χριστουγεννιάτικα φωτάκια -ο Άκης όταν ήταν μικρός, το «στόλιζε» και με πλειμομπιλ-πειρατές🙂

      Δεν την αντέχω την υστερία των ημερών, ούτε την καταναλωτική ούτε καμιά άλλη. Δε μου πάει, δεν είναι χριστούγεννα αυτό
      όταν ήμουν μικρή, στο σπίτι μας περιμέναμε να κλείσουν τα σχολεία, να είμαστε όλοι μαζί, και να στολίσουμε το δέντρο και το σπίτι τραγουδώντας μια-δυο μέρες πριν τις 25. Τώρα όλο αυτό το πράγμα, 2,5 μήνες να αναβοσβήνουν λαμπάκια μέσα κι έξω από τα σπίτια, στους δρόμους, στα μαγαζιά… Δε λέω, μπορεί σε κάποιους να ταιριάζει. Μπορεί να φωτίζει τις μέρες τους, μπορεί στ’ αλήθεια να είναι χαρούμενοι και να θέλουν να το δείξουν. Μα δε μου πάει εμένα, αυτό είναι όλο🙂

      Φιλιά πολλά ταξιδεμένη Ειρήνη, Καλή βδομάδα!

  12. Μοιράζομαι από καρδιάς όλα όσα γράφεις…και δεν γράφεις.
    Κάπως έτσι…ξεκινάει μια καινούργια φάση στη ζωής μας…με πολλούς και καλούς φίλους κοντά μας.
    Πολλά- πολλά ΑΦ!

    1. Αγαπημένη μου καλή μάγισσα,
      (αλίμονο αν δεν μοιραζόσουν 😉 )

      Πολλά πολλά ΑΦ κι από μας
      (ναι, με φίλους και Φίλους, όλα είναι καλύτερα)🙂

  13. Τι να σου πω τώρα!; είμαι σε καφέ (ακόμα το τηλέφωνο) και με κάνεις και δακρύζω. Χωρίς να ξέρω καν το λόγο.
    Καλημέρα βλαμένο🙂

  14. Δε φταις εσύ που μεγαλώνεις καλό μου νατασσΆκι… Φταίει η ζωή που είναι μικρή!!!
    Η κλήση που έχουν οι στροφές στην καθημερινότητά μας είναι που καθορίζουν εν πολλοίς την πορεία μας.
    Άμα τις πάρεις με μεγάλη ταχύτητα μπορεί να βρεθείς … αλλού.
    Εσύ φόβο δεν έχεις όμως.
    Αργά και σταθερά!
    Ανεξαρτήτως λωρίδας κυκλοφορίας🙂
    Άστους να κορνάρουν τους αγροίκους :))
    Φιλιά πολλά
    Καλημέρα

    1. Μπααα, στην πραγματικότητα μάλλον «ωριμάζω», Γιώργη μου…

      Αυτό το «αργά και σταθερά» πάντως, το ‘χω! 😉
      Και σκοπεύω να πετάξω τους «αγροίκους» μακρυά πια🙂

      Καλημέρα και πολλά φιλιά κι από μένα!

  15. Καλές μας βόλτες και ας είναι και χειμωνιάτικες.
    Στο κάτω-κάτω γιορτές είναι, ας χαρούμε λίγο παραπάνω έτσι για το γαμώτο🙂

  16. Εγώ πάλι χάρηκα πολύ που μοιράστηκες κάποια από αυτά που σου συμβαίνουν και ναι, φαίνεσαι πολύ καλύτερα από ό,τι πριν από μερικούς μήνες.
    (Αυτό με τα νύχια πώς το κατάφερες;)
    Καλημέρα!

    1. Αφού φαίνεται κιόλας, Κουμπάρα (της φιλενάδας) μια χαρά είμαι🙂
      κι εγώ χαίρομαι να μοιράζομαι, μάλλον φαίνεται αυτό😉

      (με θέληση -μπορεί και πείσμα, τα κατάφερα επιτέλους. Και όσο τα βλέπω να μακραίνουν, τόσο χαίρομαι -αν και με ενοχλούν που και πού, αλλά θα το συνηθίσω, πού θα μου πάει!)

      Φιλιά στις κούκλες σου, και να το ξανακάνουμε!

  17. λοιπον νατασσακι σου αφήνω απειλιτικο σημείωμα αν δεν βρεθούμε μες το 2009 θα… θα… θα… συνεχισω να περιμενω όλο το 2010 τι θα γίνει καλέ θα σε ξαναδώ ποτε ή να βαλω τα κλάματα; φιλια παραπονιαρικα!

  18. Υγεία-συντροφικότητα με τους αγαπημένους σας και μια πολύ καλή φιλική σχέση με τον εαυτό σας…..
    Το χαρμόσυνο κλίμα των ημερών να περάσει την πόρτα του σπιτιού σας .
    Στο Νέο έτος ας προσπαθήσουμε να αναβαθμιστεί η ποιότητα της Ζωής όλου του κόσμου !

    http://ligery.pblogs.gr
    http://pygemos.blogspot.com.
    http://lygeri.pblogs.gr

  19. Καλές γιορτές, και πάντα καλά κι ακόμα καλύτερα, που θα έλεγε κι ο αμίμητος Καραγκιόζης🙂
    Γέλιο σε όλα τα κατώφλια, αγάπη σε όλα τα σπίτια και χαρά!

  20. Κάνει τις παύσεις της ώρες-ώρες κι η εξωστρέφεια μας. Καταλαβαίνω τι λες.

    Κρατάω όμως πως έχεις γίνει πιο χαρούμενη κι αυτό είναι που μετράει: η ζωή μας εκεί έξω.

    Καλές Γιορτές. Με Υγεία! Τα φιλιά μου έχεις. Να είστε καλά όλοι σας.

Τα σχόλια είναι κλειστά.