Ενθύμια Απερισκεψίας (του Άκη)

Ο Άκης μας είναι, γενικά, ένα γερό και υγιές παιδάκι-από μικρό. Βγάλαμε με μεγάλη επιτυχία μια «θητεία» 6 χρόνων σε παιδικό σταθμό και νήπιο, χωρίς πολλές αρρώστιες – πιο συχνά αρρωσταίνει τώρα, νομίζω.. Αλλά, άλλο οι αρρώστιες κι άλλο τα «ατυχήματα». Κι απ’ αυτά, έχουμε άφθονα – ευτυχώς, ως τώρα, όχι σοβαρά.

Και ράμματα σχεδόν παντού: στα φρύδια, κάτω από το μάτι (αυτό μας είχε τρομάξει λίγο), στο σαγόνι, στα χέρια, στα πόδια… Το καλό είναι ότι τα περισσότερα τα έπαθε μικρός, και δεν μένουν σημάδια – κι όσο μεγαλώνει, αραιώνουν. Το πιο πρόσφατο: την καθαρή Δευτέρα, στο πέταγμα του χαρταετού.

Ήμασταν σε μια φίλη στα Μεσόγεια – εξοχή για μας. Μεγάλη παρέα, καμιά δεκαριά πιτσιρίκια. Μετά το φαγητό (γιατί πάντα το φαγητό είναι το κεντρικό στοιχείο στις συγκεντρώσεις μας; 😉 ) και τους σχετικούς χορούς (πεντοζάλια κλπ….) πήραν οι μπαμπάδες την πιτσιρικαρία και πήγαν στο διπλανό οικόπεδο να ξανα-πετάξουν τους αετούς. Άνοιξη, το οικόπεδο έρημο, γεμάτο χορτάρια – δεν προσέχουν και πολύ οι μπαμπάδες…..

….και ξαφνικά, ακούμε κλάματα και φωνές. Ο Άκης (ποιος άλλος;) πάτησε τη μοναδική ίσως πρόκα που υπήρχε σε όοοοολο το χώρο – σκουριασμένη, δυστυχώς – η οποία πέρασε το αθλητικό παπούτσι και καρφώθηκε στη φτέρνα του.

Επείγουσα επίσκεψη στο Παίδων – όσοι έχουν παιδιά, και μάλιστα αγόρια, θα το ξέρουν απ’ έξω κι ανακατωτά, φαντάζομαι. Τοπική νάρκωση του μικρού – και αιθέρα στον μπαμπά που κιτρινίζει μόλις δει αίμα ή το γιο του να πονάει – και φεύγουμε, με τρόπαιο ράμματα στη φτέρνα. Αρκετές μέρες ακινησία – ο Άκης πήγε σχολείο με παπούτσι μια σακούλα στο ένα πόδι, και το καταδιασκέδασε – άσε που όλοι τον κανακεύαμε και του κάναμε διάφορα «δώρα» για να του περάσει ο πόνος.Είναι ανάγκη να περιγράψω κι άλλα; Δεν νομίζω να το αντέξω! Πάντως, ευτυχώς, τίποτε πολύ σοβαρό ως τώρα.

Το κείμενο το έγραψα γιατί το χρωστούσα στον Rizobreaker, που άρχισε παιχνίδι. Το «στέλνω» με τη σειρά μου στο αδερφάκι μου, (ξέρω τι θα γράψει!), στην Αναστασία, στο Λαχανάκι(που μπορεί να γράψει και τις περιπέτειες του ψηλού), στη Φαίη (που ήθελε παιχνίδι με κείμενο, ορίστε να σε δω!) και σε όποιον άλλο θέλει.

Καλημέρα.

Advertisements

40 thoughts on “Ενθύμια Απερισκεψίας (του Άκη)

  1. και χωρίς να παντρευτεί να μη σου πω…
    🙂
    Ευτυχώς δεν είναι σοβαρά, είπαμε – και μερικά είχαν πλάκα, όπως σε όλα τα παιδάκια!

    Καλημέρα!

  2. Natassaki αυτά τα αγόρια με την τεστοστερόνη τους δεν λέγετε, μου φτάνει ο Τζώνυ, και ο Χιού από μακριά….. Καλή σου μέρα!

  3. Καλημέρα σας και…άλλο κακό να μη σας βρει! 🙂 Αν και – όπως λες και ‘συ – μικρό το κακό!!! 🙂
    Μάλλον καλά έλεγαν και οι παλιοί και οι γονείς μας : «Αν δεν χτυπήσει το παιδί, δεν μεγαλώνει»!!!

  4. Αυτό με τα χτυπήματα δεν το αντέχω.
    Με τα δικά μου που είναι συχνότερα απο του μικρού γελάω αλλά με τον Σβούρα τα χάνω.
    Αυτά έχουμε όμως με τα μικρά μας.
    Φιλάκια σε μαμά και γιό!!

  5. Έχω κάνει τρεις φορές ράμματα, πάντα στο κεφάλι, τις δύο από αυτές ήμουν άνω των 24 και την πρώτη φορά άνω των 14… Την τελευταία φορά, όταν με ρώτησε η όμορφη νοσοκόμα τι έπαθα της είπα «κόπηκα στο ξύρισμα!»… Έτσι, έχω κονομήσει ένα ωραίο σημάδι στο φρύδι και δυο στο τριχωτό της κεφαλής που δεν φαίνονται και ελπίζω να μην φανούν κάποτε… Καλημέρες! 😀

  6. καλημερα νατασσακι!
    ετσι οντως ειναι ολα τα αγορακαι μικρα, ξερω παο τον αφερφο μου που του ειχαν βγαλει καρτα ελευθερας στο πανεπιστημιακο νοσοκομειο. απο τα2 έως τα 18 είχε σπασει σχεδον τα παντα, με οποιο τροπο θελεις!
    εκτος απο τη μυτη του, την οποια -γκουχ γκουχ- του την έσπασα εγω κατα λαθος!
    🙂

  7. Άσε..δεν θέλω να θυμάμαι τα αμέτρητα ράμματα που έχουν κάνει …εκείνο το Παίδων τό’χαμε για ….βόλτα..
    Ευτυχώς τα μικρά δεν είναι τόσο επιρρεπή στα ατυχήματα όπως ήσαν οι δυο μεγάλοι….έτσι έχουμε ησυχάσει…
    Τα φιλιά και την καλημέρα μου 🙂

  8. Θα μεγαλώσει και θα στρώσει ο Άκης, μην αγχώνεστε..
    Εχω φάει αντιτετανικά και αντιτετανικα ως πιτσιρικάς και τώρα έχω καμια 15 χρόνια που «ηρέμησα» 😆
    Καλημέρα

  9. Όταν όλα πάνε τελικά καλά, θα το χαίρεται το σημάδι του! Που το είχε βρει ρε παιδιά όλο εκείνο το καρφί…
    Θενκς για την πρόσκληση…έχω ένα αγαπημένο ΄χτύπημα να γράψω…χεχε για αυριο με βλέπω 🙂

  10. καλημερα!! ολα τα αγορακια μικρα ειναι ανταρτες!! κ δυστυχως τα ατυχηματα πολλα! μετα μεγαλωνουν κ στρονουν..εεε;; καλα.. περιπου!! χαχα.. περαστικα!

  11. Δεν ξέρω που το χρώσταγες το κείμενο, αλλά παιδί μου, τι είναι τούτο το «στενάχωρο» τέτοιες μέρες? Και στέλνεις και προσκλήσεις…. τσ, τσ, τσ ! Τέλος πάντων. παιδιά είναι θα τρέξουν θα πέσουν θα λαχταρίσει ο γονιός ….. Κι εμείς τα ίδια δεν κάναμε? Συνήθως η ψυχραιμία σώζει καταστάσεις και οι ψύχραιμες είναι οι μανούλες !!!! Φιλιά

  12. Έτσι είναι με τα αγοράκια όλο ιστορίες…εγώ παραδόξως είχα ελάχιστα, μετρημένα στα δάκτυλα του ενός χεριού (και συνήθως προερχόμενα από άλλον). Ο αδερφός μου όμως μόνιμα με ανοιχτές πληγές και στα 2 γόνατα! Χε χε. Είναι θαρραλέος και τολμηρός φαντάζομαι, σε αντίθεση με τον μπαμπά…

  13. Η Μπριζιτ Μπαρντω ειπε,πως γοητευτικος ειναι ο αντρας μου εχει πολλα σημαδια*οποτε μη μασας*
    θα σκισει ο γιος σου!:)

  14. κάτι τέτοια ακούω (διαβάζω), θυμάμαι τα της Ν. (καθότι φίλη Penelope, μύθος τα περι αγορίστικης τετοστερόνης κι αν δε με πιστεύεις σου δανείζω το καμάρι μου για μια βδομάδα κι αν επιβιώσετε κι εσύ κι αυτή…. μπορείς να το κρατήσεις, χε χε χε!) και ξεμετανοιώνω που έχω ένα μόνο (μετά, θυμάμαι τις καλές στιγμές και το ξαναμετανοιώνω)

  15. 1) Θα ήτο ανησυχητικό αν ΔΕΝ υπήρχε φαγητό σε ελληνική μάζωξη 😉

    2) Το θέμα είναι να μη του μείνει κουσούρι του παιδιού και συνεχίσει να χτυπά και μεγάλος. Π.χ. εγώ… ναι από χτύπημα έγινα όπως έγινα 😛

    3) Φιλιά 😀

  16. @ πηνελόπη μου, άστα!
    Τα δικά σου πώς πάνε από ατυχήματα;
    🙂

    @ έτσι είναι Jo μου – κι έχουμε ακόμα να φάμε τούμπες…! 😆

    @ if.. ιγένεια μου, ευχαριστούμε – είναι μόνιμη η κατάσταση! 🙂

    @ να σε βάλω στην ίδια κατηγορία με τον Κυριάκο, tassoula μου!
    κι εκείνος δεν αντέχει τα χτυπήματα του μικρού 😉
    Φιλάκια κι από μας

    @ Χάρη μου, στο εύχομαι να μη φανούν! 😉
    Μια χαρά «συλλογή» έχεις κι εσύ!

    @ εμείς ευτυχώς δεν έχουμε σπασίματα, ακόμα τουλάχιστον – αν και είμαι προετοιμασμένη και γι’ αυτά, lifewhispers μου! 🙂

  17. @ νιόβη μου – είμαστε από τα ίδια, αγόρια κι εσύ!
    Κουράγιο! 🙂

    @ Καλησπέρα τσοπάνη μου – έχω ελπίδες, δλδ, ε; 🙂

    @ το ξέρω ίνδικτε, γι’ αυτό δεν σε «πάσαρα» – το θυμάμαι.. 😦 Τώρα όλα καλύτερα όμως, και θα μεγαλώσουν, που θα πάει! (μέχρι τότε θα σε τηγανίσουν εντελώς, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα! 😉
    Και τι έγινε, σώθηκε η μαύρη φούστα;

    Φιλιά πολλά να τους δώσεις.

    @ ευχαριστούμε, e-θεία – και σε σένα περαστικά! 🙂

  18. @ το ήξερα ότι θα έχεις, Αναστασία μου!
    🙂
    (τι στο καλό, μια οικογένεια είμαστε! )
    (το θυμάσαι το καρφί, ε; Τεράστιο ήταν, στ’ αλήθεια! )

    Φιλιά στα πατουσάκια 😉

    @ ευχαριστούμε ωκεανέ μου – μεγαλώνουν?????
    τα αγόρια μεγαλώνουν ? Είσαι σίγουρος ? 😆

    @ έλα ντε, ελαφάκι μου, γιατί; 😉
    Φιλιά σου στέλνουμε 🙂

    @ Αγριο – Κερασο – Ζουζούνα μου, θα σε στενοχωρήσω και δεν το θέλω – μα , δεν χαίρομαι «κατά παραγγελία!»
    και «τέτοιες μέρες» συμβαίνουν άσχημα πράγματα, ξέρεις !
    🙂

  19. @ το κατάλαβες, Καμηλιέρη μου! 😉
    (πολύ πιο, όμως…! )

    @ Ευτυχώς τίποτα σοβαρό, ως τώρα, Μαρία μου – καλό βράδυ και φιλιά κι από δω
    🙂

    @ Ναι, Στράτο μου, είναι – ο μπαμπάς, άσε, πέφτει «ξερός» πολύ εύκολα! 🙂

    @ Εσύ Γλαρένια μου είμαι σίγουρη ότι ξέρεις από ατυχήματα – με τόσα παιδιά!
    Ευχαριστώ – του το έδωσα ! 🙂

  20. @ αν είναι αλήθεια αυτό, Κάβειρε, σίγουρα θα σκίσει! 🙂

    @ Δεν έχω και πολλές ελπίδες για το ήσυχο, Βιργινία μου – μα ελπίζω να είναι γερός !
    🙂

    @ κάπως έτσι είμαι κι εγώ, meniek μου – και δεν πιστεύω ότι είναι θέμα τεστοστερόνης, έχω δει κορίτσια με διπλάσια «ορμόνη» από το γιο μου..
    🙂

    @ μπερδεμένη μου, μόνο εσύ το πρόσεξες το περι φαγητού! 😉
    (γιατί καλέ, τι έπαθες; Μια χαρά μπερδεμένη είσαι! 😉 )

    Φιλιά πολλά – καληνύχτα

  21. Καλημέρα!!! πωπω… ο dennis ο τρομερός σε νέες περιπέτειες!!! Ευχαριστώ για την πρόσκληση… 🙂 . Ελπίζω να είναι η τελευταία λαχτάρα η τελευταία!

  22. Καλημέρα νατασσάκι.
    Δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι το περιστατικό. Είναι από τα χειρότερα μου τα επείγοντα στα νοσοκομεία. Τέλος καλό όμως όλα καλά.
    Πάντως θα διαφωνήσω με το διαχωρισμό αγόρια κορίτσια. Ο σπόρος μου πορόλο που είναι αγόρι είναι πολύ ήσυχο παιδί και δεν έχει χτυπήσει ποτέ!!!
    Από την άλλη, εγώ στην ηλικία του είχα κολλητιλίκια με όλους τους γιατρούς του Παίδων.
    ΥΓ. μάλλον μου την σπάει ακόμα η κατηγοριοποίηση «αγόρια-κορίτσια» γιατί εμένα με βάζανε πάντα στα κορίτσια οι άσχετοι και μου τη λέγανε κιόλας που κάνω σαν αγόρι.

  23. @ κι εγώ το ελπίζω, Daisy μου! 🙂
    (αλλά δεν το πιστεύω κιόλας! 😉 )

    @ καλημέρα φιλενάδα – αυτά έχουν τα μικρά αγοράκια (το συνήθισα πια)
    (κι εσύ να προσέχεις – νο 4 και δουλειά )

    @ Καλημέρα σγουρό μου λαχανάκι – περιμένω να δω τις δικές σου «περιπέτειες» 😉

    @ mamma μου, κι εγώ δεν κάνω διαχωρισμούς, απλά στατιστικά τα αγόρια είναι πιο επιρρεπή στα ατυχήματα, χωρίς αυτό να είναι κανόνας 🙂

    Καλημέρα 🙂

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.