Τα μάτια που δεν θα αντικρίσουν την επόμενη ηλιόλουστη μέρα…

«Μια μητέρα στη Βηθλεέμ, έστειλε το γιο της στην αγορά.
– Τα ψιλά που θα σου περισσέψουν, να τα κρατήσεις για σένα, να πάρεις ό,τι θες.
Το αγόρι ψώνισε, του έμειναν λίγα ρέστα, αποφάσισε ν’ αγοράσει καραμέλες. Μπήκε στο κατάστημα, και διαπίστωσε ότι δεν του έφταναν τα χρήματα. Συμφώνησε με τον πωλητή να του δώσει όσα έχει, και να του φέρει τα υπόλοιπα αύριο. Πήρε τα γλυκά, βγήκε, και σχεδόν αμέσως ξαναγύρισε.
– Ακούστε, ίσως να μην μπορέσω να σας φέρω τα χρήματα αύριο. Οπότε, πάρτε πίσω τα γλυκά.
– Δεν θέλω τα υπόλοιπα χρήματα, στα χαρίζω.
– Αλλά ίσως να μην μπορέσω να σας το ανταποδώσω, οπότε ευχαριστώ πολύ, αλλά όχι.
Και το αγόρι κούνησε το κεφάλι του, κι έφυγε.

Αργότερα, μια είδηση διαδόθηκε από στόμα σε στόμα στην πόλη: ένα παιδί σκοτώθηκε δίπλα στην εκκλησία της Γέννησης. Καθένας ήξερε διαφορετικές λεπτομέρειες για το γεγονός, αλλά όλοι συμφωνούσαν σ’ αυτό: ένα παιδί, δολοφονήθηκε · δεν θα αναπαυθεί εν ειρήνη…

Είναι άραγε σημαντικό να μάθουμε πώς το πήρε η οικογένεια, αν λιποθύμησε η μητέρα, αν το παιδί είχε αδέρφια, αν ζούσε στην πόλη, σε χωριό ή σε καταυλισμό..;

Το γεγονός περιγράφεται με μια ψυχρή φράση: Τα μάτια αυτού του παιδιού δεν θα αντικρίσουν την επόμενη ηλιόλουστη μέρα!

Η πόλη έχασε ένα παιδί. Άλλος ένας αθώος στη σφαγή. Αν η περιοχή είχε άλλο όνομα ή ιστορία, δεν θα ήταν διαφορετικά τα δεδομένα;

Είπαν ότι το παιδί σκοτώθηκε με μια σφαίρα στο σώμα του. Κάποιοι είπαν ότι ήταν μια σφαίρα dumdum – ένα είδος που έχει απαγορευτεί. Αλλά το συμπέρασμα είναι ότι ένας στρατιώτης έριξε τη σφαίρα -για ποιο λόγο;

Ο στρατιώτης και το αγόρι βρέθηκαν στο ίδιο σημείο, τα πεπρωμένα τους συγκρούστηκαν βίαια. Ξέρουμε όλοι ότι οι στρατιώτες έχουν όπλα, και τα παιδιά όχι. Ήταν μόνο ένα παιδίο στρατιώτης άραγε κατάλαβε ότι ο «εχθρός» ήταν παιδί; Πρόλαβε να σκεφτεί, ότι θα μπορούσε να ήταν δικό του αυτό το παιδί; Κι αν έχανε το στόχο του, θα έβλαφτε το παιδί του;

Ο στρατιώτης ήταν ανάμεσα σε άλλους στρατιώτες, ήταν προστατευμένος, σε αποστολή, πάνω στο θωρακισμένο jeep του. Ίσως τα παιδιά να τους πέταξαν πέτρες, και να τα θεώρησαν «κίνδυνο», όπως τους συμβουλεύουν οι στρατιωτικοί ηγέτες τους! Γιατί, μάλλον, θα περίμεναν τα παιδιά που τους βλέπουν να τους ραίνουν με τριαντάφυλλα…!

Μπορεί ο στρατιώτης να σκέφτηκε ότι απειλείται η ζωή του, βλέποντας το παιδί.. Μπορεί όμως και να μην ήταν σαδιστής στρατιώτης, απ’ αυτούς που διασκεδάζουν να σκοτώνουν. Ίσως το έκανε για να μην σπάσει το χρυσό κανόνα του στρατού: Χτύπα για να σκοτώσεις, σκότωσε για να επιβιώσεις!

Ο στρατιώτης δεν ήξερε το αγόρι, δεν είχαν προσωπικές διαφορές -επομένως, γιατί το παιδί είναι νεκρό; Είναι απλά ένα από τα λάθη που μπορούν να συμβούν; Και πόσα είναι αυτά, χίλια, δυο χιλιάδες; Είναι ο αριθμός που έχει σημασία; Έχει σχέση με τη δεύτερη Ιντιφάντα; Τι συνέβη στα υπόλοιπα χρόνια της κατοχής, πόσο συχνά σσυμβαίνει ένα τέτοιο «λάθος»; Και, πότε μπορούμε να πούμε ότι ένα παιδί δολόφονήθικε από έναν αποικιακό στρατιώτη, και πότε ότι ένα παιδί σκοτώθηκε απλά από μια σφαίρα;

Μπορούν οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων να ζητήσουν από τη στρατιωτική ηγεσία να επανεξετάσει τις πολεμικές εντολές;Είναι ένα πολιτικό ζήτημα, που πρέπει να μπει σε διαπραγμάτευση για να βρεθεί λύση, να σταματήσει η σφαγή των παιδιών; Είναι σημαντικό να φρεσκάρω τη μνήμη σας: τα παιδιά είναι παιδιά, ανεξάρτητα από την ιθαγένειά τους. Παρά την πικρή αίσθηση, ξέρουμε όλοι ότι αυτό το παιδί δεν ήταν το πρώτο που σκοτώθηκε, ούτε θα είναι το τελευταίο σ’ αυτήν τη γη που πενθεί, αν η συνείδηση της ανθρωπότητας δεν ξυπνήσει.

Πόσο σημαντικό είναι να αραδιάσουμε τις λεπτομέρειες, όταν χάνονται ψυχές; Πρέπει να αποκρυσταλλωθούν τα πάντα, και να είναι αδιαμφισβήτητα, ή αρκεί μία μόνο φράση:
Τέλος της Ισραηλινής Κατοχής»
Λευτεριά στη Γάζα- Λευτεριά στην Παλαιστίνη

(βρήκα το άρθρο εδώ, κι έκανα μια κάπως ελεύθερη μετάφραση-απόδοση και με τις επισημάνσεις δικές μου -με φρίκη, όταν μιλάς για παιδιά -κι έτσι, απλά, χωρίς εικόνες (δεν τις άντεξα..)… Αλλά ήθελα αυτή να είναι η συμμετοχή μου στην σημερινή μέρα, που η Παλαιστινιακή Λαϊκή Επιτροπή Ενάντια στην Πολιορκία της Γάζας έχει ορίσει ως διεθνή ημέρα δράσης ενάντια στον αποκλεισμό. Περισσότερα θα βρείτε στο blog Ιντιφάντα, και για τη σημερινή εκδήλωση στο blog Νέα από την Παλαιστίνη)

Καλημέρα, καλό Σαββατοκύριακο.

22 thoughts on “Τα μάτια που δεν θα αντικρίσουν την επόμενη ηλιόλουστη μέρα…

  1. Τα μάτια αυτού του παιδιού δεν θα αντικρίσουν την επόμενη ηλιόλουστη μέρα!😦

    Κι ο στρατιώτης…;
    «Μπορεί όμως και να μην ήταν σαδιστής…» (Ήτανκάποτε) ένα (ακόμα) παιδί, (που) δολοφονήθηκε (η ψυχή του) από τον… κανόνα του στρατού: Χτύπα για να σκοτώσεις, σκότωσε για να επιβιώσεις!

    Πόσο σημαντικό είναι να αραδιάσουμε τις λεπτομέρειες, όταν χάνονται ψυχές;
    …αν η συνείδηση της ανθρωπότητας δεν ξυπνήσει.

    ΚΑΛΗΜΕΡΑ (!?)

  2. Είναι απίστευτα σκληρό, να βλέπεις τέτοιες εικόνες
    και δεν αντέχω να ακούω
    «δεν μας αφορά, είναι μακρυά»
    (θα μπορούσε να είναι κι εδώ)
    «αυτοί έχουν δίκιο, αυτοί έχουν άδικο»
    (τα παιδιά, όμως, δεν φταίνε πουθενά…..)
    😦

  3. Να ‘σαι καλά που μας το μετέφερες! Αυτά διαβάζουμε και πιάνεται η ψυχή μας. Σκέφτεσαι αυτές τις μανάδες και τρελαίνεσαι. Και με θυμώνει πιο πολύ η απάθεια των ευτυχισμένων. Γιατί αν όλοι οι λαοί της γης με μια φωνή τους καταδίκαζαν, δε θα συνέβαιναν αυτά! Δεν θα τολμούσαν να είναι με όλη την ανθρώποτητα απέναντι.

  4. Δεν έχει σημασία εάν ο πόλεμος είναι ή δεν είναι αληθινός.
    Η νίκη δεν είναι εφικτή.
    Ο πόλεμος δεν πρέπει να κερδίζεται, πρέπει να συνεχίζεται.
    Η ιεραρχική κοινωνία βασίζεται στην φτώχεια και την άγνοια.
    Η νέα εκδοχή είναι παρελθόν και κανένα διαφορετικό παρελθόν δεν έχει υπάρξει ποτέ.
    Ο πόλεμος ανέκαθεν σχεδιαζόταν για να έχει την κοινωνία στο χείλος του λιμού.
    Γίνεται από την κυρίαρχη τάξη εναντίον των υποτελών της.
    Στόχος δεν είναι η νίκη στην Ευρασία ή την Αν. Ασία αλλά η προστασία της δομής της κοινωνίας…

    1984.

    Για αυτό δεν είναι ούτε το πρώτο και δυστυχώς ούτε το τελευταίο… Και όπως είπε και ο… Σταλιν… Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι κάτι τραγικό. Ο θάνατος χιλιάδων… είναι απλά στατιστικό στοιχείο.

    Απο τον κόκκινο απο το αίμα βαμένο πλανήτη γη…
    Lykos

    .

  5. Η φρίκη του σημερινού πολέμου, δυστυχώς, είναι ότι έχει μετατραπεί σε ολοκληρωτικό, όπου όχι απλώς δεν υπάρχει ασυλία για τους άμαχους, αλλά αντίθετα είναι ο κύριος στόχος (με τα παιδιά προεξάρχοντα)…
    Λοιπόν, αν και εγώ είμαι η κυνική της παρέας, αυτή τη φορά θα είμαι αυτή που θα φέρει την αισιοδοξία, έστω με μια άσχετη πρόσκληση σε παιχνίδι ,την οποία μπορείς να δεις σαν αφορμή για ένα (χαμένης) παιδικής αθώοτητας ποστ…

  6. Aντιγράφω κι εδώ λίγους στίχους του ποιητή, αντί για σχόλιο:
    Ενα παιδί θα γεννηθεί, εδώ, τώρα,
    στον δρόμο του θανάτου…κάθε ώρα.

    Θα παίξει μ’ έναν χαρταετό
    τεσσάρων χρωμάτων,
    [κόκκινο, μαύρο, άσπρο, πράσινο]
    έπειτα θα μπει μέσα σ’ ένα άστρο φευγαλέο.

    Mahmoud Darwish
    “A State of Siege”

  7. Το κακό είναι ότι έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε αυτή τη φρίκη και πολλές φορές να την προσπερνάμε, έχοντας την εντύπωση ότι δεν πρέπει να μας αγγίζει επειδή είναι μακριά. Ομως, είναι ένα θέμα που μας αφορά όλους. Γι΄ αυτό οφείλουμε να σκεφτόμαστε και να θυμόμαστε.

  8. ερχομαι κι γω να πω πως οι νεκροι, γυναικοπαιδα ή αθωοι πολιτες μας ακουγονται σαν νουμερα και μονον. εχουμε εθιστει? μας εχουν επιτηδες εθισει? ειδαμε πολεμους στην τηλεοραση, τρωγοντας σουβλακια και πιτσες. ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ. η ζωη ενος ανθρωπου δεν μπορει να αντικατασταθει. πόσο μαλλον ενος παιδιου… 😦

  9. πολλά αναπάντητα ερωτήματα!
    σ’όλο τον κόσμο πεθαίνουν άδικα παιδιά!
    το χειρότερο απ’όλα είναι η δόλια μητέρα πως να ζήσει όταν το παιδί της δεν ζει πια?

    σε τέτοιες καταστάσεις δεν υπάρχουν κέρδισμένοι!
    καλησπέρα σου

Τα σχόλια είναι κλειστά.