Αυτό ειν’ όλο

Monet Claude – Water lilies

Ζω στη φεγγοβολή
που προχωράει,
ολόγιομα τα χέρια μου
με πόθους
κι ο κόσμος είναι όμορφος πολύ,
μοσκοβολάει.

Τα μάτια μου λιμπίστηκαν
τα δέντρα,
τα δέντρα που γιόμισαν ελπίδες

και ντύθηκαν την πράσινη στολή.

Το λιόχαρο δρομάκι προχωράει
σ’ ολόδροσο χαλί
κι απ’ το φεγγίτη με καλεί
στις πράσινες νησίδες.

Κι ούτε μυρίζομαι τα φάρμακα,
τ’ αναρρωτήριο πια δε βρωμάει
-θ’ ανοίξουν τα γαρούφαλα
η ώρα η καλή-.

Τι τάχα αν είσαι φυλακή;
Να μη λυγάς!
Αυτό είν’ όλο.
Δεν είναι άλλη συμβουλή.

Ναζίμ Χικμέτ

Καλημέρα 🙂
(αφιερωμένο – σε όσους το χρειάζονται σήμερα, και στη φίλη μου τη Φαίη, για τα 35 της! 😉 )

***και για τον Rizobraker, που με κάλεσε να γράψω για ένα αγαπημένο μου ποίημα -άργησα, μα δεν το ξέχασα!

Advertisements

49 thoughts on “Αυτό ειν’ όλο

  1. Εγώ λέω να πάρουμε τα δικά μας!!!! :mrgreen:

    Μεταξύ μας τώρα: (δεν της έχω εμπιστοσύνη, αλλά μην της το πεις! σσστττ!)
    χεχεχε

  2. Στις εποχές των τεμενάδων και των προσκυνημένων , είναι ανάγκη να ακούμε τέτοιες φωνές. Eίναι το Οξυγόνο που χρειαζόμαστε.
    Να μη λυγάς.
    Να μη λυγάς.
    Αυτό είναι όλο

  3. @ tassoula μου – μέρες τώρα με «τριγύριζε»…
    και προτιμώ να τα πει ο ποιητής, παρά εγώ…
    🙂

    @ Jo μου, πολύ καλό ! 🙂

    @ Ναι, AfMarx μου – αυτό το Οξυγόνο, που έχουμε ανάγκη, τελικά….
    Γι΄αυτό γυρνάμε και ξαναγυρνάμε εκεί, σ’ αυτά που αγαπάμε.
    🙂

  4. Με τρεις λέξεις τα λέει όλα!
    Να μη λυγάς!!
    Αυτό είναι, πολύ σωστά!
    Καλημέρα νατασσάκι και φιλί γλυκό σε σένα και στον Αστεράκη σου! 😉

  5. καλημέρα νεραϊδόσκονή μου !
    Αυτό έχουν οι σπουδαίοι ποιητές, τα σπουδαία ποιήματα : τα λένε όλα όσα θες να πεις, με λίγες λέξεις – κα ισε κάνουν να τα νιώθεις δυνατά, και να παίρνεις ανάσα για να πας παρακάτω

    Ο Ναζίμ Χικμέτ είναι από τους πιο αγαπημένους μου – και τον έχω «αγκαλιά» πολύ συχνά…

    Φιλιά και στα δικά σου αστεράκια! 🙂

  6. Να μη λυγάς, να μη λυγάς
    να μη σε ρίχνει ο βοριάς…
    τοίχο να έχεις ν’ ακουμπάς
    και πάντα να χαμογελάς…

    (Πώς μου ήρθε και τούτο πάλι….)

    Χρόνια πολλά στη Φαίη!!!

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  7. @ Γλαρένια μου, πολύ όμορφο!
    🙂 🙂
    (πόσο χαίρομαι που σου «βγήκε!» 🙂 )

    Φιλιά πολλά

    @ Μάγια μου, σ’ ευχαριστώ που περνάς! 🙂
    Φιλιά

    @ (παλιο)τέρας, είσαι πια από τα πιο αγαπημένα μου «τέρατα» εδώ! 🙂

    Φιλιά πολλά!

  8. κι από μένα, καλή μου διαβάτιδα
    (την ίδια «ψυχούλα» κι εγώ την αγαπάω πολύ!)
    🙂

    Η ποίηση είναι για μένα «άμυνα» , να αντέχω…
    Γι’ αυτό ξαναγυρνάω, πολύ συχνά 🙂

    Φιλί -και στα κορίτσια σου 🙂

  9. και ξέρεις, οι φυλακές που θα βρεθεί κανείς δεν είναι απαραίτητο να έχουν τέσσερις τοίχους.

    Πολύ όμορφη επιλογή

    Καλό βράδυ

  10. Παρα πολυ ομορφο και πραγματι το εχουμε ολοι αναγκη κατι τετοιο… Την Καλημερα μου σε σενα κι ολη την οικογενεια σου.

  11. Καλά, αυτόσ ο μονέσ μαζί με τον Άκη είναι από τους ελάχιστους ζωγράφους που εκτιμώ! (διότι μπορώ να καταλάβω, καταλαβαίνεισ, ε; 😕 )

    Καλημέρα Νατασσάκι μου 😉

  12. @ Κούκο μου, όλοι μας, τελικά -και είμαστε πολλοί!
    Καλημέρα 🙂

    @ Ριτσάκι μου, η «φοβερή» απαγγελία μου χάνεται στο τηλέφωνο -θα στο πω από κοντά, στην πρώτη ευκαιρία! 🙂

    @ Αγριο-κερασο-ζουζούνα μου, απλά έδεσα ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα με έναν από τους πιο αγαπημένους μου πίνακες ζωγραφικής -ήθελα κάτι που να βγάζει δύναμη, και ταυτόχρονα γαλήνη..
    Αλλά εσύ το είπες καλύτερα!
    Φιλιά πολλά 🙂

    @ Καλημέρα, Daisy μου, χαίρομαι που σ’ άρεσε! 🙂

    @ Καλημέρα Jo μου! 🙂

    @ Ριτσάκι μας – κι εγώ στον πληθυντικό, τότε, κυρία μου! :p

    @ Jo μου, όχι – εμείς εδώ απεργούμε μόνιμα!
    😉

    @ Καλημέρα Donald μου!

    @ Στράτο μου 😆
    (εσύ πέρασες πιο όμορφα χθες, γι’ αυτό τα καλά λόγια, ε; 😉 )

    Φιλιά πολλά !

    @ Παπικουλίνι μου!!!!!

    (ο Άκης σ’ αγαπάει ήδη! 🙂 )

    Για τον Μονέ, θα το συζητήσουμε εκτενέστερα 😉

    Φιλάκια ! {{{μουτσ!}}}

  13. νατασάκι ποτέ το ΑΥΤΟ δεν είναι ΟΛΟ γιατί αν ήταν ΟΛΟ θα περιλάμβανε και το ΕΚΕΙΝΟ, οπότε με ασαφή υποκειμενικότητα (ποιο είναι το αυτό και ποιο είναι το εκείνο άρα το άλλο) το όλον δεν έχει κανένα νόημα, άρα είναι ένα κενό σημαίνων (χα χα χα)…… 🙂 🙂
    Δεν έχω χρόνο τώρα γιατί πρέπει να μαζέψω το καμάρι μου, αλλιώς θα σου έκανα μια αποδομοανάλυση περι ΑΥΤΟΥ, ΑΛΛΟΥ και ΟΛΟΥ να γελάτε τρεις μέρες (μην κοιτάς που είμαι άχρηστη στο βίντεο, σε κάτι τέτοια είμαι….. ) 😉

  14. @ Καλησπέρα ωκεανέ μου – χαίρομαι που σε όλους σας άρεσε!
    🙂

    @ Κάβειρε, καλέ μου φίλε, κι εγώ -κι όχι μόνο αυτόν τον καιρό..
    Να ‘σαι καλά και συ, καλό βράδυ!
    🙂

    @ meniek μου πολύ θα ήθελα να την δω αυτή την ανάλυση!
    (εδώ ταιριάζει το «έκαστος στο είδος του» που λέει η γνωστή διαφήμιση: εγώ στα τεχνολογικά, εσύ στις αναλύσεις! 😉 )

    Φιλιά πολλά (και στο καμάρι σου)

  15. natassaki, αυτό της ΜΕΝΙΕΚ ήτο φοβερόν. Πότε θα έχουμε τη σχετική παράσταση – ανάλυση;
    Δε μου λες , πού εισαι μεσα στις νύχτες ; σου ιμελισα κάτι, δεν ξερω αν ειναι καλό, δες το και πε….
    φιλια
    ριτς

  16. Για τον Ακη, ΑστερΑκη…. με αφορμή ένα ποιημα του ΕΛΑΦΙΝΙ για τον Στράτο και με αφορμή το ονομα του μπλογκ του Στράτου που ειναι Sandman, παρμένο από ενα κόμικ του αγγλου συγγραφέα Ν. Gaiman.

    Στον απέραντο κόσμο των κόμικς είναι εύκολο να χάσεις τα διαμαντάκια που κυκλοφορούν αν δεν υπάρχει ένας καλός οδηγός να σε κατευθύνει σωστά. Ευτυχώς, βρέθηκε ο Περσέας (ευχαριστώ φίλε μου) και μου μίλησε για τον Sandman του Neil Gaiman. Οι ώρες που πέρασα περιπλανώμενος στο σκοτεινό σύμπαν του Μορφέα – γιατί ο Sandman δεν είναι παρά ο Άρχοντας των Ονείρων – ήταν μια από κείνες τις εμπειρίες που μόνο ένα καλό κόμικ μπορεί να σου προσφέρει.
    Η πρώτη μου επαφή με τον Gaiman ήταν πριν δυο χρόνια, όταν διάβασα το μυθιστόρημά του «Ο πόλεμος των θεών» (εκδόσεις Οξύ), χωρίς τότε να γνωρίζω το μέγεθος και τη σημασία της δουλειάς του. Ο 47χρονος Άγγλος συγγραφέας ζει και εργάζεται στη Μινεάπολη των ΗΠΑ και έχει γράψει μυθιστορήματα, διηγήματα, κόμικς, στίχους για τραγούδια και σενάρια για ταινίες.

    Είναι ένας απ’ τους σημαντικότερους εκπροσώπους της επιστημονικής φαντασίας – με τους περιορισμούς που περιέχει ο όρος για την περίπτωσή του – και έχει κερδίσει σημαντικές διακρίσεις για τα έργα του. Θεωρείται ως ένας απ’ τους πιο επιδραστικούς συγγραφείς στο χώρο του και την επίσημη ιστοσελίδα του επισκέπτονται περισσότεροι από 1.000.000 άνθρωποι σε μηνιαία βάση, ενώ υπάρχουν περίπου 2.500 ιστοσελίδες που συνδέονται άμεσα με τη δική του.

    Το 2005 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Sundance Festival η ταινία Mirrormask σε σενάριο του Neil Gaiman και σκηνοθεσία του Dave McKean.

    Η Tori Amos τραγουδά για τον Gaiman στα άλμπουμ της Little Earthquakes, Under the Pink, Boys for Pele, Scarlet’ s walk. Ο ίδιος έχει γράψει τραγούδια για τους Flash Girls, Chris Ewen και One Ring Zero.

    Το σημαντικότερο, όμως και πιο αναγνωρισμένο πόνημά του είναι ο Sandman. Ο Gaiman συνεργάστηκε για τη δημιουργία του με μερικούς απ’ τους σπουδαιότερους σχεδιαστές, όπως οι Charles Vess, Dave McKean και Yoshitaka Amano. Το επεισόδιο 19 της σειράς που δημοσιευόταν στο περιοδικό DC Comics κέρδισε το 1991 το World Fantasy Award κι έγινε το πρώτο κόμικ που παίρνει λογοτεχνικό βραβείο. Ο Norman Mailer αναφερόμενος στον Sandman είπε « είναι κόμικ για διανοούμενους και πιστεύω ότι ήταν καιρός να δούμε ένα τέτοιο».

    Ο Gaiman αναδημιουργεί όλη τη μυθολογία του Μορφέα αφομοιώνοντας τα κλασικά της στοιχεία και προσθέτοντας τα δικά του όπου χρειάζεται. Οι ιστορίες του είναι ιστορίες τρόμου, δοσμένες όμως με τέτοιο λυρισμό και μεγαλοπρέπεια που διαβάζονται σαν ποιήματα με εικόνες. Το σχέδιο δεν κυριαρχεί, απλά υπηρετεί το μύθο και την ώρες – ώρες αφόρητη, αποπνικτική ατμόσφαιρα που αυτός αποπνέει.

    Όμως ο Ύπνος, όσο σκληρός κι αν είναι, παραμένει ανθρωπιστής. Συναναστρέφεται με τους ανθρώπους, τους βοηθά όταν άλλοι τους κατατρέχουν και τους τιμωρεί μόνο όταν υπερβαίνουν τα του κόσμου τους. Δεν είναι υπερήρωας, ούτε από μηχανής θεός. Είναι ο, πάντα περήφανος κι αξιοπρεπής, συνεκτικός κρίκος ανάμεσα στον ορατό και τον αόρατο κόσμο.

    Μεγάλη επιρροή στη γραφή του Gaiman είναι ο Shakespeare, ο οποίος μάλιστα εμφανίζεται σε τρεις περιπτώσεις στο ίδιο το κόμικ. Στη μία από αυτές κάνει μια συμφωνία με το Μορφέα, που του δίνει το χάρισμα της έμπνευσης σε αντάλλαγμα για δύο έργα που αναφέρονται στα όνειρα, το «Όνειρο θερινής νυκτός» και την «Καταιγίδα». Πρόκειται για το επεισόδιο “Men of Good Fortune”, ίσως το πιο ολοκληρωμένο και χαρακτηριστικό παράδειγμα της φιλοσοφίας που διαπνέει το έργο από την αρχή ως το τέλος του.

    Ο Gaiman σχεδίασε τον Sandman με μια σημαντική ιδιαιτερότητα: είναι το μόνο κόμικ που παρά το σκοτεινό του ύφος και τη βασανιστική ατμόσφαιρα στην οποία εκτυλίσσεται, στο τέλος υπάρχει πάντα Νέμεση κι αποδίδεται δικαιοσύνη, χωρίς να αποκατασταθούν οι απώλειες των χαρακτήρων με κάποιο μαγικό τρόπο όπως συχνά συμβαίνει. Ο ίδιος αποφεύγει να πάρει θέση ανάμεσα στο «καλό» και το «κακό», ο Sandman όμως σαν Άρχοντας του Ονείρου είναι δίκαιος. Έχει κανόνες και κώδικα αξιών, που όσο κι αν διαφέρουν απ’ τις συνηθισμένες, συνιστούν μια ξεχωριστή και αρκετά ανελαστική ηθική.

    Οι ιστορίες της Ονειροχώρας του Gaiman μπλέκονται με τη ζωή των ανθρώπων και τα παιχνίδια των δαιμόνων με τρόπο μοναδικό. Αρκεί να είναι κανείς προετοιμασμένος ν’ αντέξει τον εφιάλτη γιατί, μέχρι να αποκατασταθεί η όποια ισορροπία, η πλοκή των περιπετειών του Sandman θυμίζει την παράνοια των διηγημάτων του Lovecraft. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο τόμο το Sandman είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση κόμικ.

    Είναι εικονογραφημένη λογοτεχνία και ο Gaiman στέκεται με άνεση δίπλα σε άλλους δημιουργούς με ανάλογα χαρακτηριστικά όπως ο Enki Bilal, που καθιέρωσαν το κόμικ ως τέχνη πέρα από οποιαδήποτε ακαδημαϊκή αμφισβήτηση.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.