…δώσε και μένα (κουλτούρα) μπάρμπα!*

prova2-1Όταν μου τηλεφώνησε η Ρούλα, να μου πει ότι τελικά θα έρθει στην Αθήνα ανάμεσα 21 και 30 Μάρτη, χάρηκα. Σκέφτηκα ότι θα «έπεφτε» στην αργία -άρα λίγο παραπάνω χρόνο, και στα γενέθλια του Τρομερού, και στις μέρες ποίησης… Θα φτιάχναμε ένα πρόγραμμα «πολιτιστικής» εβδομάδας, και με την ευκαιρία θα έβλεπα κι εγώ πράγματα που ήθελα καιρό και δεν πρόφταινα. Το Σάββατο το απόγευμα, λοιπόν, μέσα σε βροχή-καταρράκτη, την παρέλαβα από το λεωφορείο, και πήγαμε αμέσως στο Μουσείο Μπενάκη, στην παράσταση που έστησαν με έργα του Γιάννη Ρίτσου τα παιδιά από το 10° Λύκειο Πειραιά και το 6° Λύκειο Καλλιθέας, με την βοήθεια και την ενθάρρυνση των καθηγητών τους και της Αγγελικής. Είχε ήδη αρχίσει, κι έτσι σταθήκαμε στην πόρτα της αίθουσας -ήταν εντελώς γεμάτο το θέατρο, από ανθρώπους που συγκινημένοι παρακολουθούσαν. Είδαμε κάποιους να βγαίνουν με μάτια γεμάτα δάκρυα και ψυχές καθαρές. Είδαμε το φύλακα του μουσείου να τραγουδάει μαζί μας «Λοιπόν παιδιά μου συλλογιέμαι τώρα…«, δυνατά και χαρούμενα.

Είδαμε το Μανόλη Γλέζο να φεύγει, στο τέλος της παράστασης φανερά συγκινημένος. Είδαμε όμορφες φάτσες παιδιών, που μπορείτε να διαβάσετε τις περιγραφές τους εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ, κι ακόμα εδώ κι εδώ-και να δείτε φωτογραφίες και βίντεο. Ήταν στ’ αλήθεια υπέροχο, απ’ αυτές τις παραστάσεις που δε θες να χάνεις.  Είμαι σίγουρη πως όσα παιδιά πήραν μέρος δεν θα το ξεχάσουν ποτέ. Και τους αξίζει ένα πολύ μεγάλο μπράβο, ξανά και ξανά. Αφού τέλειωσε, κι αφού φάγαμε κάτι πρόχειρο στη «σκιά» του Γέρου του Μοριά, είπαμε με το Ρουλιώ να κάτσουμε κάπου να πούμε τα νέα μας.dsc01020 Ήρθε στο τρένο και η γνωστή-άγνωστη ποδηλάτησα Coco – σιγά που θα έλειπε από τα Εξάρχεια! Καλά περάσαμε, γελάσαμε -και στο τέλος γυρνούσαμε τα τετράγωνα να βρούμε το αυτοκίνητο. Το καλύτερο φυσικά ήταν στην επιστροφή: κάναμε 1 ώρα να αλλάξουμε σελίδα στο χάρτη… (πρέπει να πάρω navigator, άμεσα! :p)

Την Κυριακή ήταν στο πρόγραμμα «βραδιά ποίησης» στον Ιανό, στη Σταδίου. Έφτασα πρώτη στις 5:30 μμ και βρήκα γύρω στα 50 άτομα έξω από την κλειστή πόρτα του βιβλιο-καφέ. Έπιασα θέση στην ουρά -σοφά, όπως αποδείχθηκε- και περίμενα. Σιγά σιγά άρχισαν να έρχονται: η Coco με τη Foufou, η Ρίτσα μας, το Ρουλιώ, το Αλεφάκι μας με την υπέροχη Νεφέλη και το τρομερό τσαντάκι-φράουλα, ο Γιάννης Θηβαίος και φυσικά πολύς κόσμος -γνωστός και άγνωστος. Μπήκαμε, πιάσαμε τραπέζι (με το γνωστό «νατασσάκιο θράσος», ευτυχώς) και ήρθαν και οι υπόλοιποι: η Meniek με τον Μ. (που του χρωστάμε, αφού το μεγαλύτερο μέρος της βραδιάς ήταν στριμωγμένος ανάμεσά μας χωρίς να πει κουβέντα -ήρωας!), η Θαλασσινούλα με τo Κατερινάκι, και διάφοροι «αναγνωρίσιμοι» : Ο Παρασκευάς Καρασούλος, που διάβασε ένα υπέροχο ποίημα του Γαστόν Μπακέρο –του οποίου το βιβλίο θα πάω πάραυτα να αγοράσω-, ο Άρης Δαβαράκης με Καβάφη, η Ελένη-alef μας με Μπόρχες, ο εξαιρετικός Κωνσταντίνος Τζούμας, ο Ευγένιος Τριβιζάς με ένα όμορφο παιδικό ποίημα του A. A. Milne για ένα muscardin που κοιμάται σε ένα παρτέρι με λουλούδια… Είδαμε και το φίλο μας τον Έκτορα, λυπάμαι που δεν κατάφερα να ακούσω την κυρία Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ -μα την άφησαν στο τέλος, ήταν ήδη περασμένες 12! Ακούσαμε όμως μελοποιημένα ποιήματα -Καββαδία φυσικά, μα και Καβάφη, Γκάτσο και του αγαπημένου μου καθηγητή Αργύρη Βεργόπουλου.

Δευτέρα -αργία, να πάρουμε ανάσα. Την Τρίτη ψώνια –και σε παιχνιδάδικο, και με τον ΑστερΆκη– και καφέ (η Ρούλα και ο ΑστερΆκης έκαναν τις απίστευτες γκριμάτσες μεταξύ τους!). Και την Τετάρτη το πρωί, αφού δεν πήγαμε στην παρέλαση αλλά αποχαιρετήσαμε στο σταθμό το φίλο μας με τα κορίτσια του –και τα τρία είναι υπέροχα, τυχερέ!– είχαμε να πάμε στα γενέθλια του Τρομερού Υιού της mammadsc01182Ξεκινήσαμε από το σπίτι με βροχή, και στην πορεία εμφανίστηκε το πιο όμορφο ουράνιο τόξο που έχω δει ποτέ μου.  Ο Παύλος έσβησε 4 κεράκια πάνω στη σοκολατένια τούρτα του, ήπιε σαμπάνια, έπαιξε μαζί με το Σοζωρή και τους υπόλοιπους φίλους του –χωρίς να ακουστεί κιχ– και όλοι ζωγράφισαν (κι εμείς, σαν παιδιά) κούπες, που η φίλη της mamma θα υαλώσει και θα μας επιστρέψει. Ήταν ένα σπουδαίο πάρτυ, περάσαμε τόσο καλά που δεν μας πείραζε την άλλη μέρα η μυρωδιά της σκορδαλιάς με καρύδια… (κι από δω ευχαριστώ, μαμά της mamma -και του χρόνου! 😉  )

Την Πέμπτη το βράδυ είχαμε συμφωνήσει με τη Ρούλα να πάμε θέατρο -σ’ ένα έργο που θέλαμε κι οι δυο πολύ να δούμε: «Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν«.  Απ’ όσα είχαμε ακούσει και διαβάσει, περιμέναμε να είναι μια -τουλάχιστον- ενδιαφέρουσα παράσταση, ήταν όμως πολύ περισσότερα. Είχα χρόνια να κλάψω τόσο στο θέατρο, ίσως γιατί η ιστορία είναι αληθινή, ίσως γιατί ό,τι έχει να κάνει με παιδιά με «ακουμπάει» πιο πολύ… Σίγουρα γιατί οι ερμηνείες ήταν εξαιρετικές, ειδικά από τις δυο πρωταγωνίστριες (μια τόση δα ένσταση έχω μόνο, για τα παιδάκια που παίζουν :καθημερινή βράδυ, με τι κουράγιο πάνε μετά στο σχολείο… Αλλά για το συγκεκριμένο έργο, θεωρώ ότι άξιζε τον κόπο. Σίγουρα τα κοριτσάκια έμαθαν πολλά). Με λίγα, πολύ λίγα λόγια, μιλά για την ιστορία της Έλεν, που στους πρώτους μήνες της ζωής της έμεινε κουφή και τυφλή -και μέχρι τα 5-6 χρόνια της μεταμορφώθηκε σε ένα αγρίμι που επικοινωνούσε με κλωτσιές και κραυγές με τους δικούς της. Κι εκείνοι, από αγάπη, την άφηναν να κάνει ότι θέλει, αντιμετωπίζοντάς την «σαν αβγό»  που από στιγμή σε στιγμή θα σπάσει. Εκεί έρχεται η Αννυ, η Δασκάλα -για να μάθει και στην Έλεν και στην οικογένειά της ότι «η αγάπη είναι το πρώτο σκαλί, αλλά μόνη της δεν φτάνει. Γιατί γίνεται οίκτος και συμπόνια, και δεν βοηθάει…» . Φύγαμε με δάκρυα στα μάτια, και το συζητούσαμε για πολλή ώρα μετά. Και ακόμα. Και νομίζω πως κάτι μας άφησε, τροφή για σκέψεις.

Την Παρασκευή ήταν να πάμε να δούμε θεατρική παράσταση στο Μορφωτικό Κέντρο της Πρεσβείας της Αιγύπτου στην Αθήνα, με την abthha – όμως εγώ δεν τα κατάφερα, ας όψεται η προπόνηση του Άκη που κράτησε περισσότερο από όσο περίμενα. Έμαθα ότι όσοι πήγαν πέρασαν πολύ καλά, όμως -και ελπίζω να τα καταφέρω την επόμενη φορά. Αλλά οι Παρασκευές μας είναι δύσκολες μέρες…

Το Σάββατο όμως, δεν είχα κανένα πρόβλημα. Και με τη Ρούλα σκεφτήκαμε ότι μας χρειαζόταν γέλιο. Είδαμε το «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης«, και πραγματικά γελάσαμε πολύ. Δεν είναι από τα έργα που σε κάνουν να σκεφτείς, δεν σου «αφήνει» πολλά πράγματα -αλλά στ’ αλήθεια δεν χρειάζεται πάντα αυτό. Είχε πολύ καλές ατάκες, αναγνωρίσιμους χαρακτήρες, και η Σοφία Φιλιππίδου είναι από τις ηθοποιούς που συμπαθώ -άσε που ταυτίστηκα με τον –Εσθονό, όχι Ρώσο- μπάτλερ που  είναι παντού και ξέρει σχεδόν τα πάντα -εξαιρετική η ερμηνεία του Δαδακαρίδη, νομίζω ξεχωρίζει. Διασκεδάσαμε, πραγματικά. Και μετά κάτσαμε στου Zonar’sdsc012531για ένα καφέ και γλυκό -και πολύ πολύ κουβέντα. Πετύχαμε και την «ώρα της γης» -έσβησαν μερικά από τα εσωτερικά φώτα στο καφέ, κανένα από τα φώτα του δρόμου… Και είπαμε να τελειώσουμε τημέρα μας με τσίπουρα και μεζέδες -σε ένα μικρό ταβερνάκι στον Κεραμεικό, εξαιρετικό, το σημείωσα να ξαναπάμε!

dsc01269Εκείνο όμως που σημειώσαμε όλοι μας, να ΜΗΝ ξαναπάμε, είναι το «Περιβόλι τ’ Ουρανού«. Ευτυχώς που ήμασταν ωραία παρέα, και περάσαμε καλά και καταφέραμε να διασκεδάσουμε, όπως θα δείτε στον Island, στην Coco, στη mamma, στο Ρουλιώ και -κυρίως- στη Meniek. Και δεν έχουμε παράπονα από το πρόγραμμα -ήταν καλό, και κάναμε κέφι και χορέψαμε και τραγουδήσαμε. Αλλά είναι άδικο να σβήνουν τις καλές εντυπώσεις της μουσικής ψυχαγωγίας με ακριβοπληρωμένο και μέτριο -έως κακό- φαγητό, και τίποτε άλλο εξαιρετικό που να δικαιολογεί τις τιμές τους.

Όσο για μας, περάσαμε όμορφα είπαμε -Ρουλιώ, ελπίζω κι εσύ. Κι ευχαριστούμε.

υγ1 . Το ξέρω ότι πέρασαν πολλές μέρες για να ανεβάσω το κείμενο, μα ήμουν «πνιγμένη» -είναι μερικές μέρες που δεν μπορείς να πάρεις ανάσα, άσε που είναι πια και έξω Άνοιξη…  😉

υγ2. Είμαι καλά, σας βεβαιώνω -ίσως καλύτερα από πολλές άλλες περιόδους στη ζωή μου. Αλλά δεν έχω χρόνο πολύ, γι’ αυτό χάθηκα από κείμενα και σχόλια -κι ας με κάρφωσε η Coco ότι «τρυγυρνάω» στα φεισμπούκια. Εκεί όμως είναι πιο απλά τα πράγματα, δεν θέλει χρόνο πολύ -κάνεις μερικές χαζομάρες, βλέπεις από τα σχόλια ότι οι φίλοι είναι καλά, και δεν χρειάζεται ούτε καν να σκεφτείς -«κάψιμο», σας λέω! :p

* υγ3. Ο τίτλος είναι κλεμμένος από -ως συνήθως- τον AfMarx. Είναι η φράση που αναφώνησε όταν του περιέγραψα πού πήγαμε και πώς περάσαμε με το Ρουλιώ, τς! (ζηλιάρη!!! :p)

Το τραγούδι, τώρα: Δεν έχει σχέση με τα παραπάνω, αλλά το ήθελα εδώ. Είναι του Σταμάτη Μεσημέρη, που έφυγε νωρίς -κι αυτός… Και είναι πολύ πικρό να πρέπει να αποχαιρετάς ανθρώπους που γνώρισες κι αγάπησες -και μέσα από τη δουλειά τους σου άφησαν σημάδια. Το τραγούδι είναι από το δίσκο «Καύτρα«, που κυκλοφόρησε το 2008 με το συγκρότημα Αλχιμηστές. Και είναι ένα από αυτά που αγάπησα με το πρώτο άκουσμα -και πώς αλλιώς, αφού…

Όταν φυσάει αγάπη δε φτουράνε κατά λάθος λάθη
για μοίραζε το τόπι μη παραφερθώ·
όταν φυσάει αγάπη βάλε τον εγωισμό στην άκρη
τραβήξου απ’ τη σκανδάλη σε περιφρονώ…

κι όταν φυσάει Αγάπη, δε μπορεί -οι άνθρωποι δεν χάνονται…

Καλημέρα 🙂

Advertisements

50 thoughts on “…δώσε και μένα (κουλτούρα) μπάρμπα!*

  1. ααααα γυρίσε το Νατασσάκι
    με εγκυκλοπαιδικό ποστάκι
    είχε λέει πολλές δουλειές
    αλλά εμείς κατέχουμε από πονηριές
    κι όταν πάει να κάτσει
    ξυπνά μέσα της ο παπαράτσι
    και γεμίζειλινκ και βίντεο
    για μένα τον ανίδεο
    μα που να ξέρω έγω το μουσκαρδίνι
    που’ναι μικρό σαν μωρουλίνι
    για αυτό κακία δεν κρατάμε
    και το Νατασσάκι αγαπάμε!!
    😆 😆

    ουφφφφ!!! αυτά φιλενάδα! Είδα το ποστακι και τώρα που έχω μια ευκαιρία λέω να πάω για νανάκι!! Ζντουυυυπ! Φιλάκια!

  2. Οι κούπες είναι ΕΤΟΙΜΕΣ σε λέω!
    😀

    υγ. όπως λέει κι ο Τρομερός (με κάθε ευκαιρία) «είμαι τεσσάρων», το «ετών» εννοείται :-).

  3. «Δώσε και μένα (κουλτούρα) Βάνα Μπάρμπα», εννοούσα εγώ…
    Αφού μου είχες πει ότι θα πάτε στη Βάνα.
    Και μετά στη Ντενίση…
    Και στο τέλος στη Νατάσα Θεοδωρίδου, στο Μέγαρο.
    Αυτός είναι πολιτισμός, με το ΛΙ κεφαλαίο…
    :p

    1. AfMarx μας, όταν θα μπορείς να μας ακολουθήσεις στο «πρόγραμμα» θα το διαμορφώσουμε κατάλληλα, να δεις και τη Βάνα, και τη Μιμή (αν δεν έχει πάλι κανένα βραβείο να παραλάβει) και τη Νατάσα στο Μέγαρο -κυρίως αυτό ! :ppp

  4. Όταν σε πιάσει ο Απρίλης….! Κάτι ανάλογο έχω πάθει κι εγώ. Του «δώσατε και κατάλαβε» όμως 🙂
    Πάντα τέτοια και καλύτερα ακόμα!!
    Φιλιά

  5. Έτσι που το διάβαζα ζούδι μου, ήταν σαν πενθήμερη εκδρομή μιας τρίτης λυκείου, σχολείου δεύτερης ευκαιρίας 🙂
    Οπότε δώσε κι εμένα δρόμους μπάρμπα…και δε θαποφοιτήσω ποτές σε λέω
    Να σαι καλά αρχηγέ της εκδρομής…και θα ναι βάσανο ο φίλος που θα ζητάει εκδρομή!

    1. Ρουλιώ, αποφάσιζε εσύ να έρχεσαι και θα τις φτιάχνουμε τις εκδρομές
      (άκου «σχολείου δεύτερης ευκαιρίας», τς! Πρώτης, πρώτης και καλύτερης ΣΕ λέω!!!)
      😉

      Φιλιά κι ευχαριστούμε για την παρέα 🙂

  6. απαπαπά
    μιλάμε για πλήρες, εμπεριστατωμένο, λεπτομερές, διασταυρωμένο, έγκυρο, υπομνηματισμένο, σχολαστικό, ανατριχιαστικό ποστ!!!

    θα πω στην αδελφή μου ότι την ανέφερες Φουφού για να μάθει, διότι είναι ίδια η γάτα της (που κοιμάται μαζί μου και με ξυπνάει στις 5.30!)

    «άσε που είναι πια και έξω Άνοιξη»: γι΄ αυτό βαριέμαι να γράψω ποστ;

    φιλιά!

    1. Χαχαχα! Και που να δεις κι αυτά που «έκοψα», άλλα τόσα ήταν Coco μας!
      😉

      Την αδερφούλα σου πολύ την αγάπησα σου λέω -αλλά δεν ήξερα πώς αλλιώς να την γράψω, πρέπει να της βρούμε nickname. Αλλά και η γάτα της μια χαρά είναι, ουφ!
      😆

      Φιλιά πολλά και στις 2 σας 🙂

  7. Εκπληκτικό !
    Να πω ότι ζήλεψα, ψέμματα θα πω, κάτι πιο έντονο ένιωσα …

    Την Καλημέρα μου και πάντα τέτοια.

  8. Ωστε στα φεισ μπούκια τριγυρνας
    κι αργεις να μας κεράσεις…
    και με.. σεντόνια ‘ερχεσαι
    να μας …κατσαριδιάσεις….

    πάντα όμορφα να περνας και να πηγαίνεις παντου..
    φιλια καρυστινά

  9. καλέ αυτό δεν είναι ποστ.

    οδηγός πόλης είναι.

    3-4 αθηνόραμα μαζί.

    Το «…δώσε και μένα (κουλτούρα) μπάρμπα!» του πάει γάντι.

    Πάντα τέτοια.

    1. Καναλιώτη, ο AfMarx είναι άπαιχτος σε πολλά, μεταξύ αυτών να βάζει και τίτλους…!
      Τον έχω κλέψει πολλές φορές 2 χρόνια τώρα -αλλά τι να του κάνω, γι’ αυτό είναι οι φίλοι 🙂

      Και σε σας! 😉

      Τα φιλιά μου, καλό Σαββατοκύριακο.

  10. αυτός ο βεζούβιος…εδώ μου έκατσε!!! με την πρώτη ευκαιρία και σε διάλειμμα της δίαιτας, θα τον εξερευνήσω!!!
    καλό σ-κ!!!μεγάλε ξεναγέ!!

  11. Ευτυχώς που ήσουν μετρημένη στα λόγια σου, μιλάμε για πολυυυ κυρία και σε ευχαριστώ γι αυτό. Δεν είπες κουβέντα για την αμαρτωλή μηλόπιτα της βραδιάς ποίησης, καθ ότι δεν συμμετείχα – πλην πρεσβειας – σε όλο αυτό το χαοτικό βδομαδιάτικο γυριστηρι..Ε, είμαστε και εργαζόμενες κυρίες, εντάξει ; Οσο για τους ζηλιάρηδες, τί να πω, η ζηλια θα τους μείνει και το κόμμα.. Αυτά τα ολίγα…Πάντως πρέπει να φταιει λίγο η ανοιξη που εισαι ανατσουτσουρωμένη. Δεν μπορεί…..
    Τωρα, από καλλιέργεια του πνεύματος, τί να πω! Δεν εχουμε πολλή από δαυτη, αλλά το παλεύουμε ολοι μαζί..Ναι, ΝατασσΑκιον το πονηρόν ;

  12. Ένας ζωντανός οδηγός «καλής ζωής» στην Πόλη. Τουλάχιστον να χαίρεται κανείς ό,τι η πόλη διαθέτει.
    Σήμερα θα σου ευχηθώ να τους ξεσηκώσεις όλους για την Φύση να περάσετε
    μιαν υπέροχη Ανοιξιάτικη Πασχαλιά.
    http://ligery.pblogs.gr
    http://lygeri.pblogs.gr

  13. Νατασσάκι μου αυτή κι αν ήταν πολιτιστική εβδομάδα. Μπράβο.. Σε ζηλεύω για πολλά από αυτά πιο πολυ για την βραδιά της ποίησης… Ανάρτησα κι εγω ένα ποστάκι -επιτέλους- για τον Υγρό Χρόνο της Ελένης μας.. Φιλιά πολλά, καλή Μ. Εβδομάδα 🙂

  14. Σε χαίρομαι που προλαβαίνεις τόσα πράγματα και σίγουρα θα ήθελα να δω την παράσταση «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης». Λατρεύω τον Άκη Δήμου άλλωστε. Πάντα τέτοια θα ευχηθώ λοιπόν!

    Καλησπέρα. Τα φιλιά μου έχεις!

  15. Καλή Ανάσταση στην γκουφοπαρέα. Και μην αργείται άλλη φορά τόσο πολύ τα πόστ σας 😛

  16. να μαι κι εγώ πάλι και σύντομα κι εγώ ζήλεψα και είμαι παλιοκουλτουριαρα αθηναία και περιμένω προσκληση νατασσακι νταξειειειειειειειει! γιατί ζουλεψα πολύ φιλούδια στα μαγουλάκια!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.