Οκτώβρης 1940

Ανοίγουν τα παράθυρα
κι όσοι μένουν χαιρετούν αυτούς που φεύγουν
και φεύγουν όλοι.
Γέμισαν οι πόλεις τύμπανα και σημαίες.
Ορθή η αυγή σημαιοστολίζει τα όνειρά μας
κι η Ελλάδα λάμπει μες στα φώτα των ονείρων μας.
Ο ήλιος πλυμένος
με το καθάριο πρόσωπο στραμμένο στον άνθρωπο,
χαιρετάει τους δρόμους που τραβούν στη μάχη.
Αυτοκίνητα περνούν γεμάτα πλήθος.
Αποχαιρετιούνται στις πόρτες και γελάνε
ύστερα ακούγονται τ’ άρβυλα στην άσφαλτο,
το μεγάλο τραγούδι των αντρίκιων βημάτων
που μακραίνει και σβήνει στο βάθος του δρόμου,
ως το βραδινό σταθμό με τα χαμηλωμένα φώτα.
Εκεί τα τρένα περιμένουνε
σφυρίζουν για λίγο έξω από την πόλη,
ακούγονται οι αποχαιρετιστήριοι πυροβολισμοί
κι ύστερα όλα σωπαίνουν και περιμένουν.
Διαβάζουμε τα τελευταία παραρτήματα:
Νικούμε. Νικούμε.
Πάντα νικάει το δίκιο!
Μια μέρα θα νικήσει ο άνθρωπος.
Μια μέρα η λευτεριά θα νικήσει τον πόλεμο.

Μια μέρα θα νικήσουμε για πάντα.

Αθήνα, Νοέμβριος 1940, Γιάννης Ρίτσος

 

Καλημέρα🙂

 

υγ. η μουσική των ημερών, εδώ κι εδώ 

15 thoughts on “Οκτώβρης 1940

  1. να άλλο ένα θραύσμα αφιέρωματος που πρέπει να συλλεχθεί, να ταξινομηθεί και να αξιολογηθεί🙂
    καλή σου μέρα μικρομάνα
    Υ.Γ. εξακολουθώ να τελώ υπό κατάληψη…

  2. δεν ειμαι φαν του θεματος …. αααα και δεν χρειαζομαι στολισμους και φανφαρες να νιωσω πατριωτης

    φιλιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι να σου δωσω

    καλησπερααααααααααααααα

  3. παντα νικαει το δικιο??
    ποιανου δικιο νικαει ,γιατι ολοι δικιο εχουμε?
    και ΝΑΙ θα ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!!
    το τι δεν εχουμε ξεκαθαρισει…
    φιλια καρυστινα

  4. Ας είναι να πεθαίνει η ελπίδα τελευταία.
    Μήπως μας έμεινε και τίποτε άλλο με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας;

    Καλή επέτειο για αύριο μανούλα!

  5. «Μαμά», πόσο χαίρομαι όταν συναντώ ανθρώπους που δεν παραδίνονται στην «ύφεση» των αξιών; Επικό post… Καλημέρα.
    vloutis.wordpress.com
    vloutis.blogspot.com

  6. Καλημέρα!!!
    Ανατρίχιασα διαβάζοντας την ανάρτηση σου…
    Δεν ξέρω αν με έπιασε το πατριωτικό… ή αν με συγκίνησε.. η αισιοδοξία του αγώνα…
    Μακάρι να κερδίζει το δίκαιο…
    Μακάρι….
    Φιλιά ωρέ Κρητικιά…!!!!

  7. Υπό τις νοσταλγικές νότες της «Γλυκειά Μαράτα» που πλημμυρίζουν το σπίτι αυτή τη στιγμή νομίζω ότι ο συγγραφέας στον τοίχο ήταν πολύ αισιόδοξος.

    Φιλιά🙂

Τα σχόλια είναι κλειστά.