Σάββατο, του «Λαζάρου»

Ο αστερΆκης περίμενε τη χθεσινή μέρα με αγωνία -όσο κι αν αγαπάει το σχολείο, οι διακοπές είναι καλύτερες. Ήδη εδώ και μέρες, λογαριάζουν με τους φίλους του πόσες παραπάνω ώρες θα έχουν για να παίζουν (στους υπολογιστές και τις κονσόλες), πόσες ώρες παραπάνω θα δουν τηλεόραση, (ευτυχώς κάποια και) πόσες φορές θα συναντηθούν στην παιδική χαρά… Μερικά θα φύγουν, να πάνε στα χωριά τους. Και φυσικά, η μεγάλη συζήτηση ήταν γύρω από τις λαμπάδες: τι παιχνίδι τις συνοδεύει, αφού όλες ένα σκέτο χρωματιστό κερί είναι, σε ένα κουτί που δεν μπορείς να το σηκώσεις από τα παιχνίδια..!

Θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει: τα «λαζαράκια», και τα κάλαντα του Λαζάρου, στην «Αστραδενή» της Ευγενίας Φακίνου. Η Αστραδενή, που ήρθε από το νησί της, βγήκε να πει τα κάλαντα -κανείς δεν τα ήξερε στη γειτονιά της Αθήνας… Έψαξα: Το προοίμιο της Μεγάλης Εβδομάδας ξεκινάει με το Σάββατο του Λαζάρου. Είναι ο εορτασμός της ανάστασης από το Χριστό του φίλου του Λαζάρου από τον τάφο του – σημάδι της συνάντησης του ίδιου του Χριστού με το θάνατο και την ανάστασή Του. Παραδοσιακά αυτή τη μέρα στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας τα παιδιά πηγαίνουν από γειτονιά σε γειτονιά τραγουδώντας κάλαντα που μιλούν για την έξοδο του Λαζάρου από τον τάφο του. Στα παιδιά δίνονται αυγά (τα οποία έπειτα θα βαφτούν κόκκινα την Μεγάλη Πέμπτη) και ειδικά μικρά ψωμιά που λέγονται «Λαζαράκια» ή «Λαζαρέλια». Ανάλογα με την περιοχή, είναι συνήθως γεμισμένα με ξηρούς καρπούς, κανέλα και σταφίδες και ταχίνι και έχουν το σχήμα μιας μορφής με φασκιά. Αυτή αναπαριστά το Λάζαρο όπως παρουσιάζεται στις εικόνες της εκκλησίας. (Βρήκα και συνταγή, για όποιον θέλει!)

Στην Αθήνα, πάντως, δεν τα έχω ακούσει ποτέ, και θαρρώ αξίζει να τα γράψω:

«Ήρθε ο Λάζαρος ήρθαν τα Βάγια,
ήρθε των Βαγιών η εβδομάδα.
Ξύπνα Λάζαρε και μην κοιμάσαι,
ήρθε η μέρα σου και η χαρά σου.

Πού ήσουν Λάζαρε; Πού ήσουν κρυμμένος;
Κάτω στους νεκρούς στους πεθαμένους.
Δε μου φέρνετε, λίγο νεράκι,
που το στόμα μου πικρό φαρμάκι.
Δε μου φέρνετε λίγο λεμόνι.
που το στόμα μου, σαν περιβόλι.

Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα Βάγια,
ήρθε η Κυριακή που τρων’ τα ψάρια.
Bάγια, Bάγια και Bαγιώ.
τρώνε ψάρι και κολιό.
Και την άλλη Κυριακή,
τρώνε το ψητό τ’ αρνί.

Ήρθε ο Λάζαρος ήρθαν τα Βάγια,
ήρθε η Κυριακή που τρων’ τα ψάρια.
Σήκω Λάζαρε και μην κοιμάσαι,
ήρθε η μάνα σου από την πόλη,
σου ‘φερε χαρτί και κομπολόι.
Γράψε Θόδωρε και συ Δημήτρη,

γράψε Λεμονιά και Κυπαρίσσι.
Το κοφνάκι μου θέλει αυγά,
κι η τσεπούλα μου θέλει λεφτά.
Βάγια, Βάγια των Βαγιών,
τρώνε ψάρι και κολιό
και την άλλη Κυριακή
τρώνε το παχύ τ’ αρνί.»

(ο μπαμπάς μου λέει : και την άλλη Κυριακή, καλιτσούνι και ρακί! 😉 )

Η μεγάλη εβδομάδα ήταν πάντα από τις αγαπημένες μου, όταν ήμουνα μικρή. Το καλύτερο, φυσικά, ήταν να είμαστε στην Κρήτη, στο χωριό -θα μου μείνουν αξέχαστες όλες οι φορές που κάναμε Πάσχα εκεί. Γιατί «μύριζαν» κουλουράκια, γλυκά καλιτσούνια ψημένα πάνω σε λεμονόφυλλα, ξύδι από το βάψιμο των αβγών, πάστρα και ασβέστωμα. Εδώ στην πόλη, οι μυρωδιές δεν είναι ποτέ ίδιες. Ακόμα κι αν είναι οι ίδιες συνταγές, δεν έχουν ποτέ την μυρωδιά και τη γεύση του χωριού. Και μερικά πράγματα, τα καταλαβαίνεις καλύτερα με όλες τις αισθήσεις. Πρέπει να μυρίσεις, να δεις, να ακούσεις.. Άσε που μετά τη νηστεία, όλα φαίνονται πιο νόστιμα, έτσι κι αλλιώς..! Στο χωρίο πήγαινα στην εκκλησία, όλη τη Μεγάλη Βδομάδα (κι όχι μόνο επειδή είναι το πιο ψηλό μέρος του χωριού, με την καλύτερη θέα..Αυτό ήταν για τον υπόλοιπο χρόνο!). Γιατί τη Μεγάλη Βδομάδα, μ’ άρεσε και η λειτουργία, και το κλίμα που επικρατούσε. Ειδικά τη Μ. Παρασκευή· με τα τροπάρια : «Η ζωή εν τάφω», «Άξιον εστί», «Αι γενεαί πάσαι», «Ω γλυκύ μου Έαρ»… Μας μάζευε τις «καλλίφωνες» ο «μαέστρος» του χωριού (ο «παραπαπαμ», τον λέγαμε) και μας μάθαινε τη μελωδία, από το Σάββατο του Λαζάρου μέχρι το πρωί της Παρασκευής. Κι εμείς, καλές μαθήτριες κάθε χρόνο, τον βγάζαμε ασπροπρόσωπο…και μετά τις πρόβες, κάθε βράδυ, πηγαίναμε βόλτες «στα καφενεία» και «στο τέρμα» (στο έμπα του χωριού, ήταν το μέρος συνάντησης της νεολαίας) να δούμε τους φίλους, να γελάσουμε, να πούμε τα νέα μας μια και οι περισσότεροι ήμασταν επισκέπτες…

(βαθιά βουτιά, έχω χρόνια να κάνω Πάσχα στο χωριό…. κι έχω κι άλλα, μα για την υπόλοιπη βδομάδα)

Χρόνια Πολλά στους Λάζαρους λοιπόν -και στα πιτσιρίκια, που χαίρονται από σήμερα

Καλημέρα 🙂

Advertisements

44 thoughts on “Σάββατο, του «Λαζάρου»

  1. ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!!!!!!!

    και χρόνια πολλά στους εορτάζοντες σήμερα και αύριο…

    «ήρθε ο Λαζαρος, ήρθαν τα Βαια
    ήρθε και ο Χριστός στηνπόλη Βηθανία

    και εφώναξε Μάρθα και Μαρία
    Μαρία που είναι ο Λάζαρος, ο αδελφός μας
    και ο φίλος μας ο αγαπητός μας

    ο Λάζαρος επέθανε εδώ και τρείς ημέρες

    πάμε πάμε να τον ιδούμε
    και στον τάφο του να λυπηθούμε…»

    αυτά τα κάλαντα λέγαμε εμείς στο χωριό μου
    όμορφες παλιές στιγμές!

  2. @ Καλημέρα φίλε μου Αντώνη!
    Ναι, είναι ωραίο το Πάσχα στο χωρίο! Κι ο μπαμπάς μου, προτιμά σίγουρα τα καλιτσούνια και τη ρακή του από το αρνί! 😉
    (το ανιψάκι; ήρθε;)

    Φιλιά πολλά 🙂

    @ Καλημέρα διαβάτιδά μου -ναι, έχουν πολλές παραλλαγές τα κάλαντα, ευχαριστώ για τη δική σου!
    (κάπου τα έχω σε ένα CD της Σαμίου, νομίζω -αλλά δεν είχα κουράγιο να ψάξω το βράδυ που το έγραψα…)

    Καλό Σαββατοκύριακο, φιλάκια και στα κορίτσια! 🙂

    @ Φιλενάδααααααααα!!!! Βρήκες θανάση;;

    Σμαααααααααααααααααααααααααααααακ!!!
    🙂

  3. Φιλενάδα … Στην Σαντορίνη είμαι, όχι στην αρχαία Ελλαδα ! :))))))))) ΦΙΛΙ, να προσέχεις, talk to you soooooooon xxx

  4. νατασσακι, πασχα στο χωριο εγω και φετος, και συμφωνω οτι οι μυρωδιες δεν ειναι ιδιες. Προσθετω οτι δε μοιαζει ουτε η μυρωδια απο την κατσαρολα της γιαγιας και την κατσαρολα της μαμας…. φετος δεν εχω νηστεια (για ιατρικους λογους) αλλα ανυπομονω να ειμαι στο χωριο τη μεγαλη παρασκευη, τοτε που ο αερας εχει τη μυρωδια γιασεμιου, πασχαλιας και λεμονανθου….
    Καλο υπολοιπο μικρη!

  5. Στο έχω ξαναπεί (-γράψει) αλλά δεν θα κουραστώ να το λέω γιατί είναι αλήθεια!
    Το μπλογκ σου είναι μοναδικό! Και ξέρεις γιατί είναι μοναδικό; Επειδή καταφέρνει να αναδίδει τις ευωδιές που λες ότι δεν υπάρχουν πια. Πώς δεν υπάρχουν; Εγώ όσο διάβαζα μύριζα και τα τσουρέκια και τα κουλουράκια και τα βαμμένα αυγά και το ασβέστωμα και το αρνί και τα πάντα.
    Οπως σε ένα προηγούμενο μύρισα τα λουλούδια της Ανοιξης και την μυρωδιά της γης μετά από μια ευεργετική βροχούλα.

    Καλημέρα Νατάσσα μου, τρυφερή, ευαίσθητη και νοσταλγική!

  6. Λέγονται Λαζαρέλια στη Λέσβο (τα υποκοριστικά στη Μυτιλήνη είναι σε -έλη αντί σε -άκη). Η μυρωδιά τους, θυμάμαι ήταν η πιο ασφαλής ένδειξη πως πλησιάζει το Πάσχα. Κανέλα, γαρύφαλλο,και φρέσκο λάδι. Μπουρλότο οι γειτονιές, φωτιά τα αιτήματα «δώσε ένα ρε μάνα». «Όχι δε κάνει ακόμα». Και μόλις γύρναγε απ την άλλη μεριά (μελετημένα και επί τούτου πάντα), στην αρχή την πλήρωναν οι σταφίδες στην επιφάνεια , μετά καμιά γωνίτσα. Και επειδή φαινόταν η επέμβαση στις γωνίες, παίρναμε ολόκληρο το λαζαρέλ στο τέλος. «Τα έχω μετρημένα» ήταν η απειλή της μάνας, αλλά δε βαριέσαι. ξέρεις πόσα λέω εγώ πως έχω μετρημένα ρε μάνα κάθε μέρα

  7. @ γατί μου…. 😳
    αν καταφέρνω να σε κάνω να θυμάσαι και να μυρίζεις και να βλέπεις εικόνες, είμαι απίστευτα χαρούμενη !
    (κι αν μου το ξαναπείς, θα το πάρω πάνω μου και θα με μαζεύετε μετά!! :p)

    Αλλά οι εικόνες και οι μυρωδιές είναι μέσα μας, τις κουβαλάμε -και είναι πολύ όμορφο αυτό, δεν είναι ?
    🙂

    Καλημέρα, καλό Σαββατοκύριακο!!!! 🙂

    @ Καμηλιέρη μου, να με ειδοποιήσεις -κι εγώ θέλω να φύγω, γμτ!
    (πότε θα τα καταφέρω δεν ξέρω, αλλά θα τα καταφέρω, που θα μου πάει…)
    🙂

  8. Και πού να σου λέω, γατί…και μέχρι εδώ πάνω έφτασαν οι μυρωδιές του μικιού κοπελιού:)
    Μπας και είσαι, βρε νατασσάκι απ’ τον Κουρνά ΄ή όι και δε θυμάμαι καλά;

  9. @ χαχαχα!!!!
    Παρόμοιες αναμνήσεις έχω κι εγώ, άλλε φίλε μου(-το ξέρω για τα -έλη, μ’ αρέσει πολύ η λαογραφία)

    Κι εμείς «κλέβαμε» από τα μετρημένα της μαμάς και της γιαγιάς -και των θειάδων στα διπλανά σπίτια, να μην σου πω….
    (θα πάω να βρω φωτογραφίες, να σας δείξω, νομίζω έχω μερικές καλές)

    Ωραίο να ξαναγίνεσαι παιδί, ε;

    καλημέρες!!! 🙂

  10. @ ρούλα μου όι, δεν είμαι απο τον Κουρνά – από χωριό κοντά στη Σητεία είναι ο μπαμπάς μου, κι έχω περάσει εκεί τα καλύτερα καλοκαίρια μου…
    🙂

    (έφτασαν κι εκεί; 😀 )

    Φιλιά πολλά !!!

  11. Αχ τι μου έκανες τώρα. ΓΜΤ η Κάσος θέλει 50 ώρες πήγαινε-έλα και δεν το κάνω για 4 ημέρες (μπουχού).

    Μάκια 🙂

  12. @Καμηλιέρη μου, είναι χρόνια που το συζητάμε -και ευκαιρία ψάχνουμε, να σου πω την αλήθεια.
    (στη θέση σου δεν ξέρω τι θα έκανα, πάντως -ζόρικα, στο είπα 😉 )

    @ Θαλασσομπερδεμένη μου, κι εγώ δεν μπορώ να πάω εύκολα στην Κρήτη -εκτός από τις ώρες, είναι και τα (υπερβολικά, κατα τη γνώμη μου) ναύλα. Για λίγες μέρες δεν αξίζει…
    (γμτ!)

    Φιλάκια κι από μένα, καλό ΣΚ!!! 🙂

  13. Πρώτη φορά άκουσα για κάλαντα του Λαζάρου… και τι όμορφα μου μας τα είπες για τη Μεγάλη Βδομάδα και το Πάσχα στο χωριό…
    Φιλιά πολλά Νατάσσα μου 🙂

  14. Χεχεχε!
    Είπαμε, βοηθάμε! 😉

    Είναι αλήθεια ότι δεν είναι πολύ γνωστά, στην Αθήνα δεν ακούγονται -έχουμε συνδυάσει τα κάλαντα με τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Κι είναι κρίμα, γιατί είναι όμορφα

    (για το Πάσχα στο χωριό, θα προσπαθήσω να το συνεχίσω μέσα στη βδομάδα)

    Καλό και ξεκούραστο Σαββατοκύριακο, adaeus μου ! Φιλιά πολλά 🙂

  15. Να εισαι καλα Νατασσακι! Ειναι αληθεια οτι το Πασχα ειναι βαθια ‘ελληνική’ γιορτή. Ολη την εχουμε συνδιασει με αρκετες οικογενειακες αναμνησεις.. Οπως εχουνε άλλοι λαοί τα Χριστούγεννα εμεις εχουμε το Πασχα… Και εγω το αγαπω πολύ..
    Ειναι κ η φυση ολη ανθισμενη.. Εμεις παμε στο εξοχικο καθε χρονο..και ολόγυρα βλέπω εικόνες σαν αυτή που έχεις..με παπαρούνες.. και μαργαρίτες..Αχ να σαι καλα! Φιλάκια! Ναι ρακί!! 🙂

  16. Εψαχνα μανιωδώς κι εγώ για κάλαντα του λαζάρου προ ημερών. Μου έστειλαν αρκετοί bloggers – όχι απο ποιόν θα τα ζήταγα?
    Το Πάσχα όπου και να το περάσεις, είναι ξεχωριστό για τον καθ’ ένα. Και οι μυρωδιές απο τα κουλούρια και οι βαφές των αυγών και η προσμονή απο την νηστεία για το φαγητο. Και η κατανυκτική ακολουθεία. Πάσχα στην Αθήνα όλα τα χρόνια, αφού δεν έχω χωριό και δεν αποζήτησα ποτέ να φύγω.
    Μ. Εβδομάδα, όλα τα χρόνια, και καπου διαφορετικά. Στον Αη Γιώργη τον Καρύτση (Καρύκη), στην Μ. Πεντέλης, στην εκκλησία των Αγ, Θεοδώρων πίσω απο τον γήπεδο ΠΑΟ, στην Μονή Πετράκη με την υπέροχη Βυζαντινή ψαλμωδία, στην Παναγία την Χρυσοκαστριώτισα, στην Πλάκα πίσω απο τους Αέρηδες, στην Παναγία την Γρηγορουσα στο Μοναστηράκι, στην Καπνικαρέα και πολλά πολλά χρόνια πριν στην Παναγία την Ελαιούσα στην πλ. Μοναστηρακίου. Και δεν θυμάμαι τι ξέχασα.
    Μετά η εναλλαγή των επιταφίων απο εκκλησία σε εκκλησία όλη την Μ. Παρασκευή, να προσκυνήσουμε να δουμε ποιός είναι καλύτερος και να στολίσουμε την μικρή εκκλησία στο σπίτι φίλων για την λειτουργία στις 5 το απόγευμα.
    Να ψάλλουμε όλοι, στην αυλή και… έλα και δάκρυσα, πνιγμένη στις θύμησες.
    Η πρώτη ανάσταση και η «Αγάπη» στον Αγ. Παντελεήμονα Αχαρνών, την εκκλησία που όλοι δώσαμε μπακίρια για να γίνει ο τρούλος … να παρακολουθούμε ανελλιπώς τα παραπάνω απο τον γυναικονίτη παραδοσιακά…
    Οπου μένεις κι αγαπάς, εκεί περνάς καλά. Φιλιά κερασένια

  17. To ξερα οτι θα κάνεις αφιέρωμα στα λαζαράκια και στά εθιμα της μέρας.Διότι αν δεν το έκανε η Νατάσσαpedia΄ποιός άλλος!!!

    Φιλάκια πολλά και να περάσετε όμορφα!

  18. Καλές διακοπές να έχετε..
    ΑστερΑκης και μαμά 🙂
    Κάλαντα για το Λάζαρο, όσο θυμάμαι, και δεν λέω για τα τότε παιδιά της ηλικίας μου, αλλά και για τους γονείς κλπ.. εδώ στην Αθήνα δεν λέγαμε…
    Δεν ξέρω το γιατί…
    Όλα τα άλλα όμως, είναι οι όμορφες μνήμες που κουβαλάμε, και περιμένουμε μαζί με την Άνοιξη..

    Να περνάς καλά και να μας γράφεις τόσο ωραία κείμενα
    Καλό βράδυ

  19. Nαι, η «χαρά του παιδιού» ξεκίνησε, μετά βαϊων (αύριο) και κλάδων…
    Ωραία είναι τα παλιά έθιμα, αλλά δυστυχώς μόνο σαν μουσειακές αναπαραστάσεις θα τα συναντάμε τα περισσότερα από αυτά.
    Αφού να φανταστείς, εγώ που είμαι και κάποια χρονάκια μεγαλύτερος, τέτοια κάλαντα δεν έχω πει μικρός.
    (Καλές διακοπές Άκη…)

  20. @ αντώνη μου, να σου ζήσει ο ανιψιός κι από δω!!!
    (τρελαίνομαι για πιτσιρίκια, φαίνεται; )
    και στα δικά σας με το καλό! 🙂

    @ Ναι, roadartist μου -κι εγώ προτιμώ το Πάσχα, έτσι κι αλλιώς. Και μ’ αρέσει πολύ που είναι μέσα στην άνοιξη (αντίθετα, τα χειμωνιάτικα Χριστούγεννα δεν τα συμπαθώ καθόλου..)
    και τη φωτογραφία, γι’ αυτό τη διάλεξα -κι εμένα οι ίδιες εικόνες είναι στο μυαλό μου!
    :)))

    Φιλάκια, καλό υπόλοιπο ΣΚ!

    @ Γλυκο-Κερασο-Ζουζούνα μου, ευχαριστώ πολύ που μοιράστηκες τις αναμνήσεις σου!!!
    Και το δικό σου αφιέρωμα στα Λαζαράκια ήταν εξαιρετικό -και του χρόνου!!!!

    Κρατώ αυτό που έγραψες στο τέλος:
    «Όπου μένεις κι αγαπάς, εκεί περνάς καλά.»

    Φιλιά πολλά -και να θυμάσαι πάντα τέτοια όμορφα, τα χρειαζόμαστε όλοι! 🙂

  21. Νατασσα, ευχαριστω πολυ πολυ!
    Και εγω στο κλαμπ των φαν του Πασχα.
    Τα Χριστουγεννα δεν θα μου ελεγαν πολλα, αν δεν γιορταζε ο πατερας μου και ο ανιψιος μου. Κατι σαν την Πρωτοχρονια θα ηταν για μενα, δλδ σχεδον τιποτα.
    Καλο βραδυ 🙂

  22. @ Θαλασσινό μικρούλι μου, μα… έχω κι ένα «τίτλο» να υποστηρίξω!!!!
    😆 😆

    Φιλάκια, να περάσετε καλά κι εσείς, και να ξεκουραστείς 😉

    @ Σωτήρη μου, ναι -κυρίως στα νησιά τα συνάντησα, και στη Βόρεια Ελλάδα -στην Αθήνα πουθενά δεν βρήκα να αναφέρονται. Το γιατί, μπορεί να εξηγείται και με κείνη την παλιά παροιμία : «Χριστούγεννα στην πόλη, και Πάσχα στο χωριό» -μάλλον οι περισσότεροι έφευγαν (κι εξακολουθούν όσοι μπορούν) για τα χωριά τους, και τηρούσαν εκεί τα έθιμα
    (εσύ, είπαμε -παιδί της πόλης! 😉 )

    Ευχαριστούμε για τις ευχές, μαμά και Άκης! 🙂
    (και για τα καλά λόγια -θα τα πιστέψω στο τέλος!)

    Φιλιά, καλή Κυριακή 🙂

  23. @ αντώνη μου, είπαμε, μαζεύω «τίτλους»! 😆 😆

    😉

    @ Καλές διακοπές και στο δικό σας μικρό, AfMarx μου -η χαρά του παιδιού (του γονιού δεν ξέρω.. 🙂 )

    Ναι, καλά που μας είπες κι εσύ ο «μεγάλος», για τα κάλαντα… :p
    Αλλά η αλήθεια είναι ότι χάνονται σιγά σιγά, κι είναι κρίμα….

    @ μικρή γλυκιά δασκάλα, φέτος όχι
    (σνιφ!)
    Αλλά εμείς θα τα πούμε, δεν υπάρχει περίπτωση!!!!

    Μεγάλο φιλί, και καλές διακοπές και σε σένα 🙂

    @ αντώνη μου 🙂
    (είδες τελικά, περισσότερα τα κοινά από όσα νομίζαμε -αν δεν ήσουνα κι εσύ ολυμπιακός…. :p )

    😆 😆 😆

    να μου φιλήσεις το ανιψάκι από μακρυά, χαζοθείε!!!
    😉

  24. Ευχαριστώ πολύ για την κατάχρηση του χώρου και για τα καλά λόγια σου. Και επειδή όλοι λένε, «δεν λέμε κάλαντα στην Αθήνα’…. μπορεί κάποιος να μου πει γιατί, για να μην πω αυτό που σκέπτομαι και γίνω λίγο κακιούλα. Μάκια

  25. Οι κόρες μου από την Καθαρά Δευτέρα και μετά κάνουν πρόβα κάθε μέρα το
    «Bάγια, Bάγια και Bαγιώ.
    τρώνε ψάρι και κολιό.
    Και την άλλη Κυριακή,
    τρώνε το ψητό τ’ αρνί.»
    Τους το έμαθε η Μάνα μου και περιμένουν με ανυπομονησία να το πουν αύριο που η μία γιορτάζει (όπως και η Μάνα μου)

  26. «Το καλύτερο, φυσικά, ήταν να είμαστε στην Κρήτη…» Έλα λέμε… 🙂

  27. νατασσάκι μου…

    καλές διακοπές να έχετε, να είσαστε όλοι καλά και να περάσετε όμορφα και ξεκούραστα αυτό το Πάσχα…

    σε φιλώ!

  28. Χαράς ευαγγέλια πρώτα γα τα πιτσιρίκια και ύστερα για τς ταλαίπωρες μαμάδες….

    Σου μιλάω εκ πείρας…πιο πολύ το απολάμβανα εγώ…
    ;-)))

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  29. Χρόνια πολλά και καλή Μ.Εβδομάδα καλή μου…
    Και για εσάς ένα αρνάκι γάλακτος (κακάου) με πολύ αγάπη απ’το μαντρί μας 😉
    Να μαστε καλά 😀

  30. Χρονια πολλά και Καλά Νατσσακι , αστεριξ και κυριακίξ…Παντα ενωμένοι και αγαπημένοι. Κοιτα, νηστεία και προσευχή θελω ολη την εβδομάδα….
    Ωραιος ο Λαζαρος….νομίζω τον ειχα ακουσει πριν χρονια στον Τυρό του Λεωνιδίου, δεν θυμαμαι καλά… Και γενικά ολα αυτά τα εθιμα που τα εγκαταλείπουμε κουβαλούν πάνω τους μια μαγεία…
    σε φιλω
    ΥΓ εχω προβλημα στο μπλογκ…δεν δεχεται σχολια και ειχε σβησει το τελος του κειμενου, της φωτο του Μαο και του Ντενγκ…. δραμα. τι να κανω ;

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.