γιατί; …

Δε θα λένε: Τον καιρό που η βελανιδιά τα κλαδιά της ανεμοσάλευε.

Θα λένε: Τον καιρό που ο μπογιατζής τσάκιζε τους εργάτες.

Δε θα λένε: Τον καιρό που το παιδί πετούσε βότσαλα πλατιά στου ποταμού το ρέμα.

Θα λένε: Τον καιρό που ετοιμάζονταν οι μεγάλοι πόλεμοι.

Δε θα λένε: Τον καιρό που μπήκε στην κάμαρα η γυναίκα.

Θα λένε: Τον καιρό που οι μεγάλες δυνάμεις συμμαχούσαν ενάντια στους εργάτες.

Μα δε θα λένε: Ήτανε σκοτεινοί καιροί.

Θα λένε: Γιατί σωπαίναν οι ποιητές τους;

(Μπέρτολτ Μπρεχτ, «Τα ποιήματα»,
μετάφραση Μάριος Πλωρίτης, εκδόσεις Θεμέλιο)

——————————————————

Από το Σάββατο το βράδυ, μια παγωνιά έχει απλωθεί πάνω σε τούτη τη χώρα. Και δεν είναι από το χειμώνα που έρχεται. Είναι από το χειμώνα που ήταν εδώ, και δεν τον είχαμε πάρει χαμπάρι. Και δεν τον είχαμε πάρει χαμπάρι, γιατί δεν θέλαμε, οι στρουθοκάμηλοι. «Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί, σπαθιά κρατούσαν οι οχτροί -κι εμείς τα πήραμε για φυλαχτά, την άλλη μέρα…».  Ναι, έτσι -θέλαμε να- ήταν.

 

Διαβάζω, από την πρώτη στιγμή. Ακούω ραδιόφωνο, άνοιξα ακόμα και την τηλεόραση. Θέλω να μάθω. Να ξέρω. Είναι όπλο η γνώση, μας έλεγαν -τότε- στο σχολείο. Κι εμείς νομίζαμε για γνώση τα πτυχία, και βάλθηκε η γενιά μας να τα κάνει συλλογή, κι έσπρωξε και τις επόμενες γενιές σ’ αυτό. Για να καταλήξουμε, οι συλλέκτες, άνεργοι -ή στην καλύτερη περίπτωση με 500, 600, 700 ευρώ μισθό. Και να ψάχνουμε τώρα ποιος φταίει. Και να είναι η «γνώση» μας άχρηστη, ανίκανη να μας βοηθήσει.

Και επιτέλους, έσπασε το σπυρί. Τραγικά, αλλά έγινε. Και βγήκαν τα 16άχρονα στο δρόμο, και μας βάλαν τα γυαλιά. Και κάτσαμε στους καναπέδες μας, μπροστά στα χαζοκούτια μας, και τα σχολιάζαμε κιόλας!

Όλες αυτές τις μέρες, τα συναισθήματά μου εναλλάσσονται με τρομερή ταχύτητα. Λυπάμαι. Θυμώνω. Οργίζομαι. Τρέμω.  Χαίρομαι. Κλαίω. Ουρλιάζω. Και ξανά απ’ την αρχή… 

Βρέθηκαν άνθρωποι να πουν: τι ήθελαν τα 16χρονα στα Εξάρχεια, Σάββατο βράδυ, 9 η ώρα; Θα μπορούσαν να πουν: Φταίει ο Αλέξανδρος, που βρέθηκε μπροστά στη σφαίρα του μπάτσου -ας έκανε λίγο πιο κει! Τα «καλά» 16χρονα μένουν κλειδωμένα στα σπίτια τους, μπροστά στα χαζοκούτια τους, μαζί με τους βολεμένους γονείς τους. Κι όταν στο δρόμο τους συναντούν όργανα της τάξης να ξύνουν τα «όργανά» τους, γελάνε με το αστείο, δεν βγάζουν γλώσσα!!! Και «διαβάζουν», χωρίς να πάρουν χαμπάρι τι γίνεται γύρω τους (κάποιο από αυτά μπορεί να γίνει σπουδαίο αργότερα, μέχρι και αρχιεπίσκοπο το βλέπω!)  και δεν μιλάνε, δεν θυμώνουν, σκύβουν το κεφάλι και ακούν ό,τι τους λέμε. Και μεγαλώνοντας, θα γίνουν μια χαρά βολεμένοι πολίτες, με το γραφείο τους, το τζιπ τους, το ζεστό φαγητό τους, τα κινητά και τα παιχνίδια τους, κι όλα τακτοποιημένα.  

Ευτυχώς, δεν είναι όλα τα 16χρονα «καλά».  Κι ευτυχώς, μας το απέδειξαν. Και μένει σε μας, που περάσαμε τα 16, να σταθούμε δίπλα τους. Να τα ακούσουμε επιτέλους, έχουν πολλά να πουν. Για την ζωή που τους μάθαμε να ζουν. Για την παιδεία που τους δίνουμε. Για την υγεία που τους σακατέψαμε. Για τον ωχαδερφισμό που τα διδάσκουμε κάθε μέρα. Για τις απάνθρωπες πόλεις που τα φέραμε να μείνουν. Για τα δέντρα που τους καίμε κάθε χρόνο, για να φτιάξουμε μετά τα εξοχικά μας. Για τη δικαιοσύνη που τα «διδάσκουμε», με μεγαλοδικηγόρους που αθωώνουν εγκληματίες. Για το χρόνο που δεν τα φτάνει να ζήσουν. Για όλα όσα γίνονται γι’ αυτά, χωρίς αυτά.

Και να τα ακολουθήσουμε. Δεν είναι ντροπή. Και να βάλουμε κι εμείς ένα χεράκι, να μεγαλώσουν αλλιώς τουλάχιστον οι επόμενες γενιές. 

Δεν μπήκαν σήμερα «στην πόλη οι οχτροί». Ήταν εδώ, καιρό τώρα. Και, το χειρότερο: δεν φορούσαν κουκούλες. Φορούσαν στολές, και γραβάτες. Και μπορεί να τους βλέπουμε κάθε μέρα, δίπλα μας – ακόμα και στον καθρέφτη μας.

Καλημέρα. 

(δεν έχει χαμόγελα, σήμερα -έχει πένθος)

————————————–

υγ. «Δολοφόνος» είναι το ελάχιστο που θα μπορούσα να χαρακτηρίσω έναν άνθρωπο 37 χρονών, με ειδική για τέτοιες περιστάσεις εκπαίδευση, που σηκώνει το χέρι να πυροβολήσει -αφού κάποιος ανεγκέφαλος ανώτερος του επέτρεψε να έχει όπλο- 15χρονα παιδιά, μέσα στο κέντρο της πόλης, γιατί δεν άντεξε που τον είπαν «μπάτσο». Σήμερα, μετά το υπόμνημα που κατέθεσε στον ανακριτή, δεν μπορώ να βρω ΚΑΜΙΑ ελληνική ή άλλη ανθρώπινη λέξη να τον ονομάσω. Γιατί δεν μπορεί να ονομαστεί με καμιά λέξη ένα υποκείμενο, που -όντας και ο ίδιος πα-τέρας!- ψάχνει να βρει ψεύτικα ελαφρυντικά στην συμπεριφορά και τη σχολική διαγωγή του παιδιού, λες και ήξερε ποιο είναι όταν σήκωσε το χέρι του, λες και ό,τι κι αν είναι, δεν ήταν ΕΝΑ ΑΟΠΛΟ ΠΑΙΔΙ 15 χρονών. Και δεν έχει ΚΑΝ τα κότσια να ζητήσει συγγνώμη, έστω για τα μάτια του κόσμου.

και δεν θέλω να χαρακτηρίσω και τον «εξαίρετο» δικηγόρο του, που δήλωσε ότι  η δολοφονία οφείλεται σε ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ! Και, ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΝ! «…..Το ΑΝ ΕΠΡΕΠΕ να ΧΑΘΕΙ αυτό το παιδί, θα το ΚΡΙΝΕΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ» !!!

Δεν φτάνουν οι λέξεις που μάθαμε, θα πρέπει να φτιάξουμε καινούργιες.

43 thoughts on “γιατί; …

  1. Οι εχθροί είναι μέσα στην πόλη από την μέρα που χτίστηκε η πόλη. Είναι γνωστοί, είναι ταξικοί και εξυπηρετούν πάντα τα ίδια συμφέροντα. Τους ξέρουμε και μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε πρόσωπο με πρόσωπο.
    Υπάρχουν όμως και οι άλλοι εχθροί: μέσα μας.
    Στην προσπάθειά μας να εξασφαλίσουμε στα παιδιά μας «εφόδια» για την μετέπειτα ζωή τους, τα βάζουμε σε μια διαδικασία να τρέχουν από το σχολείο στα αγγλικά, από κει στα γερμανικά, μετά στο μάθημα υπολογιστών και στη μουσική, άντε και λίγο μπαλέτο τα κοριτσάκια… Τα τρέχουμε όλη μέρα χωρίς ανάσα. Φοβόμαστε μη τα αφήσουμε χωρίς εφόδια…. Φτάνουν στα 18 και αναρωτιούνται πότε υπήρξανε παιδιά…
    Δεν ξέρω πώς μπορεί να αλλάξει αυτό το πράγμα… Δεν ξέρω αν υπάρχει γυρισμός πια.
    Μήπως γινόμαστε και μεις εχθροί των παιδιών μας τελικά;
    Ορίστε…Μ’ έβαλες να αμπελοφιλοσοφώ βραδιάτικα…

  2. Μηπως ολα αυτα που εχουμε κανει ηρθε η ωρα να τα ξανασκεφτουμε και να αλλαξουμε ροτα ως λαος;
    Ειθε να ηρθε η ωρα να δουμε και να κανουμε αυτα που χρειαζονται πραγματικα και οχι αυτα που μας εχουν κανει να νομιζουμε οτι χρειαζονται.

  3. Δεν πυροβόλησε ο άνθρωπος!!!
    Εξάλλου, όπως είπε κι ο συνήγορός του, «αν αυτό το παιδί έπρεπε να πεθάνει, θα το αποφασίσει η δικαιοσύνη»!
    Δεν το άκουσες;

  4. Πρέπει να πω ότι το κείμενο γράφτηκε σε κατάσταση μεγάλου θυμού. Και ήταν τρόπος να τον εκτονώσω, για να μη βγω κι εγώ στο δρόμο και σπάω βιτρίνες. Είμαι άνθρωπος που συχαίνεται τη βια, οποιασδήποτε μορφής. Δεν έχω απλώσει ποτέ χέρι στον Άκη, ούτε για πλάκα. Κι όμως, αυτές τις μέρες, ένιωσα να θέλω να βγω και να σπάσω τα πάντα γύρω μου.

    Μπορώ να κατανοήσω πολλά πράγματα, μπορώ να δικαιολογήσω διάφορα. Αλλά αυτό, τόσες μέρες τώρα δεν μπορώ. Ούτε σαν άνθρωπος, ούτε σα μάνα. Και έρχεται χθες αυτό το υποκείμενο με τον υπερασπιστή του και με προκαλεί, ξανά.

    Δεν έχω λόγια, πια. Δεν φτάνουν. Απλά ήθελα να τα γράψω, να τα θυμάμαι.

  5. @ Το που μπορούμε και σκεφτόμαστε λογικά -σιγά την αμπελοφιλοσοφία!- είναι καλό, αγαπημένε μου φίλε! Και ναι, σκύψε να τον ακούσεις το μικρό. Στοίχημα, θα έχει πολλά να πει… Ο δικός μου να δεις!
    ;))

    @ super if μου, το ξέρω….

    @ Θέλει δουλειά πολύ για να γυρίσει ο ήλιος, φιλαράκι!
    Είμαστε έτοιμοι, όμως;

    @ Ν. ago, τον άκουσα -και θύμωσα. Πολύ.
    Ευτυχώς, διάβασα και την ανακοίνωση του Δικ. Συλλόγου σήμερα -αρχίζουμε και ξυπνάμε, λες;

    Μακάρι!!

    @ Αχ, Ίνδικτε μου!
    (το ξέρω, κι εγώ έτσι νιώθω -απλά αγρίεψα πιο πολύ, μάλλον…)

    @ Κι εγώ είμαι φύση αισιόδοξη, Λάκη -και έχω πολλές ελπίδες στα μικρά. Και δεν το λέω τώρα, πάντα το έγραφα!

    Τώρα που τα είδα, είμαι πιο ήσυχη. Αν τα βοηθήσουμε, και τα αφήσουμε, θα τα καταφέρουν.

  6. Δεν ξέρω Νατασσάκι…Μόλις έμαθα για την εξέταση της σφαίρας,οτι περιέχει ίχνη τοίχου…Κουκούλωμα μυρίζομαι.Αλλά αν τα καταφέρουν με μας άπραγους καλά να πάθουμς…Και κάτι μου βρωμάει στο οτι οΛαζόπουλος θα κάνει εκπομπή την Τρίτη….Είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να εκτονώσει την κρίση και να μας καθίσει πιο ανετα στους καναπέδες μας…..

  7. Και να κάτσουμε εμείς, δεν θα κάτσουν τα 15χρονα -τουλάχιστον, όχι εύκολα…

    Δεν έχουμε παρά να τα ακολουθήσουμε, Δημητρούλα μου.

    Έμαθα σήμερα, από πρώτο χέρι, τα νέα της γειτονιάς μου: Μαζεύτηκαν που λες έξω από το Αστ. Τμήμα, που είναι σε κεντρικό δρόμο, πάνω στη λεωφόρο, και φώναζαν συνθήματα στους μπάτσους. Κάποια στιγμή άρχισαν να τους απαντούν, τα παιδιά πέταξαν πέτρες, ήρθαν ματ, έριξαν δακρυγόνα, τα πιτσιρίκια ανέβηκαν τη λεωφόρο προς τα πάνω και έσπασαν τζάμια από μερικές τράπεζες…

    Ξέρεις τι μου είπαν, και το είδα κιόλας στα μάτια τους; Ότι ΔΕΝ φοβήθηκαν!

    Αυτό, εμένα, για την ώρα, μου φτάνει.
    Και βλέπουμε.

  8. Νατασσάκι μου , τι μπορεί να κάνει ολίγον ανευθυνότητα με μια μεγάλη δόση τζάμπα μαγκιάς, αν βάλεις και αυτά περί εξοστρακιμσού μυρίζομαι χαλασμένο δόντι…
    κρίμα και άδικο να ψαλιδίζονται έτσι τα όνειρα και η ελπίδα
    αχχχ αυτό μου βγαίνει αυτές τις μέρες και πόνος βουβός
    Σε φιλώ πολύ!

  9. Εμένα πάλι μου βγήκε οργή, θυμός και πίκρα. Και τώρα που κατακάτσανε τα συναισθήματα, νομίζω ότι δεν θα περάσει έτσι εύκολα, αυτή τη φορά, θαλασσινό μου μικρό.

    Τη μπεμπούλα και τα μάτια σου!
    Φιλιά, και στους τρεις σας.

  10. [Το παρακάτω κείμενο- παρά τον δηκτικό τόνο του- αποτελεί μία έκκληση να ακούσετε τη φωνή μας, εκφρασμένη με αγνά και πηγαία κίνητρα. Είμαστε φοιτητές που αγανακτισμένοι πλέον, φτάνουμε στο σημείο να φωνάζουμε τα αυτονόητα μήπως και κάποια στιγμή ακουστούμε.]
    abbtha

  11. Σήμερα, 12/12, ανάψτε ένα κερί στο μπαλκόνι σας για τον Αλέξη.

    Αν δεν έχετε, κάνει και στο παράθυρο.

    vloutis.wordpress.com
    vloutis.blogspot.com

  12. «Και να τα ακολουθήσουμε. Δεν είναι ντροπή. Και να βάλουμε κι εμείς ένα χεράκι, να μεγαλώσουν αλλιώς τουλάχιστον οι επόμενες γενιές.»

    …ευτυχώς πους μας δείχνουν το δρόμο που εμείς ξεχάσαμε…Τον Δρόμο του αγώνα εκεί έξω,οχι μόνο στο πληκτρολόγιο…

  13. Στις 4.20 μμ του το έκαναν καλοκαιρινό το «μαγαζάκι»…
    Κι αυτό, βέβαια, βία λέγεται, αλλά πόσο να αντέξεις τέτοιες δηλώσεις…

    ‘Ενα 15χρονο σκότωσε ο πελάτης του.
    (ΔΕΝ) το έχει καταλάβει;

    vloutis.wordpress.com
    vloutis.blogspot.com

  14. Aυτή την ώρα…

    Περίπου 100 μαθητές πραγματοποιούν καθιστική διαμαρτυρία στο Σύνταγμα, μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, κρατώντας κεριά.

    Για τον Αλέξη…

    vloutis.wordpress.com
    vloutis.blogspt.com

  15. Μακάρι να ξυπνήσουμε! Πάντως τα παιδιά, κάνουν τα πάντα να μας ταρακουνήσουν.

    υ.γ.:Ήθελα να μάθω, πόσες φορές δικαιούται να διαγραφή ένας δικηγόρος (από ΔΣ) για να μην το δούμε ξανά να βγάζει από το στόμα το … ακαθαρσίες!

  16. Νατασσάκι μου, το λιγότερο που μπορεί να γίνει για αυτα τα…. όντα (δυσκολεύομαι να πώ ανθρωποι) τον κούγια και τον δολοφόνο, είναι να τους κρεμάσουν μεσα στη πλατεία Συντάγματος και να τους φτύνουμε αλυπητα!!!!!
    Τα ζώα

  17. Συμφωνώ: «Από το Σάββατο το βράδυ, μια παγωνιά έχει απλωθεί πάνω σε τούτη τη χώρα»…. ….και στην καρδιά μας.

    Κατηφόριζα τον κεντρικό δρόμο της συνοικίας μου σήμερα και διάβαζα αυτά που έγραψαν «αυτά» τα παιδιά με μαύρο σπρέι.
    Θα μείνω σε ένα απ΄αυτά : «Αν σκοτώσουν τα παιδιά σας, θα βγείτε επιτέλους από τα κλουβιά σας;»…………………….

  18. καλησπερα ηρθα να σου πω

    περασα μια βολτα .και καταστεναχωρηθηκα
    τι απογοητευση να βλέπεις τοση ασχημια καμμενης γης

  19. και θ΄αφήσουμε τις λέξεις στους σάπιους ρήτορες; εγώ τις θέλω πίσω, ελευθερία, δικαιοσύνη, σκέτες, χωρίς επίθετα

  20. το καλύτερο σύνθημα σε φέιγ βολάν στο Χαλάνδρι, δανεισμένο από τον Μάη του 68: η εξέγερσή μας περνά από τον καναπέ σας…

  21. «Όλες αυτές τις μέρες, τα συναισθήματά μου εναλλάσονται με τρομερή ταχύτητα. Λυπάμαι. Θυμώνω. Οργίζομαι. Τρέμω. Χαίρομαι. Κλαίω. Ουρλιάζω. Και ξανά απ’ την αρχή…»

    Lykos

  22. Το ερώτημα είναι αν η εξέγερση των νέων καταφέρει να αλλάξει και κάτι προς το καλύτερο ή αν ξεχαστεί δίνοντας άλλοθι στην κοινωνία να επιστρέψει στην υπνηλία/έρμαιο της κλεπτοκρατούσας εξουσίας…

  23. αυτό που είναι η φρίκη
    είναι το παιδί που πέθανε από σφαίρα οργάνου της τάξης στο κέντρο της πόλης όπου ζούσε.
    αυτό που είναι η φρίκη
    είναι ότι δικάζεται ο νεκρός με εισαγγελέα μια ψεύτικη κοινή-κυνική-ψυχασθενή γνώμη: αν ήταν καλός μαθητής, αν η οικογένειά του ήταν καλή, αν είχε αλλάξει σχολείο και γιατί, αν είχε δικαίωμα να βρίσκεται εκει, αν είχε δικαίωμα να ζει
    αυτό που είναι η φρίκη
    είναι άνρθωποι που έχουν σπουδάσει δίκαιο να τολμάνε να μιλούν για παρεξήγηση όταν αναφέρονται σε ένα φόνο, να τολμούν να λένε ότι η δικαιοσύνη θα κρίνει, κατόπιν, φυσικά, εορτής, αν το αγόρι αυτό έπρπε να πεθάνει.
    αυτό που είναι η φρίκη
    είναι ότι εμείς είμαστε εδώ, ακίνητοι…

  24. Οι μεγάλοι ντρεπόμαστε για τον κόσμο που παραδώσαμε στη νεώτερη γενιά.
    Αν όμως μαλώσουμε με τα παιδιά μας, βρίσκονται οι τρόποι να μάθουμε ο ένας απο τον άλλο.

    Ως εδώ όμως. Τα πολιτικά κόμματα δεν είναι με το μέρος ούτε το δικό μας, ούτε των παιδιών μας. Τα πολιτικά κόμματα είναι πάντα με το μέρος του χρήματος.

  25. Δυο λογιών είναι οι εχθροί! Αύτοί που όλοι μας ξέρουμε οι ταξικοί εχθροί και ΄΄εμεις οι ίδιοι.. Οσοι κυνηγώντας για τα παιδια μας το δάσος χάσαμε το δέντρο! Οσοι στην προσπάθειά μας να τους δώσουμε τα “εφόδια” για μια καλύτερη ζωή , τα βάλαμε σε διαδικασία να τρέχουν καινα μη φτάνουν με αποτελέσμα να μην τα έχουμε ωρα κοντά μας να τα διαπαιδαγωγήσουμε! Να σταθούμε διπλα τους και να αφουγκραστουμε τις πραγματικές τους αναγκες.. Λες κι εμεις δεν υπήρξαμε εφηβοι!

  26. Κουκούλωμα μυρίζομαι. Αλλά από εκεί και πέρα εμείς τι κάνουμε σαν κοινωνικό σύνολο?Τα σπάμε και καίμε την περιουσία του διπλανού μας?

    ααα και Νατάσα μπες και καθόλου MSN σε θέλω για κάτι. 😀

Τα σχόλια είναι κλειστά.