Τα νέα του Φρέντυ (II)

Έκθεση

Του μαθητή της Β’ Δημοτικού Άκη _____

Θέμα : Το αγαπημένο μου ζωάκι.

Το αγαπημένο μου ζωάκι είναι ένα σκιουράκι που το λένε Frederic, αλλά τον φωνάζουμε Freddy. Το πήρα από ένα petshop με το χαρτζιλίκι μου.

Είναι καφετί με σκούρες ρίγες και μυτερά αυτιά. Είναι μικρόσωμος και η ουρά του δεν είναι πολύ φουντωτή. Τα μάτια του είναι σκούρα κι έχει δυνατά και κοφτερά δόντια.

Του αρέσει να πίνει γάλα και να κοιμάται στο σπίτι του. Επίσης, του αρέσει να τον χαϊδεύω και να κάνει ρόδα.

Πιο πολύ μου αρέσει όταν βγαίνει από το σπίτι του και πίνει το γάλα του.

Τον αγαπάω πολύ.

Αυτή την έκθεση την έγραψε ο Άκης στο σχολείο, τη Δευτέρα. Κατά σύμπτωση η δασκάλα τους έβαλε θέμα για τα ζωάκια…

Τις σκέψεις του Freddy, τώρα, θα τις διαβάσετε εδώ.

Τις είπε ο ίδιος, μυστικά, στη φίλη μας diavatis, κι εκείνη μας τις χάρισε… Και τις έγραψε ακριβώς όπως τις «άκουσε» – πολύ γλυκά και τρυφερά, σαν παραμύθι…

Και την ευχαριστούμε πολύ, όλοι μας – και ο Freddy. Του το διάβασε ο Άκης χθες το βράδυ, πριν κοιμηθούν. 🙂

Καλημέρα 🙂

υγ1: Εκτός σύνδεσης – μέχρι αργά, λόγω αλλαγών στον πάροχο – ελπίζω όλα να πάνε καλά, και να έχω κι εγώ από το βράδυ την σούπερ σύνδεση που μου αναλογεί… 😉

υγ2: Α-παι-τη-τι-κέ μας αναγνώστη, η ζωγραφιά στο επόμενο τεύχος.. 🙂

Έτσι…


Τι να πω – Χάρις Αλεξίου, Πυθαγόρας/Μάνος Λοΐζος

…επειδή έχει «φεγγάρια» (όχι, δεν φταίνε αυτά, Ριτσάκι μου, αλλά κάπου πρέπει να τα «ρίξω» κι εγώ, ε; 😉 )

…επειδή μου έχει «κολλήσει» από χθες, κι αν δεν σας το πω θα σκάσω !

…κι επειδή είναι από τα πιο όμορφα τραγούδια που ξέρω…να ξεκινήσει καλά η εβδομάδα !

***αφιερωμένο : σε όσους αγαπάμε πολύ.

Εξαιρετικά αφιερωμένο: στην Αναστασία μου, το φεγγαρόπαιδο της οικογένειας, που έχει γενέθλια (κι έχει ετοιμάσει ολόκληρο τραπέζι, περάστε να κεραστείτε – αλλά κάτω τα χέρια από τους κολοκυθανθούς,!!! :p)

Σπύρος Βασιλείου, Αθήνα [oil on canvas.1930]

Τι να πω σε μια πόλη με καπνούς και τσιμέντα,
τα κομπιούτερ δε λένε για αγάπη κουβέντα,
τι να πω
τι να πω Παναγιά μου στης αυλής το παιδί
που φεγγάρι τ’ Αυγούστου δεν μπορεί πια να δει,
τι να πω

Μα τι να πω τέλος πάντων, ντρέπομαι και να το πω
πως είν’ ωραίος ο κόσμος, επειδή σ’ αγαπώ

Τι να πω στο φαντάρο που φυλάει στη σκοπιά του
και ριπές τον γαζώνει η πικρή μοναξιά του,
τι να πω,
τι να πω στις γυναίκες μες το άδειο χωριό
που ‘χουν άντρα στη πόλη και στα ξένα το γιο
τι να πω

Μα τι να πω τέλος πάντων, ντρέπομαι και να το πω
πως είν’ ωραίος ο κόσμος, επειδή σ’ αγαπώ…

Καλημέρα 🙂