Καινούριες μαμάδες…

Ο Έλληνας, Χάρις Αλεξίου-Θάνος Μικρούτσικος (κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια-1990)

geddes653.jpg

Όταν ξεκίνησα τις βόλτες μου στα blog, μου έκανε εντύπωση πόσες μαμάδες είναι -που γράφουν, όχι μόνο για τα παιδιά τους, μα και για ό,τι τις απασχολεί. (Οι μπαμπάδες που γράφουν για τα παιδιά τους είναι πολύ λιγότεροι -οι άντρες ασχολούνται με πιο πεζά θέματα: την πολιτική, τις δουλειές τους, το ποδόσφαιρο… 😛 )

Μ’ αρέσει που μοιραζόμαστε εμπειρίες, κατορθώματα, αταξίες, αγωνίες, για τα μικρά και τα μεγάλα παιδιά μας – και που λειτουργεί σαν «συμβουλευτική ομάδα» : ρωτάμε για τις παρόμοιες ηλικίες, κάνουμε παρέα -διαδικτυακή, και όχι μόνο– σε παιδότοπους και πάρκα, ενημερώνουμε η μια την άλλη για ενδιαφέρουσες παραστάσεις, βιβλία…

Μα πιο πολύ μ’ αρέσει που μεγαλώνει η παρέα, με καινούριες μαμάδες, και μέλλουσες καινούριες -και τελευταία έσκασαν μύτη αρκετές: η Ρόδι, η Θαλασσομπερδεμένη, η Νιemansdrose, η Διηάνειρα…. και ξέρω κι άλλες που θέλουν, ή που θα είναι σύντομα! (με το καλό σε όλες σας)

250px-pregnant_with_baby.jpg

Είναι πάντα όμορφο να βλέπεις να έρχεται ένας καινούριος άνθρωπος στον κόσμο – και να το μεγαλώνεις, να του «δίνεις», αφού αυτό θα πει γονιός: ένα διαρκές δίνω αγάπη, χωρίς ιδιοτέλεια. Και ο καλύτερος τρόπος να αναθρέψεις ένα παιδί, αυτός είναι: να δίνεις, πάντα, χωρίς να περιμένεις. Και πάντα σε σένα γυρνούν αυτά που έδωσες, συνειδητά ή ασυνείδητα.

Φιλοσοφίες του Σαββάτου: Δύσκολα συμπαθούσα ανθρώπους που δήλωναν: δεν θα κάνω παιδιά, γιατί · σε τι κόσμο θα τα φέρω, · δεν είμαι έτοιμος να τα μεγαλώσω, · δεν έχω «μητρικό» ή «πατρικό» φίλτρο, · θέλω να κάνω καριέρα/τη ζωή μου, και το παιδί θα είναι εμπόδιο…. Δε λέω, πολλοί έχουν δίκιο σ’ αυτό, και σίγουρα έχω συναντήσει ανθρώπους που δεν θα έπρεπε να έχουν παιδιά, γιατί είναι ανάξιοι. Όχι να τα μεγαλώσουν, μα να τα αγαπήσουν. Και αυτοί συνήθως είναι ανάξιοι να αγαπήσουν οτιδήποτε εκτός από τον εαυτό τους, απλά δεν έχουν «τα κότσια» να το παραδεχτούν… και το κακό είναι ότι αυτοί συνήθως αποκτούν εύκολα παιδιά, και μεγαλώνουν τον κύκλο των δυστυχισμένων ανθρώπων γύρω μας… γιατί θέλει πολύ κόπο για να μάθεις να «δίνεις» αν δεν σου έχουν «δώσει» όταν έπρεπε. Ξέρω, από εμπειρία πια, ότι ποτέ δεν είναι «έτοιμος» μαγικά κανείς να γίνει Γονιός. Θέλει προσπάθεια καθημερινά, και πόνο, και «διάβασμα». Μα πάνω απ’ όλα θέλει αγάπη. Αν δώσεις, θα πάρεις -έτσι απλά.

Κλείνει η «φιλοσοφική» διάθεση… έχω να πάω για ψώνια κι ο Άκης φωνάζει: «μαμά, αγκαλίτσα!» Ποτέ δεν είναι πολύ μεγάλος κανείς, για μια ακόμα αγκαλιά…

Καλημέρα, καλό Σαββατοκύριακο 🙂

* φιλενάδα, το ρεφρέν, για σένα:

Έλα αγάπη μου, έλα
να κάνουμε ένα Έλληνα ακόμα
με το τραγούδι να ξεχνάει
τα λάθη της να συγχωράει, όπως κι εμείς,

αφού η Ελλάδα μας πληγώνει όσο κανείς

*το τραγούδι είναι του 1990!

geddes128.jpg
* η πρώτη κι η τελευταία φωτογραφία, είναι από τα μωρά της Anne Geddes, εδώ.
Advertisements

66 thoughts on “Καινούριες μαμάδες…

  1. Γιατί; γιατί; γιατί μου το κάνεις αυτό τώρα, τόσο πρωί;..
    Καλά και αργότερα να ήταν πάλι την ίδια αντίδραση θα είχα :»’)

    Θέλω να σου πω τόσα ή μάλλον να σου γράψω, γιατί δεν θα μπορούσα ποτέ να στα πω χωρίσ να με πάρουν τα σνίφιαμου (αϊ στο καλό μου 👿 ).

    Νομίζω – πιστεύω (τουλάχιστον μέχρι αυτή τη στιγμή, γιατί γι’ αύριο δεν ξέρω), ανήκοντας σαφώς στην κατηγορία των wanna be, πως είναι μια ανάγκη για να γεννηθεί η αγάπη. Έτσι το νιώθω. Είναι μια ανάγκη που δεν έχει να κάνει με κοινωνικές επιταγές και πρέπει. Είναι μια ανάγκη προσωπική. Αγάπη που βγαίνει απ’ όσο πιο μέσα γίνεται. Αγάπη από τα σπλάχνα. Αγάπη για την αγάπη. Αγάπη για να κρατήσεις ένα χεράκι, αγάπη για να το αφήνεις το χεράκι όποτε το χρειάζεται, αγάπη για την ελευθερία, ανάγκη για το »σε δέχομαι όπως κι αν είσαι». Αγάπη γιατι δεν μπορεί, ρε γαμώτο, κάπου θα υπάρχουν και ευτυχισμένα παιδικά χρόνια και κάποιος πρέπει να τα ζήσει, να του τα χαρίσεις, να τον κανακέψεις, να τον κακομάθεις, να τον χαϊδέψεις.

    Το μόνο που με φόβιζε πάντα δεν ήταν αν είμαι έτοιμη, αλλά αν θα είμαι ικανή. Αυτός είναι ο προσωπικός μου τρόμος, γιατί ως γνωστόν δεν έρχονται με manual! Άσε που έχω την κακή συνήθεια να μη διάβαζω ποτέ τα manual, αλλά να θέλω να τα ψάχνω και να τα καταλαβαίνω μόνη μου. Τεμπελιά κι εγωισμός, μαζί. Ασυγχώρητα αμαρτήματα. Και είπα για τεμπελιά, είδες; Πώς αντέχει μια μαμά όταν δεν κοιμάται, ε;

    (Μελένιε, να πάρουμε γυναίκα να μας καθαρίζει, παρακαλώ πολύ!)

    Αυτά με τα πρωινά στριπτίζ και τις 9 1/2 αράδες.
    Ουφ 🙂

    υγ: θα ανοίξω κι εγώ μαμομπλόγκ!

  2. παπικουλίνι μου
    (δεν ξέρω γιατί έβαλε moderation, καμιά φορά, η WP μπλοκάρει… 😉 Και το ξέρεις ότι μ’ αρέσουν τα χαμογελαστά σχόλια, πολύ! )

    Στα γρήγορα, για να φύγω:
    και βέβαια σε είχα στο μυαλό μου στις wanna be -το ξέρεις. Το μόνο που διαφωνώ, είναι στο «είμαι έτοιμη» : ποτέ δεν είσαι έτοιμη, βουτάς στα βαθειά και κολυμπάς. Μα, αν πας με το δικό σου(μας) μπούσουλα, με όσα λάθη και να κάνεις, όλα καλά θα πάνε. Εγωιστής είναι ο άνθρωπος, από τη φύση του -μα μαθαίνει, με τον καιρό, να «δίνει» στους άλλους.
    ΔΕΝ αντέχουν οι μαμάδες που δεν κοιμούνται! 😆
    (προσπαθούν σκληρά, πάντως! )

    {{{{{φιλάκι}}}}}
    να ανοίξεις! 😉

  3. νε, νε, νε! αλλά ικανή; πώς το ξέρεις; :’|
    ρητορικό το ερώτημα και αφού πας για ψώνια, νομίζω πως η σωστή απάντηση μια δοκιμή θα σας ψήσει!
    😆

  4. Πόσο συμφωνώ μαζί σου!!
    Τώρα που «πάμε» για το 2ο έχω το γνωστό άγχος (θα τα καταφέρω;;) αλλά είμαι σίγουρη οτι όλα θα πάνε καλά και ενθουσιάζομαι(δεν έχουμε καλά νέα ακόμα).
    …Θέλει προσπάθεια καθημερινά, και πόνο, και “διάβασμα”. Μα πάνω απ’ όλα θέλει αγάπη…Εχεις απόλυτο δίκιο!!
    Καλά ψώνια!
    Υ.Γ. ο μικρός πρωι-πρωι έφυγε με τον μπαμπά και φευγοντας με πήρε αγκαλιά,μου είπε bye και με άφησε άφωνη για άλλη μια φορά.
    Ποσο γρήγορα μεγαλώνουν;;

  5. Καλημέρα.. Δεν εχω παιδιά… 🙂 και νομίζω οτι είναι αρκετά μακρινό μου..
    Οχι οτι δεν θα ήθελα, αλλά χρειαζονται προυποθεσεις ..
    Παντως δεν μπορω να κατηγορησω καποιον που δεν θελει να κανει παιδι. Αντιθετα κατηγορω καποιον που κανει παιδι αλλα δεν ειναι καταλληλος για να το μεγαλωσει και το φερνει στο κοσμο εντελως επιπολαια.
    Εσύ και όσες γυναίκες έχουνε τόσες όμορφες στιγμές με τα παιδιά τους και ΓΕΜΙΖΟΥΝ ζεστασια τις ζωές τους απο την οικογενεια τους, ειστε αληθινα τυχερες 🙂
    Μακάρι να αξιωθώ να ζήσω και εγώ τις στιγμές που λες.. 🙂 ΦΙΛΙΑ!

  6. Μας συγκινήσατε, κυρία μου…Και δεν είναι πληθυντικός της μεγαλοπρέπειας αλλά της…μπαμπούσκας! 🙂 Σ’ ευχαριστώ και εκ μέρους του μπουμπουκιού μου. 🙂

  7. Έτσι που μιλάτε όλες για το ένα ή τα δυο παιδιά σας …αισθάνομαι περίεργα ..με τα τέσσερα δικά μου χεχεχε….
    Καλό σαββατοκύριακο Νατασσάκι μου 🙂

  8. Κι εγώ δεν το πίστευα πόσες πολλές μαμάδες γράφουν στα blogs. Είναι όμως πραγματικά πολύ όμορφο!
    Για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από τα παιδιά…το γέλιο τους, η αγκαλιά τους, τα φιλιά τους!
    Να τα βλέπεις από μια σταλιά μωράκια, να αναπτύσσονται, να μεγαλώνουν, να μαθαίνουν από εσένα… Να εξαρτώνται από εσένα και άλλο τόσο εσύ από αυτά…Θέλει πολύ αγάπη στην ψυχή σου, να μπορείς να δίνεις, να θες να δίνεις! Και συμφωνώ απόλυτα, δεν μπορείς ποτέ να είσαι έτοιμη… όλα γίνονται μόνα τους, ανοικτό μυαλό χρειάζεται και αγάπη…
    Πολύ ωραίο κείμενο Νατάσσα,
    καλό σαββατοκύριακο γλυκιά μου!

  9. @ παπικουλίνι μου, ικανή –το ξέρω! Μη ρωτάς πώς, μα είμαι σίγουρη. Άνθρωποι που έχουν μυαλό ανοιχτό, που ξέρουν να νιώθουν, που αναρωτιούνται, δεν χρειάζονται manual (-εδώ διαφέρουμε: εγώ δεν ανοίγω καν τις συσκευασίες, αν δεν διαβάσω το manual, αλλά ΜΟΝΟ για τα αντικείμενα.) Το παιδί έρχεται με βασικό κανόνα : δώστε μου προσοχή κι αγάπη. Αυτό αν θυμάσαι, φτάνει για αρχή -τα άλλα, θα τα βρεις στην πορεία.
    {{{{{φιλάκι, απ’ όλους μας}}}}}

    @ Αχ, tassoula μου! Ο Σβουράκος, με την «έφεση» στις ξένες γλώσσες! 😀
    Μεγαλώνουν απίστευτα γρήγορα, και κάθε μέρα έχεις κάτι καινούριο να δεις.
    Και περνάνε τα χρόνια, και δεν τους προλαβαίνεις!
    (με το καλό κι εσείς, μην αγχώνεσαι… κι όλα καλά θα πάνε, είμαι σίγουρη)

    Φιλιά πολλά πολλά να του δώσεις 🙂

    @ roadartist μου, συμφωνώ απόλυτα ότι χρειάζονται κάποιες βασικές προϋποθέσεις (εγώ είμαι 15 χρόνια παντρεμένη, και ο Άκης είναι 8 -και δεν έχουμε ακόμα δεύτερο, ακριβώς γι’ αυτές τις προϋποθέσεις).

    Μα, άλλο αυτό, κι άλλο οι δικαιολογίες του τύπου: δεν κάνω παιδιά γιατί κάνω καριέρα (δημοσίου υπαλλήλου) και θα με εμποδίσει! Κι εγώ δεν είπα ότι τους κατηγορώ αυτούς -κι αυτές, κυρίως- είπα ότι δυσκολεύομαι να τους «συμπαθήσω» , και να τους καταλάβω… Δεν λέω πώς έχω δίκιο, απλά τι νιώθω είπα, δεν σημαίνει πώς το δικό μου το «σωστό» είναι σωστό για όλους!
    και βέβαια συμφωνώ μαζί σου γι’ αυτούς που «αραδιάζουν παιδιά» χωρίς να ξέρουν τι κάνουν, απλά γιατί έτυχε (έχω δυστυχώς τέτοια παραδείγματα και στο ευρύτερο συγγενικό μου περιβάλλον, και με κάνει να θυμώνω πολύ). Τώρα, το «κατάλληλος» σηκώνει πολύ συζήτηση -κυρίως γιατί την καταλληλότητα την δείχνεις στην πράξη, και φαίνεται από το αποτέλεσμα (όταν είναι ήδη αργά)

    Στο εύχομαι στ’ αλήθεια να τα καταφέρεις -είναι ό,τι πιο όμορφο μπορεί να σου συμβεί. 🙂
    Καλό Σαββατοκύριακο, πολλά φιλιά 🙂

    @ Niemandsrose, κι «εσείς» με συγκινήσατε, κι ήσασταν η κύρια αφορμή να γράψω. Και είμαι σίγουρη ότι το μπουμπούκι σου θα είναι το ίδιο όμορφο και ανθισμένο, σαν κι εσένα. Να προσέχεις, και να σας αγαπάς.
    Φιλιά, μπάμπουσκα! (και είσαι ακόμα στην αρχή!) 🙂

    @ Στράτο μου, το ξέρω – και, ποτέ δεν ξέρεις!
    Φιλιά, καλό ΣΚ 🙂

    @ Καλησπέρα Πατέρα (το γλύτωσες το τηγάνισμα σήμερα; )
    Φιλιά, σε όλους σας – να μου προσέχεις τη σκιουρίτσα 😉

    @ Εσύ Νιόβη μου, θα έπρεπε να είσαι Το παράδειγμα, για όόόόόόλες αυτές τις «δεν» … Το να γεννήσεις δικά σου παιδιά είναι σπουδαίο, μα και το να αγαπάς σαν δικά σου (και περισσότερο ίσως) αυτά που δεν γέννησες, είναι πιο σπουδαίο ακόμα. Και να μεγαλώνεις 4, και να περνάς όσα εσείς, και να είσαι κάθε μέρα με το χαμόγελο… Εσύ και η Γλαρένια με τα 5, έπρεπε να είσαστε παράδειγμα για όλες μας – εγώ, σας θαυμάζω και τις 2 πολύ.

    Καλή ξεκούραση, φιλιά στ’ αστροπελέκια σου 🙂

    @ Νεραϊδόσκονή μου, ευχαριστώ, και το είδα ότι θα συμφωνούσες! Ανοιχτό μυαλό και αγάπη – και υπομονή απέραντη, και κουράγιο. Και να θες να δίνεις – να η συνταγή.

    Καλό Σαββατοκύριακο, πολλά φιλιά στα μικρούλια 🙂

  10. ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΑΛΛΑ ΘΑ ΔΙΑΦΩΝΗΣΟΥΜΕ.ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΕΙΝΑΙ ΠΕΖΟ;ΙΣΑ-ΙΣΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟ…ΑΝΑΛΟΓΑ ΑΠΟ ΠΟΙΑ ΠΛΕΥΡΑ ΘΑ ΤΟ ΔΕΙΣ.

  11. Stain, 😆
    Ίσως έχεις δίκιο, απλά εγώ δεν κατάλαβα ποτέ τι όμορφο βλέπει κανείς παρακολουθώντας επι 90 λεπτά 22 μαντράχαλους να κλωτσάνε μια μπάλα -και συχνά, χωρίς καν να μπει ένα γκολ!

    Φυσικά, αυτό δεν με εμποδίζει να πειράζω εξαντλητικά τους άντρες του σπιτιού μου και τους αγαπημένους μου φίλους, ειδικά αν διαφωνούμε στην ομάδα! 🙂

  12. Όμορφο ποστ και δύσκολο θέμα (όσο δύσκολο και το να είσαι γονιός)… Οι λέξεις κλειδιά (κατά τη γνώμη μου) είναι αγάπη και ελευθερία. Και φυσικά βουτιά στα βαθιά (κάθε θάλασσα είναι διαφορετική) και χωρίς σωσίβιο.

    καλό σαββατοκύριακο 🙂

  13. Τα ίδια «κλειδιά» έχουμε, σεφ μου – δεν ξέρω αν είναι τα σωστά, μα αυτά έχω… Στο αποτέλεσμα θα δούμε! 😉

    Καλό σαββατοκύριακο, να τις προσέχεις 🙂

  14. ποσες φορες το εχω σκεφτει και εγω αυτο νατασσα μου…
    δυσκολα και εγω θα καταλαβω μια γυναικα που λεει δεν θελει να κανει παιδι για ολους τους λογους που ανεφερες..δεν ξερω, το εχω αυτο το oldfashioned thing μεσα μου..θελω η μαμα να ειναι μανουλα…
    η καινουργια θεωρια που λεει να μην κακομαθουμε τα παιδια μας με αγκαλιες ειναι εντελως βλακεια..εγω το λεω με περιφανια πως ΠΟΤΕ δεν αφησα τα παιδακια μου να κλαινε σαν μωρα..μα ποτε..σε μια αγκαλια ητανε παντα και μια χαρα μεγαλωσανε..τωρα αυτα ζητανε συνεχεια αγκαλιτσες..ακομη και ο μεγαλος μου!! δεν ειναι ομορφο αυτο? το πιο ομορφο πραγμα στον κοσμο!!!

    παω να τα αγκαλιασω τωρα!!!

    καλο βραδακι!!
    σε φιλω φιλεναδα μου!!
    🙂

  15. :))))) Ευχαριστώ, ευχαριστώ φιλενάδα!
    Από αυτό το αισιόδοξο post, όλο ευχές, κρατάω αυτή που θέλω, ε;;;;;
    Σμακ!

  16. @ tzotza μου, πόσες φορές το είπαμε..
    κι εγώ το ίδιο, δεν άφησα με τίποτα τον Άκη μου να κλαίει, ποτέ -και σε βεβαιώνω, μια χαρά μεγάλωσε.
    Και να τα αγκαλιάσεις και από μένα, Φιλιά !
    Καλή ξεκούραση το ΣΚ, και πρόσεχε τους μηχανόβιους! 😉

    @ Να κρατήσεις όποια ευχή θες -κι εσύ αποτέλεσες » πηγή έμπνευσης» γι’ αυτό το ποστ, φιλενάδα.. 😉

    (μεγάλος αριθμός καφέδων κι εδώ, σμακ! )
    (ο Jamie έχει υπομονή, τον έχω δει με τα παιδιά του )
    🙂

  17. Εγω Νατασσακι, μπορώ να απέχω; Τους ελληνάρες τους έκανα. Νυσάφι πια…
    φιλια
    και στον Ακη και μια αγκαλίτσα από μενα
    ριτς

  18. καλησπερα Νατασσα. Πολυ ωραιο ποστακι. θα ηθελα να κανω μερικα σχολιακια
    Αν και οι περισσοτεροι αντρες – bloggers εγραφαν για τα παιδια τους δεν θα ηταν ολιγον ανιαρο; Αν και υπαρχουν καποιοι που γραφουν για τα παιδια τους, ενα Μανο τον ξερεις; :)))
    Και θα υπαρχουν και στο μελλον και αλλοι, αν ολα ερθουν οπως τα θελουμε.

  19. ααα, πατησα κατα λαθος το submit.
    Και εγω οχι απλα δυσκολα συμπαθω, αλλά μαλλον αντιπαθω τους ανθρωπους που δεν θελουν να κανουν παιδια, και τη εχουν «ιδεολογικοποιησει» κιολας την αποψη τους.

  20. @ Ριτσάκι μου, 😆

    (και με το παραπάνω! 😉 )
    (ευχαριστούμε για την αγκαλίτσα, θα στην ανταποδώσουμε και live, στην πρώτη ευκαιρία)

    @ αντώνη μου, πειρακτικό ήταν τα σχόλιο, για τους δικούς μου αγαπημένους «μπαμπάδες-blogger» – προσωπικά, δεν θα με πείραζε, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι μάλλον έχεις δίκιο, ανιαρό θα ήταν… 😉

    έναν Μάνο… κάτι μου θυμίζει, για πες! 😆

    (to be κι εσύ; με το καλό! )

    Παλιά, ήμουν πολύ πιο αυστηρή μ’ αυτούς τους ανθρώπους -δεν μπορούσα με τίποτα να τους καταλάβω. Δηλαδή, δεν καταλαβαίνω γιατί μια γυναίκα χωρίς προβλήματα υγείας, και χωρίς άλλα σοβαρά προβλήματα, να δηλώνει προκαταβολικά : «δεν θα κάνω παιδιά γιατί είναι δέσμευση! /γιατί θέλω να κάνω καριέρα/γιατί ο κόσμος έτσι κι αλλιώς είναι χάλια….
    (τώρα τους αντιμετωπίζω πιο «στωικά» -απλά τους αγνοώ, ενώ παλιά με εκνεύριζαν και προσπαθούσα να τους πείσω)

    Καλό Σαββατοκύριακο! 🙂

  21. to be, οχι ακομα. Οταν ερθει, θα το διαλαλησω απο το δικο μου blog 🙂

    Αμα εσενα κατι σου θυμιζει, εγω που ακομα δεν τον εχω γνωρισει τι να σου πω; χαχαχαχαχαχαχα

  22. Στις σε «ενδιαφέρουσα κατάσταση» κυρίες πολλές ευχές κι από εδώ.
    Την κυρία όμως που έγραψε αυτό το ποστ, την καταγγέλω για σεξισμό, ρατσισμό και δεν-ξερω-τι-αλλο -ισμό…
    Γιατί το ποστ είναι αφιερωμένο μόνο στις καινούργιες μαμάδες; Οι μπαμπάδες τίποτε;
    Σαν την διαφήμιση του τζάμπο κι εσύ: τα πατουσάκια τα πήραμε από τη μαμά, τα χειλάκια από τη μαμά, και όλα τα άλλα από τα τζάμπο μπεμπέ…
    Οι μπαμπάδες μια ζωή ριγμένοι;

  23. 😆 😆 😆
    1. Οι μέλλοντικοί μπαμπάδες, δεν είναι blogger

    2. Στην τρίτη αράδα του ποστ, γράφει:
    (Οι μπαμπάδες που γράφουν για τα παιδιά τους είναι πολύ λιγότεροι -οι άντρες ασχολούνται με πιο πεζά θέματα: την πολιτική, τις δουλειές τους, το ποδόσφαιρο… 😛 )
    Σ’ αυτήν την κατηγορία είσαι – και να με καταγγείλεις όπου θες – να βάλεις και banner
    :p
    (αυτή η διαφήμιση του τζάμπο πόσο εκνευρίζει το μπαμπά μου, δεν μπορώ να σου πω! 🙂 )

  24. Αχ πόσο σε νιώθω τον τελευταίο καιρό..αντιλαμβάνομαι τι εννοούσαν οι γονείς όταν έλεγαν οτι ένα φιλί σε ξεκουράζει,ακόμα και αν είναι η χειρότερη μέρα… Το νιώθω πλέον,και είμαι άλλη σαν άνθρωπος..άλλαξα πάρα πολύ..

    (ωραίες φωτογραφίες)

    την καλησπέρα μου 🙂

  25. @ σούπερ If ,τρομερή, ευχαριστώ! 🙂

    Καλή Κυριακή, και καλή αρχή 😉

    @ Δηιάνειρα μου, μόνο όταν το ζήσεις το καταλαβαίνεις, είδες;
    κι εμένα μ’ αρέσουν οι φωτογραφίες με τα μωράκια
    Φιλιά, καλή Κυριακή 🙂

  26. Έτσι ακριβώς..το βιώνω απο 2 διαφορετικές οπτικές..Απο την μια απο τον «μεγάλο» που είναι 5 τώρα,και απο την άλλη απο το μωράκι μέσα μου,που ούτε 2 μήνες δε υπάρχει..Και όμως μου δημιουργούν ποικίλα συναισθήματα..σκέφτομαι με τρόπο,που δε θα μπορούσα να σκέφτομαι παλιότερα 🙂

  27. @ τέρας της αμάθειας, και βέβαια καθένας έχει το ρόλο του! Και όλοι χρειάζονται, έτσι κι αλλιώς.

    και με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνη για τις αγκαλίτσες! 🙂

    @ Γιατί Αχ, καλή μου marjá?

    @ Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια kitsosmitso! Ήταν όμορφη μέρα, ό,τι έπρεπε για βόλτες! 🙂

    @ Θαλασσομπερδεμένη μου, ΤΕΛΕΙΟ τον φτιάξατε το στίχο! 😉 Με το καλό, όλα καλά θα πάνε, θα δεις! 🙂
    Φιλιά πολλά, στον πληθυντικό (της μπάμπουσκας που λέει και το Ρόδο)

  28. Άλλη μια δυνατή πλευρά του διαδικτύου και θετική πλευρά των blog.
    Η διαδραστική ουσιαστικά, χωρίς τοπικούς περιορισμούς επικοινωνία.
    Και αυτό είναι σίγουρα και όμορφο και εξαιρετικά χρήσιμο (και ολίγον επικίνδυνο όμως..)
    Όπως και νάχει, είναι εξαιρετικά σημαντικό να ξέρεις ότι όχι μόνον δεν είσαι μόνος, αλλά υπάρχουν και άλλοι που έχουν ίδιους προβληματισμούς με εσένα, σε ποικιλία θεμάτων, μερικά από τα οποία είναι εξαιρετικά σημαντικά όπως αυτό της αντιμετώπισης του μεγαλώματος των παιδιών.

    Όμορφο και τρυφερό να μιλάνε οι μαμάδες μεταξύ τους, και μη νομίζεις, και οι μπαμπάδες τα λένε. Απλώς χρησιμοποιούν άλλους κώδικες!

    Καλό ξημέρωμα να έχεις.
    Καλή εβδομάδα.

  29. μια φίλη της κόρης μου χρησιμοποίησε προ ημερών μια απίστευτη λέξη «στοργίζω». Μου φαίνεται ότι αυτό είναι το καίριο: Να είμαστε σε θέση να «στοργίζουμε» αυτά τα παιδιά (σε όλες τις ηλικίες, ειδικά στις μεγαλύτερες) που βάλλονται από παντού….

  30. Νατασσάκι τι να σου πω είμαι σαν UFO σήμερα μετά από το χτεσινό πάρτι γενεθλίων του μικρού μου Αλβιωνάκι! Το περίμενε πως και πως εδώ και ενα μήνα και να ετοιμασίες και τα λοιπά….Για τα περί bill θα στο πώ άλλη φορά ..anyway θα στα πω τώρα … αυτό το πράγμα με τα party bags τα έχετε και στην Ελλάδα ??? Σε φιλώ

  31. @ Τη θεωρώ πολύ σπουδαία, αυτή την επικοινωνία, Σωτήρη μου, και το έβαλα και στα θετικά του «απολογισμού» μου, φέτος..Εντάξει, ολίγον επικίνδυνο, μα στο πρόγραμμα κι αυτό (άλλωστε, και όλα τα νόστιμα φαγητά, παχαίνουν! 🙂 )
    Είμαι σίγουρη πως και οι μπαμπάδες τα λένε -έχω αρκετούς εδώ. Μα ποτέ δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να τους πειράξω για το ποδόσφαιρο! 😉

    Καλή εβδομάδα, φιλιά πολλά

    @ meniek μου, απίστευτη λέξη -την κρατάω. Κι έχεις δίκιο, το βλέπω κι εγώ, όσο μεγαλώνει, κι από τα πιο μεγάλα που κάνω παρέα -μακάρι να είμαστε ικανοί να το κάνουμε
    Φιλιά, καλώς (ξανα)γύρισες! 🙂
    (να υποθέσω ότι τέλειωσε η μελέτη, ε;)

    @ Πηνελόπη μου, να το χαίρεσαι το μικρό σου! 🙂
    party bags λες τις τσαντούλες με τα δωράκια που παίρνουν οι καλεσμένοι στο τέλος; Γιατί απ’ αυτά, έχουμε!
    (τα περί bill, μπορώ να τα φανταστώ, σου λέω…)
    Φιλιά

  32. Αχ, γιατί δεν θέλει και πολύ να σου βγει το δυνάμει μητρικό! Και διαβάζοντας αυτό το ποστ, μου ΄ρθε ένα κατιτί! 🙂

  33. Γέμισαν τα μπλογκ μαμάδες..θα το βλέπουν οι άντρες μπλογκερ και θα λένε …ω τι κατάντια..χιχιχι

    Μαμάδες ενωμένες …..!

    Καλή εβδομάδα

  34. kalh ebdomada na exoume filenada mou glykia!!!
    afou den pernaw apo sena (ennow sthn douleia sou!!!), pernaw apo dw!!! (no excuses!!!no excuses!!!)

    se filw glyka ..

    ps eides pws xionhze xnoudia to prwi????
    gia mia stigmh nomiza pws htane xioni kai etoimh hmouna na se parw thl!!! glytwsa to doulema!!!!! 🙂

  35. Γλυκειά μου, δεν αντιλέγω σε όσα νοιώθεις και γράφεις. Και χαίρομαι και τα σχόλια όλων των μαμάδων.

    Απλά ήθελα να σας πω ότι υπάρχει όντως και η άλλη πλευρά. Αυτή που περιγράφεις.
    Τί έβλεπα, βλέπω και θα βλέπω απο την δική μου σκοπιά.
    Πως δεν ήθελα ποτέ παιδιά, δεν ήθελα τις ευθύνες τους, στερούμενη και τις χαρές αναμφίβολα, δεν με τράβηξε η οικογένεια, ίσως αγαπώντας τον εαυτό μου πάρα πολύ. Ισως ο εγωϊσμός μου δεν με άφησε. Ναι, ναι, αυτό είναι. Ηθελα πάντα να περνώ καλά εγώ.
    Και εξακολουθώ να είμαι έτσι. Και θέλω να εξακολουθώ να είμαι ένα μεγάλο μωρό, που δεν θέλει άνταγωνιστές.
    Και μην μου πείτε πως δεν το βλέπει έτσι η μάνα το παιδί. Το ξέρω. Το δικό μου θα έκλεβε απο εμένα. Δεν μιλώ για σας.
    Μεγάλωσα σε ευτυχισμένη οικογένεια, δεν μου έλειψε η αγάπη. Δική μου η απόφαση να μην κάνω παιδιά.
    Μεγάλωσα δίπλα σε παιδιά φίλων, έγιναν 50 ετών πιά, έπαιξα με παιδιά, νανούρισα παιδιά, ευχαριστήθηκα χαμόγελα και κατουρήματα, δεν ήταν όμως παρά ότι ήθελα. Ενα διάλλειμμα και μετά πάλι το Εγώ μου.
    Και δεν μετανοιώνω. Γιατί έτσι είμαι. Μην μου μιλήσετε για μητρικό φίλτρο. Τ’ αγαπώ τα παιδιά των άλλων.
    Ομως ή θα γινούμουν Μήδεια ή θα αυτοκτονούσα. Ξεκάθαρα.
    Α, διάβασα πως και η Αύρα περιμένει μωρό, με το καλό, το δεύτερο.

    Είστε νέες, θα χαίρομαι να διαβάζω και να ακούω τα καλά νέα των παιδιών σας και των οικογενειών σας. Θα χαμογελώ πάντα με τις φωτογραφίες τους και τα καμώματά τους.!

    Ηθελα μόνο να σας πω, πως πράγματι δεν είμαστε όλοι γεννημένοι για να γίνουμε γονείς.

  36. Νατασσάκι -γελάκι, για το κείμενο που έγραψες μια μεγάλη αγκαλιά μονάχα!

    Ματς και σταμάτα να πετάς βοτσαλάκια στο γυαλό 😉
    🙂 🙂

  37. KALHSPERA!!
    μόλις πριν λίγο άνοιξα το pc,
    έκανα ένα μικρό διάλλειμα
    αλλά επέστρεψα, έστω, με πυρετό!!
    Θα σε πάρω/ή πάρε με αύριο-έχουμε και κάτι να κάνουμε εμείς, ε;!!
    Ελπίζω να είσαι σούπερ,
    τώρα είδα να φανταστείς την χυτηρική ποίηση…

  38. Καλά σου, Νατασσάκι 😦
    Εδώ η Φαίη λέει πως έγραψες χυτηρική ποίηση… Πούουουου; Εγώ γιατι δεν τη βλέπω;;;

    Ας έρθει ένας οφθαλμίατροσ

  39. τι να σου πω!!! οτι ενα αγχος το εχω, το εχω..
    αν, οταν, και μετα τι? αλλα προσπαθω να μην σκεφτομαι τι ερωτησεις.. μπας και το αν γινει οταν…
    τα φιλια μου!
    μια αγκαλια και απο μενα στον ακη!!!

  40. natassaki μου έλαβα το mail σου και σου έχω στείλει και εγώ απάντηση …
    μάλλον πρέπει να αλλάξω λογαριασμό. ο συγκεκριμένος πρόβλημα μου δημιουργεί

    σε φιλώ

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.