«Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου…»

Άλλα θέλω κι άλλα κάνω, πώς να σου το πω… που λέει κι ο Σωκράτης, στην αγαπημένη μου Πριγκιπέσσα. Άλλα ξεκίνησα να γράψω σήμερα, είδα όμως το ποστ της Ρίτσας και θυμήθηκα… 

Ο Τάσος Λειβαδίτης, ένας από τους πιο αγαπημένους μου ποιητές, και πάνε κιόλας 20 χρόνια που έφυγε. Δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να μην έχει ακούσει, και σιγοτραγουδήσει το «Βρέχει στη φτωχογειτονιά» του -από κείνη την υπέροχη «Συνοικία το όνειρο«, του Αλέκου Αλεξανδράκη, μια από τις κορυφαίες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. 

Και με πήρε η νύχτα να ξεφυλίζω αγαπημένα ποιήματα, και ν’ ακούω το «Φυσάει» -έναν από τους πιο δυνατούς κι αγαπημένους μου δίσκους του Βασίλη. Και μια και δεν προφταίνω κάτι παραπάνω τώρα -θα το κάνω σίγουρα όμως αργότερα- ένα ποίημα του ποιητή, με τη φωνή του, που θέλω να είναι εδώ, σήμερα:

Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας (απόσπασμα)

Ναι, αγαπημένη μου.
Πολύ πριν να σε συναντήσω, εγώ σε περίμενα.
Πάντοτε σε περίμενα.

Σαν ήμουνα παιδί και μ’ έβλεπε λυπημένο η μητέρα μου έσκυβε και με ρωτούσε.
Τι έχεις αγόρι;
Δε μίλαγα.
Μονάχα κοίταζα πίσω απ’ τον ώμο της έναν κόσμο άδειο από σένα. Και καθώς πηγαινόφερνα το παιδικό κοντύλι ήτανε για να μάθω να σου γράφω τραγούδια. Όταν ακούμπαγα στο τζάμι της βροχής ήταν που αργούσες ακόμα
όταν τη νύχτα κοίταζα τ’ αστέρια ήταν γιατί μου λείπανε τα μάτια σου κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου κι άνοιγα δεν ήτανε κανείς. Κάπου όμως μες στον κόσμο ήταν η καρδιά σου που χτυπούσε.
Έτσι έζησα. Πάντοτε.
Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά – θυμάσαι; – μου άπλωσες τα χέρια τόσο τρυφερά σα να με γνώριζες από χρόνια.
Μα και βέβαια με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου αγαπημένη μου.
Θυμάσαι, αλήθεια, «την πρώτη μεγάλη μέρα μας»;
Σου πήγαινε αυτό το κίτρινο φόρεμα έν’ απλό φτηνό φόρεμα, μα ήταν τόσο όμορφα κίτρινο. Οι τσέπες του κεντημένες με μεγάλα καφετιά λουλούδια. Σου πήγαινε στο πρόσωπο σου ο ήλιος
σου πήγαινε στην άκρη του δρόμου αυτό το τριανταφυλλένιο σύννεφο κι αυτή η φωνή μακριά ενός πλανόδιου ακονιστή – σου πήγαινε.
Έβαζα τα χέρια μου στις τσέπες, τα ξανάβγαζα. Βαδίζαμε δίχως λέξη. Μα και τι να πει κανείς όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός και τα μάτια σου τόσο μεγάλα.
Ένα παιδί στη γωνιά τραγούδαγε τις λεμονάδες του. Ήπιαμε μια στα δυο. Κι αυτό το χελιδόνι που πέρασε ξαφνικά πλάι στα μαλλιά σου. Τι σου είπε λοιπόν;
Είναι τόσο όμορφα τα μαλλιά σου. Δεν μπορεί, κάτι θα σου είπε.
Το ξενοδοχείο είταν μικρό σε μια παλιά συνοικία πλάι στο σταθμό που μες στην αντηλιά κοιτάζαμε να μανουβράρουμε τα τραίνα. Αλήθεια κείνη η άνοιξη, εκείνο το πρωινό, εκείνη η απλή κάμαρα της ευτυχίας αυτό το σώμα σου που κράταγα πρώτη φορά γυμνό αυτά τα δάκρυα που δεν μπόρεσα στο τέλος να κρατήσω – πόσο σου πήγαιναν.

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.

Καλημέρα 🙂

υγ. Μια όμορφη αναφορά στον ποιητή, πριν λίγες μέρες, από τη Δήμητρα 🙂

Advertisements

18 thoughts on “«Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου…»

  1. Τόσο ως μανούλα όσο και ως Νατάσσα ξέρεις να μας συγκινείς.
    Ο Τ.Λειβαδίτης ήταν πρώτα στοχαστής και μετά ποιητής.

    Καλημερούδια

  2. Το «αυτό το αστέρι είναι για όλους μας» είναι απ τα βιβλία που έχω λιώσει στο διάβασμα…Όπως και το μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα.Πολυαγαπημένος ο Λειβαδίτης.Φιλί φιλί φιλί φιλί

  3. Ρε συ ζούδι μου…πρωί πρώι…κι έχουμε και δουλειές…και πώς θα τις εκάνουμε τώρα;
    Να σαι καλά, μωρέ… κι ασταδιάλα οι δουλειές 🙂

  4. «Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή….»
    Τωρα αν το κάνω copy… και το στείλω με email… θα μοιραστούμε το ξύλο????
    Χαχαχαχαχαχαχα
    Σε τι πειρασμούς μας βάζεις… και νιώθω σαν να είναι Δευτέρα… ??????

  5. Λοιπόν, δεν έχω διαβάσει πολύ Λειβαδίτη (παρ’ ότι όλο λέω ότι θα το διορθώσω αυτό το κουσούρι, σιγά μην προφταίνω τες παν), μόνο αυτό το βιβλίο έχω το ένα αστέρι… Το λατρεύω και το βρίσκω πολύ ερωτικό. Ταυτόχρονα μου ‘ρχεται στο μυαλό και μια φάση σε διαγωνισμό δασκάλων για μετεκπαίδευση στο Μαράσλειο όπου επιτηρώ. Και μπαίνει ερώτηση για τον Λειβαδίτη και δασκάλα κάνει ολόκληρη ανάλυση για την ΕΠΙΚΟΤΗΤΑ και τον ΡΕΑΛΙΣΜΟ του ποιητή… Όταν το παραδίδει, συνάδελφος (φιλόλογος) που επιτηρούσε και προφανώς έχει ψιλοκοιτάξει το γραπτό της και έχει καραφρικάρει δεν αντέχει και της λέει
    έχετε διαβάσει ποτέ Λειβαδίτη (υπ’ όψη ήταν στην ύλη τους) και σας φάνηκε επικός?
    Η απάντηση? Επειδή δεν προλάβαινα να τους διαβάσω όλους διάβασα κάτι ποιήματα του Σεφέρη και του Ρίτσου. Αφού όλοι γράφουν περίπου τα ίδια νομίζω ότι φτάνει για να τους αναλύσω (εννοούσε ΟΛΟΥΣ)
    Οπότε κι ο συνάδελφος εντελώς σοκαρισμένος
    ¨και περισσεύει κυρία μου και περισσεύει»
    (πάντως την αναζητήσαμε μετά στις λίστες και δεν είχε περάσει. Σας το λέω για να μην απελπίζεστε τελείως)

  6. Και των δυο σας οι αναρτήσεις, το καλύτερο μνημόσυνο….

    «Ένα σπίτι για να γεννηθείς
    ένα δέντρο για ν’ ανασάνεις
    ένας στίχος για να κρυφτείς
    κι ο κόσμος για να πεθάνεις.»

    Ο μοιραίος και αναπόφευκτος κύκλος της ζωής…

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  7. @ Πανδώρα μου, χαίρομαι που μας συγκινούν τα ίδια!

    Έχεις δίκιο για το στοχαστής. Και, επειδή έτυχε να γνωρίσω από κοντά δικούς του, ξέρω ότι ήταν και σπουδαίος άνθρωπος, επίσης…
    🙂

    Σ’ ευχαριστώ, καλησπέρα πια

    @ Δημητρούλα μου, κι εγώ… είναι πολύ πολύ αγαπημένο, όπως και το Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου..

    Πολλά φιλιά, κι από μένα 🙂

    @ Φιλιά κι από μένα, roadartist μου!
    🙂

    @ Δεν ήταν όσο θα ήθελα, μαγισσούλα μου -αλλά σίγουρα θα επανέλθω, τον αγαπώ πολύ!

    Καλησπέρα 🙂

  8. @ Ρουλιώ μου, άσε… κι εγώ στον κόκκορα τις φόρτωσα τις δουλειές μου σήμερα, κι έκανα «σκασιαρχείο» !
    (το πιο όμορφο που έχω κάνει ποτέ μου)

    Φιλιά 🙂

    @ Μαριώ μου, αν σου δώσει ξύλο με τέτοιο στίχο, δεν αξίζει ούτε να του μιλάς, πίστεψέ με!
    🙂

    (κι εγώ αφιερωμένο τον έχω σήμερα, πάντως..)
    (και σιγά μην μπορεί κανένας να μας δείρει εμάς, τς! )

    Φιλιά πολλά!!!

    @ meniek μου, ευτυχώς που έβαλες την παρένθεση στο τέλος…..
    🙂

    να τον διαβάσεις, θα σου αρέσει σίγουρα!
    :))))

    @ είδες, καλέ μου AfMarx! Πέρασαν…

    Χαίρομαι που σ’ άρεσε! 🙂

    @ Είναι υπέροχος τούτος ο στίχος, γλαρένια μου!
    🙂

    Καλό βράδυ, πια – φιλιά 🙂

    @ Σκουλικάκι μου, κι εμενα μ’ αρέσει ΚΑΙ ο Καρυωτάκης 🙂
    (και τον βρίσκω σκοτεινά αισιόδοξο, και θέλω να γραψω κάποια στιγμή γι’ αυτό 🙂 )

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.