Διαβάσματα και άσματα…

Διάβασα πολύ αυτό το καλοκαίρι. Δεν ξέρω πώς τα κατάφερα (μάλλον μείωσα τις ώρες του blogging :p), αλλά είχα χρόνια να διαβάσω τόσα βιβλία μαζεμένα, και να κατεβάσω λίγο τη στοίβα με τα αδιάβαστα! Διαβάζω έτσι κι αλλιώς πολύ, αλλά το καλοκαίρι –που οι μέρες είναι πιο μεγάλες, οι ρυθμοί πιο χαλαροί– είναι πιο εύκολα. Και ειδικά το φετεινό καλοκαίρι ήταν για μένα ξεκούραστο, και απολαυστικό, από πολλές απόψεις -και «παραγωγικό», όσο αφορά το διάβασμα…

Φέτος ήταν διαφορετικά από άλλα χρόνια. Γιατί αποφάσισα να διαβάσω –ανάμεσα στα άλλα– βιβλία ανθρώπων που γνωρίζω, ή «γνωρίζω» από δω. Κι είναι παράξενο, να ξέρεις τον άνθρωπο πίσω από το βιβλίο. Το διαβάζεις με άλλο μάτι, με διαφορετικά συναισθήματα –σίγουρα λιγότερο αντικειμενικά, αλλά μερικές φορές πιο ξεκάθαρα.

Για παράδειγμα, διάβασα τον «Υγρό Χρόνο» της Ελένης Γκίκα –ή alef. Την Ελένη τη διάβαζα τόσα χρόνια στα έντυπα που γράφει, εμπιστεύομαι την βιβλιοκριτική της. Δεν είχα διαβάσει όμως τίποτα δικό της ως τώρα. Μου τη γνώρισε στο πατάρι της «Άγκυρας», η Ρίτσα, ένα Σάββατο (κερνάει πολύ καλό καφέ!). Και μετά, η Θαλασσινή-μέλλουσα μανούλα, μου έδωσε το «Αλήθεια, τα τρως ακόμα τα νύχια σου;» Ταυτίστηκα, εντελώς –ακόμα τρώω τα νύχια μου σε περιόδους κρίσης…. Κι έπειτα πήγα και στην παρουσίαση του καινούριου της βιβλίου, που έγραψε η Θαλασσινή εδώ(υπέροχα ήταν). Και διάβασα και το «Αν μ’ αγαπάς, μη μ’ αγαπάς» της –από τα πιο δυνατά βιβλία της, ήδη αγαπημένο μου. Και πήγαμε με τη μαμα-Ρίτσα και στο Κορωπί, στα «Σφήττεια», που παρουσίασαν αποσπάσματα κι από τα 2 της βιβλία –ένα μικρό θεατρικό, με μουσική και εικόνες, μαγικό –κι ένα φεγγάρι να το στολίζει… (τα περιέγραψε η Ρίτσα τέλεια, το ίδιο κιόλας βράδυ). Και την αγαπάω πια, πολύ –κι έτσι, δεν μπορώ να γράψω κουβέντα –μου είναι αδύνατο…  Μόνο πως, μετά την παράσταση, ξαναδιάβασα τα βιβλία. Και σίγουρα είναι από αυτά που θα ξαναδιαβάσω, πολλές φορές. Και να της χαρίσω ένα τραγούδι που αγάπησα φέτος το καλοκαίρι:

Την Penelope τη γνώρισα κι αυτήν στα σχόλια της Ρίτσας –μια lady, που τα βράδια κλείδωνε τον Jonny στη ντουλάπα, και με το λάπτοπ αγκαλιά μιλούσε με τις φίλες της. Μιλούσαμε στα σχόλια και στα ποστ, για τον Χιού, τον Μίστερ Ντάρσυ και τον sir S… Μιλήσαμε και πιο «κοντά», για τα παιδιά μας, για τα ζόρια μας.. Από τους διαλόγους διέκρινα έναν άνθρωπο ξύπνιο, λογικό, προσγειωμένο, με τρομερό χιούμορ και ευστροφία. Μια γλυκιά κοπέλα, με τις αγωνίες της για τα Αλβιωνάκια της και τα άγχη που έχουμε όλες, και λίγο παραπάνω, μια και είχε να «παλέψει» και τους Αλβιώνες. Χάρηκα πολύ όταν έμαθα ότι έγιναν βιβλίο οι περιπέτειές της –ανυπομονούσα να το δω. Και διάβασα ένα βιβλίο φρέσκο, ζωντανό, με χιούμορ και αλήθειες. Που, το είπε καλύτερα (και του το έκλεψα πάλι) ο πάντα εύστοχος AfMarx, εδώ:

…το βιβλίο είναι απολαυστικό. Μέσα από τις ημερολογιακές καταγραφές της Πηνελόπης, η Ντία κάνει μια συγκριτική μελέτη της καθημερινότητας και της νοοτροπίας των 2 λαών, για να καταλήξει στο συμπέρασμα του επιλόγου “ζήτω η διαφορετικότητα”
Όλα αυτά όμως με πολύ χιούμορ.
Ελληνικό χιούμορ, μπολιασμένο με βρετανικό φλέγμα.

Και την είδαμε, από κοντά πια, την Τετάρτη στο Public. Και η καλή μου γνώμη έγινε καλύτερη, είδα ακριβώς την «Πενελοπε» που είχα φανταστεί -μέσα σε ένα καταπληκτικό μωβ φόρεμα, με ένα μόνιμα κολλημένο χαμόγελο, αμήχανο από την αγάπη των γύρω της . Και μας έμεινε η υπόσχεση «του μπακλαβά», όταν ξανάρθει..!

Για την «Πενέλοπε» -τη φίλη μου τη Ντία Μέξη-Τζόουνς, τι πιο ταιριαστό από αυτό:

Μαζί με το βιβλίο της Ελένης, εκείνο το βράδυ, παρουσιάστηκε και το πρώτο βιβλίο του Χρήστου Παπαμιχάλη, Maybe. Το βιβλίο το διάβασα μονορούφι, και το ξαναδιάβασα ήδη, και το χάρισα σε φίλους. Είναι μια ιστορία με πέντε πρόσωπα, πέντε διαφορετικές ματιές μιας οικογένειας. Που –όπως όλες– κρύβει μυστικά, απ’ όλους… Και τα περιγράφει ζωντανά, τρυφερά, με μια φρέσκια κι αληθινή γλώσσα. Το Χρήστο πάλι, τον είχα ακούσει αρκετές φορές στο ραδιόφωνο, σε έναν από τους πιο αγαπημένους μου σταθμούς. Δεν είχα ιδέα ότι αυτός ήταν ο Moha –το άλλο μισό του alef, στο blog τους. Το έμαθα εκεί, που τον γνωρίσαμε κιόλας –ένας άνθρωπος γλυκός, έξυπνος, νέος κι όμορφος –όπως η φωνή του, όπως το βιβλίο του. Που στην παρουσίασή του ήρθαν κι οι φίλοι του να του τραγουδήσουν –και, τυχεροί όσοι ήμασταν εκεί, και για μας. Χωρίς «ίσως» και «μπορεί» -Γιατί Έτσι. Κι εκτός από το αγαπημένο μου «Πάτωμα», -που έτσι κι αλλιώς είναι μέρος του βιβλίου και- που είπε η Νατάσσα Μποφίλιου καταπληκτικά, ακούσαμε και το Εν λευκώ:

Εδώ στα blog, διαβάζω αρκετό καιρό αυτά που γράφει η Αικατερίνη Τεμπέλη. Οι αναρτήσεις της μου κίνησαν την περιέργεια, κι είπα να διαβάσω και το βιβλίο της «Βενετσιάνικο Χρυσάφι». Είναι η ιστορία του Αγγελή και της Ρήγισσας, στα 1500 μ.Χ., στο Χάνδακα και στη Βενετία. Περιγράφει ζωντανά και γλαφυρά εικόνες, σε μεταφέρει σε μια άλλη εποχή, τόσο μακρινή, σαν παραμύθι. Καθώς είναι βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα, παίρνεις μια ιδέα εκείνης της εποχής, σαν να βλέπεις μπροστά σου εικόνες από αρχοντικά, κήπους και παζάρια, γαλέρες και πειρατικά στο λιμάνι. Είναι επίσης ένα από τα βιβλία που διάβασα ευχάριστα -και περιμένω το επόμενό της. Και μια και λέει για Κρήτη και Βενετία, νομίζω ταιριάζει αυτό:

Τον Πάνο Σταθόγιαννη, πάλι, τον είχε πάρει το μάτι μου κάπου, σαν στιχουργό, στο «Προσέχω Δυστυχώς», του Βασίλη, μάλλον -μια και, πάντα προσέχω τους συντελεστές των τραγουδιών που μ’ αρέσουν, και για μένα τα τραγούδια είναι πρώτα στίχος και μετά μουσική. Ξαφνιάστηκα όταν είδα ένα βιβλίο του στο πλάι του blog του Κούκου, λοιπόν -δεν ήξερα ότι είναι συγγραφέας! «Είναι καλό, (ξ)αδερφέ;» τον ρώτησα. «Διάβασέ το, θα σ’ αρέσει» μου είπε. Κι είχε δίκιο. Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, γράφει: «Ο έρωτας, ο φόβος και η ιδιοτέλεια παραχαράσσουν την αλήθεια των πραγμάτων, τη φέρνουν στα μέτρα των επιθυμιών μας, την κάνουν αγνώριστη. Οι προθέσεις μας, οι ερμηνείες μας και, τέλος, τα ίδια τα γεγονότα μοιάζουν με μικρές πολύχρωμες ψηφίδες που, αν τοποθετηθούν με διαφορετικό τρόπο η μία δίπλα στην άλλη, δημιουργούν κάθε φορά και μια άλλη εικόνα της πραγματικότητας· εξίσου πιθανής, εξίσου αιτιολογημένης, εξίσου αληθοφανούς.» Περιγράφει τις «περιπέτειες» μιας παρέας ανθρώπων -στα 2 πρώτα μέρη- από τη σκοπιά του καθενός. Και κάποιες φορές οι περιγραφές των ίδιων γεγονότων είναι εντελώς αντιφατικές, τόσο που δεν ξέρεις τι να πιστέψεις, μέχρι που ένα από τα πρόσωπα κάνει την «ανατροπή»… Εμένα πάντως, περισσότερο, μου άρεσε το τρίτο μέρος, όπου η Ιωάννα, η κόρη του συγγραφέα, αφηγείται πώς βοηθά το μπαμπά της να γράψει..! Τραγούδι για την Ιωάννα, λοιπόν -του μπαμπά της, φυσικά:

Και, για άλλη μια φορά «επιρρεπής», δεν κατάφερα να αποφύγω τα best-seller… Πάντα λέω ότι δεν θ’ ασχοληθώ, αλλά η περιέργεια είναι μεγαλύτερη από την αποφασιστικότητά μου! Διάβασα λοιπόν, το «μ.Χ.» του Βασίλη Αλεξάκη, το «Μια ζωή δυό ζωές» του Νίκου Θέμελη, το «Φάντασμα της αξόδευτης αγάπης» της Μάρως Βαμβουνάκη, το «Εγχειρίδιο Βλάκείας» του Δ. Χαριτόπουλου, μπορεί και κανένα-δύο ακόμα. Δεν θα πω αναλυτικά, δεν νομίζω ότι μπορώ να κάνω κριτική βιβλίων -άσε που θα ήθελα ένα ποστ για το καθένα. Έτσι κι αλλιώς δεν «κρίνω» τα βιβλία που διαβάζω με βάση κανένα κανόνα, αλλά μονάχα με τη δική μου «αίσθηση» κι αντίληψη: αυτά που μ’ αρέσουν, θα τα διαβάσω ξανά και ξανά, θα ψάξω να μπω στην ιστορία τους, να καταλάβω πιο καλά τις εικόνες τους. Τα υπόλοιπα, θα τα χαρίσω/δανείσω (δεν χωράμε αλλιώς στο σπίτι, κι εμείς και τα παιχνίδια του Άκη και όλα τα βιβλία μας!). Και αξίζει να πω εδώ ότι μαζί με τον Άκη ξεκινήσαμε να διαβάζουμε τα βιβλία του Κλάιβ Στέιπλς  Λιούις από το Χρονικό της Νάρνια -τα έχω, μερικά από την πρώτη τους έκδοση, (το 1986) και όσα μας έλειπαν τα ξαναγοράσαμε (τόσες μετακομίσεις, όλο και κάτι χάθηκε..). Ο Άκης έχει ενθουσιαστεί, κι εγώ ξανά! Είναι από τα καλύτερα -κατά τη γνώμη μου βιβλία για παιδιά αυτής της ηλικίας. Και βέβαια έχω στην αναμονή ένα σωρό βιβλία πάλι, και με τις παρέες που έχω «μπλέξει», δεν τη βλέπω να μικραίνει, τη στοίβα μου…!  :)

 

Καλημέρα🙂

(τι πάει να πει δεν είναι πρωί; Εδώ όλη μέρα Καλημέρα λέμε!)

υγ (τα τραγούδια της ανάρτησης) :
Να μ’ αγαπάς, Τρίφωνο (Λίνα Νικολακοπούλου/Carlos Libedinsky, Προσοχή Τρίφωνο – 2008)
Ροζ, Αφροδίτη Μάνου/Γιάννης Μηλιώκας (Γιάννης Μηλιώκας, Και άλλα πολλά εμπριμέ – 1988)
Εν Λευκώ, Νατάσσα Μποφίλιου (Γεράσιμος Ευαγγελάτος/Θέμης Καραμουρατίδης, Εν Λευκώ – 2007)
Γεια σου χαρά σου Βενετιά, Νίκος Ξυλούρης (Νίκος Γκάτσος/Σταύρος Ξαρχάκος, 1983 )
Ακουαρέλα, Βασίλης Παπακωνσταντίνου (Πάνος Σταθόγιαννης/Ηλίας Μακρίδης, Ακουαρέλα – 2003)

39 thoughts on “Διαβάσματα και άσματα…

  1. Νατάσσα, σ’ ευχαριστώ πολύ για την τιμή που μου κάνεις, να παρουσιάζεις εδώ το βιβλίο μου. Με πιάνει απλώς μια αμηχανία σε τέτοιες περιπτώσεις και δυστυχώς, δεν βρίσκω κατάλληλες λέξεις για να περιγράψω τα συναισθήματά μου. Ότι με συγκίνησες πάντως, είναι σίγουρο. Και με προέτρεψες επίσης, να διαβάσω και μερικά απ’ τα άλλα βιβλία που παρουσιάζεις. Και πάλι σ’ ευχαριστώ (και για το υπέροχο τραγούδι). Να ‘σαι καλά κορίτσι μου κι εσύ κι όσοι αγαπάς!Τα φιλιά μου έχεις…

  2. Μαμά ευχαριστούμε για τις λογοτεχνικές προτάσεις. Μιας και δυο-τρία βιβλία απ΄αυτά που προτείνεις τα διάβασα και τα βρήκα αξιόλογα θα σε ακολουθήσω και στα υπόλοιπα.

  3. καλες προτασεις …
    αν και εγω δεν προλαβαινω να διαβασω οστοσο καλοκαιρια και λοιπες διακοπες οτι μπορω να διαβασω το κανω τοτε .οποτε μου ειναι χρησιμο να ξερω απο πριν ποιο ειναι καλο βιβλιο

    καλησπερα

  4. @ Εγώ ευχαριστώ Αικατερίνη μου, για το όμορφο βιβλίο🙂
    Αλλά δεν έκανα και τίποτα, τι διάβασα έγραψα μόνο, το είχα υποσχεθεί άλλωστε…

    Χαίρομαι που σου άρεσε το τραγούδι -είναι κι εμένα στ’ αγαπημένα μου
    Φιλιά πολλά

    @ pandora, να είσαι καλά -γι’ αυτό είμαστε εδώ, να μοιραζόμαστε, ε; 🙂

    Καλώς ήρθες

    @ Σκουλικάκι μου, τι να προλάβεις βρε; Εσύ στριφογυρνάς όλη μέρα!!!!🙂

    (btw, ξέρεις τι είναι το gravatar? Θα ‘θελα να σε βλέπω να στριφογυρνάς κι εδώ!😉 )
    Καλό κουράγιο, και καλορίζικο το καινούριο «σπιτικό» σου
    Φιλάκια

    @ Μαμα-Ρίτσα, Ριτσάκι μου -στο είπα ότι σ’ αγαπάω, ε;
    Φιλιά πολλά🙂

  5. θα με κανεις να γραψω βιβλιο
    καιμαλιστα στα γαλλικα που δεν ξερω
    ετσι, και ποστ θα γινω απο σενα και στο ματι του Darthiir θα μπω με την Darthiirιαδα του!!!
    :))

  6. Orelia μου,

    α) γράψε εσύ, και σου υπόσχομαι τέτοια παρουσίαση που δεν θα την ξεχάσει κανείς (με βεγγαλικά, διάσημους, τραγούδια κλπ)
    Αν είναι και στα γαλλικά, ακόμα καλύτερα -ούτε κι εγώ ξέρω καλά
    Αν μπεις και στο μάτι του Καμηλιέρη, 3 φορές καλύτερα !!!😛

    β) Και να μην γράψεις μπορώ να σε κάνω ποστ -ήδη έχω κάτι υπ’ όψιν μου, για κάτι δαντέλες και κάτι λύκους 😆

    Φιλιά πολλά🙂

  7. Νατασσακιον, βλεπω ψιλοέριδες μεταξύ σας. Σιγά, γιατί θα γράψω εγω η παλιοζηλιάρα… Σειρά μου δεν ειναι στο κάτω κατω ;

  8. Πού τις είδες τις έριδες, Ριτσάκι μου;
    Άντε, ξεκίνα κι εσύ, να σας περιλάβω έναν ένα🙂

    Και βέβαια είναι η σειρά σου -και να μην είναι, ότι θες κάνε σου λέω!!!😉

    (μουτς)

  9. Καλησπέρες….
    έχω πάρει μια στίβα βιβλία τα οποία πρέπει να διαβαστούν…Μετά θα επανέλθω με τεφτερι και σημειώσεις…
    Φιλί ένα

  10. καλώς τη Δημητρούλα μου
    (έλα να τις ενώσουμε τις στοίβες, να κάνουν παρέα)
    (και σου ετοιμάζω και για παιδιά, πάρε μεγάλο τεφτέρι)🙂

    Φιλιά -ένα για σένα, κι ένα για τον ήλιο σου😉

  11. Aχ, με πρόλαβες! Κι εγώ σχεδίαζα να γράψω για τα καλοκαιρινά μου διαβάσματα αλλά πού να με αφήσουν τα αθλητικά; Πάντως, μόνο το «εγχειρίδιο βλακείας» έχουμε κοινό. Αλήθεια, γιατί μόνο ελληνική λογοτεχνία το καλοκαίρι;
    ΄Η μήπως γενικά διαβάζεις περισσότερο ελληνική απ΄ ό,τι ξένη;

    Είναι πολύ καλές προτάσεις, θα τις …περιποιηθώ σύντομα! Πάντα μένω πίσω στους Ελληνες συγγραφείς!

    Νάσαι καλά Νατάσσα μου και να διαβάζεις ωραία βιβλία και να ακούς ωραίες μουσικές (και μετά να γράφεις τέτοια υπέροχα ποστάκια!)

    Φιλιά! :)))

  12. Έχω μια λαιμαργία και με το διάβασμα, και προσπαθώ να κάνω μαμ όπου βρω. Ας πούμε, στις μεγάλες καθημερινές διαδρομές με το τρένο, όπου με αυτό τον τρόπο αποκόβεσαι από το περιβάλλον (μα τι καλά!!!) και κάνεις βουτιά στα βαθιά σε άλλους κόσμους!

    Τα αδιάβαστα όμως στο ράφι και στο κομοδίνο, άπειρα. Και έρχεσαι κι εσύ, φιλεναδόνι, με τη λίστα σου σε τέτοια στιγμή; Μα τι καταστρόφ!!!

  13. @ γατί μου, είδες κι εγώ πόσο το καθυστέρησα; (μα κι εσύ με τα αθλητικά σου ζωγραφίζεις) 🙂

    όχι, έτυχε φέτος -ήταν και τα βιβλία των φίλων, που τα έβαλα πιο πάνω στη λίστα🙂

    Διαβάζω τα πάντα, δεν έχω κανένα «περιορισμό», γενικά. Και δεν αφήνω βιβλίο αδιάβαστο, ποτέ. Απλά, αν δε μ’ αρέσει δεν το ξαναδιαβάζω.

    Φιλιά 🙂

    @ Ξεκίνα κι εσύ, AfMarx μου -και θα σε διαβάζω άνοιξη – φθινόπωρο !!!!
    :p🙂

    @ Κι εγώ την έχω παπικουλίνι μου και αυτή τη λαιμαργία -γκρρρ@!!

    Σιγά σιγά -κι η δικιά μου πάλι, τεράστια έγινε!
    {{{**}}}

  14. Καλημέρα είπαμε;)…γιατί για τα λοιπά…άστα!
    Παίρνω τα άσματα κι αποχωρώ ησύχως, αλλά πολύ ησύχως
    Μας βυθίσατε ζούδι ΤΟΥΣ…που να βγει το μου, έτσι που με κάνεις;)

  15. Ζούδι μου μου μου🙂
    Περιπαίζεις με βρε, μικιό…πλάκα με κάνεις, ε😉
    Πάσο, μωρέ…θα διαβάσω, αλήθεια σε λέω…δικαίωμα, βρε για λίγο ροζ και παιδιά ορφανά, δώσε και μουσική
    ΣΚΑΣΜΈΝΟ!!!!

  16. Βιβλιοφάγο θηρίο είσαι βρε παιδί μου!! Πώς τα πρόλαβες όλα; Εγώ 3 κατάφερα από τα οποία το 1 μικρό!! Ταιριάξαμε στο Σταθόγιαννη. Είχα πάει στην παρουσίαση του βιβλίου του στους Αγ. Αναργύρους και είχα βάλει σχετικό ποστ. Ιδέες πολλές και καλές για τη συνέχεια!!Καλημέρα🙂

  17. πολύ παραγωγικό το καλοκαίρι σου, και οι μουσικές σου ωραίες!

    καλημέρα🙂

    ΥΓ λάτρης της σύγχρονης ελληνικής λογοτςχνίας δεν είμαι, οπότε γνώμη δεν έχω..

  18. Απ’ ό,τι φαίνεται έχεις ευχάριστες εντυπώσεις από τα καλοκαιρινά σου αναγνώσματα! Πάντα τέτοια!

    κι εγώ χρωστάω αντίστοιχο ποστ -ήμουν επίσης «παραγωγική» το καλοκαίρι- αλλά όλο το αναβάλλω…

  19. Η αλήθεια είναι πως τα βιβλία που ανέφερες, δεν τα ήξερα(περιορισμένοι ορίζοντες γαρ), όμως είναι ενδιφέροντα και θα τα τιμήσω!
    Να μου χαιρετίσεις το φίλο μου!:)

  20. μη με φιαξεις ποστ
    φιαξε με καλυτερα κεφτεδες ναρθω να τσι παρω
    να σου ευχεται κι η οικογενεια τα χιλια καλα
    :)) :Ρ :))

  21. Βρε σκασμένο μικιό, κέρνα και το ροζ του Μηλιώκα και την Ακουαρέλα του Παπακωνσταντίνου, που μου δωσες μόνο τις στίχοι…ξενερωσιά, ρε ζούδι, άιντε και γω θα σε φέρω παστουρμά φρέσκο!!!
    Ότι μπορεί ο καθένας, μωρέ:)

  22. Natassaki διαβαστερό !!!! Αρχίζω να αισθάνομαι πεθαμένη πια…. Γιατί μόνο στους πεθαμένους λένε τόσο καλά λόγια😉 Πάω για check up… φιλί

  23. @ Βρε Ρουλιώ μου,
    [φταίω τώρα να σε λέω Καραμήτρο, ε;]

    Δεν έμαθες ακόμα, ότι σε τούτο το βλογ τα τραγουδια κατεβαίνουν με δεξί κλικ στον ΤΙΤΛΟ τους; Ε; Ε; ;;;;
    😆 😆
    (και το Ροζ, κι όλα τα άλλα )

    Φιλιά 🙂

    @ Το είχα δει το ποστ εκείνο, Γιώργο – κι εγώ ήθελα να πάω τότε μα δεν τα καταφερα
    Ναι, διαβάζω πολύ, και γρηγορα, ευτυχώς 🙂
    Θα έχουμε και συνέχεια, καλό απόγευμα! 🙂

  24. @ μαγισσούλα μου, ούτε κι εγώ είμαι λάτρης της λογοτεχνίας μιας χώρας -έτυχε φέτος να έχω πολλά βιβλία φίλων. Συνήθως διαβάζω διάφορα, -ειπαμε, είμαι βιβλιοσκουλίκι🙂

    @ Κιτσομίτσε μου, κι εγώ🙂

    @ κι εγώ είδες πόσο το άργησα, elie μου -όλο κάτι άλλο έβγαινε🙂

    αντε, να δουμε και τα δικά σου

  25. @ Κανείς δεν μπορεί να τα ξέρει όλα, Κάβερε φίλε μου🙂
    κι εγώ, να δεν ήταν φίλοι μου μπορεί να μην τα ήξερα
    έχεις και τα δικά του φιλιά, πάντα με ρωτάει🙂

    @ Να σε φτιάξω σουτζουκάκια, που είναι και σπεσιαλιτέ μου, Orelia μου? 🙂 🙂 🙂 :p

    @ Ρουλιώ, σε είδα που γλύφεσαι, στα έχω τάξει τα σουτzoυκάκια -έλα εσύ… 😉

    @ Σύντομες Ιστορίες, χαίρομαι -με λίγη καλή θέληση, όλα γίνονται !

  26. Εδώ με είπα εγώ Καραμήτρου, ζούδι μου…εσύ δε θα με πεις😉
    Το πατάω δεξιά το χα…το… πούουου; μου είχε διαφύγει, και καμιά επανάληψη κυρά δασκάλα δεν ειν κακό, λέμε και ευχαριστούμε σας!
    …τηγανίζει μωρέ κανείς σουνντζουκάκια, κάτι σαν να με μύρισε

  27. Παράθεμα: maybe « Кроткая
  28. Είδα με καθυστέρηση το σχόλιό Σας για το βιβλίο μου και νιώθω την ανάγκη (έστω κι αργά) να Σας ευχαριστήσω για τα καλά Σας λόγια. Χαίρομαι ιδιαίτερα που υπάρχουν κάποια blogs που σκύβουν με αγάπη πάνω από τα βιβλία. Ανάμεσά τους το δικό Σας ξεχωρίζει. Να είστε πάντα καλά και να έχετε »παντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής σας»

    Πάνος Σταθόγιαννης

  29. @ Μενιεκ μου, είμαι βιβλιοσκουλίκι, λέμε!!!🙂

    @ Ρουλιώ μου, καλά, θα κάνω συχνά επαναλήψεις, η δασκάλα!!! 😉

    (έλα εσύ, και θα δεις! )

    Φιλιά 🙂

  30. @ Πάνο, δεν έκανα τίποτα σπουδαίο !
    απλά έγραψα για τα βιβλία που διάβασα 🙂

    Το δικό σας το απόλαυσα πραγματικά, και ευχαριστώ κι από δω

    Και το επόμενο τώρα -ασφαλείς πληροφορίες μου λένε ότι το ετοιμάζετε, ε; 🙂

    Τα φιλιά μου στην Ιωάννα σας

Τα σχόλια είναι κλειστά.