«ατάκτως ερριμμένα»*…

Διάφορα –τακτικά και άτακτα– μια και δεν μπορώ να συμμαζέψω το μυαλό μου και το χρόνο μου και να στρωθώ να γράψω ένα κείμενο «της προκοπής» (που θα ‘λεγε κι η γιαγιά μου)

  • Είναι κάποιες φορές που νιώθεις το χρόνο να κυλά αργά, και τα χρόνια που περνάνε να βαραίνουν διπλά (και τριπλά καμιά φορά) και να μην συμβαίνει τίποτα διαφορετικό -όλες οι μέρες να είναι ίδιες, σαν τη μέρα της μαρμότας. Κι άλλες πάλι, που γίνονται τόσα στη ζωή σου, που δεν προφταίνεις σχεδόν να τα δεις -είναι αυτό το «όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος» -και τρέχεις και δε φτάνεις. Καμιά φορά είσαι καιρό σε «νάρκη» (το έχω ξαναγράψει, ΚΑΙ οι πασχαλίτσες πέφτουν σε νάρκη το χειμώνα!) και ξυπνάς κι είναι Άνοιξη, και θες να προφτάσεις να δεις, να ακούσεις, να μυρίσεις, να γευτείς όλα αυτά που τόσο καιρό έχανες. Και ναι, εγώ εδώ και κάμποσο καιρό έχω Άνοιξη -ό,τι κι αν είναι έξω- και τρέχω και δεν φτάνω. Και μια και άνοιξη σημαίνει και αρχή  κι αλλαγές, έχω διάφορες τέτοιες -όσες ίσως δεν είχα στη ζωή μου τα τελευταία 10-15 χρόνια. Πού θα με πάνε ακόμα δεν ξέρω -θα δείξει. Ξέρω όμως πως οι αλλαγές, όσο κι αν με τρομάζουν στην αρχή, στο τέλος για καλό μου βγαίνουν.
  • Από το περασμένο Σαββατοκύριακο μέχρι και τούτο δεν έχω κάτσει –σχεδόν– σπίτι μου ·κάτι οι αργίες που εδώ μας πέσαν μαζεμένες, κάτι η επίσκεψη της φιλενάδας απ’ τα βόρεια, κάτι τούτο κάτι κείνο, κάτι οι γιορτές και κάτι ο Παύλος που μας ξεσήκωσε -όλο βόλτες ήμουνα! Απορώ κι εγώ με την τόση μου δραστηριότητα, κανονικά είναι η εποχή που «πέφτω». Αλλά φαίνεται τούτη η χρονιά είναι αλλιώτικη, ακόμα και σ’ αυτό….
  • 31cέτσι λοιπόν, ήρθε το Ρουλιώ ξανά. Και μετά από ένα εξαιρετικό γεύμα (με πολύ κουβέντα και πολύ γέλιο και πολλές συγνώμες) στο σπίτι της abbtha, με παρέα τη meniek και την L’Enfant de la Haute Mer -γνωστές «ύποπτες» όλες τους-  πήγαμε μαζί (και με τον Παύλο και την παρέα του) στο θέατρο, Σάββατο βράδυ. Μια εξαιρετική παράσταση, και να πάτε να την δείτε στα σίγουρα -μέχρι το τέλος του Νοέμβρη. «Ιζαντόρα -When She Danced» του Μάρτιν Σέρμαν, στο θέατρο Μέλι. Με ένα εξαιρετικό θίασο -μια υπέροχη ερμηνεία από τη Δήμητρα Χατούπη σαν Ιζαντόρα Ντάνκαν, και δεν μπορώ να μην πω για την εκπληκτική χορεύτρια, τη Φαίδρα Σούτου, που χόρευε σαν «ψυχή» της Ιζαντόρα σε όλη την παράσταση. Ο χορός της στο κλείσιμο του έργου ήταν ό,τι είχα φανταστεί διαβάζοντας για τη ζωή και το χορό της μεγάλης χορεύτριας. (στο χρωστάω, Παύλε!). Και έχω ξαναπεί ότι δεν βρίσκω κανένα νόημα να κάτσω να κάνω κριτική στο έργο ή στις ερμηνείες -η τέχνη και το τι σε κάνει να νιώθεις είναι τόσο προσωπική υπόθεση… Εμένα με έκαναν να νιώσω όμορφα, να δακρύσω, να χορέψω -κι αυτό είναι το κέρδος μου. Να πάτε να το δείτε!
  • Την ημέρα του εθνικού μας DSC03278Όχι εμείς είπαμε ναι στην mamma και τον island -και πήγαμε σπίτι τους -μαζί με το Ρουλιώ βεβαίως- και τη La koumbara. Δεν θα περιγράψω εδώ τι καλά που περάσαμε, και τι καλά που φάγαμε και ήπιαμε και μιλήσαμε και γελάσαμε (κι ας μην πέτυχε το ψωμί). Θα πω μόνο ότι η παρέα απέκτησε άλλον ένα Τρομερό Σφεντονιστή!
  • Το Σάββατο που μας πέρασε, που φυσούσε ο βοριάς που τ’ αρνάκια παγώνει, αποφασίσαμε με τη δική μου κουμπάρα –συντέκνισσα είναι το σωστό, μια και της έχω βαφτίσει το γιο– να πάμε βόλτα. Πήγαμε λοιπόν στο κέντρο, στη Στοά Βιβλίου -εκεί βρήκαμε φίλους: Τη μαμαΡίτσα, την Ελένη μας, το Βασίλη, την Αθηνά, την Ειρήνη μου… Η αφορμή ήταν η παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Παργινού «με τον έρωτα περνάει ο καιρός, με τον καιρό περνάει ο έρωτας» . Η αλήθεια είναι όμως ότι αφορμή γυρεύαμε να ξαναβρεθούμε! Και μετά την παρουσίαση -που ήταν πολύ ενδιαφέρουσα- σιγά που δεν θα πηγαίναμε για κοριτσοκουβέντα (πάνω από σαλάτες, μπρουσκέτες και γλυκά) και σιγά που δεν θα περνούσαμε θαυμάσια!

Αυτά, για την ώρα. Μπήκε ο Νοέμβρης, έρχεται ο χειμώνας -ανάψαμε καλοριφέρ, βάλαμε χειμωνιάτικα… Ξέρω πως έχω παραμελήσει το blog μου -θέλει σουλούπωμα ακόμα και η όψη του, συμπλήρωμα τα λινκ του, ξεκαθάρισμα κι αυτό- αλλά δεν έχω χρόνο -ούτε κέφι να διαλέξω τραγούδι δεν έχω. Θα το κάνω, σίγουρα -σιγά σιγά -κι έχω και διάφορες ιδέες στο μυαλό μου, κι έχω και κάτι λύκους που «κοιμούνται» στην «αποθήκη» του, κι έχει και φεγγάρι απόψε… Μα, θέλω να είμαι κι εγώ «εδώ»!

Καλημέρα 🙂

Καλή βδομάδα

Καλό Μήνα

και ναι, τώρα σιγά σιγά να λέμε καλό χειμώνα… 😉

*«λίθοι τε καὶ  πλίνθοι καὶ  ξύλα καὶ  κέραμος ἀτάκτως  μὲν ἐρριμμένα οὐδὲν χρήσιμά ἐστιν«.
Ξενοφών ‘Απομνημονεύματα’ 3.1.7.3 – η φράση είναι του Σωκράτη.