Ο Μέλιος που μετρούσε τ’ άστρα

Ο Μενέλαος Λουντέμης -ο Μέλιος της εφηβείας μου- δεν είναι πολύ γνωστός για τα ποιήματά του. Είναι λογικό: κυκλοφορούν περίπου 40 βιβλία του με πεζά (μυθιστορήματα, διηγήματα, ταξιδιωτικά, παιδικά, βιογραφίες…) και μόλις 6 ποιητικές συλλογές. Αυτό δεν τα κάνει λιγότερο σπουδαία, αν και λίγοι θαρρώ τα έχουν διαβάσει.

Έπεσε στα χέρια μου το πρώτο βιβλίο του, το «Συννεφιάζει», όταν ήμουν 10 χρονών. Δώρο γενεθλίων από την αγαπημένη μου δασκάλα. Από τότε, τα διάβασα όλα -σ’ αυτή την όμορφη δερματόδετη σειρά του «Δωρικού». Τώρα έχει αρχίσει ο Άκης να διαβάζει τον «Ηρακλή» του…

Τα ποιήματά του άργησα κι εγώ να τα ανακαλύψω, αν και μέσα σε κάποια από τα πεζά του έχει πανέμορφα (στο «Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος», ας πούμε, ή στο «Κάτω απ’ τα κάστρα της ελπίδας») . Αγάπησα αρκετά απ’ αυτά – με εντυπωσίαζε η γλώσσα του, και οι ιδιωματισμοί που χρησιμοποιούσε. Το 1986 στο «Περοκέ» άκουσα από το Γιώργο Νταλάρα και τους Κατσιμίχες, για πρώτη φορά ένα τραγούδι, που κάτι μου θύμιζε… Ήταν το «Ερωτικό κάλεσμα» του Λουντέμη, όπως έμαθα μετά:

Έλα κοντά μου, δεν είμαι η φωτιά.
Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.
Τις πνίγουν οι νεροποντές.
Τις κυνηγούν οι βοριάδες.
Δεν είμαι, δεν είμαι η φωτιά.

Έλα κοντά μου δεν είμαι άνεμος.
Τους άνεμους τους κόβουν τα βουνά.
Τους βουβαίνουν τα λιοπύρια.
Τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί.
Δεν είμαι, δεν είμαι ο άνεμος.

Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατολάτης
ένας αποσταμένος περπατητής
που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς
ν’ ακούσει το τραγούδι των γρύλων.
Κι αν θέλεις, έλα να τ’ ακούσουμε μαζί.

Το αγάπησα -το τραγούδησα, το έγραψα σε άπειρες κασέτες, τότε… και το αγαπώ ακόμα. Έχω κι άλλα αγαπημένα, μα το πρωί, που τον είδα στο σαν σήμερα (άσε που το θυμόμουν κιόλας), αυτό μου ήρθε στο μυαλό.

Καλημέρες 🙂

Advertisements

26 thoughts on “Ο Μέλιος που μετρούσε τ’ άστρα

  1. Ο Μέλιος, η Αγράμπελη, ο Δακρυτζίκος, οι «Πέρσες»…
    Πέρασαν τόσα χρόνια από τότε που τα διάβασα τα βιβλία του Λουντέμη αλλά η μνήμη των ηρώων του είναι ολοζώντανη μέσα μου.
    Μακάρι, οι Χάρυ Πότερ και οι άρχοντες των δακτυλιδιών, να έχουν αφήσει λίγο χώρο για τον Μέλιο και την Αγράμπελη, στις ψυχές των παιδιών σήμερα…

  2. @ Καλημέρα Jo μου 🙂

    @ Καλημέρα AfMarx μου – για τα δικά μας παιδιά, στο χέρι μας είναι
    (εγώ δεν θα το αφήσω έτσι πάντως)
    Για τα υπόλοιπα, ότι περνά από το χέρι μας επίσης θα κάνουμε – χαρίζουμε βιβλία στις γιορτές τους, ας πούμε…

  3. Εκτός του οτι είμαι σοκαρισμένη με το σχόλιο του αδερφού σου 🙂
    ένα έχω να πω…ΤΕΛΕΙΟ!!
    Με πήγες πολλά χρόνια πίσω!
    ΤΕΛΕΙΟ!!

  4. Η μαμά μου τον λάτρευε κι όταν ήμουν μικρή σκαρφάλωνα στην βιβλιοθήκη και έπαιρνα ένα από τα δερματόδετα βιβλία της σειράς. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα βράδια που ξάπλωνα και δεν μπορούσα να κοιμηθώ επειδή διάβαζα τα βιβλία του. Ήταν σαν να μην ήμουν σπίτι, σαν να είχα διακτινιστεί αλλού.

  5. @ tassoula μου – κι εγώ τον αγαπώ πολύ, κι ας είναι άλλης εποχής.. Μακάρι κι ο γιος μου – τα περισσότερα από τα βιβλία του τα έχω διαβάσει πολλές φορές…
    (εγώ να δεις σοκ που έπαθα! Ευτυχώς που είμαι ΗΔΗ άφωνη! 🙂 )

    @ Μαργαριτούλα μου, αυτό το κάνουν μόνο τα δυνατά κείμενα : σε ταξιδεύουν. Και τα θυμάσαι – μπαίνουν για πάντα στην καρδιά σου. Όλοι τον αγάπησαν το Λουντέμη, τουλάχιστο μέχρι τη δική μου γενιά – είναι από τους πιο πολυδιαβασμένους, μετά τον Καζαντζάκη…

  6. Ααααααααααχ οι ιδιωματισμοί, και εμένα αυτοί με τράβηξαν στην αρχή! Καλησπέρα, όλο γλυκά μας θυμίζεις!

  7. Πολύ γλυκό ποστάκι.
    Δεν το ήξερα ότι το τραγούδι είναι με λόγια του Λουντέμη!
    Καλημέρα κι από μένα και περαστικά.

    Υ.Γ. σε ποια ηλικία άρχισε να διαβάζει βιβλία ο Αστεράκης σου; γιατί σκεφτόμουνα μόλις τελειώσει την πρώτη ο Νικολάκης μου να ξεκινήσουμε παρέα, αλλά μήπως θα είναι νωρίς;

  8. @ Φιλενάδα – δεν το θυμόμουν απ’ έξω, έψαξα και το βρήκα:
    «Τρεχαντήρι

    Γλαρόνι αλαφροτάξιδο που πάνω απ’ τα γλαυκά
    νερά, περνάς καμαρωτό απ’ την ταπεινή στεριά μου
    έλα ν’ αράξεις στα παλάτια ετούτα τα λευκά
    που ‘χτισα με τα χέρια μου πα στα χρυσάφια του άμμου.

    Δεν την αντέχω τη ζωή του ταπεινού βουνίσου
    Δεν είμαι εγώ για ρίζωμα, δεν είμαι για στεριά
    Πάρε με μέσα, ή γίνε μου βαρκούλα εσύ καρδιά
    κι αλάργεψε και κύλα με, και πνίξε με μαζί σου.

    Αχ..να μπορούσε αυτή η καρδιά στην κούνια σου να ξεχαστεί
    να την λικνίζουν του νερού οι λευκές ανατριχίλες…
    Κι η αυγουστιάτικη βραδιά να σου σφυρά απ’ την κουπαστή
    άμυαλες τρίλλιες.

    Κι εγώ μαζί σου ανέμελος τα κύματα να κυνηγώ,
    με τους τρατάρηδες μαζί και με τους γλάρους,
    κείνοι με τα τραγούδια τους, και με τα κλάματά μου εγώ,
    τους πόθους μου να κοίμιζα τους λαύρους.

    Και να τραβούσαμε τρελά για μιαν απανεμιά
    με συνοδειά μας τα σκιστά τραγούδια της καρένας…
    Μονάχα εγώ κι εσύ, καρδιά…Εσύ κι άλλος κανένας.
    Μονάχα εγώ κι εσύ…Κι ακόμα μιά! «

    Δεν είναι όμορφο; Από το «Κραυγή στα πέρατα»

    **Δεν είναι επίσης φοβεροί ο τίτλοι των βιβλίων του;

    @ Χαίρομαι που σου άρεσε, νεραϊδόσκονη! (τι γλυκό όνομα!)

    Οι στίχοι είναι του Λουντέμη, και η μουσική του Χάρη Κατσιμίχα – είναι το πρώτο τραγούδι που έγραψε, φοιτητής ακόμα στο Πάντειο, γύρω στο 70. Πολύ αργότερα το έδωσαν στον Νταλάρα να το τραγουδήσει, και ακόμα αργότερα το είπαν και οι ίδιοι σε δίσκο.

    Ο Άκης μου άρχισε να διαβάζει από το νήπιο – μικρά βιβλιαράκια στην αρχή, αλλά ευτυχώς του αρέσει.. Τώρα είναι 8 και πάει Τρίτη – διαβάζει μόνος του κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί. Το πρώτο «μεγάλο» βιβλίο που διάβασε ήταν πέρσι, το Μικρό πρίγκιπα.
    Νομίζω πως καλό είναι να δοκιμάσεις με μικρά βιβλιαράκια, κι αν δεις ότι του αρέσει, να συνεχίσεις. Να το θέλει μόνος του όμως! 🙂

  9. Μικρά διαβάζει ήδη, παραμυθάκια κυρίως και ευτυχώς και εκείνου του αρέσει για την ώρα. Απλά επειδή διαβάζει ακόμα συλλαβιστά κουράζεται και τα αφήνει, τα ξαναπιάνει, και πάει λέγοντας… Λογοτεχνία λέω να του κάνω δώρο κι εγώ του χρόνου, να τελειώσει ίσως και τη Δευτέρα.
    Το βράδυ βέβαια πριν κοιμηθεί δυστυχώς βλέπει ένα τέταρτο dvd. Δεν θέλω όμως να του το κόψω γιατί πιέζεται ήδη πολύ κάθε μέρα!

  10. Δεν πειράζει που βλέπει dvd για τόσο λίγο
    Κι ο Άκης έβλεπε, και το βαρέθηκε μόνος του – βέβαια, πάντα του διάβαζα πριν κοιμηθεί.
    Ναι, να τελειώσει και τη Δευτέρα, να μην τον κουράζει το διάβασμα, καλύτερα 🙂

    Να τον χαίρεσαι.

  11. Ωωωω… τί ταύτιση είναι αυτή σήμερα;
    Ο παιδικός μου «έρωτας» ο Μενέλαος..
    και ναι θα συμφωνήσω με Allu Fun Marx:
    Μακάρι, οι Χάρυ Πότερ και οι άρχοντες των δακτυλιδιών, να έχουν αφήσει λίγο χώρο για τον Μέλιο και την Αγράμπελη, στις ψυχές των παιδιών σήμερα

    Γιατί σε όλα τα ξενόφερτα πρότυπα δίνουν ψυχή μικροί και μεγάλοι;
    Προσωπικά δεν τα «αγκαλιασα» ΠΟΤΕ. Ούτε ενδιαφέρθηκα ποτέ για καμιά ταινία από δαύτες

    Εγώ με Λουντέμη κοιμόμουνα και ξυπνούσα.
    Γραφική;…..ίσως..

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  12. @ Γλαρένια μου -αν είσαι γραφική, είμαστε σίγουρα τρεις (με τον AfMarx) – και ξέρω κι άλλους… 🙂

    Κι εγώ κοιμόμουν με τα βιβλία του, κι εμένα ήταν παιδικός «έρωτας» – κι ακόμα… Και έχω διαβάσει και τους Χάρυ Πόττερ και τους άρχοντες, μα δεν κατάφερα να ταυτιστώ μαζί τους, να τους αγαπήσω – τα διάβασα, γιατί είμαι βιβλιοσκουλίκι, διαβάζω (σχεδόν) τα πάντα! Μα, άλλο τι διαβάζω, κι άλλο τι αγαπάω – και ξαναδιαβάζω… ;))

    Πολύ το χάρηκα ! 🙂

    Φιλιά κι από μένα

    @Ευχαριστώ, και σε σένα roadartist μου πολλά ! 🙂

  13. ξανα μανα καλημερα.. λίγο καιρο ελειψα πολλα ομορφα εχασα.. υπεροχο το τραγουδι το χω ακουσει απο τα χειλη τους παλια.. σε καποια απο τις μαγικες συναυλιες..

  14. Το ενα βιβλιο μετραει τ αστρα πριν 2 μηνες το διαβασα, ακουγα καλα λογια και μου το δανεισε μια φιλη μου. Περιττο να πω ποσο πολυ μου αρεσε, αν και λυπηθηκα για τον κακομοιρο τον Μελιο και ακομα περισσοτερο οταν εμαθα οτι εχει δυο ακομα συνεχειες το …Ανοιξη ( δεν θυμαμαι ακριβως τον τιτλο) και Στα καστρα της ελπιδας. Μου φανηκε ομως οτι τελειωνε λιγο αποτομα. Μηπως ξερετε αν εχει και συνεχεια; Θα ηθελα πολυ να τη διαβασω αν ειχε.

  15. @ Virginia , Το «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα» είναι στην πραγματικότητα το δευτερο βιβλίο -το πρώτο λέγεται «Συννεφιάζει», δεν είναι όμως τόσο γνωστο. Τα επόμενα είναι το «Αγέλαστη Άνοιξη» και «Κάτω απ’ τα Κάστρα της Ελπίδας» . Να τα διαβάσεις -μπορεί να είναι λίγο «λυπητερό» όπως λες, αλλά περιέχει πολλά από την αληθινή ζωή του συγγραφέα, γι’ αυτό.

    Είναι πάντως, από τα ομορφότερα βιβλία της ελληνικής λογοτεχνίας!
    🙂

    Να είσαι καλά, καλή σου μέρα 🙂

  16. Γεια σου νατασσακι, ειχα διαβασει μονο το «Κατω απ’ τα Καστρα της Ελπιδας», γιατι δεν ηξερα τη σειρα με την οποια ηταν γραμμενα, ουτε οτι ηταν 4 (και το «Συννεφιαζει»)τα βιβλια αντι για 3. Ο τροπος γραφης ειναι πολυ διαφορετικος απ τα νεοτερα βιβλια, πιο συναισθηματικος πιο ποιητικος. Σε ευχαριστω πολυ!!
    Καλη σου μερα. 🙂

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.