Χμμμ…

Γυρίζω σπίτι (λείπω απ’ το πρωί) στις 7 παρά το απόγευμα, χθες -περίπου όπως κάθε μέρα.. Ο αστερΆκης στο γυμναστήριο, κι εγώ προετοιμασμένη να αρχίσω το βραδινό «πρόγραμμα» : συμμάζεμα όσων αφήσαμε το πρωί, προετοιμασία της αυριανής μέρας (ρούχα, φαγητό)… Και πάνω που φτάνω στα «σύνορα» της γειτονιάς, βλέπω τους δρόμους σκοτεινούς, τα μαγαζιά κλειστά, τον κόσμο έξω… Ωχ!!! Μόλις που κόπηκε το ρεύμα. Το γυμναστήριο του αστερΆκη έχει φώτα ασφαλείας -άρα, μέχρι τις 8, μόνη… Τι κάνεις τώρα, μου λες;

Έχει ήδη αρχίσει και σκοτεινιάζει, ούτε καφέ με φίλους, να περάσει η ώρα, ούτε επικοινωνία, ούτε νετ… Πατάω το γκάζι,στον ουρανό το φεγγάρι κοντεύει να γεμίσει, οι δρόμοι σκοτεινοί, πιάνω τη γνωστή ανηφόρα… Στο γνωστό (μου) «ξάγναντο» -εκεί που πάντα, 4 χρόνια τώρα, μπορώ να φωνάξω, να ξεσπάσω, να ονειροπολήσω…

Πέντε λεπτά από το τελευταίο σπίτι της πόλης -κι όμως! Τριγύρω δέντρα, πουθενά δεν ακούγεται τίποτα… Κλείνω τη μηχανή, βάζω ράδιο -θέλω τυχαία τραγούδια, δεν έχω κουράγιο να διαλέξω. Ευτυχώς, ο αγαπημένος μου σταθμός βάζει, «μαγικά», αυτά που μ’ αρέσουν…

Δυναμώνω την ένταση, ανοίγω τα παράθυρα, βγαίνω έξω. Κοιτάζω κάτω: η μισή πόλη φωτεινή, η μισή στο σκοτάδι… Μακρυά η θάλασσα -σχεδόν μαντεύω την ύπαρξή της, έχει σκοτεινιάσει για τα καλά. Μα πάντα με ηρεμεί η ύπαρξή της, έστω κι από μακρυά.

Τηλέφωνο: Να πάρω τον αστερΆκη, μαζί με τον Ι.; (η φίλη-μαμά, με τον αστερΆκη ο Ι. είναι κολλητοί από 2 χρονών, πάνε μαζί)

-Ναι, να πάτε σπίτι σου, θα περάσω λίγο αργότερα να τον πάρω…

Λίγη παραπάνω ώρα, απ’ αυτές τις σπάνιες, τις ελάχιστες πια –αφού έφτασες να ξυπνάς χαράματα για να τρέχεις στο πάρκο -πιο πολύ δικαιολογία έψαχνες, να έχεις λίγη ώρα δική σου, να μην χρειάζεται να σκέφτεσαι…

Ο Βασίλης, στο ράδιο:

«Είμ’ εδώ, κοντά σου είμαι, μη φοβάσαι» να μου πεις
«Ειμ’ εδώ, κοντά σου είμαι, μη φοβάσαι«

Δε φοβάσαι, έτσι κι αλλιώς -που και που μόνο τρομάζεις, αφού η ζωή σου τρέχει, και νιώθεις να μην την προλαβαίνεις -τώρα όμως, ξέρεις ότι κι άλλοι το νιώθουν, δεν είσαι η μόνη, μπορείς να το μοιραστείς… Μπορείς να βρεις ανθρώπους να ακούσεις και να σ’ ακούσουν, μπορείς να ξέρεις αν αντέχουν αυτά που θα τους πεις…

Τι απαίσιο που είναι, να μην μπορείς να «επικοινωνήσεις» ! Τόσα χρόνια, πώς αντέχαμε; Απίστευτο μου φαίνεται τώρα, κι όμως… όλη μου τη ζωή, μέχρι πριν λίγα χρόνια, τα πέρασα έτσι… Μα είπαμε, κρατάμε τα καλά πάντα, ε; Τώρα, μπορώ! -κι ας έχει απεργίες, διακοπές, εμπόδια..! Ακόμα κι αν οι αγαπημένοι φίλοι είναι χιλιόμετρα μακρυά! Δεν είναι «μαγικό» αυτό;

Σηκώνω τα μάτια ψηλά -μπορώ να δω τ’ αστέρια ! Κι αυτό, στην πόλη, πρώτη φορά το παθαίνω -μέχρι τώρα, τόσα χρόνια, δεν τα είχα ξαναδεί…

Το φεγγάρι μια μπάλα στ’ ουρανού το μπιλιάρδο
Και τ’ αστέρια αμέτρητα στου φλίπερ το τζάμι

…………………………….

Το φεγγάρι απλώνει, τους πιάνει απ’ τον ώμο.
Μ’ ένα μάτσο αστέρια κατεβαίνει στο δρόμο.

(το ήξερα ότι θα είχα τη σωστή μουσική υπόκρουση!)

…και τώρα, μπορώ να μιλήσω, να δω τ’ αστέρια, να καταλάβω «διαφορετικά» τραγούδια που έχω ακούσει χίλιες φορές….

Βλέπω την ώρα -μπαίνω ξανά στο αυτοκίνητο, κατηφορίζω… Δεν ήμουν μόνη, τελικά -στο κατέβασμα, συναντώ πολλούς, έχει πολλά «ξάγναντα» το βουνό. (Σπουδαία παρέα το βουνό, γι’ αυτό πόνεσε τόσο, το καλοκαίρι…)

Τηλέφωνο στη φίλη: –Θα πάρω εγώ τον αστερΆκη, προλαβαίνω, τελικά…

Ακόμα σκοτάδι.

—Έλα γιέ μου, θα σου δείξω τ’ αστέρια. Θυμάσαι που διαβάζαμε το χάρτη τ’ ουρανού; Ώρα να τα δεις και στ’ αλήθεια!

Καλημέρα 🙂

Advertisements

42 thoughts on “Χμμμ…

  1. Καλημέρα νατασσάκι μου! Έχουν και τα καλά τους οι διακοπές τελικά 🙂
    Όλα αυτά που λες, πόσο σύμφωνη με βρίσκουν!
    Και όταν ακούς και άλλους να νιώθουν όπως εσύ, νιώθεις ότι δεν είσαι μόνη! Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό για να μπορείς να συνεχίζεις…
    Χαίρομαι πραγματικά που σε γνώρισα 😀
    Καλημέρα να έχεις,
    φιλί γλυκό και αγκαλίτσα από εμένα!

  2. Καλημέρα 🙂

    Νατασσάκι….Είμαστε και μαζί…..και μόνοι. Γι’ αυτό και καταλαβαινόμαστε τόσο καλά τελικά…..

  3. Αχ αυτές οι μοναχικές βόλτες στο ημίφως…
    Με το βλέμα να καρφώνεται στο ακαθόριστο άπειρο…
    Και το νου να ταξιδεύει… να πλάθει… να αναπολεί…

    [Επικοινωνία; Μα εσύ δεν είπες ότι δεν έχει σήμα;….]

  4. …Ιστορίες της πόλης, της πόλης μας… και ναι μπράβο στους ανθρώπους της ΔΕΗ, για τον αγώνα τους και που με τις διακοπές μας έφεραν λίγο πιο κοντά, στο φως των κεριών, στο λαμπύρισμα των αστεριών, στο άγγιγμα του σκοταδιού…

  5. Τα είδε; Του τα έδειξες;
    Την μεγάλη άρκτο;
    Την Κασσιόπη; Αυτή είναι σαν ένα μεγάλο ξεχειλωμένο W, απ’ όσο θυμάμαι…
    Έχω να τ΄αγναντέψω χρόνια.
    Κάποτε τα ξεχώριζα αμέσως

  6. Τι όμορφες που είναι αυτές οι στιγμές, ακόμα κι αν είναι στριμωγμένες, τυχαίες, λόγω διακοπής… είναι όμως μοναδικές.
    Στιγμές που σταματάμε για λίγο το τρέξιμο και ακούμε τον εαυτό μας.
    🙂

    ΥΓ. από τα πιο εσωτερικά σου κείμενα! Υπέροχο.

  7. Καλημέρα!
    Υπέροχο κείμενο! Με ταξίδεψες σε πράγματα που έχω τόσο καιρό να κάνω και συνειδητοποίησα τώρα μόλις, πόσο μου λείπουν!

    :-*

  8. Πανέμορφο ποστ Νατασσάκι. Αχ, η ΔΕΗ. Τι να πω για τη ΔΕΗ τώρα μου λες.. Δε πειράζει, σε καλό σου βγήκε. Όλοι έτσι τρέχουμε Νατασσάκι. Τρέχουμε και δε φτάνουμε. Κυνηγάμε τον χρόνο και αυτός κυνηγάει εμάς. Μόνο που εμείς δε τον πιάνουμε ποτέ. Αυτός μας πιάνει πάντα. Εκτός από κάτι τέτοιες στιγμές σαν τη δική σου που τον τσάκωσες!! 🙂
    Καλημέρα..

  9. Κάπου κάπου κατι γινεται και ολα φαίνονται
    διαφορετικά, πρωτόγνωρα
    Πάντως σε κάτι τετοιες στιγμές η μουσική
    ειναι η καλύτερη παρέα, μετα απο τα αγαπημενα
    μας πρόσωπα ασφαλώς

    καλή ήμερα!!!

  10. μικρη μου καλησπερα..πολυ ομορφη η βολτα σου η βραδινη, οτι χρειαοταν μετα απο μια καθολα τυπικη ημερα!!!

  11. δεν ξέρω αν είδες τα αστέρια τελικά
    αλλά… ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΑΣΤΕΡΙ, ΝΑΤΑΣΣΑΚΙ ΜΟΥ, ΟΤΑΝ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΕΤΟΙΑ ΟΜΟΡΦΑ ΚΕΙΜΕΝΑ…

    Τυχερούλη Άκη!!
    Με τέτοια μαμά, τα αστέρια λάμπουν κάθε νύχτα, είτε κάνει-είτε δεν κάνει διακοπές η παλιο-ΔΕΗ…

    (εγώ; κοιμόμουν από το απόγευμα όπως κατάλαβες, χι, χι:)

  12. ένιωσες αυτό που νοιώθω και εγώ ανεβαίνοντας στο βουνό. Όταν ξεκίνησα στον ορειβατικό, δεν ήξερα κανένα. Και αυτό δεν πείραζε καθόλου. Ο κόσμος που περνάει δίπλα σου, ο κόσμος που περνάς… όλο και κάποια κουβέντα θα ανταλλάξεις μαζί τους, και ας μην τους έχεις ξανασυναντήσει ποτέ σου.
    Κάνεις πολύ καλά που έχεις το ¨στέκι» σου… να πηγαίνεις πιο συχνά, να απολαμβάνεις περισσότερο τα απλά και τα ωραία…

    σε φιλώ γλυκά…

  13. @ μικρή μου νεραϊδόσκονη!! Κι εγώ χαίρομαι, για πολλούς/πολλές που γνώρισα εδώ -είναι σπουδαίο, μερικές φορές, αυτό, που συναντάς ανθρώπους να μπορείς να μοιραστείς, αν έχεις φυσικά τη διάθεση !
    🙂

    Φιλάκια πολλά κι από μας, καληνύχτα!

    @ καλησπέρα jo μου -μάλλον κάπως έτσι είμαστε όλοι, ε ; Μα εμείς μιλάμε ! 😉
    Φιλάκια

    @ Καμηλιέρη μου, το ξέρω -τις ίδιες βόλτες κάνουμε, μάλλον… 🙂
    [εγώ έχω σήμα, λέμε! :p]

    (να προσέχεις τις αλλεργίες τώρα την άνοιξη, ναι; 😉 )

    @ συμφωνώ απόλυτα, adaeus μου -το κατάλαβες, μάλλον…
    (και σε καμιά περίπτωση δεν είμαι εναντίον τους, όσο κι αν με ταλαιπωρεί -άλλο αυτό)

    Καλησπέρες, φιλιά πολλά και στην τρομερή κόρη!
    🙂

  14. @ του τα έδειξα, e-θείε -και ήρθε νομίζω ο καιρός να τα θυμηθείς κι εσύ, μαζί με το δικό σου μικρό…
    😉

    Φιλάκια να του δώσεις -κι αν θέλετε βοήθεια, εδώ είμαστε!

    @ καλησπέρα, μαγισσούλα μου! ναι, και 36 και 46 και 56..νομίζω το ίδιο θα είναι!
    🙂

    @ ήταν Στράτο μου -όταν όλα τα φώτα είναι σβηστά, επιτέλους φαίνονται!
    🙂

  15. @ ναι, mamma mia..χρειάζεται να αναγκαστούμε να σταματήσουμε, αλλιώς….
    (χαίρομαι που σου άρεσε!)
    :*

    @ Βάσκες, είμαι ειδική στο να βρίσκω το «άσπρο» μέσα στο «μαύρο» -μου πήρε χρόνια προπόνησης, μα νομίζω τα κατάφερα!
    🙂

    Καλό σου βράδυ

    @ γατί μου, σε περιμένω στην επόμενη νυχτερινή διακοπή!!! 😉
    :*

  16. @ Ραδιοκέφαλή μου, είπαμε, κρατάμε πάντα τα καλά, βλέπουμε τη φωτεινή πλευρά της ζωής, ακόμα και στο σκοτάδι..!
    όσο για το τρέξιμο -δεν γίνεται να σταματήσει, μάλλον -μόνο που και που, σε «στιγμές» -μόνο…
    Καλό σου βράδυ 🙂

    @ Ίσως γιατί όλο τον υπόλοιπο καιρό, τρέχουμε να προλάβουμε τα πάντα, Stain -και έχουμε ξεχάσει τι είναι σημαντικό για τη ζωή μας
    🙂

    @ έτσι είναι, karaflokotsifa μου -και η μουσική έτσι κι αλλιώς, παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή μου…!

    Καλό σου βράδυ

    @ προσπαθώ να το κάνω όσο πιο συχνά μπορώ, καλή μου lifewhispers -δεν τα καταφέρνω πάντα, αλλά προσπαθώ!
    🙂

    @ Φαίη μου, χαίρομαι που σου άρεσε το κείμενο -το έγραψα μονορούφι, αμέσως μόλις γύρισα από τη βόλτα
    Το δικό σου αστεράκι το ξέρω ότι θα είναι πολύ τυχερό, επίσης!!!!!!
    (σου είπα, κοιμήσου τώρα που μπορείς! 😉 )

    Φιλάκια πολλά πολλά -και στους τρεις σας

  17. @ καλή μου διαβάτιδα, κάτι παρόμοιο είναι, ναι -μόνο που το δικό σου είναι πολύ πιο όμορφο..!
    Εγώ δεν κάνω ορειβασία, με το αυτοκίνητο ανεβαίνω, και περπατάω -μα είναι πολύ χαλαρωτικό, και με βοηθάει πολύ συχνά. Το προσπαθώ, πάντως!!!
    🙂
    Πολλά φιλιά, κι από μένα

    @ Από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια, παλιο-«τέρας» μου-το ήξερες, ε;

    Να το προσπαθήσεις, άντε!!! 😉

    Καλό βράδυ, φιλιά πολλά

    @ Ευχαριστώ, αντώνη μου -όχι, είμαι από τους τυχερούς που μένουν στην Αττική, μα στην «πάνω» άκρη της -στη ρίζα της Πάρνηθας 🙂

    Καλό σου βράδυ

    @ ίνδικτέ μου, 😀
    Φιλιά στις γυναίκες σου

  18. Παράθεμα: The Stars We Are « INDIBLOG
  19. Τοσο καιρο ψαχναμε για τα ανεφικτα… Να με κατι τετοια,με τις διακοπες ρευματος,θα αρχισουμε να επικοινωνουμε κιολας τελικα μου φαινεται(και οχι μονο σε μενα).Κατι που ειχαμε ξεχασει πως γινεται… Την καλημερα μου_

  20. Χαλαλι στη ΔΕΗ και το μπαχαλο που μας εχει κανει με το σβησε αναψε.Το βουνο μας ειναι θεϊκο ,και ειδικα σε κατι συναυλιες που εχω παρακολουθησει,με τα αστερια και το αερακι .Ετσι ειμαστε εμεις οι ΒΟΥΝΗΣΙΟΙ.Γιατι οπως σου εχω πει εγω λατρευω την κρητη,το ρεθυμνο και την θαλασσα.

  21. Βεβαια χρειαζεται και λιγη προσοχη χωρις φωτα στο βουνο.Καλος ο ρομαντισμος ομως οι εποχες δυσκολες.Να προσεχεις γιατι ολο βραδυ εχουμε διακοπες και οι βραδιες υπεροχες.

  22. Νατασσάκι χμμμμ!!!
    τέλεψα με τη φακή και τα οικοκυρικά! Ανέβασα και το νοικυρεμένο ποστ ανευ παιχνιδιου γιατι βαριόμουν να βγάλω τις ποδιές φωτό και σε καληνυχτώ!!
    Φιλάκια βοτσαλάκι μου!!!

  23. Λοιπόν μαμά ετών 36, που είσαι γυναίκα που ψάχνεις τα αστέρια, και θέλεις να τα μα΄θεις και σε άλλους, όλοι ψάχνουμε έναν ουρανό. Άλλοι για να πετάξουν, άλλοι για να κάνουν στον καμβά του τις πιο αχρείαστες πράξεις (να μετρήσουν τ αστέρια) κι άλλοι για να κατανοήσουν πως είναι ένα μικρό κομμάτι , απειροελάχιστο, του σύμπαντος.
    Τώρα που σου γράφω ο ουρανός έχει κάτι σύννεφα, που μοιάζουν με τα τερτίπια της άνοιξης, που δεν θέλει ακόμη να αποκαλυφθεί πλήρως. Έφτιαξα λοιπόν ένα δικό μου ουρανό να σουλατσάρω. Κατέβασα από το blog του Allu fun Marx, μερικές μνήμες παλιές σε τραγούδια. Το ¨ομορφη πόλη του Μίκη σε στίχους του αδελφού του Γιάννη, και το τραγούδι των City. Όλοι χρειαζόμαστε έναν ουρανό. Και ας είναι για να κάνουμε το πιο αχρείαστο και παράλογο πράγμα. Να μετρήσουμε αστέρια

  24. Νατασσάκι,
    δεν έχω λόγια για αυτή την βραδυνή βόλτα. Την είχα τόσο ανάγκη. Και τι πειράζει που χτες το βράδυ έβρεχε στη Μυτιλήνη και δεν μπόρεσα να δω τα αστέρια; Τα είδα με τα δικά σου μάτια και με υπέροχη μουσική υπόκρουση.
    Σε ευχαριστώ!

  25. Επειδή δεν απάντησες στο προηγουμενο σχολιο μου – ξέρω, ξερω, η ΔΕΗ κλπ , θα πεις τα δικά σου – σε ερωτώ: πώς σου φαίνεται σήμερα ο αττικός ουρανός καλή μου; Ομορφος; Αν ναι, περιμενω σχετικό ποστ, περιγραφικό παρακαλώ από την κορυφή, εκει που πας και κάνεις τζοκινγκ
    φιλια
    ριτς

  26. Η καλύτερή σου απόδραση απο το χάος που θέλουν να μας βάλουν να το ζούμε. Το βουνό, η ησυχία, τα τραγούδια σου. Η άλλη όψις της ζωής , η πιο αληθινή.

  27. @ Ριτσάκι μου -είδες; 😉

    @ super if μου, ευχαριστώ! 😳
    Φιλάκια 🙂

    @ αλλά δεν είναι κρίμα, poet1, να πρέπει να κοπεί το ρεύμα για να τα δούμε όλα αυτά, ε;
    Καλό σου βράδυ 🙂

    @ ευτυχώς τέλειωσαν, feoudo !!!
    (καλώς ήρθες)

    @ Αχ, tassoula μου!
    Καλό σας βράδυ -φιλάκια
    🙂

    @ Καληνύχτες An-Lu μου!!!
    🙂

    @ καλή μου elet,(γειτόνισσα) 🙂 εγώ πάλι λατρεύω τη θάλασσα -μα τούτο το βουνό, το έχω αγαπήσει τόσο πολύ, που με ξεκουράζει.
    Μην ανησυχείς, προσέχω
    🙂
    (θα τα πούμε -καλό ΣΚ)

    @ φιλάκια, θαλασσινό μικρούλι μου -το είδα!
    😉

  28. @ να σε καλοσορίσω, λοιπόν, καινούριε μου φίλε -άκου ο Άλλος!!! Μέχρι τώρα είχα μόνο τον Allu! 😉

    Αφού σ΄ αρέσουν τ’ αστέρια, οι «μνήμες», η (πολυαγαπημένη μου) όμορφη πόλη -αν μπορούσα να ξεχωρίσω ένα από τα πόστ του AfMarx, θα ήταν αυτό! – και τα αχρείαστα και παράλογα πράγματα, θα τα λέμε 🙂

    @ Καλέ μου φίλε, εγώ δεν έχω λόγια -μόνο πως χαίρομαι που σε έκανα να «δεις» κάτι όμορφο….Κι εγώ ευχαριστώ.
    Φιλιά πολλά
    🙂

    @ Καλό βράδυ και στη δική σας υπέροχη!!!
    🙂

    Φιλάκια, μικρή μου νεραϊδόσκονη!

    @ γκρινιαΡίτσα μου, χάλια ήταν σήμερα !!!!
    ΑΛΛΑ
    μπήκε επιτέλους η άνοιξη, ε;
    Φιλιά πολλά
    🙂

    @ Αυτό ακριβώς, Μαρίνα μου -απόδραση..!
    Σ’ ευχαριστώ, καλώς ήρθες.

  29. νατασσακι πολυ χαιρομαι οταν μου απαντας.Εισαι η μονη που εχω επικοινωνια ,παρακολουθω αυτα που γραφεις και χαιρομαι που υπαρχουν νεα ατομα σαν εσενα που ασχολουνται με τοσα πολλα και εχουν τετοια ενδιαφεροντα. Σπανιζουν. ΟΙ πιο πολλες νεες κοπελες ολο ειναι κουρασμενες και νυσταζουν. Τυχεροι οι ανθρωποι που εινα γυρω σου.Φιλακια

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.