Σαν σήμερα, πριν τριάντατόσα χρόνια…

Λοιπόν, σήμερα έχω όρεξη για ταξίδια. Στο χρόνο. Καθίστε αναπαυτικά, πάμε παρέα;

Πριν από 30τόσα χρόνια, ήμουν παιδί. Μικρό, δλδ, κανονικό παιδί –όχι όπως τώρα… Πήγαινα στη δευτέρα δημοτικού, άκουγα πολύ ραδιόφωνο, διάβαζα, και είχαμε ασπρόμαυρη τηλεόραση -που δεν είχε όμως και πολλά ενδιαφέροντα για μένα προγράμματα (τι σύμπτωση, και τώρα που είναι χρωματιστή, το ίδιο -σχεδόν αδιάφορη- είναι…). Θυμάμαι πάντως ότι βλέπαμε το Νάσο Αθανασίου στο «Κάθε μεσημέρι» και τις ελληνικές ταινίες τα Σαββατόβραδα. Το «Λούνα Πάρκ», το «Γράμματα και αριθμοί», που και που το «Να η ευκαιρία». Νωρίς, πάντα -τα παιδάκια στο σπίτι μας πήγαιναν νωρίς για ύπνο. Και διάβαζα, πολύ, ό,τι έπεφτε στα χέρια μου. Α ναι, γράφαμε με πολυτονικό, και πηγαίναμε σχολείο ΚΑΙ τα Σάββατα. 30-9-1978

Το Σάββατο στις 30 του Σεπτέμβρη του 1978 δεν το θυμάμαι ακριβώς. Δεν είμαι σίγουρη για το τι έκανα, αλλά θυμάμαι τόσα άλλα Σάββατα για αρκετά χρόνια μετά, που κάπως έτσι θα ήταν:

Η τηλεόραση του σπιτιού μας, στο καθιστικό, ανοιχτή στην Ερτ (το ένα από τα 2 κανάλια της εποχής -το άλλο ήταν η Υενεδ). Στις έξη το απόγευμα, είχαμε στρωθεί στον καναπέ απέναντι -εγώ κι ο μικρός αδερφός μου, μόλις 2 χρονών τότε, με την απογευματινή μας πορτοκαλάδα και τα μπισκότα. Το πρόγραμμα έλεγε ότι θα αρχίσει στις 18:05 -και τότε δεν αργούσε!

30-9-78 program

Και αρχίζει η μουσική. Και ξαφνικά, βλέπουμε εικόνες να σχηματίζονται μόνες τους, να ζωγραφίζουν πουλιά, λουλούδια, διαστημόπλοια και πεταλούδες… Κι ανάμεσά τους ένας παππούς που πετάει, γίνεται μικρός – μεγάλος, μιλάει με ζώα, φυτά και πράγματα κι έχει για «κολλητή» μια καλή μάγισσα που τη λένε Κλο-Κλό! Θυμάμαι καλά πως τις πρώτες φορές είχαμε μείνει άφωνοι -ήταν απίστευτο αυτό που βλέπαμε, το συζητούσαμε στο σχολείο, και περιμέναμε το επόμενο Σάββατο -μπας και καταλάβουμε πώς γίνεται..! Και συζητούσαμε τις ιστορίες αυτού του παράξενου παππού -που δεν έμοιαζαν μ’ αυτές που ξέραμε. Δεν είχαν κακούς λύκους, τέρατα και όλα ήταν φωτεινά και γλυκά. Κι ο «παππούς» μιλούσε όμορφα, τραγουδούσε κι αγαπούσε τις τηγανιτές πατάτες…  Άσε αυτό το απίστευτο «μαγικό μολύβι», που ζωγράφιζε πίσω του!

Στις επόμενες εκπομπές είχαμε μπροστά μας χαρτί και μολύβι -και προσπαθούσαμε να ζωγραφίσουμε ό,τι βλέπαμε. Κι αυτό συνεχίστηκε πολλά χρόνια -μέχρι το 1987. Και παράλληλα βλέπαμε τον ίδιο γλυκό «παππού» και σε άλλες εκπομπές -και τώρα ξέρω ότι χάρις σ’ αυτόν, είχαμε πολλές χιλιοαγαπημένες παιδικές σειρές (σαν τη Φρουτοπία) όόόόλα εκείνα τα χρόνια, που «εξαφανίστηκαν» μετά.

Τα χρόνια πέρασαν, τα «μωρά» κείνης της εποχής μεγάλωσαν, γίναν φοιτητές, εργαζόμενοι, έκαναν οικογένειες -πολλοί απέκτησαν δικά τους παιδιά. Και ξαφνικά πριν δυόμισι περίπου χρόνια, ξαναβρήκαμε κείνον τον παράξενο «παππού», στο blog του. Και ξαναθυμηθήκαμε όλοι μαζί πώς είναι να «πετάς», να μιλάς και να ακούς τα ζώα, τα φυτά και τα πράγματα, να γίνεσαι μικρούλης… και να λατρεύεις τις τηγανιτές πατάτες και τα παγωτά!

Απόψε ξεκίνησε  (με μικρά τεχνικά προβλήματα, αλλά θα στρώσει σιγά σιγά) το Paramithas.tv. Ένα όνειρο του Νίκου Πιλάβιου -ένα on-line κανάλι για παιδιά, με όμορφες εκπομπές -παλιές και καινούριες- σαν αυτές που βλέπαμε εμείς όταν ήμασταν παιδιά.  Να γιατί μ’ έπιασε η διάθεση για ταξίδια στο χρόνο -πολύ πίσω, τριάντατόσα χρόνια..!

Καλημέρα🙂

Καλό ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο, Καλό Μήνα

(και καλό βόλι😉  )

47 thoughts on “Σαν σήμερα, πριν τριάντατόσα χρόνια…

  1. Σπασικλάκι… Δέκα με τόνο στην γραφή.
    Ουυυυυυυ…..
    (Θα το κλέψω αυτό για το «ιδιογράφως»)🙂
    Kαλοτάξιδο το paramithas-tv. Έδωσα τις ευχές μου εκεί, τις δίνω κι εδώ μια και μας φέρνεις τα καλά νέα.

  2. Όταν ξέρεις να δουλεύεις το πινέλο και να ανακατεύεις τα χρώματα στην παλέτα σου φτιάχνεις όμορφους πίνακες όπως αυτή η ανάρτηση σήμερα για τον παραμυθά των παιδικών σου χρόνων που κατάφερε να σου φτιάξει μια παιδική καρδιά τόοοσο μεγάλη που συνεχίζει και σήμερα γελά σαν την καρδιά ενός μικρού παιδιού.
    Καλησπέρα καλή μου Νατάσσα και μείνε πάντα παιδί!!!

    1. Αγαπημένε μου Λύκε,
      ένα μεγάλο κομμάτι της παιδικής μου διάθεσης το «χρωστάω» και στον «Παραμυθά», και στο Νίκο Πιλάβιο 🙂

      Και μου φαίνεται πως όποιος θέλει το κρατάει το παιδί -ακόμα κι αν δεν ξέρει να ζωγραφίζει! 😉

      Φιλιά πολλά, εκεί «ψηλά» που έμαθα ότι παραθερίζεις !

      1. Καμηλιέρη παιδί μου, δεν μπορούμε μόνιμα να είμαστε σε κατάσταση «παιδική» σχεδόν 40 χρονών μαντράχαλοι!
        :pp

        Καλά είμαστε, εγώ επιμένω🙂
        (Σμακ!)

  3. Νατασσάκι μου,
    όμορφα που μας ζωγράφισες τον αγαπημένο σου Παραμυθά!
    Χαμογελάς το ξέρω ,ακούω τώρα το γάργαρο γέλιο σου!Πάντα μα πάντα να έχεις έτσι τρυφερό το παιδί μέσα σου…
    Φιλί,αγκαλιά και πάλι αγκαλιά…

  4. διάολε… με συγκίνησες… το 78 ήμουν λίγο μεγαλύτερος, τα επόμενα χρόνια ακόμα περισσότερο… ο Παραμυθάς όμως ήταν ο δεσμός μου με τα παιδικά μου χρόνια, με την αθωότητα που είχα αφήσει πίσω μου… με συγκίνησες… ελπίζω και πιστεύω ότι συγκινήθηκες κι εσύ… χαιρετώ…

    ΤΟ ΑΤΟΜΟ… (ετών 44 αισίως και βάλε…)

    1. Χαίρομαι πολύ αν κατάφερα να σε συγκινήσω, Άτομο -κάπως έτσι λειτουργεί ακόμα και για μένα, σαν «κλωστή αόρατη» με τα παιδικά μου χρόνια. Και νομίζω κατάφερε να το κάνει σε πολλούς της γενιάς μας🙂

      Να είσαι καλά!🙂

  5. Καλησπέρααααααα!
    Πωπωπωπω!Τι τέλειο…….Τόσο υπέροχη «ζωγραφιά» όπως λέτε πάντος εγώ ζήλεψα λιγουλάκι…με την καλή έννοια …😳😳😳
    Απ την μια λέν είναι δύσκολα τα «περασμένα» χρόνια..αλλά δεν είναι τόσο όμορφο να πας σχολείο και να συζητάς για τον παραμυθά και όχι για τα «pokemon»? η να περιμένεις με παρέα με ανυπομονησία όλοι σε ένα σπίτι γύρο απ τον καναπέ να δεις κάτι..(τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ)?

    Δεν ξέρω στην φαντασία μου φαντάζει τόσο τέλειο..Αν σκεφτείς οτι τότε ήμουν -11 χρονών χιχιχι!
    Άραγε τώρα που περιμένουμε τα καινούργια πως θα είναι?Θα περιμένω με αγωνία να δω..

    Μέχρι τότε…………………..επιθέσει στα μπλογκ στα μπλογκουλια και το super διαδικτυακό κανάλι!

    Καλό Μήνα και απ μένα!
    Καληνύχτα και όνειρα γλυκά!
    ΑΦ🙂

    1. Αστεράκι μου γλυκό -και μικρούλι😉

      τα περασμένα χρόνια ήταν απλά «διαφορετικά» -πάντα υπάρχουν όμορφα πράγματα να δεις και να ακούσεις, σε κάθε εποχή. Αρκεί να μπορείς να ψάχνεις😉

      Βέβαια θα περιμένουμε τον καινούριο Παραμυθά
      (σκύψε να σου πω, μυστικό: από όσα έχω δει, είναι υπέροχα τα καινούρια επεισόδια!😉 )

      Καλημέρες κι από δω!

      1. Τσουπ!Ήρθα στην βάση μου και επίθεση χιχι!😛

        Συμφωνώ μαζί σου απλά αυτά που εχουν περάσει ακόμα και αν δεν τα έχεις ζήσει απλά επειδή έχουν περάσει ίσως φαντάζουν πιο γλυκά και πιο όμορφα..(και συμφωνώ επισής και με το ποστουλινι του Γιάννη αν θυμάσαι)

        Ναιιιιιιιιιι περιμένουμεεεεεεε τον newΠαραμυθάαααα
        yioupiiiiiiiii!😛 μ αρέσει το μυστικουλίνι σου… αλλά εννόουσα αν θα κάνουν/κανούμε πάλι όπως τα παιδάκια τότε…αν θα το συζητάνε…αν θα μαζεύονται έτσι παρείτσα ή όλα μαζί τα αδερφάκια για να τον δούνε…
        Δεν ξέρω θα θελα πολύ να το ζήσω αυτό αλλά…………………

  6. Με γεια, με γεια και καλή ευκολία στο παραμυθοκανάλι να βολτάρει τους μπόμπιρες και τις μπομπιρίνες με μολύβι και κουπί…κουπί παραμυθά από κείνο που μόνο οι παππούδες οι αγαπημένοι ξέρουν.

    Εσύ μικιό σάματι με φαίνεται, θα πρεπε να πιάνεις χρώματα συχνότερα!!!

    Φιλιά στα ζουδομούτρα🙂

    1. Κουπί, Ρουλιώ μας – το ξέρει😉

      (εγώ, 😳 -αλλά πού ξέρεις;; )

      Φιλιά και στα δικά σας μούτρα, επίσης! Κι ευχαριστούμε για τις ευχές🙂

  7. Από τα καλύτερά σου κείμενα! όλο συναίσθημα και νοσταλγία. και τόσο όμορφα δοσμένο, σα να ήθελες να μας μαγέψεις. Εμένα προσωπικά με κέρδισες.

    Πολλά φιλιά🙂 οι εκλογές πλησιάζουν… οι μέρες τελειώνουν.

    1. mamma mia, αν μου γράφεις εσύ τέτοια σχόλια, δεν θα ξέρω πού να βρω φατσούλες που γίνονται κατακκόκινες 🙂

      (τέλεια περάσαμε -τι εκλογές και ξε-εκλογές!😀 )

      Φιλιά και σε σας, γεμάτα σοκολάτες😉

  8. Αγαπώ παιδικά, στρογγυλά, καθαρά γραμματάκια… με περισπωμένες, δασείες και ψιλές! Σκέτη γλύκα!🙂

    Καλοτάξειδος ο παραμυθάς μας στο διαδίκτυο! (έχει καλό technical support και θα τα βγάλει πέρα μια χαρά!)

    1. Κροτ μου, κι εγώ τα αγαπώ -γι’ αυτό προσπάθησα να κρατήσω μερικά, να τα δει κι ο γιος μου🙂

      Εκ μέρους του «τεχνικού τμήματος» σ’ ευχαριστούμε !😉

      Και νομίζω κι εγώ ότι με τόση αγάπη, καλά θα πάνε όλα😉
      Φιλάκια

  9. Αναπολείς, εεε…

    Καλά κάνεις. Χρειάζεται που και πού…

    Όμορφες στιγμές.

    Καλό μήνα

    Κώστας
    vloutis.blogspot.com
    vloutis.wordpress.com
    twiter.com/kostasvloutis

  10. συγκινηση μεγάλη και για τον Παραμυθά και για τον τρόπο παρουσίασης. Βρε, ατιμο, τί μνήμη ελέφαντα έχεις. Θυμασαι κατι λεπτομέρειες!!! Να σκεφτείς ότι μεχρι και μενα μουρθαν στη μνημη παρόμοιες εικόνες και πρέπει να επαναλάβω ότι πραγματικά αξίζει τον κόπο να δούμε όλοι τον Παραμυθά. Μικροι και μεγάλοι….
    αχ βρε babyboomeraki , κοιτα μη μεγαλώσεις άλλο, χαθήκαμε…φιλια

    1. μαμαΡίτσα, εσύ ειδικά δεν έπρεπε να απορείς για τη μνήμη (και όχι μόνο) του ελέφαντα😛

      Θυμάμαι, είναι αλήθεια -και πολύ το χαίρομαι🙂

      (θα φροντίσω να μη μεγαλώσω, ok -στο υπόσχομαι😉 )

      Σμουυυτς !

    1. Me_To_aSeToN_STo_XeRi, ο Κλούβιος και η Σουβλίτσα -κι ο θείος τους ο Μπαρμπα Μυτούσης, ήταν λίγο πιο πριν. Δεν θυμάμαι αν υπήρξαν ταυτόχρονα με τον Παραμυθά, δεν είμαι εντελώς σίγουρη
      (είπαμε μνήμη, αλλά ήμουν και μικρό παιδί τότε!😆 )

      Αλλά σίγουρα είναι κι αυτό μέσα στις γλυκές μας αναμνήσεις -και δυστυχώς δεν φαίνεται να έχει «σωθεί» σχεδόν τίποτα, να μπορούμε να το ξαναδούμε🙂

      Ωραία τα ταξίδια της μνήμης, ε;

      Καλημέρα!

  11. Αχ, τι ώραία. Πάνω στην ώρα που ετοιμάζομαι να γίνω μανούλα… Λες το «σκιουράκι» να αγαπήσει τον Πιλάβιο όπως εμείς; Μπα….. Αλλά δεν πειράζει, τουλάχιστον θα θυμηθούμε τα δικά μας παιδικά χρόνια.

    1. Κατερίνα, με το καλό!

      Ξέρεις, τα παιδιά μας είναι σαν κι εμάς: «εκπαιδεύονται» απ’ αυτά που βλέπουν, ακούν, διαβάζουν. Αν συνηθίσουν να βλέπουν όμορφα πράγματα θα προτιμούν αυτά -και θα απορρίπτουν μόνα τους τα υπόλοιπα.

      Ο δικός μου γιος πάντως, που είναι σχεδόν 10, μεγαλώνει έτσι -και ο Παραμυθάς είναι από τις πιο αγαπημένες του εκπομπές ήδη😉

      Καλώς ήρθες, να είσαι καλά!🙂

  12. O αγαπημένος μας Παραμυθάς!
    Η παρηγοριά μου όταν τέλειωνε ο πολυαγαπημένος μου Ροζ Πάνθηρας!! Χα, χα, χααα τι μας θύμισες βρε!
    Να ευχηθώ κι εγώ καλή επιτυχία στον Παραμυθά (αλήθεια.. δεν πρέπει να είναι και πολύ μεγάλος σε ηλικία, έτσι;!) και να κάνω μία ερώτηση: θα επιστρέψει με νέες ιστορίες, υποθέτω;!

    Φιλιά στον άντρα σου (τον Άκη εννοώ, γιατί αυτό δεν είναι πια το αγοράκι που είχα δει κάποτε, κοτζαμάν άντρας είναι!)

    Φιλάκια Νατασσάκι μου! Και συγχαρήτήρια για το γουρουνοκέικ!

    1. Φαίη μου, merci για τα συγχαριτήρια -τι να πω εγώ για τα σουτζουκάκια σου, δλδ;; 😉
      (θα το ξανακάνουμε, χο χο χο)

      Ο Νίκος Πιλάβιος όχι, δεν είναι πολύ μεγάλος. Βλέπεις, όταν τότε έκανε τον Παραμυθά ήταν πολύ νέος -κι έκανε τον παππού με περούκα και γυαλιά. Τώρα που είναι στ’ αλήθεια παππούς -αλλά που εξακολουθεί να χρειάζεται περούκα για τα άσπρα μαλλιά- του πάει καλύτερα ο «ρόλος», θα δεις! Θα έχουν και τα δίδυμα να βλέπουν🙂

      Φιλάκια κι από τον άντρα του σπιτιού😉

Τα σχόλια είναι κλειστά.