«Στὸ γιό του», στο γιό μου…

Στὸν κόσμο γιατί σ᾿ ἔφερα; Ἂν μοῦ μοιάσεις
κυνηγημένος θά ῾σαι ὁλοζωὶς
ἢ νύχτα σκοτωμένος (πέμπτος ὄροφος)
θὰ σαλτάρεις στὸ δρόμο «διαλαθῶν»
ἀπ᾿ τὸ παραθυράκι τ᾿ ἀποπάτου,

ἢ μ᾿ ἀλλουνοὺς «εἰς τὸν συνήθη τόπον»
θὰ  σὲ  καρφώσουν ἄγνωστον μ᾿ ἀγνώστους
μὲ χέρια ἑλληνικὰ ντουφέκια ξένα,
χωρὶς ὄνομα, πῶς καὶ ποῦ. Οἱ  προδότες
θ᾿ ἀπαγορεύουν καὶ  τὰ κόλλυβά σας.

Ἂν ὅμως δὲ μοῦ μοιάσεις, ἡ  ντροπὴ
καταδικιά μου θά ῾ναι, ὄχι δικιά σου.

Καταδότης, τσολιὰς καὶ  μπλοκαδόρος,
ὅσο βουλιάζεις στὰ σκατά, ἄλλο τόσο
θὰ  βγαίνεις καθαρὸς καὶ τιμημένος.

Κι ἅμα τὴν κάνει ὁ ὀχτρὸς τὴν Προδοσία
καθεστώς, θά ῾σαι πρῶτος : καὶ Θρησκεία
καὶ  Νόμος κι Ἱστορία καὶ Λόγος, Κι ὅταν
οἱ  κανονιὲς γιορτάζουν τῶν Ἑλλήνων
τὴν Ἀρετή, σὺ θά ῾σαι ὁ Ὑπερέλλην!

Κώστας Βάρναλης

Γιατί σήμερα είχα μια δύσκολη μέρα, πολύ «ζόρικη» και ψυχοφθόρα, αλλά τα 40-50 παιδιά έξω από την Ευελπίδων, που ακόμα και σήμερα φώναζαν συνθήματα και ενημέρωναν με τον καλύτερο τρόπο που έχω δει, μου χάρισαν χαμόγελα.

Γιατί τα  μάτια τους και τα πρόσωπά τους ολόκληρα, έλαμπαν και με ζέσταναν περισσότερο από τη λιακάδα.

Γιατί η ντροπή είναι δική ΜΟΥ, λέει ο Δάσκαλος Βάρναλης
και «Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω», έγραψα σχεδόν από την πρώτη μέρα εδώ, και είναι χρόνια που το πιστεύω και το εφαρμόζω. Και είναι πολύ δύσκολο, μερικές φορές.

Γιατί, τελικά, το μεγαλύτερο ρόλο στη ζωή μου έχουν οι Δάσκαλοι που είχα -και είχα εξαιρετικούς, και τους αγαπώ πολύ. Και τους ζωντανούς, και τους «χάρτινους». Και τους χρωστώ, πάντα θα τους χρωστώ.

*Για τον Δάσκαλο, που έφυγε σαν χθες, πριν από χρόνια -μα ακόμα δείχνει δρόμους…

υγ. «Με όπλο τους στίχους γι’ αυτό το παιδί και το κάθε παιδί», στη Ρίτσα.

Καλημέρα… 

:))

20 thoughts on “«Στὸ γιό του», στο γιό μου…

  1. Kαι όποιοι πάρουμε λίγη από τη σοφία τους κερδισμένοι μια ζωή θάμαστε…

    Και θα αποφεύγαμε πολλά…

    Σαν των ημερών μας τα δεινά.

    Την πολύ πολύ καλημέρα μου.

    vloutis.wordpress.com
    vloutis.blogspot.com

  2. Συνταξιδιώτη Εσύ λαθρεπιβάτη στ’όνειρο Καλά Χριστούγεννα
    Με ζεστή καρδιά
    μια ανοιχτή αγκαλιά
    Αγάπη σε όλου του Κόσμου τα παιδιά
    Ευχές για έναν κόσμο Ειρηνικό
    Σε σένα τον «περαστικό»
    Κάνε μια στάση Εδώ ΣΤΟΝ ΠΗΓΑΙΜΟ
    Μια γουλιά ελπίδα σε κερνώ
    Στην Υγειά σου, στην Χαρά σου
    Σ΄ αγαπώ.

    http://ligery.pblogs.gr/2008/12/lathrepibath-st-oneiro.html

  3. Καταδότης, τσολιὰς καὶ μπλοκαδόρος…
    —————————————-
    και blog-αδόρος να μη γίνει, θα πρόσθετα εγώ, με την άδεια του δασκάλου.🙂

  4. “Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω”

    πολύ ΜΕ άρεσε αυτό…

  5. @ Καλημέρα Ριτσάκι μας… 🙂

    @ Κώστα Β. ναι, έτσι είναι. Το θεωρώ πολύ σπουδαίο, πραγματικά. Από την πρώτη δημοτικού μέχρι και τώρα, έχω ανθρώπους-Δασκάλους, που αγαπώ πολύ. Και θεωρώ ότι ο καθένας τους με βοήθησε να πάω λίγο παρακάτω και να γίνω ότι είμαι. Τώρα, αν αυτό είναι καλό ή κακό…. θα δείξει😉
    Τα φιλιά μου 🙂

    @ Ο μπαρμπα-Κωστής, αγαπημένε μου «εχθρέ», είναι (και θα είναι) μεγάλος Δάσκαλος!

    (ξέρω τι δώρο θα σου φέρω για τα χριστούγεννα, χο χο χο)

    Φιλί βρε! 🙂

    @ Καλησπέρα ΚιτσοΜήτσε μας -ευχαριστώ!🙂

  6. @ Υπέροχες οι ευχές σου, Λυγερή -γεμάτες αγάπη🙂

    Να είσαι καλά, σ’ ευχαριστώ πολύ!
    Τα φιλιά και την αγάπη μου κι από δω

    @ Να είσαι καλά, αστεράκι!
    Θα τα πούμε🙂

  7. @ Το περίμενα ότι εκεί θα «εστίαζες» , AfMarx μου -σε ξέρω πια😉
    (κι εγώ το σκέφτηκα)

    Ναι, πες του Άκη να μη γίνει! :ppp

    @ Είναι από την Ασκητική του Καζαντζάκη, kostasK -ένα από τα πιο σπουδαία βιβλία που έγραψε….
    Χαίρομαι που ΣΕ άρεσε 🙂

    @ Έτσι είναι, Αθηνά μου -ειδικά εμείς, ειδικά με αυτά τα παιδιά, ε;

    Φιλιά κι από μένα 🙂

  8. @ panikos kai fovera, ο Βάρναλης είναι ο αγαπημένος μου ποιητής, αν θα μπορούσα να ξεχωρίσω έναν. Ακριβώς γιατί είναι Δάσκαλος, και στη ζωή και στο έργο του.
    Χαίρομαι που σας άρεσε, καλώς ήρθατε🙂

    @ εχθρέ μου, κάτι χειρότερο:βιβλίο! Πίστεψέ με, είναι πολύ πιο επικίνδυνο!!!😉

    @ Ναι, μαγισσούλα μου -έχουμε κι άλλο παιδί
    (και είναι μόλις 500 μέτρα μακρυά μου… από το πρωί έχω φρίξει)

    (Το περίμενα και για το δάσκαλο, βέβαια)

    Κουράγιο .

  9. ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να μη σου μοιάσει το αστερΆκη σου (ευτυχώς) και να ΣΕ πω και κάτι, που το αντιλήφθηκα μόλις πολύ πρόσφατα…
    Τελικά είναι μύθος οι φόβοι περί δυστυχίας των παιδιών μας που μεγαλώνουν με αυτές τις αρχές…
    Μια χαρά θα είναι τα παιδάκια μας Νατασσούλα, πολύ, πολύ, πολύ καλύτερα από όσα δεν κατορθώσαν ν’ αντιληφθούν, να πονέσουν, να επαναστατήσουν🙂

Τα σχόλια είναι κλειστά.