«Μπορώ να αγοράσω μια ώρα από το χρόνο σου, μπαμπά;»


Ένας πατέρας γυρίζει σπίτι από τη δουλειά του αργά, κουρασμένος και εκνευρισμένος , και βρίσκει τον πεντάχρονο γιο του να τον περιμένει  στην πόρτα.

«Μπαμπά, μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;»
«Ναι αγόρι μου, τι θες;»
«Μπαμπά, πόσα χρήματα παίρνεις για μια ώρα στη δουλειά;»
«Αυτό δεν είναι δική σου δουλειά. Γιατί ρωτάς;» ρώτησε ο μπαμπάς θυμωμένα.
«Θέλω ακριβώς να ξέρω. Παρακαλώ πες μου, πόσα παίρνεις στη μια ώρα;»
«Αφού θες να ξέρεις παίρνω €50 την ώρα.»
Το παιδί έσκυψε το κεφάλι, σκεφτικό.

Μετά από λίγο, ξαναρώτησε:

«Μπαμπά σε παρακαλώ μπορείς να μου δανείσεις €25;»

Ο πατέρας θυμωμένος και κουρασμένος, αντέδρασε:

«Αν ο μόνος λόγος που ρώτησες, είναι να δανειστείς χρήματα για να αγοράσεις ένα ανόητο παιχνίδι ή κάποιες άλλες αηδίες, τότε να πας  κατ’ ευθείαν στο δωμάτιό σου και στο κρεβάτι σου. Σκέψου γιατί είσαι τόσο εγωιστής. Δεν εργάζομαι σκληρά καθημερινά για τέτοιες παιδαριώδεις επιπολαιότητες.»

Το μικρό παιδί πήγε ήσυχα στο δωμάτιό του και έκλεισε την πόρτα.

Ο μπαμπάς, όσο θυμόταν την ερώτηση του παιδιού, νευρίαζε περισσότερο. «Μα τι θράσος!» μουρμούριζε μέσα απ’ τα δόντια του.

Μετά από μια περίπου ώρα, ο μπαμπάς είχε ηρεμήσει  και είχε αρχίσει να σκέφτεται:

«Ίσως είναι κάτι που πραγματικά χρειάζεται ο μικρός, γι’ αυτό ζήτησε τα €25. Άλλωστε, δε ζητάει  χρήματα πολύ συχνά…» Πήγε στo δωμάτιο του παιδιού και άνοιξε την πόρτα.

«Κοιμάσαι γιε μου;» ρώτησε.
«Δεν κοιμάμαι » απάντησε το αγόρι.
«Νομίζω ότι ήμουν πάρα πολύ σκληρός μαζί σου νωρίτερα» είπε ο μπαμπάς .«Ήταν μια μεγάλη, δύσκολη μέρα και έβγαλα την κούραση μου σε σένα. Εδώ είναι τα €25 που μου ζήτησες .»

Το παιδί σηκώθηκε αμέσως χαμογελώντας . «Σ’ ευχαριστώ μπαμπά!» φώναξε. Κατόπιν, πάει στο μαξιλάρι του και βγάζει από κάτω κάποια τσαλακωμένα χρήματα.

Ο πατέρας μόλις βλέπει ότι το παιδί έχει ήδη κάποια χρήματα, αρχίζει πάλι να νευριάζει.

Το μικρό παιδί μετράει σιγά τα χρήματά του, και κοιτάζει τον μπαμπά του.

«Γιατί ζήτησες περισσότερα χρήματα εφόσον έχεις ήδη;» γκρίνιαξε ο πατέρας.
«Επειδή δεν είχα αρκετά, αλλά τώρα έχω,» απάντησε το παιδί.
«Μπαμπά, έχω €50 τώρα. Μπορώ να αγοράσω μια ώρα από το χρόνο σου;
Σε παρακαλώ έλα νωρίς αύριο σπίτι . Θα ήθελα πολύ να φάμε μαζί.»

Ο πατέρας έκατσε κάτω συντετριμμένος, παίρνοντας το γιο του αγκαλιά. Και του ζήτησε συγγνώμη. Για όλα.

———————————–

**Για το Ρουλιώ :))

Το έλαβα με mail, σε πολλές διαφορετικές εκδοχές. Έκανα μερικές «διορθωτικές» παρεμβάσεις, και -μια και μου φάνηκε ενδιαφέρον- το μοιράζομαι μαζί σας. Και θα ήθελα να μπορώ να βεβαιώσω ότι ο γιος μου δεν θα έλεγε ποτέ κάτι παρόμοιο -αλλά δεν μπορώ…

Καλημέρα

Καλό Σαββατοκύριακο🙂

55 thoughts on “«Μπορώ να αγοράσω μια ώρα από το χρόνο σου, μπαμπά;»

  1. Και μεις οταν ημασταν μικροι ειχαμε το ιδιο με τους πατεραδες μας.
    Γιατι να μην εχει αλλαξει σχεδον τιποτα μια γενια μετα;

    Καλημερα φιλαρακι!!!🙂

  2. Λίγο τραβηγμένο μου φάνηκε αγαπητή. Όχι ότι σε μερικές περιπτώσεις δεν ισχύει. Αλλά δεν είναι ο κανόνας αυτές οι περιπτώσεις.

    Στην λέω γιατί είμαι εχθρός σου….τα είπαμε αυτά😛

  3. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, που είχα πάντα την «πολυτέλεια» να βάζω προτεραιότητες στη ζωή μου. Έτσι δεν χρειάστηκε ποτέ ως τώρα να τους δώσω δανεικά! Μόνο χαρτζιλίκι.
    Καλημέρα νατασσάκι! Φιλιά🙂

  4. …αντίθετα εξαγοράζω τον δικό τους χρόνο:)…

    Mεγάλη κουβέντα άνοιξες…Εφτασα στα 40 κι αφού έφυγε ,μπόρεσα να καταλάβω οτι στερούμαι αναμνήσεων,»ψάχνοντας» την μυρωδιά απ΄’ τα ρούχα της στην ντουλάπα για να μου θυμήσουν κατι…

    …Δεν έφταιγε,πέρασε τίς κακουχίες και την πείνα του πολέμου και πάλευε απο τα 17 της πρωϊ-βράδι,γιορτές -αργίες,να μην λείψουν στα παιδια της αυτά που στερήθηκε εκείνη χωρίς η ίδια να μπορεί να καταλάβει οτι
    λίγος χρόνος παρουσίας της ωχρειούσε μπροστά σε χρήματα και ανέσεις δικές μας…

    …Υποχρέωσή μας,να μην κάνουμε τα ίδια «λάθη»,αλλά και να αγωνιζόμαστε ενάντια στον «κακό»μας ευατό αλλά και στο ψευτοσύστημα που μας έχει καταντήσει «ομιλούντα εργαλεία»…
    κΑλημέρα …ΜΑΜΑ!

  5. Σε πολλές περιπτώσεις ισχύει αυτή η εικόνα.
    Τουλάχιστον τα παιδιά μιας φίλης μου σίγουρα θα ήθελαν να το κάνουν😦

    Μάκια🙂

  6. Πόσες ενοχές και ντροπή, μου ξύπνησες μέσα μου Νατασάκι!!!😦
    Το καλοκαίρι ειδικά ο χρόνος είναι τόσο περιορισμένος λόγω δουλειάς, που μεταβίας σου μένει χρόνος να ανασάνεις…
    Φυσικά δεν είναι δικαιολογία αυτό, αλλά τουλάχιστον προσπαθώ να αφιερώσω στον δικό μου γιο. όσο πιο πολύ και ποιοτικό χρόνο μπορώ να βρω…
    Ευτυχώς υπάρχει και ο χειμώνας και περνάμε αύθονο χρόνο μαζί🙂
    Την καλημέρα μου και καλό σ/κ😉

  7. Πολύ καλή ανάρτηση και είναι μέσα στους καιρούς μας. Αυτή τη στιγμή νιώθω πάρα πάρα πολύ χαρούμενη που δεν χρειάστηκε να πω κάτι τέτοιο ούτε στον μπαμπά μου ούτε στη μαμά μου. Καλημέρα και φιλιά.

  8. Υπέροχο και Σπουδαίο Μάθημα!!!

    Πιστεύω ούτε τα γλαρόπουλά μας, παρά το ότι τα εχουμε πολλά.
    Αφιερώσαμε πολλές ώρες μαζί τους συνδυάζοντάς τα ΟΛΑ, με επιτυχία θέλω να πιστεύω.
    Η αποζημίωση του γονέα όταν μεγαλώσουν ξέρεις Νατασσάκι μου ποια είναι;
    «Μαμά θυμάμαι όταν πηγαίναμε στις παραλίες και ξαπλώναμε στραματσάδα και οι 7 και ψάχναμε τις ΄Αρκτους. .. στα χιόνια τις περιπέτειές μας… τη διαδρομή μέσω Λαγκαδίων από Ναύπλίο για Πύργο κάποια φθινόπωρα, που είμασταν κουκουλωμένα με …κουβέρτες στο πίσω κάθισμα..
    Θα μου πεις πού χώραγαν…
    Οι ανέκφραστοι δε χωράνε. Οι υπόλοιποι τα καταφέρνουν έστω και ο ….ενας πάνω στον άλλον…
    Καλό σου Σ/Κ!

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  9. Με άγγιξε προσωπικά διότι έχω κι εγώ πολλά χρωστούμενα (σε χρόνο) στις κόρες μου! Καλό σαββατοκύριακο και όλα τα καλά του κόσμου!

  10. Αχ! τι πληγές άνοιξες !! Και πονάνε!!!
    Παρ΄ολο που δεν πιστεύω (δεν θέλω να πιστεύω ), ότι οι κόρες μου θα έχουν τέτοιο παράπονο από μένα ή τον πατέρα τους , κάτι μέσα μου , με κάνει ν΄αναρωτιέμαι , μήπως….. μήπως χάνουμε την ουσία, για πιο ανούσια πράγματα!!!
    Μια συμβουλή σαν μαμά με μεγάλη κόρη : «Χαρείτε τα παιδιά σας όσο μπορείτε περισσότερο και σε όλες τους τις ηλικίες».
    Μεγαλώνουν πολύ….. γρήγορα!!!

    Καλό ΣΚ σε όλους!

  11. ναι, όντως, δεν μπορείς να ξέρεις και δύσκολα θα το μάθεις. ισως πολυ αργότερα, μετά την εφηβεία, εκεί όταν θα αγωνίζεται να βρει μια δουλειά, όταν θα συγκρουστεί με την ιδέα του μεροκάματου. Τότε, ναι, ενδέχεται να το μάθεις.

    Υπεροχη ιστορία. Να, λοιπόν, που για χιλιοστή φορά αποδεικνύεται η σημασία των μπλογκ, των μειλ, του διαδικτύου γενικότερα

  12. Δυστυχώς στις μέρες μας τα παιδάκια βιώνουν μεγάλη μοναξιά… Έχουν ανάγκη να τους νιώθουν κοντά τους…
    Απίστευτο μάθημα ανθρωπιάς…υπέροχη ιστορία..
    Μακάρι όλα τα παιδιά του κόσμου να έχουν κοντά τους γονείς τους – που τόσο έχουν ανάγκη..

  13. Ουφ….όταν το χα διαβάσει πρώτη φορά μου σηκώθηκε η πέτσα όρθια….Είναι συγκλονιστικό είτε είναι αλήθεια είτε ψέματα…ή καλύτερα ταρακουνιστικό…
    Φιλάκι γλυκειά μου σμουατςςςς

  14. Τελικά τα παιδιά είναι απόλαυση, όσο κι αν κουράζουν ώρες-ώρες. Μαθαίνει κανείς πολλά απλά πράγματα από αυτά ή τουλάχιστον ενημερώνεται καλύτερα για τον εαυτό του και το πόσο εγωιστής κι αυταρχικός σατράπης μπορεί να έχει καταντήσει. Νομίζω η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, κι όχι μόνο, γονιών έχει ανάγκη συμβουλευτικής στήριξης, καθώς οι πιο πολλοί δεν είναι δυστυχώς έτοιμοι να γίνουν γονείς και το διαπιστώνουν εκ των υστέρων. Είναι φοβερό να μετανιώνει κανείς κάτι τέτοιο, ξεσπώντας στα παιδιά του όσο κι αν υποφέρει στη καθημερινή του βιοπάλη. Η οικογένεια θα είναι πάντα το καταφύγιο σε καλές και κακές μέρες και θεωρώ άτυχους και δυστυχισμένους όσους αναλώνονται σε σχέσεις εφήμερες χωρίς ένα μόνιμο σύντροφο και παιδιά.

  15. Iσχύει αυτό, και εξαγοράζεται και με δώρα και με άχρηστα γκάτζετς..
    Όχι πως πιστεύω πως παλιότερα υπήρχε ουσιαστική επικοινωνία, απλά δεν είχε μπει η «αγορά» μέσα στην οικογένεια.

    Καλό ΣΚ
    φιλιά🙂

  16. οσοι ειμαστε γονεις μακαρι να ξεραμε ποσο πολυτιμοι ειμαστε για τα παιδια μας και το μονο που θελουν ουσιαστικα ειναι η παραουσια μας και η προσοχη μας.και δεν υπαρχουν δικαιολογιες!!
    δεν υπαρχουν….
    καλο σ\κ και να προσεχεις…
    φιλια καρυστινα

  17. Ναι ανατριχιάζω με την ιστορία σου και ας έχει δόση Καφκικής υπερβολής. Εόιναι ένα μεγάλο θέμα αυτό που πιάνεις, αλλά θεωρώ εξίσου επικίνδυνο απέναντι στο χρόνο που λείπει να αντιτάξουμε ενοχές και ξεσπάσματα. Ισορροπία και μέτρο νομίζω πως χρειάζεται

  18. ένα γενικό δικό μου σχόλιο:
    Ναι, είναι τραβηγμένη η ιστορία, σίγουρα – και Καφκικά υπερβολική, όπως λέει ο φίλος μου ο άλλος. Αλλά έχει μεγάλη δόση αλήθειας, και νομίζω πως, ότι και να πιστεύουμε σαν γονείς, όλα τα παιδιά θα μπορούσαν -λίγο ή πολύ- να το πουν ή να το σκεφτούν. Αρκεί να θυμηθεί ο καθένας μας πώς ένιωθε εκείνος σαν παιδί, κι αν του έφταναν οι ώρες που περνούσε με τους γονείς του. Εμένα πάντως, όχι -σε καμιά περίπτωση…

    Και σίγουρα δεν είμαι υπέρ της «εξαγοράς» των τύψεων -με οτιδήποτε. Προσπαθούμε σκληρά να είμαστε όσο πιο πολύ και πιο καλά μπορούμε με το παιδί μας -και πραγματικά δεν ένιωσα ποτέ τύψεις για ότι έκανα ή δεν έκανα. Αλλά ξέρω ότι σίγουρα του λείπουμε. Κι έχουμε χάσει πολύτιμες ώρες του, όταν ήμασταν στη δουλειά κι ο αστερΆκης στον βρεφικό σταθμό. Αλλά πάντα προσπαθούμε. Και θα συνεχίσουμε 🙂

  19. Αυτός ήταν ο κυριότερος λόγος που εγώ παράτησα μια τόσο καλή δουλειά! Δεν άντεχα αυτό ακριβώς. Να είμαι μακριά απ’ τα παιδιά μου, να μου λείπουν και όταν είμαι κοντά τους μετά τη δουλειά να είμαι μέσα στην κούραση και στα νεύρα.
    Τώρα τουλάχιστον ξέρω ότι άξιζε τον κόπο. Κι ας μην έχουμε την οικονομική άνεση που είχαμε. Τώρα στεναχωριέμαι για όλες τις στιγμές τους που έχασα, και απολαμβάνω την συνεχή επικοινωνία μαζί τους!
    Και για πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω απολύτως ολοκληρωμένη και παρακαλάω να μην χρειαστεί ποτέ να τα ξαναφήσω!
    Καλημέρες και φιλί γλυκό🙂

  20. @ το ξέρω, νεραϊδόσκονή μου -εσένα σκεφτόμουν όταν το είδα!
    Και αξίζει -όσο τίποτε άλλο στον κόσμο, είμαι σίγουρη! 🙂

    Καλημέρες και πολλά φιλιά σε όλους σας -μα τα πιο πολλά, στην «τούμπα» μου. Την πεθύμησα τη σαμιαμιδούλα!🙂

    @ Καλέ μου άλλε, ναι -κι εγώ συμφωνώ: ισορροπία, όχι τύψεις και εξαγορές.
    (καλώς τον, μας έλειψες! 🙂 )

    @ venceremos μου, νομίζω ότι το «μυστικό» είναι να τα ακούμε, όσο μπορούμε -και να προσπαθούμε να θυμηθούμε τι θέλαμε εμείς όταν ήμασταν σαν αυτά…🙂
    Τα φιλιά μου, καλό ΣΚ

    @ «τίποτα δεν έχει αλλάξει, και τίποτα δεν είναι όπως παλιά» μαγισσούλα μου!
    το ζητούμενο είναι να είμαστε όσο μπορούμε καλύτεροι από τους προηγούμενους, νομίζω 🙂

    @ Κι όμως, θαλασσινό μικρούλι μου… τα περισσότερα παιδιά -αν όχι όλα- φτάνουν.
    Θέλει κόπο, τρόπο, χρόνο και πολύ πολύ αγάπη
    (νομίζω, μ’ αυτή τη σειρά…)

    Φιλιά στα πατουσάκια σας! 😉

    @ Μάθημα, αλλά μετά το πάθημα, (ξ)αδερφούλη
    και το ξέρω ότι κι εσύ το πάλεψες, κι ακόμα, όπως κι εμείς, αλλά και πάλι…
    Φιλί γλυκό 🙂

  21. @ Αυτό που λες είναι απόλυτα σωστό, Αλεξήνωρ! Γιατί όταν αποκτούμε παιδιά, δεν μας δίνει κανείς «οδηγίες χρήσης» -με πειράματα πάμε, όλοι… Και ποτέ δεν ξέρεις αν κάτι που είναι σωστό για μένα θα είναι και για σένα.
    και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου στην τελευταία πρόταση: δεν μπορώ καν να διανοηθώ τη ζωή μου χωρίς παιδί..! Είναι τόσα αυτά που σου δίνουν, συνέχεια, που δεν συγκρίνονται με τίποτε άλλο. Ωστόσο, δεν είναι έτσι για όλους. Και ξέρω πολλούς που δεν είναι φτιαγμένοι να είναι γονείς -και όταν τέτοιοι άνθρωποι αποκτούν παιδιά, το αποτέλεσμα είναι πολύ «ζόρικο», πίστεψέ με…

    Καλό Σαββατοκύριακο να έχεις!

    @ Κώστα Βλουτή, ελπίζω να μην είναι αυτό μόνο. Το να νιώθεις τύψεις, δεν βοηθάει στο να λύσεις το πρόβλημα. Το να το κατανοήσεις και να το παραδεχτείς, όμως, είναι ένα βήμα μπροστά! 🙂

    Καλό ΣΚ να έχεις!

    @ Ταρακουνιστικό, Δημητρούλα μου -αυτή είναι (ή πρέπει να είναι) η λέξη!
    Φιλιά σε σένα και τον ήλιο σου🙂

    @ Αχ, Αμετανόητε Πρίαμε!
    Φαντάζεσαι να στο έλεγαν οι Τρώες σου;
    [ή να υποψιάζεσαι ότι το σκέφτονται και το νιώθουν;]

    Να μου τους φιλήσεις🙂

    @ Μακάρι, όλγα μου -μακάρι!
    Καλώς ήρθες

    @ Ξέρω, Ριτσάκι μου… Κι αν δεν το λέει έτσι, το δείχνει με κάθε τρόπο, όπως όλα τα παιδιά. Αλλά το παλεύουμε!🙂
    Κι εμένα μου άρεσε η ιστορία. Και την θετική σημασία του διαδικτύου, είμαι η πρώτη που τη φωνάζω παντού🙂

    @ Νομίζω ότι είναι, Φάρε -και αφορμή για σκέψεις.

    Καλώς ήρθες🙂

  22. @ Δεν έχω συμφωνήσει ποτέ περισσότερο με τα ΤΑΠ σου, Καμηλιέρη μου….
    το ξέρεις.
    Σμακ🙂

    @ Αυτό το «μεγαλώνουν πολύ γρήγορα» marian μου, ξέρεις πόσες φορές το λέω; Ούτε και κατάλαβα πότε μεγάλωσε! 🙂

    Να τις χαίρεσαι τις κόρες.
    Καλό ΣΚ

    @ όλοι μας έχουμε, N.Ago μου -ακόμα και αν δεν το έχουμε καταλάβει, ή δεν το παραδεχόμαστε🙂
    Καλό ΣΚ και σε σας

    @ Ναι, όλα τους -αυτό πιστεύω κι εγώ, meniek μου.
    (είστε καλύτερα σήμερα; )
    Φιλιά

    @ Ναι, roadartist μου -κι εσύ! Κι ευχαριστώ🙂
    Είναι πολύ δύσκολο, όπως είδες από τα σχόλια όσων έχουν ήδη παιδιά, και το ζουν -και σε βεβαιώνω, επειδή τους περισσότερους τους ξέρω από κοντά, το παλεύουν πολύ.

    Φιλιά, καλό ΣΚ!

  23. @ όλοι χωράνε, όταν θέλουν, Γλαρένια μου!
    Είμαι σίγουρη ότι κι εσείς το παλέψατε όσο πιο καλά γίνεται, με τα 5 παιδιά -στο έχω πει πολλές φορές ότι θαυμάζω το κουράγιο σας

    Φιλιά πολλά🙂

    @ Μπράβο στους γονείς σου τότε, Λενάκι μου!
    Και σε σένα, που είσαι τόσο καλό παιδί !

    Φιλάκια πολλά

    @ χαίρομαι που σου άρεσε κι εσένα, Σύλβια!

    @ Κάβειρε, καλέ μας φίλε, είσαι ευαίσθητος άνθρωπος, το ξέρω. Γι’ αυτό την ένιωσες
    και είμαι σίγουρη ότι θα ήσουνα/θα γίνεις, πολύ καλός γονιός

    Έχεις φιλιά από το φίλο σου

    @ spdd, κι εγώ το ίδιο έπαθα όταν το διάβασα.
    Καλώς ήρθες

    @ Είναι δύσκολο, το ξέρω μοναχικό μου αστέρι!
    Αλλά το προσπαθείς κι εσύ, το ξέρω

    Φιλάκια, καλό ΣΚ

    @ Κι εγώ ξέρω πολλά παιδάκια, θαλασσομπερδεμένη μου! Αυτό είναι το κακό….

    Μάκια!🙂

    @ Αχ Στράτε μου!

    Φιλιά πολλά
    [τι θα γίνει, θα έρθεις καμιά βόλτα, ε;]

  24. @ κι εγώ τα ίδια πάνω-κάτω σκέφτηκα, ψάχνοντας τον εαυτό μου, ΜΖ! Και ξέρω ότι προσπαθείς διπλά για τα κορίτσια, το είδα από κοντά🙂

    Τα φιλιά μας να τους δώσεις
    (τον προσέχω, ναι! 😉 )

    @ Σπουδαίο αυτό που λες, Γιώργη μου!
    Να τους χαίρεσαι
    [καλύτερα σήμερα;]

    Φιλιά

    @ Νησάκι μου, ναι -είναι λίγο υπερβολικά γραμμένο. Ακριβώς για να φανεί το πρόβλημα🙂

    Φιλιά, αγαπημένε μου εχθρέ :p
    Καλό κουράγιο στο διάβασμα🙂

    @ Το θέμα είναι να το πηγαίνουμε ένα βήμα πιο πέρα, προς το καλύτερο, βρε φιλαράκι!

    καλό ΣΚ, τα φιλιά μας !🙂

  25. Κάθε φορά που την διαβάζω αυτή την ιστορία – γιατί είναι αρκετά παλιά – ανατριχιάζω στην απλότητα και στο μεγαλείο της αλήθειας της…

  26. Αν και δεν ξέρω από αυτά… στη ζωή μου δεν συμφώνησα ποτέ περισσότερο με την κυρία Ρίτσα Μασούρα όσο με την απάντησή της εδώ.
    Φιλάκια***********🙂

  27. νατασσΆκι, καλημέρα

    Ο φίλος Indictos μου είπε ότι μπορείς να με βοηθήσεις να βάλω vews στο vloutis.blogspot.com που έχω.

    Αν θέλεις και μπορείς,
    στείλε μου τον τρόπο στο e-mail μου: vloutis1@otenet.gr.

    Σ΄ευχαριστώ θερμά.

  28. Δεν τα διάβασα όλα τα σχόλια για να δω αν το σημείωσε κι άλλος, αλλά ο μικρός σίγουρα κάνει λάθος.
    Δεν μπορεί να αγοράσει από τον μπαμπά του αυτό το χρόνο.
    Και ούτε φτάνουν 50€ για να αγοράσει κανείς την ελευθερία ενός ανθρώπου!!!

    Δυστυχώς

    Καλημέρα

  29. ΩΡΑΙΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ (ΕΓΩ ΠΟΛΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΑ ΤΗΝ ΒΡΗΚΑ ΟΧΙ ΤΟΣΟ ΚΑΦΚΙΚΗ)
    ΚΙ ΕΜΕΝΑ ΜΟΥ ΕΛΛΕΙΠΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΦΡΟΝΤΙΣΑ ΝΑ ΜΗ ΛΕΙΨΩ ΣΤΙΓΜΗ ΑΠΟ ΤΟ ΒΛΑΣΤΑΡΑΚΙ ΜΟΥ
    ΕΧΩ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΟΤΙ ΤΩΡΑ ΘΑ ΜΕ ΠΛΗΡΩΝΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΑΙΝΩ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ 😉

  30. Πέρα από την πλοκή του μύθου που την βρίσκω πολύ τρυφερή, η ουσία του θέματος αξίζει να συζητηθεί σοβαρά.
    Στην εποχή μας που συνήθως εργάζονται και οι δύο γονείς, ο αφιερωμένος και ποιοτικός χρόνος στα παιδιά είναι το καλύτερο δώρο .
    Ιδιαίτερα η πατρική παρουσία ,οικοδομεί το ανδρικό πρότυπο στην συνείδησή τους.
    Σε περίπτωση ολοσχερούς ή και μερικής απουσίας του το έλλειμα είναι σοβαρότατο
    και γίνεται απωθημένο.
    Δεν χρειάζεται να μπούμε στα χωράφια των ψυχολόγων. Μια προσεκτική ματιά στην συμπεριφορά των παιδιών που στερούνται τον πατέρα τους είναι αρκετή για να βγάλουμε τα συμπεράματα μας και να πάρουμε μέτρα πρι ν είναι αργά.

  31. να πω ομως οτι αυτη η συζητηση ειναι πλασματικη γιατι καθε φορα που γυρναει ο δολιος ο πατερας κουρασμενος απο την δουλεια ειναι μετα τις 11 το βραδυ διοτι αναγκασεται να κανει υπερωριες αρα ο γιος παντα κοιμαται…..και ετσι ολοι χαιρομαστε που η κοινωνία συνεισφέρει στην καλη οικογενειακη κατασταση ..
    🙂 φιλακι

  32. …μπρρρρ!!
    Ωραίοοοοοοοοοο-πολύ ωραίο!
    Συγκινητικότατο! Είμαι πάρα πολύ τυχερή που είμαστε και οι δύο σπίτι με τα παιδάκια… Άστα να πάνε! Επίσης, συμφωνώ με το Σκουλήκι.

    Φιλιά Νατασσάκι μου
    -και μια αγκαλιά στον μικρούλη!

  33. ΝατασσΆκιιιιι???????………………

    Πόσο κοστίζει να αγοράρω λιγάκι από τον χρόνο σου???? 🙂

    Καλά δεν θα πω ότι εγώ φταίω που ΟΛΟΚΛΗΡΟ το καλοκαίρι σας είχα……ξεχασμένους κλπ. κλπ…..:mrgreen:

    Θα πω όμως ότι ΕΣΥ δεν ήρθες να με δεις που σε περιμένα στην Αθήνα!… :mrgreen:

    (Καλά τώρα η Meniek θα λέει ΠΟΣΟ γκρινιάρα είμαι….αλλά δεν πειράζει!!!) 😉

    Φιλιά!

  34. Eχει πράγματι μια δόση υπερβολής, αλλά είναι ένα πολύ ωραίο μάθημα.

    Λειτουργεί εξάλλου και αντίστροφα, σε κάνει να αναρωτιέσαι αν δίνεις στους γονείς σου τον χρόνο που λαχταρούν να έχουν μαζί σου.

    Καλημέρα Νατάσσα μου!
    Φιλιά!

    ΥΓ. Εχεις πρόσκληση!
    :))

  35. παντα θα υπαρχει κατι που θα λειπει απο τα παιδια οσο εμεις τα μεγαλωνουμε με τις δικες μας εμπειριες (άλλο οι αξιες) και φιλοδοξιες διχως να τα αφουγκραζομαστε

    ισως ομως, ναναι κι αυτος ο λογος που θα τα ωριμαζει (αν και δε ξερω ποσο καλο ειναι αυτο μια και το θεωρω ταυτοσημο με την ενταξη στα συγκεκριμενα κοινωνικα συστηματα και συνολα..)

    αυτη ειναι η ταπεινη μου γνωμη
    αιρετικη και γι αυτο περιμενα να καταχωνιαστει απο τις τελευταιες στην ουρα🙂

  36. νατασΆκι,

    δεν ξέρω αν έχεις πάρει το e-mail μου.

    Σου έχω κάποιο, μα αν θες να μου προτείνεις κάτι που να ταιριάζει, με το vloutis.blogspot.com, θα χαρώ πολύ.

    Την καλησπέρα μου.

    vloutis.wordpress.com
    vlouti.blogspot.com

  37. Απίθανο το κείμενο και πάρα πολύ σοβαρό. Ξεχνούν οι γονείς ότι όσο και να δουλεύουν για να προσφέρουν τα πάντα στην οικογενεια, τα μικρά παιδιά δεν ενδιαφέρονται για αυτά αλλά προτιμούν ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΝ τη μαμά, τον μπαμπά τους και ας έχουν και λιγώτερα.

    Ντράπηκα που το μικρό παιδί ήθελε ν’ αγοράσει το χρόνο του μεγάλου. Εμαθε απο μικρό να χρησιμοποιεί το χρήμα για να πάρει αυτό που ήδη του ανήκει, δλδ το χρόνο του γονιού. Και ο γονιός ντράπηκε που το έξυπνο παιδί του βρήκε τρόπο να του πεί πόσο του λείπει.

  38. “Μπορώ να αγοράσω μια ώρα από το χρόνο σου, μπαμπά;” Κάτσε να κοιτάξω το πρόγραμμα μου…είμαι κλεισμένος παιδί μου για αυτόν τον μηνά μπορεί τον επόμενο μηνά …

Τα σχόλια είναι κλειστά.