…τη Δευτέρα, πρόλαβε και βγήκε η πανσέληνος. Και μια και ήταν «υγρή», μούσκεψε το θέατρο, αναβλήθηκε η συναυλία!

Νυχτερινό, στίχοι Δημήτρη Παπαχαραλάμπους, μουσική Σωκράτη Μάλαμα -Δρόμοι (2007)

Έτσι πήγα την Τετάρτη. Μόνη μου αυτή τη φορά — χωρίς τον Άκη εννοώ, γιατί μια παρέα ήμασταν όλοι, έτσι κι αλλιώς. Κι ήμασταν πολλοί. Γεμάτο και πάλι το θέατρο,παρά την αναβολή!

Ένας μικρός χαμός στην είσοδο —και στο παρκάρισμα— και επιτέλους μέσα. Περιμένοντας, χαζεύω το φεγγάρι που παίζει με τα σύννεφα απόψε — κι ας μην είναι ολόκληρο, είναι λαμπερό καθώς βγαίνει πάνω από την πόλη. Λυπάμαι που  δεν το αφήνουν να λάμψει όπως πρέπει τα φώτα της. Μα ξέρω πώς θα τον βρει τον τρόπο.

Από τις συναυλίες που χάρηκα πολύ — όπως όλες τις συναυλίες του Σωκράτη Μάλαμα (είπαμε, αδυναμίες είναι αυτές!). Ήταν ακριβώς όπως περίμενα: με την υπέροχη,ιδιόρρυθμη, ζεστή, βραχνή φωνή που αγαπώ τόσα χρόνια. Με την κιθάρα, τα γνώριμα τραγούδια —την προηγούμενη βδομάδα έκανα εντατικά, επανάληψη σε όλη του τη δισκογραφία— καινούρια και παλιά, όλα αγαπημένα. Κι ας είναι άλλα τρυφερά μελαγχολικά, άλλα σκοτεινά κι εσωστρεφή,  άλλα «έξω καρδιά» — όλα έχουν το δικό του, προσωπικό ύφος.

Δρόμο άλλαξε ο αέρας, στίχοι Φωτεινή Λαμπρίδη, μουσική Σωκράτη Μάλαμα – 13000 Μέρες (1998)

Κι αν για τον έρωτα μου δεν μπορώ να πω
αν δεν μιλώ για τα μαλλιά σου, για τα χείλη, για τα μάτια
Όμως το πρόσωπο σου που κρατάω μες την ψυχή μου
ο ήχος της φωνής σου που κρατάω μες το μυαλό μου
οι μέρες του Σεπτέμβρη που ανατέλλουν στα όνειρα μου
τις λέξεις και τις πράξεις πλάθουν και χρωματίζουν
σ’ όποιο θέμα κι αν περνώ, όποια ιδέα κι αν λέγω

της Σιωπής,στίχοι: Άλκη Αλκαίου, μουσική: Σωκράτη Μάλαμα -Ένα (2002)

Είπε, και τι δεν είπε! Τέσσερις ώρες συνεχόμενες, υπέροχος! Φυσικά την αγαπημένη μου Πριγκιπέσσατη μοναδική «εστεμμένη» που αγαπώ—, τραγούδια από τον τελευταίο του δίσκο, από όλους σχεδόν τους προηγούμενους… Μου άρεσε και η Μαρίνα Δακανάλη που ήταν μαζί του, που τραγούδησε το «τη μάνα μου την αγαπώ» κι εκείνος χτυπούσε παλαμάκια, όπως κι εμείς — στο τσακ ήμουν να σηκωθώ να χορέψω χανιώτη!

Στο θέατρο πάντα έχει λίγη ψύχρα, αυτή την εποχή — είδα όσους δεν είχαν ξανάρθει ή δεν ήξεραν, να τη νιώθουν. Αλλά ήταν όμορφα, και μετά τα πρώτα τραγούδια, άρχισε η ατμόσφαιρα να ζεσταίνεται.

Με αγαπούσε το νερό
Μα ο ουρανός με ζούσε
Κι όταν μετρούσα τι μπορώ
Η γη δεν με χωρούσε
Κυνήγησα τις ομορφιές
Μα μ’ έκλεψε η λύπη
Οι αλήθειες μου: εσύ όταν κλαις
Και της καρδιάς μου οι χτύποι
Όσα κομμάτια κι μπορέσεις να ενώσεις
Δεν θα σου φτάσουν μια στιγμή για να με νιώσεις
Στα είπα όλα – Φίλα με τώρα

Φύγαμε αργά, μετά τις 12:30. Γεμάτοι από μια όμορφη βραδιά,μαγική, ιδανική για το κλείσιμο των συναυλιών τούτου του καλοκαιριού. Το φεγγάρι ήταν ψηλά στον ουρανό πια, πάνω απ’ τα σύννεφα… Το χάζεψα κάμποσο πριν κοιμηθώ, με τα ακουστικά στ’ αυτιά — ιδανική παρέα..

Καλημέρα🙂

Καλό Σαββατοκύριακο

*αφιερωμένα τα τραγούδια: σε σένα και σε σένα, που τα ανεχτήκατε όλη την προηγούμενη βδομάδα «πάνω» από τις συνομιλίες μας, και σε σένα κι εσένα που ξέρω πώς θέλατε να ήσαστε εδώ — κανονίστε του χρόνου!
**οι φωτογραφίες είναι από τη χθεσινή συναυλία, αλλά όχι δικές μου — τις δανείστηκα από εδώ

45 thoughts on “Περιμένοντας τον Σωκράτη…

  1. Η συναυλία που δεν ήθελα να χάσω. Τελικά την έχασα😦. Μόλις ακούω Μάλαμα ταράζομαι. Τον λατρεύω.

    Γειά σου ρε Νατασσάκι με τα ωραία σου🙂

  2. Διαβάζοντας τον τίτλο «περιμένοντας τον Σωκράτη», σκέφτηκα ότι επιτέλους είδες και συ το φως το αληθινό και περιμένεις όπως όλοι οι σύγγαβροι τον πρόεδρο να κάνει ενισχυτικές μεταγραφές τον Γενάρη.
    Μετά είδα ότι με άλλον Σωκράτη ασχολείσαι εσύ. Τον μελωδό…🙂
    Ευχαριστώ για την αφιέρωση.
    Ευτυχώς δεν μου αφιέρωσες Γιαννάκη Χαρουλίτο. Την γλύτωσα…
    :p

  3. @ Καλημέρα μαγισσούλα μου 🙂 🙂

    Καλό ΣΚ, πολλά φιλιά

    @ Γιατί δεν μου το είπες νωρίτερα, νησί μου; Αρα είμαστε 3 για του χρόνου (ή το χειμώνα, αν βολέψει) -κι αν έρθουν και οι «εκτός», ακόμα καλύτερα😉
    (κι εγώ τον λατρεύω)

    Φιλιά βρε!🙂

  4. @ μαγικό αλήθεια, φιλενάδα!!!!🙂

    (κανόνισε να έρθεις το χειμώνα, κάπου θα τον πετύχουμε! )

    Καλημέρα, Παρασκευή και 5 εδώ🙂

    @ Αν σου πω ότι το περίμενα ότι θα σχολίαζες το «Σωκράτη», θα με πιστέψεις, AfMarx;
    :pp
    (θα με πιστέψεις! )

    (τίποτα δεν γλύτωσες, τα καλύτερα έρχονται !😆 )

  5. @ Καλέ μου Κάβειρε, όντως -η Κοιλάδα των Τεμπών του Θανάση Παπακωνσταντίνου -άλλος αγαπημένος!- είναι υπέροχο τραγούδι 🙂

    Κι εσύ να ‘σαι καλά, καλό ΣΚ!

    @ Πολλά φιλιά, Γλαρένια μου -μα δεν είναι υπέροχος ο στίχος; 🙂

    @ Καμηλιέρη παιδί μου, εμείς ήμασταν μωρά τότε, πού το θυμήθηκες αυτό; 😆

  6. αντικειμενικά, ίσως; 😆 😆

    [το «βιογραφικό» σου λέει 35 και το δικό μου 37, αφού! Άρα το 1979 -χρονιά του » Σωκράτη Σούπερ Σταρ» (καμία σχέση με τη Λαμπίρη:pp), ήμουν 8 και ήσουν 6!!! ]

  7. Η Πριγκιπέσσα μου αρέσει και μένα πολύ. Δεν έχω κάτι άλλο να πω. Δεν ξέρω πολλά τραγούδια του Μάλαμα παρ’ ότι είναι το στυλ της μουσικής που μου αρέσει.

  8. Μεγάλη χαρά πήρα, από τον τίτλο πρώτα πρώτα. Προφητικό το σχόλιό μου στο ποστ για τη Χαρούλα;; Μου άρεσε πολύ και η «υιοθεσία» του ;-)!! Για το Μάλαμα τι να πω; Αν δεν υπήρχε αυτός και 2-3 άλλοι ακόμη, δε θα είχαμε να περιμένουμε τίποτα που να «πηγαίνει» λίγο παραπέρα το έρμο το τραγούδι μας. Άσε που τα πιο πολλά που έχει γράψει έχουν αρχίσει ήδη να παίρνουν τη θέση τους στα «κλασικά»!! Φιλιά

  9. @ Καλό Σαββατοκύριακο, ράπερ Orelia!!!

    Και τα δικά μας φιλιά ! 🙂

    @ Λενάκι μου, η Πριγκιπέσσα του είναι από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια (αν μπορούσα να ξεχωρίσω σε λίστα, θα ήταν σίγουρα από τα πρώτα). Έχω τα πάντα του Μάλαμα, ακόμα και τις συμμετοχές του σε άλλους -είναι από τους τραγουδοποιούς που αγαπώ πολύ.

    Καλό σου Σαββατοκύριακο!🙂

  10. @ Γιώργο ναι, εσένα θυμήθηκα το βραδυ που το έγραφα🙂

    και, συμφωνώ απόλυτα, φυσικά -πολλά από τα τραγούδια του ειναι ήδη «κλασσικά» κι ελπίζω να έχει πολλά πολλά να δώσει ακόμα. Τους χρειαζόμαστε, στην ελληνική μουσική🙂

    Φιλιά πολλά🙂

  11. Νατασσαααααα νατασσσσσακιιιι που είσαι και σε θέλω
    να μου πεις πως να το κάνω το playlist και να παίζει συνεχεία??😀

  12. @ Ρουλιώ, είμαστε του μουσικού, αφού! 😉

    (πόσα λόγια θες για να πεις όσα λέει ένα τέτοιο τραγούδι, ε; )

    (άσε που λέει ο Σωκράτης -ο Άλκης Αλκαίος, δλδ, με τη φωνή του:

    Μάθε τη γλώσσα της σιωπής
    κι ύστερα έλα να μου πεις
    πώς κλίνεται το σ’ αγαπώ
    πώς βγάζει η έρημος καρπό…
    😉 )

    Φιλιά, Ρουλιώ μου

  13. Ειπα κι εγω. Πού θα τα αφιέρωνες τα τραγούδια; σε μενα την ασχετη και την ξενοφερτη τυπισα ; Μπα, ελληνικούρα μου εσύ !!!

  14. Θέλω και εγώ να κάνω σχόλιο νατασσάκι μου αλλά δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται … Μου αρέσει που δεν αφήνεις τίποτε να περάσει παντού τρέχεις…..
    xx

  15. Και στα μέρη μου είχε έρθει ο Μάλαμας αλλά ήταν μακριά από την πόλη είχε πάει σε ένα χωρίο που να τρέχεις, στεναχωρέθηκα που δε πήγα γιατί αξίζει να δεις ένα τέτοιο καλλιτέχνη.

    Ωραίο το blog σου.🙂

    Καλά να περνάς…

  16. @ Πηνελόπη μου, άκου τα τραγούδια -κι αν σ’ αρέσουν, θα σε ενημερώσω εκτενώς από κοντά🙂

    Φιλιά πολλά, και στα Αλβιωνάκια
    (και στη Ντία, να μην ξεχνιόμαστε 😉 )

  17. @ Εφιάλτη, εγώ δεν θα το έχανα με τίποτα πάντως!
    Κι εδώ κοντά να μην ήτανε, θα πήγαινα -είναι μερικοί καλλιτέχνες, όπως λες, που σου γεμίζουν την ψυχή όταν τους βλέπεις/ακούς/διαβάζεις…. Κι ο Μάλαμας είναι ένας απ’ αυτούς, για μένα τουλάχιστον!

    Καλώς ήρθες🙂

Τα σχόλια είναι κλειστά.