Καφεδάκι;

Σκηνή πρώτη, παραλλαγή 1η, πρόσωπα 2:

Καλημέρα! Τι ώρα μπορείς να βρεθούμε, τελικά;
– Από τις 10, κατάφερα να ξεμπερδέψω νωρίτερα!
Ωραία, πού;
– Στο κέντρο. Σε ένα από τα καφέ που είναι στα βιβλιοπωλεία, τι λες;
Τέλεια. Ξεμπερδεύω κι εγώ, κι έρχομαι.

Μέσα στο μετρό προς το κέντρο, λαμβάνω sms: «Έφτασα κιόλας, αλλά μην αγχώνεσαι -διαβάζω. Σε περιμένω, σμουτςςς!» . Βιαστική απάντηση, πριν χαθεί το σήμα : «Μου παραγγέλνεις ένα καπουτσίνο, σε 5′ είμαι εκεί».

Λιακάδα ανοιξιάτικη στην καρδιά του χειμώνα. Καπουτσίνο σερβιρισμένο σε όμορφο φλυτζάνι, με σχέδιο στην κρέμα, και κανέλα -πάντα.  Κι επειδή η κουβέντα τραβάει ώρα (ώρες…) ΚΑΙ γλυκό: Ζεστή τάρτα σοκολάτας με παγωτό.

Κλικ!

Σκηνή πρώτη, παραλλαγή 2η, πρόσωπα 3+:

Γνωστό βιβλιοπωλείο στο κέντρο, με καφέ στον όροφο.
Τέλειωσε η παρουσίαση του βιβλίου, που είσαστε;
– Πάνω, στο καφέ, τώρα ήρθαμε..!
Ανεβαίνουμε.

Εσπρέσο –λίγος ο χρόνος. Αναψυκτικό για το μικρό, συστάσεις. Χαλαρή κουβέντα για τις δουλειές, αστεία περιστατικά, χαμόγελα και γέλια…

Κλικ!

Σκηνή πρώτη, παραλλαγή 3η, πρόσωπα 4+:
Πάλι θα ανέβει η στοίβα με τα αδιάβαστα! Πότε θα σταματήσω να αγοράζω βιβλία;
– Πάμε να πιούμε ένα καφέ, να γνωρίσετε και την Ελένη…

Τρίτο γνωστό βιβλιοπωλείο – πολυχώρος, στο κέντρο. Στο ισόγειο πολύς κόσμος, πίνει καφέ ή τρώει κάτι πρόχειρο. Στη σοφίτα του, όμως, μικρή αλλά εκλεκτή παρέα. Μυρωδιά καφέ φίλτρου να γεμίζει το δωμάτιο, βουτήματα και κουλουράκια παντού στο μεγάλο τραπέζι. Υπέροχες παλιές εικόνες στους τοίχους. Κουβέντα-κουβέντες, για όλα: τα βιβλία, την πολιτική, την παιδεία, τον έρωτα… Καινούριες γνωριμίες, που θα «δέσουν» πάνω από ένα (ή και περισσότερα) φλυτζάνια καφέ.

Κλικ!

Σκηνή δεύτερη, πρόσωπα 2:

Τηλέφωνο. Ο χαρακτηριστικός ήχος-τραγούδι, σημάδι ότι είναι αγαπημένος φίλος.

Καλώς τον, πού βρίσκεσαι;
-Στην είσοδο του κτηρίου, μόλις βγήκα -εσύ;
Λίγο πιο πάνω έχω παρκάρει, δεν είχε χώρο να σταματήσω! Έρχομαι, σε πέντε λεπτά θα είμαι εκεί.

Γνωστό καφε-ζαχαροπλαστείο, άρτι αφιχθέν από το βορρά, στο κέντρο της πόλης. Καφές ελληνικός, στη χόβολη -πάντα σκέτος, να νιώθεις τη γεύση του στη γλώσσα. Στο δίσκο το μπακιρένιο μπρίκι, το λουκούμι στο πιατάκι του καφέ, μια κουταλιά γλυκό «του κουταλιού» πιο κει. Κουβέντα γλυκιά, που είναι συνέχεια από προηγούμενες κι αρχή από επόμενες. Συνοδεία: η μουρμούρα της γεμάτης αίθουσας, σκόρπιες λέξεις από τα διπλανά τραπέζια, ένας ρυθμικός ήχος από κάποιο κομπολόι. (όχι, γλυκό ΔΕΝ φάγαμε -δίαιτα, γμτ!)

Κλικ!

Πικρός Καφές, Δημήτρης Μητροπάνος (Λ. Τεάζης/Στ. Κουγιουμτζής, Τα νυχτέρια μας 1985)

Σκηνή τρίτη, πρόσωπα 3:

– Έρχομαι Αθήνα για λίγο, περαστική, θα σας δω;
Να κανονίσουμε καφέ..

Ραντεβού στο Σύνταγμα, με τα πόδια προς τα κάτω. Πλάκα, «γνωστό» καφέ, από την πόρτα σε παίρνει η μυρωδιά… Βαθειές ανάσες, άραγμα στις καρέκλες και τον καναπέ, διπλά εσπρέσο/καπουτσίνο, νες καφέ (σε καλύτερο φλυτζάνι!).  Κουβέντα, νέα και παλιά, χαλαρά, ώρα (ώρες)

Κλικ!

Τρεις καφέδες, Σωκράτης Μάλαμας (Θοδωρής Γκόνης/Νίκος Ξυδάκης, 1999)

Σκηνή τέταρτη, πρόσωπα 2+2 :

– Θα έρθουμε με το μετρό, ο μικρός λατρεύει τις βόλτες.
Ωραία, θα σας περιμένουμε απ’ έξω, στο τέρμα.

Φίλη, με το τρομερό πιτσιρίκι, αδυναμία του Άκη. Πού μπορούν να πιουν καφέ δυο μαμάδες με δυο μικρά παιδάκια; Σε παιδότοπο.

Από τους «τσεκαρισμένους» μου, καθαρός, χωρίς καπνιστές, με ευγενικές κοπέλες, ασφαλής. Τα πιτσιρίκια τρέχοντας στο παιχνίδι -εμείς στο τραπέζι.

Τι θα πιεις;
– Καφέ, έχω πολύ καιρό να πιω καφέ! Και θέλω να το κάνω σήμερα.

Κουβέντες ήρεμες, απλές. Για τις ζωές μας, για τα παιδιά μας, για κοινά ενδιαφέροντα. Μουσική παιδική, αλλά χωρίς να ενοχλεί.  Χαρούμενες φωνές παιδιών που το καταδιασκεδάζουν. Τα δικά μας έρχονται που και που κοντά μας: για νερό, για αγκαλιά, για να ξεκουραστούν παίζοντας ήρεμα με τα αυτοκινητάκια… και γυρίζουν στο παιχνίδι τους αγκαλιασμένα. Εικόνες που θα δούμε ξανά και ξανά, κι όχι μόνο σε παιδότοπους.

Κλικ!

Σκηνή πέμπτη, πρόσωπα 2+:

Καλοκαίρι, Αύγουστος. Διακοπές.  Ώρα.. περίπου 11, πρωί.

– Θα φτιάξεις καφέ;
Πάμε καλύτερα στο θείο να πιούμε, να δούμε και κόσμο…

Παραδοσιακό καφενείο στο χωριό, στην Κρήτη. Κλασσικά: Ελληνικός σκέτος, φραπέ γλυκός με γάλα. Από τον καφετζή θείο που θυμάται τι καφέ πίνεις, ακόμα κι αν έχεις χρόνια να έρθεις..! Τριγύρω παιδιά που παίζουν, φίλοι που συζητάνε, θείοι και θείες να χαιρετάνε και να επιμένουν να κεράσουν, εφημερίδες, σχόλια –κυρίως πολιτικά και αθλητικά– και βέβαια, τάβλι. Με χτύπημα στα πούλια, αλλιώς δεν έχει αξία. Άλλωστε, το χωριό διοργανώνει τουρνουά στο άθλημα, χρόνια τώρα…

Κλικ!

Ο Καφενές, Χαΐνηδες (Δημήτρης Αποστολάκης, Ο Ξυπόλητος Πρίγκιπας 2000)

Σκηνή έκτη, πρόσωπα πολλά:

Καλοκαίρι, Αύγουστος. Διακοπές. Ώρα… απομεσήμερο.

– Φέρνω καρέκλες, ποια φτιάχνει καφέ σήμερα;
– Εγώ, μετράω κεφάλια.
Έρχομαι κι εγώ, μια στιγμή να φέρω το βιβλίο μου.

Πάγκος από ξύλο, στερεωμένος πάνω σε τσιμεντόλιθους. Απέναντι καρέκλες. Στα χέρια πλεχτά ή κεντήματα, ή τα υλικά για το βραδινό –μπορεί και το αυριανό μεσημεριανό– φαγητό, αν θέλουν καθάρισμα : Πατάτες, όσπρια, λαχανικά και χορταρικά. Από πάνω η μουρνιά δίνει τον ίσκιο και τη δροσιά που χρειάζεται. Τα τζιτζίκια φροντίζουν για τη μουσική της συντροφιάς. Μαζί με τις φωνές των πιτσιρικιών, που ξεκινάνε το απογευματινό παιχνίδι. Κάθε μέρα, λίγοι ή πολλοί, χειμώνα καλοκαίρι -ο απογευματινός καφές στη μουρνιά είναι κανόνας, πολλά χρόνια στη γειτονιά.

Κλικ!

Σκηνή έβδομη, πρόσωπα επτά (συνήθως):

morning-newsΚυριακή πρωί -περίπου, κατά τις έντεκα….

– Είμαστε στο ψιλικατζίδικο, θέλετε τίποτα;
Πες στον κύριο Χρήστο να σου δώσει τις εφημερίδες μου.
– Ετοιμάστε καφέ, ερχόμαστε.

Σύντεκνος, μετά συζύγου και τέκνων. Φίλοι χρόνια (μια ζωή, πια..) και γείτονες τώρα, τις Κυριακές τα πρωινά είναι παράδοση να πίνουμε μαζί καφέ.

Θα καπνίσετε; Στη βεράντα!
– Μα, κάνει κρύο, σχεδόν χιονίζει!
Άντε, πάρτε τα σκαμπό και βάλτε το σταχτοδοχείο στον απορροφητήρα. Αλλά θα φύγετε γρήγορα, θέλω να τελειώσω το μαγείρεμα.

Καφέδες νες, φραπέ, καπουτσίνο, εσπρέσο, σοκολάτα… Κουλουράκια, χυμοί, κολατσιό για τα παιδιά. Τα νέα της βδομάδας, εφημερίδες -αθλητικές οι άντρες, πολιτικές και ένθετα οι γυναίκες- σε χαλαρό ξεφύλλισμα ανάμεσα στις γουλιές και τις κουβέντες. Μουσική από το ραδιόφωνο ή τα αγαπημένα CD. Το φαγητό γίνεται στο φούρνο. Τα παιδιά μέσα παίζουν, ζωγραφίζουν, τσιρίζουν που και που… Και -πολύ συχνά- αναμνήσεις: «Θυμάσαι τότε που πηγαίναμε για καφέ… «

Κυριακάτικα πρωινά, στο σπίτι μας.

Κλικ!

Σκηνή όγδοη, πρόσωπα 3:

Πού λες να βρεθούμε;
– Ξέρω μια τσαγιερία κοντά στο σταθμό του Θησείου, όμορφη. Νομίζω βολεύει όλους μας.
Ωραία, θα τα πούμε εκεί.

Παλιά, όμορφα κτήρια. Κρύο έξω -σε παίρνει η ζέστη μόλις ανοίγεις την πόρτα. «Αα, μας πρόλαβες!». Περιβάλλον ζεστό, ξύλο παντού, μουσική που ηρεμεί και βοηθάει τη συζήτηση. Αλλά, αυτό που κυριαρχεί στο χώρο είναι η μυρωδιές. Τρεις διαφορετικές τσαγιέρες στο τραπέζι (κι άλλες, μετά), με αρώματα. Κανέλα, βανίλια, μπαχαρικά, λουλούδια, φρούτα -μαζί με τη χαρακτηριστική μυρωδιά του ροφήματος, που σε κάνει να νιώθεις πιο ζεστά…

– Κοίτα, στο διπλανό τραπέζι έχει γλυκό..!
Ε, να πάρουμε κι εμείς! Κάτι με φρούτα βλέπω…
– Και τσάι για το σπίτι.

Κλικ!

Τσάι γιασεμιού, Αρλέτα

Σκηνή ένατη, πρόσωπα 1+1 :

Πρωί. Δεύτερος (καμιά φορά και τρίτος) καφές. Πρώτη γουλιά, τηλέφωνο.

Καλημέρα, πώς είστε σήμερα;
– Μια χαρά, εσείς;

Αγαπημένη από καιρό συνήθεια. Τα νέα της χθεσινής μέρας, τα ζόρια της δουλειάς, τα νέα των κοινών γνωστών, τα σχόλια για την κατάσταση στον κόσμο… Αν δεν τα μοιραστείς με αγαπημένο φίλο, τότε με ποιόν; Έστω κι από το τηλέφωνο, έστω κι από μακρυά…

– Καλό κουράγιο για τη συνέχεια.
Να προσέχεις. Φιλιά πολλά.
– Κι εσύ. Καλημέρα. Φιλιά.

Κλικ!

Σκηνή δέκατη, πρόσωπα 1+1 :

Τελευταίος καφές της μέρας -στο μεγάλο φλυτζάνι, να κρατήσει. Ώρα δέκα, δέκα και κάτι.. Απέναντι, φωτεινή οθόνη -καμιά φορά πίσω της ο φούρνος, να βλέπεις και το φαγητό για αύριο.  Ο ήχος της επικοινωνίας, γνωστός:

– Καλησπέρα.
Καλώς τον 🙂
– Τι χαμπάρια;

Τι κάναμε όλη μέρα, τι είπαμε -τι δεν είπαμε, τα παιδιά που κοιμούνται, τα κείμενα που διαβάσαμε/θα διαβάσουμε, τα κείμενα που θα γράψουμε, η δουλειά που μας περιμένει αύριο… Μέσα σε δυο ώρες, να χαλαρώσουμε, να κλείσει η μέρα καλά. Και να προλάβουμε –εγώ συνήθως– να πούμε όσα θέλουμε (με είπε κανείς φλύαρη; Σε άκουσα! :p)

-Πήγε δώδεκα, το συνεχίζουμε αύριο.
– Ναι, ώρα για ύπνο (zzzz)
– Καληνύχτα
Και όνειρα γλυκά 🙂

Κλικ!

Καφές με γάλα, Μαρία Δημητριάδη (

Δέκα συν δύο από τις άπειρες σκηνές που θα μπορούσα να «φωτογραφίσω», δίπλα σε ένα φλυτζάνι. Κυρίως καφέ, σε όλες του σχεδόν τις μορφές, αλλά καμιά φορά και τσάι, και σοκολάτα. Με παρέα, με κουβέντα, με νέα, με αναμνήσεις. Καφές -δεν έχω πιο αγαπημένη συνήθεια. Και ψάχνοντας χθες για τις φωτογραφίες, έπεσα πάνω σ’ αυτό:

Οσοι πίνουν καφέ διατρέχουν μικρότερο κίνδυνο να εμφανίσουν άνοια ως μεσήλικες και τη νόσο του Αλτζχάιμερ σε μεγαλύτερη ηλικία σε σχέση με εκείνους που πίνουν σπανίως ή καθόλου καφέ.

Δεν έχω διαβάσει καλύτερο νέο τελευταία -αν καταφέρουν να το αποδείξουν, κιόλας, θα είμαι πιο ήσυχη. Έτσι κι αλλιώς, θα συνεχίσω να πίνω καφέδες, με την ίδια συχνότητα -το ήξερα ότι κάνει καλό, τελικά!

Λοιπόν, εσείς πώς πίνετε καφέ (ή τσάι, ή σοκολάτα, τέλος πάντων) ; Τι κερνάτε, όταν έχετε παρέα; Περιγράψτε, λέει το παιχνίδι. Και ζωγραφίστε, τραγουδήστε, φωτογραφίστε, ότι θέλετε, λέω εγώ 😉

Πασ(χ)παλίτσα
Marian
ΑfMarx (δεν θα γλύτωνες για πολύ)
Αστεράκι
Γατί
Φιλενάδα (ε, μπιρίμπα για καφέδες και να μην…)
Ρουλιώ
(ξ)αδερφέ (να μη δίνεις παραγγελιές, άλλη φορά! :p)

κι όποιος άλλος θέλει.

Και βέβαια, είναι αφιερωμένο σε κείνους που το ζήτησαν : τη Θαλασσινή και το Σωτήρη. Και μια και με προσκάλεσαν, και είναι κι οι 2 αγαπημένοι μου, να τους κεράσω: για το θαλασσινό μου μικρούλι, μια κούπα σοκολάτα με μπισκοτάκια -και μπόλικα πατουσοχάδια, από δίπλα 🙂 . Για το Σωτήρη μου, ζεστό καπουτσίνο –με κανέλα– σε μια κούπα ειδικά φτιαγμένη ;).  Και για τους 2 -και για όλους, σπιτική μηλόπιτα -πάει τέλεια με τον καφέ.cebcceb7cebbcebfcf80ceb9cf84ceb1

Καλημέρα 🙂