«Όταν κοιτάς από ψηλά…»

Απ’ τ’ αεροπλάνο – Κώστας Χατζής-Σώτια Τσώτου

Όταν κοιτάς από ψηλά
μοιάζει η γη με ζωγραφιά
κι εσύ την πήρες σοβαρά….

Μοιάζουν οι πύργοι με κουκλόσπιτα
και τα κανόνια με παιχνίδια
Από ψηλά δεν ξεχωρίζουνε
οι ομορφιές και τα στολίδια

Κι όλοι αυτοί που σε πικράνανε
από ψηλά αν τους κοιτάξεις
θα σου φανούν τόσο ασήμαντοι
που στη στιγμή θα τούς ξεχάσεις

Όταν άρχισα αυτό το blog – λίγο περισσότερο από 6 μήνες – δεν περίμενα ότι θα μου γίνει συνήθεια – το έχω πει πολλές φορές, ξεκίνησα να γράφω γιατί διάβαζα για πολύ καιρό άλλα και ντρεπόμουν να σχολιάζω «ανώνυμα»… ξέρω ότι ακούγεται χαζό, μα αυτή είναι η αλήθεια. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα βρεθούν άνθρωποι να διαβάζουν εμένα – και πιο πολύ, ότι εδώ μέσα θα γνωρίσω ανθρώπους που δεν είναι «περσόνες», και θα μπορώ να συζητάω μαζί τους, και θα μπορώ να τους θεωρώ ακόμα και φίλους μου, συχνά πιο «δικούς» μου από αυτούς που ήδη είχα. Είναι παράξενο, αλλά έτσι έγινε: έξη μήνες μετά, νιώθω για αρκετούς σαν να τους ξέρω χρόνια – κι έχω μοιραστεί χαρές, λύπες, αγωνίες, απογοητεύσεις… Δεν έλειψαν, φυσικά, και τα «παρατράγουδα» – μα ποτέ μου δεν τα μέτρησα – τα ξεχνάω στη στιγμή, και πάω πιο πέρα. Όλον αυτό τον καιρό, έγραφα χωρίς πρόγραμμα: πότε για τις περιπέτειες και τις ζωγραφιές του γιου μου, πότε γιατί συνάντησα στο Intrenet κάτι που μου τράβηξε την προσοχή και ήθελα να το κουβεντιάσω, πότε για τα αγαπημένα μου – ποιήματα, τραγούδια, βιβλία… ό,τι τέλος πάντων θεωρούσα ότι μπορώ να μοιραστώ. Και βέβαια, το καλοκαίρι που μας πέρασε, θέλοντας και μη κυριάρχησε το θέμα της φωτιάς: στην αρχή στην Πάρνηθα, και μετά στην Ηλεία, με τα θλιβερά για μένα επακόλουθα. Ήταν και οι μόνες φορές που έγραψα «θλιμμένα» – δεν μου πάει, είμαι από τη φύση μου αισιόδοξος άνθρωπος, μα τότε ήταν αδύνατο να γράψω αλλιώς….. Τώρα λοιπόν, που είναι Δεκέμβρης και έρχονται Χριστούγεννα, εγώ πάλι θέλω να γράψω «θλιμμένα». Τούτος ο μήνας είναι για μένα, εδώ και πολλά χρόνια, ο πιο «βαρύς» του χρόνου – δεν με πιάνει αυτό που λένε «μελαγχολία των Χριστουγέννων», όχι… Έχω προσωπικούς λόγους, δυσάρεστα γεγονότα να θυμάμαι, κι όσο κι αν περνούν τα χρόνια, δεν μπορώ να τα «βάλω πίσω» – νομίζω ότι δεν θα τα καταφέρω ποτέ. Και καθώς, με τα χρόνια αυξάνονται, δεν μπορώ να νιώσω αυτή την τρελή χαρά που πιάνει όλο τον κόσμο με τα Χριστούγεννα – μου είναι πολύ δύσκολο, έως αδύνατο, να στολίσω από πολύ νωρίς, να αρχίσω να τραγουδάω κάλαντα, να είμαι συνέχεια σε μια «χαρούμενη» διάθεση… Επειδή, λοιπόν , εσείς δεν μου φταίτε σε τίποτα, κι επειδή η καλή μου διάθεση ίσως αργήσει να ξανάρθει, θα λείψω . Πείτε πως πάω εκτάκτως ένα ταξίδι, με αεροπλάνο – να δω τον κόσμο από ψηλά… Κι εσάς θα σας βλέπω – όχι «από ψηλά», αλλά σιωπηλά, χωρίς να μιλάω. Μέχρι να βρει το δρόμο της ξανά η καλή μου διάθεση – μέχρι να δείτε το blog μου να έχει Χριστουγεννιάτικα στολίδια.
Θα είμαι κάπου εκεί, στα «σύννεφα» κρυμμένη – και θα σας κοιτάζω. Που και που, ίσως να σας «αφήνω» και καμιά καλημέρα – θα δείξει…Και μη στενοχωριέστε, καλά είμαι – απλά, δεν μπορώ να είμαι τώρα «αισιόδοξη» και χαρούμενη.

Καλημέρα – θα τα πούμε πάλι, ελπίζω σύντομα.

49 thoughts on “«Όταν κοιτάς από ψηλά…»

  1. Nατασούκο μου…πού μ’αφήνεις μόνη μου τώρα που σε γνώρισα;….(και δεν εμφανίζεται και το ρημάδι το αβαταρ…γμτ!)……😦

  2. Nατάσα, εντάξει…
    Ξεκουράσου για καμιά βδομάδα…
    Το blog όμως λέγεται natassaki, δηλαδή της Νατάσας και του Άκη… Σωστά;
    Άκη, ανέλαβε εσύ το μαγαζί όσο θα λείπει η μαμά σου…
    Άντε , γιατί έχουμε καιρό να μάθουμε νέα από τον Φρέντυ και αρχίζουμε να ανησυχούμε…🙂

  3. α, θα σε μαλώσω!!
    Σίγουρα πολλοί σοβαροί λόγοι σε κάνουν να θέλεις να αποσυρθείς και να δεις τον κόσμο από ψηλά…
    Ειδικά όμως στις δύσκολες στιγμές, χρειάζεσαι παρέα, συντροφιά και να μοιραστείς τα συναισθήματά σου.
    Δεν μας ρίχνεις, όλα είναι μέσα στη ζωή, να γράφεις όσο θέλεις και να εκφράζεσαι χωρίς να έχεις τον φόβο ότι θα μας κουράσεις.
    Τα blogs δεν είναι μόνο τρα-λα-λα.
    Και να θυμάσαι πάνω απ ‘ολα,
    ότι για πράγματα που ΔΕΝ περνάνε από το χέρι μας,
    για γεγονότα που ΔΕΝ αλλάζουν… είναι κρίμα να στεναχωριόμαστε…
    Σίγουρα και η θλίψη είναι μέρος της ζωής μας. Δεν γίνεται να αποφύγουμε κάποια πράγματα. Σήκωσε το κεφάλι ψηλά και δες τα συννεφάκια από εκεί που βρίσκεσαι. Πάτα στα πόδια σου και στήριξε τον εαυτό σου για να στηρίξεις και τους άλλους.
    Έχεις ένα παιδί, ένα σκιουράκι…🙂

    Καλησπέρα,
    θα τα πούμε πιο διεξοδικά…

  4. Νατάσα μου εσύ (εσείς δηλαδή) να είστε καλά.
    Να έχετε αντοχές και κουράγιο, να είστε δεμένοι μεταξύ σας και δεν γ@&#@$% και τα blogs.
    Ούτε δουλειά είναι , ούτε υποχρέωση.
    Άμα δείς ότι σε ξαναευχαριστεί, ξαναγυρνάς.
    (μην πάει τζάμπα και η σύνδεση στο γραφείο).

    Φιλιά
    Κώστας.

  5. Να είσαι καλά νατασσάκι όπου και να ΄σαι. Το τραγούδι που έβαλες είναι μοναδικό. Κι εμείς έτσι μπήκαμε , έτσι συνεχισαμε και πάντα αναρρωτιόμαστε ποσο ακομα θα μας μαγευει αυτό το μέσο… Φιλιά πολλά θα μαθαίνουμε για σένα από τον Μάνο . Και όταν γυρίσεις θα ξαναβρεις πολλους από εμάς. Καλές γιορτές, πολλά φιλιά

  6. Καλησπέρα – μόλις γυρίσαμε, και δεν αντέχω να μην σας απαντήσω….
    @ Θα τα πούμε σίγουρα Θαλασσινή μου, την Παρασκευή, θα έρθω να την «εισπράξω» κι εγώ κι ο αστεράκης.(θα τα βολέψουμε, ευτυχώς που είναι το μετρό!😉 ) Και θα τα λέμε έτσι κι αλλιώς μαζί, δεν θα χαθούμε – από δω μόνο θα πάρω «άδεια».

    @ ευχαριστώ πολύ,ikd – για λίγο μόνο, να περάσουν οι «περίεργες» μέρες.

    @ ευχαριστώ tassoula μου – θα έρχομαι να βλέπω τα νέα του Σβούρα και τα Χριστουγεννιάτικα παραμύθια, πάντως!😉
    Κι από μένα φιλιά

    @ θα τα λέμε βρε Νιόβη μου – έχουμε κι άλλους τρόπους! (θα το φτιάξουμε να φαίνεται, θα δεις)

    @ ευχαριστώ AfMarx μου, που μου δίνεις την «αναρρωτική» για μια βδομάδα – τι καλός! (θυμάσαι ότι με έχεις «προσλάβει» για ρεπόρτερ, άλλωστε! :p)
    ίσως να μην χρειαστεί και ολόκληρη – θα δω πόσο θα αντέξω να απέχω από τα σχόλια στη Blogoslovakia 😉
    Στις 12/12 πάντως θα απεργήσω – και νέα του Φρέντυ θα μάθεις σύντομα (ευτυχώς, δεν θα τον αφήσω το μικρό να διαβάσει αυτό το ποστ – τέτοια του λέτε, και θα μου ζητάει συν-διαχείριση και πνευματικά δικαιώματα σε λίγο! – και είναι η πρώτη φορά που κάποιος μάντεψε το νικ μου)

    @ Φαίη μου, να με μαλώσεις, μα να μ’ ακούσεις κιόλας – το ξέρω πως τα blog δεν είναι μόνο τρα-λα-λα, και το ξέρω πως κάποια πράγματα όταν τα μοιράζεσαι φεύγουν – αυτό κάνω τόσο καιρό.. Μα είναι πολλά -πολλά, και καινούρια και παλιά, και μερικά δεν αντέχω ούτε να τα σκεφτώ, όχι και να τα μοιραστώ. Και είναι κρίμα να περνάω, να βλέπω χαρούμενα θέματα, στολισμένα «σπίτια», και να ζορίζομαι για να αφήσω ένα σχόλιο που να μην είναι «μαύρο» – προτιμώ να το εξηγήσω, λοιπόν, και να λείψω για λίγο. Καλό θα μου κάνει, και θα περάσει η πίεση που νιώθω, και οι «φορτισμένες» μέρες που μαζεύτηκαν (λες και το έκαναν επίτηδες!) όλες τώρα. Κι εμείς τα λέμε κι αλλιώς, ε; 😉

    @ Ευχαριστώ κι εσένα για την «αναρρωτική», Κώστα μου – το ήξερα ότι θα καταλάβεις, κι εγώ έτσι σκέφτηκα από την αρχή 🙂
    Φιλιά πολλά – θα τα πούμε έτσι κι αλλιώς.
    (δεν το χάνω το γιορτινό με τη σκιουρίτσα και την αράχνη, ο κόσμος να χαλάσει! )

    @ Ευχαριστώ πολύ-πολύ Βασίλη μου – καλές γιορτές δεν λέω από τώρα, θα τα ξαναπούμε ως τότε! 🙂

    Πολλά ευχαριστώ – είναι όμορφο να γυρνάς από άσχημα γεγονότα και να σε περιμένουν στο «σπίτι» φίλοι με ένα καλό λόγο,- ή και για να σε μαλώσουν, γι’ αυτό είναι οι φίλοι!😉
    Να ‘στε καλά – όλοι. Με κάνατε και χαμογέλασα, και το χρειαζόμουν πολύ σήμερα

    Φιλιά.

  7. Μονο μια εβδομάδα θα λείψεις ; Καλά, οι αδειες νομιζω ότι εχουν επιμηκυνθεί ή κανω λαθος; Και η συνδεση στο γραφείο και ο ενθουσιασμός για τη σύνδεση; Για στάσου ,λίγο, γιατί μ αυτή τη λογική και εγω παιρνω αδεια από τη σημαία και την κάνω με το….αεροπλανο το κανονικό. Και φυσικά με την Ολυμπιακή κι ας κράζουν όλοι οι εταίροι.
    Λοιπον, αν δεν αλλάξεις αποψη , θα ανεβασω ξέρεις πιο κομμάτι και θα τα κάνω μπάχαλο.
    Γεια σου μικρό. Επειδή ειμαι μεγαλόψυχη, σου επιτρέπω να κάνεις ο,τι σου αρέσει.
    ριτς

  8. Ριτσάκι μου – πολύ «σοβαρή» η απειλή, δε λέω…
    αλλά χρειάζομαι ένα μικρό διάλειμμα – για λίγο, άλλωστε, και δεν θα φύγω – εμείς θα τα λέμε κανονικά, όπως πριν
    (για λίγο – αναρρωτική είπαμε, δεν είδες;😉 )

    Φιλιά πολλά

  9. ΄Οπως αισθάνεσαι…
    Είναι ο πλεον αξιοπρεπής αμυντικός χειρισμός και στάση, στην όποια δύσκολη διαδρομή της ζωής.
    Είμαι σίγουρη, πως ως φύσει αισιόδοξο άτομο, θα επανέλθεις δριμύτερη…
    Συμβαίνει σε όλους μας..
    ΄Ομως, μην ξεχάσεις, πως τούτες οι μέρες προσφέρονται για τον «άγγελό» σου.
    Εύχομαι κοντά του και μαζί του να τις απολαύσετε.

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  10. Με βρίσκεις σύμφωνη..πριν γραφτώ δε μπορούσα να βρω νόημα ,μου φαινόταν ανιαρό..Γράφτηκα για να προσπαθήσω να προσεγγίσω μια «φίλη» μοτ,τελικά ποτέ δεν έγινε αυτό,αλλά μου έμεινε μια συνήθεια🙂

  11. Εγώ που είμαι από τους τελευταίους που σε γνώρισε εδώ…δεν θα ήθελα να σου πω πολλά….Δεν θέλω να σου πω ούτε πολλά, ούτε ψεύτικα και παρηγορητικά που δεν ξέρω αν σου ταιριάζουν κιόλας….
    Αλλά ένα πράγμα θα σου πω που είμαι σίγουρη ότι και σου ταιριάζει – απ’το λίγο που σε ξέρω – αλλά και το πιστεύω κιόλας: Νατασσάκι ψηλά το κεφάλι!!! 😉 Πάρε τον χρόνο σου αλλά μη μας αφήσεις και μας για πολύ εδώ τώρα που σε μάθαμε! 🙂

    Υ.Γ. Άσε που διάλεξες και ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια!!! 🙂

  12. νατασσάκι…
    και το τραγούδι υπέρχο και η φωτο (η πρώτη, επίσης)… μου θυμίζει Ολλανδία, το γιατί; την επόμενη φορά θα σου εξηγήσω…
    προς το παρών
    take your time, πάρε όσο χρόνο θέλεις…
    μα να ξέρεις οτι κάτι που είναι από το παρελθόν, ανήκει στο παρελθόν…(όσο και αν αυτό πληγώνει, καμιά φορά έχει και το νόημά του)
    Εσύ όμως έχεις και το μέλλον κοντά σου, και για αυτό το λόγο πρέπει να προσέξεις για να απολάυσεις το τώρα αλλά και το αύριο.
    Όσο για το blog, νατασσάκι μου…
    δεν χτυπάμε κάρτα :)))
    να σαι καλά λοιπόν και αναμένουμε νέες περιπέτειες…

  13. Γλυκιά μου…
    όλα μέσα στη ζωή είναι… για να τα περνάμε και αν τύχει και τα ξεπερνάμε ε τότε είμαστε πολύ πιο δυνατοί από όσο νομίζαμε!
    Να θυμάσαι..

    «H ζωή αγαπά αυτούς που την περιμένουν στη γωνιά του δρόμου, μ’ένα λουλούδι στο χέρι…Μπορεί να γονατίζεις, να σέρνεσαι, να ματώνεις…Ωραία! Δε χάλασε ο κόσμος… Έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους… Έχεις πάντα το χρόνο να σηκωθείς…Τ’αγάλματα μόνο δε λυγάνε…Γι’αυτό και γίνονται θρύψαλα…»
    Το χρώμα του φεγγαριού-Α.Παπαδάκη…
    και όπως έχει πει κάποιος η πιο σκοτεινή ώρα είναι πριν το ΄χαραμα!
    Σε φιλώ πολύ πολύ…
    η αγκαλιά όλων μας γύρω σου-σας!

  14. Θέλω να σου πω αυτά που σκέφτηκα μόλις διάβασα το κείμενό σου.
    -Τα Χριστούγεννα δεν είναι θητεία. Ζήστα μέσα στη μαυρίλα, δεν θα είσαι η πρώτη, δεν θα είσαι η τελευταία.
    -Μου αρέσεις ακριβώς γι’ αυτήν την ανάγκη σου να είσαι πάντα αισιόδοξη,ΟΜΩΣ μου αρέσεις κι όταν δεν είσαι.
    -Αν θες να γράψεις ΟΚ, αν δεν έχεις διάθεση να γράψεις πάλι ΟΚ. Μόνο μη λογοκρίνεις το συναίσθημά σου.
    -Μέσα σε 6 μήνες έφτιαξες τέτοια παρέα, τι λες ρε θηρίο! Νόμιζα πως είσαι βετεράνος, ξέρεις κάνα δυό χρονάκια τουλάχιστον.

    Σου στέλνω τόσο σφιχτή αγκαλιά που είμαι σίγουρη πως σου έκοψε την ανάσα.
    Σε σκέφτομαι μικρή μου συχνά.
    :-* (μόνο ένα φιλί γιατί είναι το πιο τρυφερό μου)

  15. Καλημέρα και καλή βδομάδα!
    Θα συμφωνήσω και με τις αναρρωτικές και με τους άλλους που σου λένε «ψηλά το κεφάλι».
    Να κάνεις ότι αισθάνεσαι, απλά, επιμένω, ΔΕΝ θα μας φορτώσεις άμα η διάθεσή σου είναι πεσμένη…
    Εξάλλου, όλοι θα περάσουμε άσχημες φάσεις. Εγώ προσωπικά, που εκφράζομαι μέσα από το κείμενα, δεν θα μπορούσα χωρίς να γράφω…
    Ενοείται ότι θα τα λέμε
    αλλά σου υπνεθυμίζω,
    έχεις ένα πολύ γλυκό παιδάκι που δεν θέλει να βλέπει τη μαμά στεναχωρημένη, ε;
    Η ζωή συνεχίζεται.
    Να είσαι καλά, καλύτερα δηλαδή από ότι τώρα και εμείς εδώ είμαστε🙂

    Φιλιά πολλά, καλή βδομάδα!

  16. Καλημέρα και καλή εβδομάδα…στεναχωριέμαι που θα «λείψεις»… ξέρω όμως γιατί και σε σκέφτομαι, σας σκέφτομαι όλους και να ξέρεις ότι αν θες να τα «πεις» να ξεσκάσεις, οι φίλοι σου εδώ είμαστε. Χάρηκα πολύ που μιλήσαμε το Σάββατο, όσο και αν ήταν περίεργες οι συνθήκες. Μεγάλη αγκαλιά και πολλά φιλιά σε όλους σας!

  17. καλη σου μερα..! καποιες στιγμες η ψυχη του καθε ανθρωπου για δικους του λογους που συνηθως πονανε .. θελει να ξαποστασει.. πριν συνεχισει το ταξιδι της ζωης.. θελει να μεινει με την μοναξια της να χαιδευει απαλα την καρδια.. καλη επιστροφη ειμαι σιγουρος οτι υπαρχουν πολλοι που θα ειναι διπλα σου ακομα κ στην απουσια.. δε σου κρυβω οτι αν κ δεν ηταν απο τα πρωτα το μπλογκ σου που μπηκα.. οταν το διαβασα ενιωσα πολυ οικεια.. βγαζει μια ομορφη ζεστασια.. ενα ομορφο καλωσορισμα για τους επισκεπτες.. ειναι τοσο φιλικο..να μεινεις παντα ετσι..

    οσο για το τραγουδι.. δε σχολιαζω .. φαινεται..

  18. Συμμερίζομαι τη στάση. Μου πήρε πολύ καιρό μετά από κακά γεγονότα να αντέξω τα Χριστούγεννα. Δεν τα ξαναχάρηκα. Ως τώρα τουλάχιστον, για το μέλλον θα δείξει. Καλά κάνεις και χαιρετάς, καλά κάνεις και κάνεις όπως αισθάνεσαι.
    Καλή επάνοδο.

  19. Νατασσούλα ελπίζω να επανέλθει σύντομα η καλή σου διάθεση, να χαίρεσαι την οικογένεια, σε φιλώ γλυκά και μια μεγάαααααααααλη αγκαλιά σε περιμένει όποτε τη χρειαστείς😉

  20. καλη εβδομαδα ναασσακι. εχεις τα απολυτα σεβη μου. γιατι ο καθενας αυτη την περιοδο ΠΡΕΠΕΙ να την περναει οπως επιλεγει, και να μη νπαινει στο τριπ το μαζικο, αν δεν το αισθανεται…
    Για το λογο αυτο σε εκτιμω.

  21. Τίποτα δεν σε …. «υποχρεώνει» να είσαι αισιόδοξη …. Ούτε και τα Χριστούγεννα …
    Όλοι μας κάποτε έχουμε και τα «κάτω» μας … Κάποιοι , συνέχεια , στα …. «κάτω» τους βρίσκονται . Κάνε ότι σου αρέσει …. Αγάπα και το «Νατασσάκι» …. Το αξίζει .

  22. Αυτό το «όταν κοιτάς από ψηλά» στα τελευταία ταξίδια μου είναι σκέτη μαγεία!
    Σμακ -Καλησπέρα (Νο 8 )

  23. Μα τί της λέτε και την μπερδεύετε;
    Ακου συμβουλές κι αυτές!!
    Ειμαι κατα των συμβουλών. Ελευθερη ιατρού, παρακαλώ!

  24. Εχω πάάάάάρα πολλά χρόνια να κάνω γιορτές. Δεν θυμάμαι πόσα. Σε καταλαβαίνω όσο δεν φαντάζεσαι. Τα περασμένα Χριστούγεννα, αποφάσισα να φύγω για να γινω καλύτερα. Εφέτος αποφάσισα πως θέλω να εορτάσω. Και είναι η πρώτη χρονιά που το εννοώ. Να προσέχεις την Νατασσούλα, κι εμείς εδώ είμαστε. Οί φίλοι είναι για να καταλαβαίνουν και να «αντέχουν» έτσι λέω εγώ. Φιλιά

  25. Ολα θα πανε καλα!Εχω κατι να σου πω για σενα:
    «Παντα τη πιο ψηλη κορφη,
    χτυπα η οργη του ανεμου….»
    Να το θυμασαι αυτο…
    Να εισαι καλα και να προσεχεις!:)

  26. Με το που είδα τον τίτλο, κατάλαβα ότι κάτι «παίζει» και προς στιγμήν αγχώθηκα, αλλά απ’ότι βλέπω, όλα εντάξει είναι!!!😆

    Είναι ωραίο καμιά φορά να «λείπεις»😉

    Άλλωστε, Τα καλύτερα έρχονται!!!όπως και να ‘χει…
    Να είσαι καλά😀

  27. Θα μας λείψεις γλυκιά μου φτάνει όμως να είσαι εσύ καλά…κι εμείς θα σε περιμένουμε..το τραγούδι που επέλεξες λέει μεγάλες αλήθεις να τις έχεις στο μυαλό για όσα σε βαραίνουν και σε στεναχωρούν…

  28. πάντα είναι απαραίτητος ένας αναστοχασμός για να καταφέρουμε να ανασυνταχθούμε να ανασυγκροτηθούμε και αφού αναθεματίσουμε ότι μας αναστάτωσε… να ανακοινώσουμε την αναχώρηση προς τα νέα μας λάθη….

  29. ήδη μας λείπεις…

    Ενα με το πάτωμα είπε ο ΜΑΝΟΣ Σ
    αλλά…

    δεν ξέρω τι να πω.
    Ελπίζω να επανακάμψεις…
    για σένα και για το παιδί πάνω απ’ όλα…
    🙂 🙂 🙂
    η ζωή δεν είναι πάντα ωραία
    αλλά είναι ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ !

  30. miss ya (τώρα διάβασα το post, ελπίζω να είσαι καλά φιλενάδα μου)

    σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ σμακ

Τα σχόλια είναι κλειστά.