Της Πέμπτης…

Μέσα στη βουή του δρόμου
ήταν να ‘βρω τ’ όνειρό μου,
να το βρώ και να το χάσω
κι ούτε πιά που θα το φτάσω.

Μιά στιγμή πέρασε μπρός μου
κι ήταν η χαρά του κόσμου,
η χαρά που μας ματώνει
σαν οι πιο μεγάλοι πόνοι.

Πέρασε όπως περνούνε
όσα δέ θα ξαναρθούνε –
πουλιά πού ‘χουν φτερουγίσει
σύννεφα μέσα στη δύση.

Κι άφησε στο πέρασμά του
– πέρασμα ζωής, θανάτου –
στην καρδιά μου σα σφραγίδα
ώ… την πεθαμένη ελπίδα.

Μιάν ελπίδα πεθαμένη
που μας ζεί και μας πεθαίνει
κι όλο μας τραβάει δώ κάτου
ώςτην πόρτα του θανάτου.

Όνειρο γλυκό και ξένο
και παντοτινά χαμένο,
σε κρατώ στο νού μου ακόμα
σαν τριαντάφυλλο στο στόμα.

Όταν πέρασες με πήρες
κι όλες μου άνοιξες τις θύρες
με το μαγικό κλειδί σου
του χαμένου παραδείσου.

Οι Domenica είναι ένα συγκρότημα που εμφανήστηκε για πρώτη φορά το 1999, με το δίσκο «Τα άχρηστα ρολόγια«. Ακούστηκε αρκετά τότε, μέχρι την άνοιξη του 2002, που κυκλοφόρησαν το επόμενο. Είχε τίτλο «Μέσα στη βουή του δρόμου». Τη μουσική έχει γράψει ο Δημήτρης Κανελλόπουλος και στους στίχους των τραγουδιών είχε για μένα έκπληξη: μελοποιημένα ποιήματα, και μάλιστα ποιητών όπως ο Ναπολέων Λαπαθιώτης και ο Μήτσος Παπανικολάου. Προσπάθησα να θυμηθώ που το ήξερα (δεν είχαμε τότε google στα ελληνικά, νομίζω -αλλά έτσι κι αλλιώς, εγώ στο σπίτι είχα μια άθλια dial-up σύνδεση -δεν θα βοηθούσε…), εγκυκλοπαίδεια ακόμα δεν είχαμε, ήμουν σίγουρη ότι το είχα διαβάσει όμως, χωρίς να έχω βιβλίο του. Και άρχισα να ψάχνω τις ανθολογίες ποιημάτων που είχα, μέχρι που έφτασα στον 7ο τόμο της Ποιητικής Ανθολογίας του Λίνου Πολίτη. Εκεί, ανάμεσα στον Καβάφη, το Σικελιανό, το Βάρναλη, τον Καρυωτάκη και άλλους της γενιάς του ’30-’40, στο τέλος του βιβλίου ήταν 3 ποιήματα του Μήτσου Παπανικολάου · και αυτό που έψαχνα. Ο ποιητής δεν είναι από τους πιο γνωστούς, αν και μερικά από τα ποιήματά του είναι όμορφα, και η σύντομη ζωή του έχει ενδιαφέρον. Αλλά αυτά τα έμαθα πολύ αργότερα, σκαλίζοντας -βεβαίως- το γούγλη μου. Τότε είχα μείνει στα τραγούδια. Και τώρα το θυμήθικα, γιατί ξαφνικά μετά από πολύ καιρό το ακούσαμε στο ραδιόφωνο και ο Άκης είπε: Μαμά, το θυμάσαι αυτό, που ήμουνα μικρούλης και το τραγουδούσα; Πραγματικά, ήταν από τα πρώτα τραγούδια που έμαθε -τον έχουμε σε βιντεάκι να το τραγουδάει κάνοντας ότι παίζει κιθάρα μαζί με το θείο του!

Για τον αστερΆκη μου, λοιπόν, το τραγούδι της Πέμπτης.

Καλημέρα🙂

34 thoughts on “Της Πέμπτης…

  1. Α καλά.. Παλιά ήμουν ερωτευμένη με τον Δημήτρη Κανελλόπουλο χοοχοχ :)))))

    Τι μου θύμισες🙂
    Πολύ όμορφο τραγούδι, μου θυμίζει πολλά !!!!!
    ΦΙΛΑΚΙΑααααααααα!!!

  2. πωπωωω! καλημέρες στις νοσταλγίες σου και στο μωρούλι σου!!!!
    ακόμη μου αρέσει πολύ!ούτε που φανταζόμουν πως ήταν ποίημα!ρίχνω και μια ματιά στην ζωή του!
    φιλιαααααά!!!

    1. anepidoti, είπαμε -δεν είπαμε; Κανείς δεν μπορεί να τα ξέρει όλα! Κι εγώ κατά τύχη το είχα διαβάσει, μη νομίζεις….
      (είμαι βιβλιοσκουλίκι, είναι γνωστό αυτό -και τυχερή να έχω μια εξαιρετική, ακόμα, μνήμη🙂 )

      Φιλιά πολλά 🙂

  3. Την καλησπέρα μου,

    …και εκεί που διάβαζα το ποστ σου μου έφερες στο μυαλό έναν από τους πιο αγαπημένους μου ποιητές (Λαπαθιώτη)…

    Θενκ κιου🙂

    1. Κιτσομήτσε μας, είπα να την κάνω «μουσική εβδομάδα», και ήταν ευκαιρία να το γράψω μια και το αγαπάει το παιδί μου🙂

      Φιλιά!

    1. Δημητρούλα μου,
      σε όλα, μα όλα τα τραγούδια ψάχνω τους στιχουργούς και τους συνθέτες, πάντα
      τους θεωρώ το ίδιο σημαντικούς, και δεν αντέχω αυτό το :το τραγούδι του Νταλάρα πι-χι, όταν το τραγούδι το έχουν γραψει ο Θεοδωράκης κι ο Ελύτης ας πούμε! 🙂

      και σε σας, και στους 2 σας πολλά φιλιά
      (και έχω κάτι να σου δώσω, χο χο χο!)😉

  4. ποιήτρια νατάσα…
    καλημέρα νατασάκι αγαπημένο
    εύχομαι το φως του πρωινού να σου ζεσταίνει την καρδιά, να κάνει τον άκη να χομογελάει, και το σύντροφό σου να καταλαβαίνει πόσο τυχερός είναι που σε έχει κοντά του!
    όσο για μένα, θα βάλω τον σπιούνο το γκούγκλη να σε βρει, και να σου δώσει ένα φιλί, από μένα!

    1. ποιήτρια, εγώ, καλή μου abttha;
      Θαυμάζω απίστευτα τους ανθρώπους που μπορούν και γράφουν ποιήματα, και παρά την Κρητική καταγωγή μου και την παράδοση της οικογένειας στις μαντινάδες, δεν έχω γράψει ποτέ ούτε ένα στίχο…🙂

      Ευχαριστώ πολύ πολύ για την ευχή -θα την μεταβιβάσω, μέρα που είναι- και ναι, ο γκούκλης με βρήκε!😉
      (κι εγώ θα σε βρω μόνη μου, την Κυριακή🙂 )

  5. Καλημλιέρη παιδί μου
    πήρα καινούριο καναπέ, αναπαυτικό, δερμάτινο

    Έλα, ξάπλωσε και πες μου τα παιδικά σου τραύματα! :p
    (μισό, να πάρω μπλοκάκι)😀

  6. Χωρίς βιβλιοσκουλήκια να σκάβουν και να τροφοδοτούν… αφιερώματα δε γίνονται!!!
    Αφιερωμα του Αραβανή στο ποιείν 8.1.2010 για τα μελοποιημένα του Λαπαθιώτη…νατασσάκι γουορντ πρεςςςςςςςςςςς λέμεεεεεεεεε🙂
    Γεια σου ρε ζούδι…κάντο λινκ ναι;)

  7. αστέρω, φίλα μου το αστεράκι σου
    γλυκά
    ζεστά
    σοφά
    πονεσιάρικα
    χαρούμενα
    (αυτά σε περιγράφουν, γι’ αυτό μιλώ έτσι)
    καλή χρονιά αστέρω μου
    καλή και πολλή δύναμη και σε σένα και σε μας!

Τα σχόλια είναι κλειστά.