«Δεύτερη ζωή δεν έχει»…

Ο Αγαμέμνων, Ελευθερία Αρβανιτάκη-Οδυσσέας Ελύτης/Δημήτρης Παπαδημητρίου (Τραγούδια για τους μήνες, 1996)

Μέρες τώρα, από την Κυριακή το βράδυ, θέλω να σας πω…

dsc00365

για την εκδρομή που πήγαμε. Στις Μυκήνες, στο Κεφαλάρι και στο αγαπημένο Ανάπλι. Με πούλμαν, μια παρέα όλοι όμως –από το ίδιο χωριό είμαστε, πώς αλλιώς;– με καλό καιρό, ανοιξιάτικο ακόμα. Με γέλια, τραγούδια και ρακές -δεν λείπουν ποτέ από τις εκδρομές της «παρέας» μας. dsc00354Και για τη χαρά του αστερΆκη, που είδε τις Μυκήνες, και για τις ερωτήσεις του για την ιστορία τους -που φυσικά ήξερε, και είχε και το βιβλίο της ιστορίας της τρίτης δημοτικού μαζί του και διάβαζε, και τον παππού του για συμπλήρωμα. Και μας έλεγε για τους Περσείδες και τους Ατρείδες, και συζητήσαμε για την «πύλη των λεόντων» και για το πώς χτίστηκαν αυτά τα πελώρια τείχη.

dsc00338Και για τη βόλτα στο μουσείο. Και όσα είδαμε και θυμηθήκαμε κι εκεί, μετά από χρόνια. Και για το πόσα κοινά έχει ο Μυκηναϊκός με το Μινωικό πολιτισμό -50 Κρητικοί ήμασταν, σιγά που δεν θα το αναφέραμε! Κι αναρωτηθήκαμε για την dsc00335καθημερινή ζωή των ανθρώπων -πόσο λίγα ξέρουμε γι’ αυτήν! Και προσπαθούσαμε να μαντέψουμε τι έκαναν με τα διάφορα αγγεία και τα υπόλοιπα σκεύη που βλέπαμε εκεί. Και το καμάρι του παππού, που ο εγγονός του ξέρει τόσα -και έχει όρεξη να μάθει άλλα τόσα. Και που ήταν και τα 3 εγγόνια του εκεί, και γελούσαν και τα μουστάκια που -χρόνια τώρα- έχει ξυρίσει οριστικά…


dsc00407Και για τη βόλτα μετά, πριν το φαγητό, σε ένα υπέροχο λαογραφικό μουσείο εκεί κοντά, στο Κεφαλάρι. Κοντά στο ναό της Ζωοδόχου Πηγής. dsc00444Όμορφο, γεμάτο εικόνες και αντικείμενα από άλλες εποχές. Και σχολιάζαμε με τους μικρότερους της παρέας, τι είναι το κάθετί και σε τι μπορεί να το χρησιμοποιούσαν.

dsc00459Και μετά, για το ανέβασμα στο Παλαμίδι, (με το πούλμαν, ευτυχώς) dsc00454που το βρήκαμε κλειστό -λειτουργεί μόνο μέχρι τις 14:45! Και ήταν Κυριακή, και δεν ξέρω κι εγώ πόσος κόσμος ήταν απέξω -μα, τι να πεις; Μας έμεινε η απογοήτευση. Το μόνο που κάναμε ήταν να βγάλουμε φωτογραφίες την πόλη από ψηλά -όμορφη, δε λέω…

dsc00470Και για την βόλτα στα υπέροχα, αγαπημένα σοκάκια του Ναυπλίου, και στην παραλία του ήθελα να σας πω. Και απέναντυ το Μπούρτζι, όμορφο μέσα στη θάλασσα. Και που αγοράσαμε παραδοσιακά γλυκά από ένα πανέμορφο μαγαζί dsc00494[λες και υπήρχε περίπτωση να βρούμε γλυκά του κουταλιού και να μην πάρουμε, ε;]. Και που είδαμε το φεγγάρι να προβάλει, όχι εντελώς ολόκληρο, αλλά πανέμορφο. Και το Παλαμίδι, φεύγοντας, το είδαμε φωτισμένο. Και το ντέρμπι είδαν οι «φίλαθλοι» της παρέας -με τα σχετικά σχόλια, μέσα στο πούλμαν. Τρομερή ατμόσφαιρα..!

Για όλα αυτά, κι ακόμα κι άλλα ήθελα να σας πω. Αλλά δεν είχα καμιά διάθεση να γράψω, δεν έβγαιναν οι λέξεις… Κάτι ο καιρός, που άρχισε να αγριεύει, κάτι μερικά «ζόρια» (υγείας, αλλά ευτυχώς όχι πολύ σοβαρά), κάτι οι ειδήσεις που διαβάζω και ξαναδιαβάζω τελευταία… Μου φαίνεται απίστευτο: 5.500 άνθρωποι, για 10 μέρες ήδη, κάνουν απεργία πείνας -και στα προτοσέλιδα εφημερίδων βρίσκεται η Πάνια και ο Καρβέλας! Για τις πρώτες ειδήσεις των καναλιών, δεν σχολιάζω -έκανα το λάθος και άνοιξα την τηλεόραση, για λίγο. Την έκλεισα, πριν με πιάσει πάλι το στομάχι μου. Και δεν είναι καν στις πρώτες ειδήσεις η υπολειτουργία του -καλύτερου, κατά τη γνώμη μου, και την εμπειρία που είχα- Αττικού Νοσοκομείου, με κατηγορίες για έλλειψη προσωπικού (πάνω από 600 κενές θέσεις!) και αναστολές πληρωμών εδώ και καιρό…

Με θυμώνουν όλα αυτά. Πολύ. Και δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω. Άντε και στέλνω το mail (με όνομα, επάγγελμα, πόλη) στο kratoumenoi@yahoo.gr. Άντε και το έγραψα εδώ, και γκρίνιαξα. Και το είδατε κι εσείς, και το υπογράψατε -και γκρινιάξαμε πολλοί. Και; Αλλά πάλι, είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω, για την ώρα.

Δεν τη συνηθίζω την απογοήτευση. Δε μου πάει. Μπορεί να φταίει και το φεγγάρι, που πρόβαλε ολοστρόγγυλο πριν από λίγες ώρες πάνω απ’ το κεφάλι μου….

Ρίξε μια σκάλα στο φεγγάρι, Γιώργος Νταλάρας-Ζωή Παναγιωτοπούλου/Στέργιος Γαργάλας(Με το ένα πόδι στ’ άστρα, 2007)

dsc00497dsc00502

Το μόνο καλό της ιστορίας (σιγά που δεν θα ‘βρισκα καλό!) ήταν που, ψάχνοντας για τους Ατρείδες, θυμήθηκα και βρήκα τον Αγαμέμνονα του Ελύτη, και ξαναδιάβασα τα Ρω του Έρωτα, με την ευκαιρία.
Γρήγορα που σκοτεινιάζει. Φθινοπώριασε
δεν αντέχω τους ανθρώπους άλλο. Χώρια εσέ

Που μιλάς και η νύχτα κλαίει σαν το σκύλο σου
προδομένος απομένει – ποιος; Ο φίλος σου..

Και θυμήθηκα και το όμορφο Παράπονο, που πιο γνωστό έγινε τραγουδισμένο… Πάντα το ψάξιμο είναι το αγαπημένο μου κομμάτι, έτσι κι αλλιώς!

Το παράπονο, Ελευθερία Αρβανιτάκη-Οδυσσέας Ελύτης/Δημήτρης Παπαδημητρίου(Τραγούδια για τους μήνες, 1996)

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
Άλλα είν’ εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα

Στ’ αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ’ ομολογώ
Σαν να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν τα κυνηγά
Πάντα πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει….

ναι -ό,τι κάνουμε, σε τούτη..!

Καλημέρα🙂

Καλό Σαββατοκύριακο

υγ1: οι φωτογραφίες είναι όλες δικές μου -ξέρω ότι δεν το κάνω συνήθως, αλλά «ο Άη Βασίλης ήρθε νωρίς«, «καινούριο κοσκινάκι μου..» κλπ, κι έτσι εγώ βρέθηκα με καινούρια φωτογραφική που είναι και μικρή και την έχω στην τσέπη. Και θα σας «βομβαρδίζω» με φωτογραφίες, χε χε χε! Τις «μίκρινα» για να μην βαρύνει πολύ η σελίδα, αλλά αν πατήσετε πάνω τους φαίνονται καλύτερα.

υγ2: Το τραγούδι στις φωτογραφίες του φεγγαριού, είναι Νταλάρας -για σένα, (ξ)αδερφoύλη, να μάθεις να ζητάς!😉

(εσύ πάλι, τον γλύτωσες το Χαρούλη, μέχρι το επόμενο φεγγάρι! :p)

33 thoughts on “«Δεύτερη ζωή δεν έχει»…

  1. Καλησπέρα.
    Ωραία ανάρτηση. Ταξιδιάρικη.
    Εύχομαι το σαββατοκύριακο που έρχεται να σου φέρει πίσω την καλή διάθεση. Οι ειδήσεις δεν αλλάζουν. Αλλά δεν μπορούμε να ζούμε μέσα στη μελαγχολία που μας πιάνει όποτε τις βλέπουμε. Χρειάζεται απλά να ζούμε όσο πιο πολύ μπορούμε.
    Καληνύχτα.

  2. Λενάκι μου, δεν τη χάνω εύκολα την καλή μου διάθεση, ευτυχώς!
    Και, αυτό που λες είναι σοφό : να ζούμε όσο πιο πολύ μπορούμε, μια και «δεύτερη ζωή, δεν έχει..». που λέει κι ο ποιητής, ναι;

    Φιλάκια πολλά, μικρούλι
    Καλό ΣΚ και σε σένα🙂

  3. Νατασσάκιιιιι!!!
    Όμορφη εκδρομή και με ρακές έτσι; Εγώ δεν μπορώ να τις συνηθίσω ακόμη με τίποτα!
    Όλοι καλά; Εγώ προσπαθώ να επανέλθω σιγά σιγά, αν και τώρα έχω λιγότερο χρόνο! Θα πρέπει να ξενυχτάω όποτε το αντέχω!!
    Μου λείψατε μωρέ! 🙂

  4. Νατασσάκι μου, μη μου στενοχωριέσαι, υπάρχουν δύο ειδών ειδήσεις: της λιανικής και της χονδροπετσικής…😐
    Το καλό είναι (σιγά μη δεν υπάρχει καλό, που λες κι εσύ) ότι σήμερα όποιος θέλει να μάθει, μαθαίνει, μα με το Ιντερνετ, μα με το… εχμ Ιντερνετ ή αλλιώς με το χμμμ Ιντερνετ πάλι, άντε και με το Διαδίκτυο πάντα κάτι θα μένει.

    Και μην αναρρωτιέσαι πώς πέρναγαν οι άνθρωποι τότε τις μέρες τους. Είναι απλό. Έφτιαχναν μπλογκ πάνω σε μαρμάρινες πλάκες και έγραφαν ποστ. Βέβαια με το καλέμι ήταν λιγάκι δύσκολο να προσθέσουν ταγκσ, γιατί έπρεπε να σκαλίσουν κάτι γραμματάκια τόσα δα που τους έφευγε η ψυχή. Κάθε ποστ τούς έπαιρνε περίπου χμμμ ένα μήνα για να το γράψουν, μετά άλλαζαν. Ο Δημοσθένης με τον Κούρτοβικ, σόρι με τον Σωκράτη ήθελα να πω, ο Μενέλαος με τον Πάρη κτλ. Κάποιος έμενε και στο σπίτι και μαγείρευε, δεν είχαν χύτρες ταχύτητος, έκαναν το κρέας τους οφτό, ε, ήταν και πιο νόστιμο.
    Τα βράδια δεν έβλεπαν TV, δεν είχαν τι να κάνουν, γι’ αυτό έκαναν και πολλά παιδιά ή όργια.
    Μα δείτε και λίγο Flinstones, όλα εγώ θα τα λέω;;;;

  5. Mε γεια το καινούριο κοσκινάκι!
    Ευχαριστώ για το Νταλάρα (επιφυλάσσομαι…)

    Κόψε τη (πολύ) τηλεόραση (η καρβελίαση είναι ανίατη και το Αττικό υπολειτουργεί)

    Καλημέρες🙂

  6. @ Στράτο μου
    α) έρχονται φωτογραφίες (με τον αστερΆκη) στο mail σου
    β) Κανόνισε να έρθεις ΣΚ να πάμε -είναι από τις αγαπημένες μας εκδρομές! 🙂 🙂

    @ Μικρή μου νεραϊδόσκονη!!!!!!!
    Κι εσύ μας έλειψες!
    ναι, ναι -με ρακές, αλλιώς πώς;;;;;🙂

    να περνάς καλά, κι εμείς εδώ είμαστε
    αλλά να μου φιλήσεις πολύ πολύ τα μικρά, ειδικά την «τούμπα» μου😀

    Θα τα πούμε🙂

  7. @ παπικουλίνι μου, το ξέρω… Δεν στενοχωριέμαι, εκνευρίζομαι, όμωσ..!

    Η περιγραφή της προϊστορικής ζωής είναι ά-παι-χτη, θα την διαβάσω στο μικρό το μεσημέρι και θα του πω να τη συνεχίσουμε
    (είχαν και τότε blog? Πάνω σε πέτρες ε; Χμμμ… να το έχουμε στο νου μας, όταν κάνει «νερά» η σύνδεση! 😆 )

    Οι Flintstones είναι άπαιχτοι, όντως! 🙂 🙂 🙂
    :******

    (υγ. Θα μιλήσουμε, έχω να σε πω νέα!!!)

  8. @ (Ξ)αδερφούλη μου
    ευχαριστώ,
    ευχαριστώ 🙂
    (αυτό το «επιφυλάσσομαι…» απειλητικό μου ακούγεται…)
    :p

    Εγώ είδα τηλεόραση για λίγα λεπτά και με χάλασε τόσο, φαντάσου (γκουχ!) κάτι γνωστοί μας που ξεχνιούνται μπροστά της..!
    :p

    Και ναι, το Αττικό υπολειτουργεί, κι αυτό με ενοχλεί αφάνταστα -και σε προσωπικό επίπεδο, ακόμα, γκρρρ!

    Φιλί γλυκό
    καλό Σαββατοκύριακο 🙂

  9. Καλημέρα! Όμορφα ταξίδια🙂
    Με γειά τη φωτογραφική…. τέλειο δώρο.

    Κατά τα άλλα συμφωνώ με τον κούκο. Μην το ανοίγεις το γωμόκουτο, μόνο στεναχώρια σου δίνει.

  10. Περαστικά να είναι τα «ζόρια» και να ξαναβρείς όρεξη και επιθυμία για δαντελωτές αναρτήσεις με πλουμιστά παράθυρα γιατί αυτή εδώ «μαμά», της αρπαχτής τη βρήκα🙂
    Ακόμα και οι φωτό (με γεια το κοσκινάκι), μου βγάλανε το μάτι. Γυαλί έβαλα ο πρεβύωψ να χορτάσω το Μπούρτζι!! :Ρ
    Μη μασάς με την «επικαιρότητα» των τηλεμαϊντανών. Η ζωή είναι αλλού και το ξέρεις!!
    Φιλιά και καλό Σαββατοκύριακο

  11. τέλειο, τέλειο σου λέω, mamma!🙂
    (και ΔΕΝ είναι και κόκκινη, χο χο χο!)

    Δεν το ανοίγω παιδί μου το κουτί, ελάχιστα πια! Εχθές είχα περιέργεια να δω -αλλά δεν μου δίνει στενοχώρια, εκνευρισμό μου δίνει, κι αυτό είναι χειρότερο. Και πίκρα. Και φτάνω στα όριά μου πια .

    Μα κι εδώ που διαβάζω, θυμώνω πιο πολύ…
    Δες:
    ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ

  12. @ Γιώργη μου (που λέει και το Ρουλιώ)
    Θα σου στείλω μεγαλύτερες φωτογραφίες, να το χορτάσεις (ευκαιρία ζητούσα!)🙂

    Η αλήθεια είναι ότι με παίδεψε απίστευτα
    Δεν βγαίνουν εύκολα οι λέξεις, όταν θες να πεις τόσα
    και είναι και ζόρικα
    και δεν θες να γίνει κάτι, και δεν ξέρεις τι

    Καλό ΣΚ

  13. Καμηλιέρη παιδί μου, άφησα να του τα πεις εσύ!😛

    (την ξέρει την ιστορία, πάντως! Και ξέρει και ακριβώς γιατί η Κλυταιμνήστρα σκότωσε το Μένιο :pp)

    (καλύτερα σήμερα;)

  14. στη σχολή που πήγα πέρσι (τουριστικών επαγγελμάτων) είχαμε σαν μάθημα και τους τουριστικούς, φυσικά, προορισμούς…ανάμεσά τους οι Μυκήνες και το Ναύπλιο…από τότε μου γεννήθηκε η επιθυμία να τις επισκεπτώ…
    την καλημέρα μου!

  15. Καλησπέρα Νατάσσα,
    με γεια την φωτογραφική σου μηχανή,
    σου εύχομαι να κάνεις πολλα πολλά ταξίδια και να μας δείχνεις πολλές και όμορφες φωτογραφίες.
    Μην σκας με το χαζοκούτι, μπορούμε άραγε να το κλείσουμε και να μην το ξανανοίξουμε;
    Έχω μια απορία!!! Είστε όλοι φίλοι και γνωρίζεστε προσωπικά; Μπράβο γιατί πρέπει να είστε φοβερή παρέα.!!!!
    Πολυ με … αρέσετε!!!!!!

  16. Μενιος!!!! χαχαχαααααααα!

    ομορφα που ταιριαζει ο Νταλαρας εδω…!
    οκ! δεν τον εβαλα να παιξει..🙂
    εχει ωστοσο μερικα πολυ πολυ καλα και μη γυρνατε το κεφαλι απο την αλλη

    για τα λοιπα;
    καλη υγεια ναχετε βρε
    αν και, δεν ειναι αυτο που θαθελα να επικεντρωσω σε αυτο το ποστ σου🙂
    ωστοσο, η ευχη ισχυει με ολη την δυναμη της

    καλο Σαββατοκυριακο νατασσακι!

  17. ωραίο το ποστάκι, αλλά όντως δεν σου πάει η απαισιοδοξία, ακριβώς όπως δεν πάει σε άλλους η αισιοδοξία…
    και σχετικοάσχετο, αλλά θα μου επιτρέψετε αγαπητέ καμηλιέρη, μια ερώτηση:
    Δλδ, που ακριβώς είναι το λάθος της Κλυταιμνήστρας? Ο καλός πολέμαρχος την παρατάει δέκα χρόνια, φεύγοντας σκοτώνει την κόρη της, σε όλη τη διάρκεια του πολέμου πηδιέται με τη μισή θηλυκή καλή κοινωνία της Τροίας, όταν δεν τον αφήνουν να πηδήξει την άλλη μισή ξεκινά τον εμφύλιο που καθυστερεί την εισβολή για αρκετά χρόνια, όταν μπαίνει πορθητής στην Τροία, βιάζει κλέβει, ξεπατώνει το σύνολο του πληθυσμού και στην επιστροφή κουβαλά την γκόμενά του μαζί για να την επιβάλει στην Κλυταιμνήστρα….
    Αυτή δλδ, τι έπρεπε να κάνει? Να τους κεράσει γλυκό νεραντζάκι και να τους στρώσει τη νυφική παστάδα???????

  18. @ είναι ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα-τραγούδια, roadartist μου!🙂
    (δεν έχει..!)

    Καλό ΣΚ και σε σένα! 🙂

    @ monaxikoasteri, να πας -ειδικά το Ναύπλιο είναι πανέμορφο, όλες τις εποχές!

    Καλό Σαββατοκύριακο!!!!!🙂 🙂

    @ Δεν ήρθε, Ντίνο μου… αλλά είχα να ξεφορτώσω μερικά πράγματα, δεν γινόταν αλλιώς!
    Περαστικά στη Ρίτσα, να μου την προσέχεις!🙂

  19. @ Καλώς τη marian!
    Ευχαριστώ για τις ευχές🙂

    Η τηλεόραση για μένα λειτουργεί από μια ως καμία ώρα την ημέρα -πολύ πολύ πολύ επιλεκτικά, όμως!
    Αλλά και πάλι, δεν αποφευγω τη σύγχιση, κατάλαβες; Μόνο από σκουπίδια γλυτώνω!🙂

    Λοιπόν, εδώ είμαστε μια μεγάλη διαδικτυακή παρέα -στην πραγματικότητα, εγώ γνωρίζω τους περισσότερους από όσους σχολιάζουν!🙂

    Καλά να περάσεις το ΣΚ!🙂

  20. @ Orelia μου, Μένιος!!!!😆 😆 😆

    ναι, ταιριάζει ο Νταλάρας
    εμένα μ’ αρέσει! Αλλά για τόσο πολύ καιρό, δεν έβρισκα ευκαιρία να βάλω τραγούδια του -γι’ αυτό με πειράζουν τώρα, κατάλαβες; 😉
    Ευχαριστώ πολύ πολύ
    το ξέρω🙂

    Επίσης καλά να περάσετε!
    Φιλιά πολλά πολλά 🙂

  21. @ Πες του τα Meniek μου, γιατί κι εγώ παρόμοια του έψαλα και την άλλη φορά, και επιμένει!!!

    (όχι, δε μου πάει, το ξέρω -και δεν το αντέχω, άλλωστε!)

    Φιλιά πολλά στη Ν.🙂

  22. Τζαααααααααα
    Να μαι και γω…άκουσα Ανάπλι και έφτασα…Άλλωστε εγω είχα κάνει σκονάκια από πρίν…
    Σμουάτς σμουατς σμουατς….

  23. Αχ αυτές οι ταξιδιωτικές αναρτήσεις! Πώς ξετυλίγουν το νήμα και πόσες κουβέντες φέρνουν στην επιφάνεια! Μα γι αυτό πολλές φορές δεν γράφονται, για να προωθείται ο διάλογος, σοβαρός, παραπλανητικός, σκωπτικός…ο,τι θέλει ο καθένας. Πάντα στο τέλος κάτι μένει….

Τα σχόλια είναι κλειστά.