Τραγουδάκια γάλακτος…

Χρειάζεστε εντατικά μαθήματα Δρακοζωολογίας; Θέλετε να μάθετε γιατί κλαίνε οι κροκόδειλοι; Τι παράπονα έχει ένας καναπές; Τι θα ήθελε η καμηλοπάρδαλη Θεώνη; Ποιός απάτησε την πιπεριά, ενώ της έταξε γάμο; Τι λέει στις εκπομπές της η Κούλα, η κοτούλα η πεταχτούλα; 

Η Μέλπω Χαλκουτσάκη και η Άλκηστη Χαλικιά αποφάσισαν να μας τις λύσουν τούτες τις απορίες. Μια και είναι και οι δυο τους εκπαιδευτικοί, βάλθηκαν να αποδείξουν ότι όταν υπάρχει ταλέντο, κέφι και φαντασία, μπορούν να γίνουν όμορφα πράγματα. Έγραψαν λοιπόν 14 τραγουδάκια, παιδικά (και) για μεγάλους (ή, και για μεγάλα παιδιά…).  Τα έντυσαν με όμορφες μουσικές, που κάτι θυμίζουν, αλλά ακούγονται πολύ πολύ ευχάριστα, και τα έδωσαν σε αγαπημένες φωνές να τα τραγουδήσουν. 

Continue reading «Τραγουδάκια γάλακτος…»

Advertisements

…να τα πούμε;

trigwno-gia-kalanta

Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλει
οι ουρανοί αγάλλονται, χαίρει η φύσις όλη
εν τω σπηλαίω τίκτεται, εν φάτνη των αλόγων
ο Βασιλεύς των ουρανών και ποιητής των όλων

Κερά καμαροτράχηλη και φεγγαρομαγούλα
και φουσκαλίδα του γιαλού και πάχνη από τα δέντρα
να που τον έχεις τον υγιόν, τον μοσχοκανακάρη
λούεις τον και χτενίζεις τον και στο σχολειό τον πέμπεις

Κι ο δάσκαλος τον έδειρε μ’ ένα χρυσό βεργάλι
κι η κυρά δασκάλισσα, με το μαργαριτάρι
είπαμε δα για την κερά, ας πούμε για τη Βάγια
άψε βαγίτσα το κερί, άψε και το λυχνάρι
και κάτσε και ντουχιούντηζε ήντα θα μας εβγάλεις

Γι απάκι, για λουκάνικο, για χοιρινό κομμάτι
κι από τον πύρο του βουτσού να πιούμε μια γιομάτη
κι από τη μαύρη όρνιθα κανένα αβγουλάκι
κι αν το κανε κι η γαλανή ας είναι ζευγαράκι
κι από το πιθαράκι σου ένα κουρούπι λάδι
κι αν είναι κι ακροπλιάτερο, βαστούμε και τ’ ασκάκι

Φέρε πανιέρι κάστανα, πανιέρι λεπτοκάρυα
και φέρε και καμιά ρακή να πιούν τα παλικάρια
κι αν είναι με το θέλημα, χρυσή μου περιστέρα
ανοίξετε την πόρτα σας, να πούμε καλησπέρα

Μακάρι να είναι οι «γιορτινές μέρες» μας αληθινά γιορτινές 

να είναι ζεστές, χαρούμενες, γεμάτες χαμόγελα 

και να έχουμε όλοι υγεία και αγάπη.

 

Καλημέρα 🙂

Καλά Χριστούγεννα 

υγ. Τα Κρητικά κάλαντα είναι «κλεμμένα» από εδώ 

Let it snow..!

 

«Μύρισε» χιόνι, το πρωί!

(μπας και δούμε άσπρη μέρα δηλαδή!)

 
Let it snow, Dean Martin

Καλημέρα 🙂

Καλή βδομάδα 

Κουκουλοφόρος…

καλύτερος από αυτούς …και πολύ «επικίνδυνος»!!!

🙂

(μετά το φαγητό, διάλογος μπαμπά-γιού)

– Αχ, ωραίο ήταν το φαγητό, χόρτασα!!!

-Μπαμπά, οι άνθρωποι όταν χορτάσουν είναι καλό;

-Ναι αγόρι μου, είναι ευχαριστημένοι!

-Αααα, τότε η δασκάλα μου είναι πολύ ευχαριστημένη από μένα!!!

-Γιατί το λες αυτό;

-Γιατί εχθές,όταν μου είπε (για 1000ή φορά…) «Ιωσήφ, θα κάτσεις επιτέλους φρόνιμος;» , της είπα εγώ «Ναι κυρία, σας το υπόσχομαι!»…..

-….και;

-..και μου είπε ξανά : «Ναι, με έχεις χορτάσει με τις υποσχέσεις σου!!! Τόσο καιρό τώρα, όλο το ίδιο μου υπόσχεσαι!!!» Πολύ καλή κυρία έχω, τελικά!

-……!!!

——————–

Είπα να αλλάξει λίγο το κλίμα, παρ’ ότι δεν μ’ αφήνουν…

Στον Αγ. Αντώνη στο Περιστέρι έχει συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τον 16χρονο σε λίγο.

Και στα Προπύλαια μετά τη μία, θα είναι η συναυλία των καλλιτεχνών που άρχισαν να αντιδρούν, επιτέλους –εδώ έχει αναλυτικές πληροφορίες. Έχει καλό καιρό, ευτυχώς!   Και είχε και χθες στην Θεσσαλονίκη (και ήταν κι ο Μάλαμας, σνιφ!)

Όσο για μένα, Θέλω να πάρω τη φυλή μου και να φύγω… Έχω αρχίσει να νιώθω (ξανά) λύκος…

Χαΐνιδες –Δημήτρης Αποστολάκης (Ξυπόλητος Πρίγκηπας,2000) 

Καλημέρα 

Καλό Σαββατοκύριακο.

«Στὸ γιό του», στο γιό μου…

Στὸν κόσμο γιατί σ᾿ ἔφερα; Ἂν μοῦ μοιάσεις
κυνηγημένος θά ῾σαι ὁλοζωὶς
ἢ νύχτα σκοτωμένος (πέμπτος ὄροφος)
θὰ σαλτάρεις στὸ δρόμο «διαλαθῶν»
ἀπ᾿ τὸ παραθυράκι τ᾿ ἀποπάτου,

ἢ μ᾿ ἀλλουνοὺς «εἰς τὸν συνήθη τόπον»
θὰ  σὲ  καρφώσουν ἄγνωστον μ᾿ ἀγνώστους
μὲ χέρια ἑλληνικὰ ντουφέκια ξένα,
χωρὶς ὄνομα, πῶς καὶ ποῦ. Οἱ  προδότες
θ᾿ ἀπαγορεύουν καὶ  τὰ κόλλυβά σας.

Ἂν ὅμως δὲ μοῦ μοιάσεις, ἡ  ντροπὴ
καταδικιά μου θά ῾ναι, ὄχι δικιά σου.

Καταδότης, τσολιὰς καὶ  μπλοκαδόρος,
ὅσο βουλιάζεις στὰ σκατά, ἄλλο τόσο
θὰ  βγαίνεις καθαρὸς καὶ τιμημένος.

Κι ἅμα τὴν κάνει ὁ ὀχτρὸς τὴν Προδοσία
καθεστώς, θά ῾σαι πρῶτος : καὶ Θρησκεία
καὶ  Νόμος κι Ἱστορία καὶ Λόγος, Κι ὅταν
οἱ  κανονιὲς γιορτάζουν τῶν Ἑλλήνων
τὴν Ἀρετή, σὺ θά ῾σαι ὁ Ὑπερέλλην!

Κώστας Βάρναλης

Γιατί σήμερα είχα μια δύσκολη μέρα, πολύ «ζόρικη» και ψυχοφθόρα, αλλά τα 40-50 παιδιά έξω από την Ευελπίδων, που ακόμα και σήμερα φώναζαν συνθήματα και ενημέρωναν με τον καλύτερο τρόπο που έχω δει, μου χάρισαν χαμόγελα.

Γιατί τα  μάτια τους και τα πρόσωπά τους ολόκληρα, έλαμπαν και με ζέσταναν περισσότερο από τη λιακάδα.

Γιατί η ντροπή είναι δική ΜΟΥ, λέει ο Δάσκαλος Βάρναλης
και «Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω», έγραψα σχεδόν από την πρώτη μέρα εδώ, και είναι χρόνια που το πιστεύω και το εφαρμόζω. Και είναι πολύ δύσκολο, μερικές φορές.

Γιατί, τελικά, το μεγαλύτερο ρόλο στη ζωή μου έχουν οι Δάσκαλοι που είχα -και είχα εξαιρετικούς, και τους αγαπώ πολύ. Και τους ζωντανούς, και τους «χάρτινους». Και τους χρωστώ, πάντα θα τους χρωστώ.

*Για τον Δάσκαλο, που έφυγε σαν χθες, πριν από χρόνια -μα ακόμα δείχνει δρόμους…

υγ. «Με όπλο τους στίχους γι’ αυτό το παιδί και το κάθε παιδί», στη Ρίτσα.

Καλημέρα… 

:))

γιατί; …

Δε θα λένε: Τον καιρό που η βελανιδιά τα κλαδιά της ανεμοσάλευε.

Θα λένε: Τον καιρό που ο μπογιατζής τσάκιζε τους εργάτες.

Δε θα λένε: Τον καιρό που το παιδί πετούσε βότσαλα πλατιά στου ποταμού το ρέμα.

Θα λένε: Τον καιρό που ετοιμάζονταν οι μεγάλοι πόλεμοι.

Δε θα λένε: Τον καιρό που μπήκε στην κάμαρα η γυναίκα.

Θα λένε: Τον καιρό που οι μεγάλες δυνάμεις συμμαχούσαν ενάντια στους εργάτες.

Μα δε θα λένε: Ήτανε σκοτεινοί καιροί.

Θα λένε: Γιατί σωπαίναν οι ποιητές τους;

(Μπέρτολτ Μπρεχτ, «Τα ποιήματα»,
μετάφραση Μάριος Πλωρίτης, εκδόσεις Θεμέλιο)

——————————————————

Από το Σάββατο το βράδυ, μια παγωνιά έχει απλωθεί πάνω σε τούτη τη χώρα. Και δεν είναι από το χειμώνα που έρχεται. Είναι από το χειμώνα που ήταν εδώ, και δεν τον είχαμε πάρει χαμπάρι. Και δεν τον είχαμε πάρει χαμπάρι, γιατί δεν θέλαμε, οι στρουθοκάμηλοι. «Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί, σπαθιά κρατούσαν οι οχτροί -κι εμείς τα πήραμε για φυλαχτά, την άλλη μέρα…».  Ναι, έτσι -θέλαμε να- ήταν.

 

Διαβάζω, από την πρώτη στιγμή. Ακούω ραδιόφωνο, άνοιξα ακόμα και την τηλεόραση. Θέλω να μάθω. Να ξέρω. Είναι όπλο η γνώση, μας έλεγαν -τότε- στο σχολείο. Κι εμείς νομίζαμε για γνώση τα πτυχία, και βάλθηκε η γενιά μας να τα κάνει συλλογή, κι έσπρωξε και τις επόμενες γενιές σ’ αυτό. Για να καταλήξουμε, οι συλλέκτες, άνεργοι -ή στην καλύτερη περίπτωση με 500, 600, 700 ευρώ μισθό. Και να ψάχνουμε τώρα ποιος φταίει. Και να είναι η «γνώση» μας άχρηστη, ανίκανη να μας βοηθήσει.

Και επιτέλους, έσπασε το σπυρί. Τραγικά, αλλά έγινε. Και βγήκαν τα 16άχρονα στο δρόμο, και μας βάλαν τα γυαλιά. Και κάτσαμε στους καναπέδες μας, μπροστά στα χαζοκούτια μας, και τα σχολιάζαμε κιόλας!

Όλες αυτές τις μέρες, τα συναισθήματά μου εναλλάσσονται με τρομερή ταχύτητα. Λυπάμαι. Θυμώνω. Οργίζομαι. Τρέμω.  Χαίρομαι. Κλαίω. Ουρλιάζω. Και ξανά απ’ την αρχή… 

Βρέθηκαν άνθρωποι να πουν: τι ήθελαν τα 16χρονα στα Εξάρχεια, Σάββατο βράδυ, 9 η ώρα; Θα μπορούσαν να πουν: Φταίει ο Αλέξανδρος, που βρέθηκε μπροστά στη σφαίρα του μπάτσου -ας έκανε λίγο πιο κει! Τα «καλά» 16χρονα μένουν κλειδωμένα στα σπίτια τους, μπροστά στα χαζοκούτια τους, μαζί με τους βολεμένους γονείς τους. Κι όταν στο δρόμο τους συναντούν όργανα της τάξης να ξύνουν τα «όργανά» τους, γελάνε με το αστείο, δεν βγάζουν γλώσσα!!! Και «διαβάζουν», χωρίς να πάρουν χαμπάρι τι γίνεται γύρω τους (κάποιο από αυτά μπορεί να γίνει σπουδαίο αργότερα, μέχρι και αρχιεπίσκοπο το βλέπω!)  και δεν μιλάνε, δεν θυμώνουν, σκύβουν το κεφάλι και ακούν ό,τι τους λέμε. Και μεγαλώνοντας, θα γίνουν μια χαρά βολεμένοι πολίτες, με το γραφείο τους, το τζιπ τους, το ζεστό φαγητό τους, τα κινητά και τα παιχνίδια τους, κι όλα τακτοποιημένα.  

Ευτυχώς, δεν είναι όλα τα 16χρονα «καλά».  Κι ευτυχώς, μας το απέδειξαν. Και μένει σε μας, που περάσαμε τα 16, να σταθούμε δίπλα τους. Να τα ακούσουμε επιτέλους, έχουν πολλά να πουν. Για την ζωή που τους μάθαμε να ζουν. Για την παιδεία που τους δίνουμε. Για την υγεία που τους σακατέψαμε. Για τον ωχαδερφισμό που τα διδάσκουμε κάθε μέρα. Για τις απάνθρωπες πόλεις που τα φέραμε να μείνουν. Για τα δέντρα που τους καίμε κάθε χρόνο, για να φτιάξουμε μετά τα εξοχικά μας. Για τη δικαιοσύνη που τα «διδάσκουμε», με μεγαλοδικηγόρους που αθωώνουν εγκληματίες. Για το χρόνο που δεν τα φτάνει να ζήσουν. Για όλα όσα γίνονται γι’ αυτά, χωρίς αυτά.

Και να τα ακολουθήσουμε. Δεν είναι ντροπή. Και να βάλουμε κι εμείς ένα χεράκι, να μεγαλώσουν αλλιώς τουλάχιστον οι επόμενες γενιές. 

Δεν μπήκαν σήμερα «στην πόλη οι οχτροί». Ήταν εδώ, καιρό τώρα. Και, το χειρότερο: δεν φορούσαν κουκούλες. Φορούσαν στολές, και γραβάτες. Και μπορεί να τους βλέπουμε κάθε μέρα, δίπλα μας – ακόμα και στον καθρέφτη μας.

Καλημέρα. 

(δεν έχει χαμόγελα, σήμερα -έχει πένθος)

————————————–

υγ. «Δολοφόνος» είναι το ελάχιστο που θα μπορούσα να χαρακτηρίσω έναν άνθρωπο 37 χρονών, με ειδική για τέτοιες περιστάσεις εκπαίδευση, που σηκώνει το χέρι να πυροβολήσει -αφού κάποιος ανεγκέφαλος ανώτερος του επέτρεψε να έχει όπλο- 15χρονα παιδιά, μέσα στο κέντρο της πόλης, γιατί δεν άντεξε που τον είπαν «μπάτσο». Σήμερα, μετά το υπόμνημα που κατέθεσε στον ανακριτή, δεν μπορώ να βρω ΚΑΜΙΑ ελληνική ή άλλη ανθρώπινη λέξη να τον ονομάσω. Γιατί δεν μπορεί να ονομαστεί με καμιά λέξη ένα υποκείμενο, που -όντας και ο ίδιος πα-τέρας!- ψάχνει να βρει ψεύτικα ελαφρυντικά στην συμπεριφορά και τη σχολική διαγωγή του παιδιού, λες και ήξερε ποιο είναι όταν σήκωσε το χέρι του, λες και ό,τι κι αν είναι, δεν ήταν ΕΝΑ ΑΟΠΛΟ ΠΑΙΔΙ 15 χρονών. Και δεν έχει ΚΑΝ τα κότσια να ζητήσει συγγνώμη, έστω για τα μάτια του κόσμου.

και δεν θέλω να χαρακτηρίσω και τον «εξαίρετο» δικηγόρο του, που δήλωσε ότι  η δολοφονία οφείλεται σε ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ! Και, ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΝ! «…..Το ΑΝ ΕΠΡΕΠΕ να ΧΑΘΕΙ αυτό το παιδί, θα το ΚΡΙΝΕΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ» !!!

Δεν φτάνουν οι λέξεις που μάθαμε, θα πρέπει να φτιάξουμε καινούργιες.

Κάποτε θα ‘ρθουν, Παύλος Σιδηρόπουλος –Λευτέρης Παπαδόπουλος/Μίκης Θεοδωράκης (Ο Ασυμβίβαστος, 1979)

Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν
πως σε πιστεύουν, σ’ αγαπούν
και πώς σε θένε

Έχε το νου σου στο παιδί,
κλείσε την πόρτα με κλειδί
ψέματα λένε

Κάποτε θα ‘ρθουν γνωστικοί,
λογάδες και γραμματικοί
για να σε πείσουν

Έχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί,
θα σε πουλήσουν

Και όταν θα ‘ρθουν οι καιροί
που θα ‘χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα…

————————————–

Αντίο Αλέξανδρε

και συγγνώμη, που δεν μπορέσαμε…