«Όλα σε θυμίζουν…»

Είναι παράξενο…μερικούς ανθρώπους τους αγαπάς χωρίς ποτέ να τους γνωρίσεις – μόνο από αυτά που είπαν, αυτά που έγραψαν, αυτά που τραγούδησαν…

Το Μάνο Λοΐζο τον αγάπησα από τα τραγούδια που έγραψε, και τραγούδησε – και δεν μπορώ να πιστέψω ότι πέρασαν 25 χρόνια που έφυγε! Ούτε μπορώ να πιστέψω ότι ήμουν τόσο μικρή – θυμάμαι πολύ καλά τη συναυλία που έγινε αργότερα, στο Ολυμπιακό Στάδιο, και ξέρω όλα τα τραγούδια του! Μα τα ξέρει κι ο γιος μου – και μακάρι κι ο δικός του γιος, αργότερα…

Το καλοκαίρι, η Χάρις Αλεξίου έκανε μια σειρά από συναυλίες, με τραγούδια μόνο «του Μάνου της», όπως έλεγε. Πήγαμε – και οι τρεις. Για τον Άκη μας ήταν η πρώτη συναυλία που παρακολούθησε ολόκληρη – τον είχαμε πάει και πέρσι, στο Βασίλη, μα κουράστηκε και φύγαμε γρήγορα… Φέτος, όμως, πιο μεγάλος, τα κατάφερε. Και καθώς ήξερε τα περισσότερα τραγούδια, το χάρηκε διπλά.

Εχθές, στις «Εικόνες» του κυριακάτικου «Έθνους», είχε ένα διαφορετικό άρθρο… Γραμμένο από την ίδια τη Χαρούλα, με αφορμή τον δίσκο που κυκλοφορεί σήμερα 22/10, με ζωντανή ηχογράφηση από τη συναυλία στο Ηρώδειο.

«Λένε ότι όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι ξεχνιούνται. Θυμάμαι μια πολύ ωραία φράση που είπε κάποιος “Πεθαίνουν αυτοί που λησμονιούνται» Ο Λοΐζος δεν έχει πεθάνει τελικά. Αυτή είναι και η ευλογία του καλλιτέχνη. Αγαπιέται ακόμα και ζει μέσα από τα τραγούδια του.

Φέτος το καλοκαίρι ένιωσα πολλές φορές στις συναυλίες, την ώρα που γινότανε η ένωση με τον κόσμο, ότι γύριζα πολλά χρόνια πίσω (..) Από ένα σημείο και έπειτα οι νεότεροι, άφηναν τις θέσεις τους, έρχονταν και ακουμπούσαν τα χέρια τους πάνω στην εξέδρα.(…) Αιφνιδιάστηκα βλέποντας τα νέα παιδιά να γνωρίζουν καλά τα τραγούδια του Μάνου. Προφανώς τα άκουγαν σπίτι τους από τους γονείς τους ή κάτι γίνεται με το κύτταρό μας και μεταδίδουμε αυτό το «κάτι» που μας χαρακτηρίζει από γενιά σε γενιά. (..) Θυμάμαι πως ο Μάνος ήταν επίμονος και απαιτητικός μαζί μου, όταν τραγουδούσα δημιουργίες του.(…) Ήθελε να πω τα τραγούδι έτσι όπως το είχε φανταστεί, έτσι όπως θεωρούσε ότι έπρεπε να ειπωθεί. Δεν άφηνε τίποτε στην τύχη του. Όταν απέδιδα σωστά το τραγούδι, μου έδινε ένα φιλί. Ήταν γενναιόδωρος άνθρωπος ο Μάνος. (..) Θυμάμαι τη Μυρσίνη, την κόρη του, να μην την παρατηρεί ποτέ. Είχε μια στωικότητα στη συμπεριφορά του. Μπορεί η Μυρσίνη να ήταν σκαρφαλωμένη στη βιβλιοθήκη και ο Μάνος αντί να τη μαλώσει της έλεγε «Τώρα το βρίσκεις σωστό αυτό;» Η Μυρσίνη κάνει τώρα το ίδιο στη δική της κόρη. Είναι το ίδιο γλυκιά κι ανεκτική, όπως και ο πατέρας της.

Αν ζούσε, είμαι βέβαιη ότι ο χαρακτήρας του δεν θα είχε αλλοιωθεί. Πιστεύω ότι σήμερα μπορεί να συνεργαζόταν με τον Κωνσταντίνο Β. Έψαχνε διαρκώς, και τον ενδιέφεραν οι νέοι ήχοι, η νέα μουσική. (…) Όταν αισθάνεσαι ζωντανός και βράζει ακόμα το αίμα σου δεν μπορείς να μείνεις σ’ αυτά που ξέρεις. Η ανάγκη για τη νεότερη έκφραση σου δίνει πνοή. Είναι βέβαιο ότι σήμερα ο Μάνος θα βρισκόταν σε δράση. Δεν ήταν ανθρωπάκος που τα βόλευε και έλεγε “καλό είναι και αυτό”. Δεν ήταν μετριότητα ο Λοΐζος. (…) Συνεχίζω να κάνω πράγματα γιατί τα χρειάζομαι, και όχι γιατί τα ζητάει η εποχή. Αν δεν έχεις όρεξη μέσα σου δεν μπορείς να κάνεις τίποτε. Νιώθω ότι όλοι έχουμε ανάγκη τη μνήμη του Μάνου Λοΐζου. Γι’ αυτό και δεν θα τον λησμονήσουμε ποτέ. Θα ζει πάντα ανάμεσά μας, με τα τραγούδια, τις μελωδίες και την αύρα που έχει αφήσει πίσω του.»

Ολόκληρο το άρθρο θα το βρείτε παρακάτω – με κλικ στις εικόνες. Το τραγούδι «Μια καλημέρα είν’ αυτή«, είναι από τα πιο αγαπημένα μου – και είναι το πρώτο του Μάνου Λοΐζου που τραγούδησε η Χάρις Αλεξίου, στο δίσκο «Καλημέρα ήλιε», το 1974.
Και για τη φίλη μου τη Φαίη, το » Κι εγώ σαν πόλη« από το δίσκο «Τα τραγούδια της Χαρούλας»

Καλημέρα 🙂

Advertisements

8 !

Πέρασαν 8 χρόνια….σαν χθες μου φαίνεται…

— Σε είχα μαζί μου ολόκληρους 9 μήνες, μα τον τελευταίο τον κατάλαβα «πολύ»

Είχα βαρύνει, κι εξακολουθούσε να κάνει ζέστη, και μετά από το σεισμό του Σεπτέμβρη, είχα και μια ανησυχία…. Ο γιατρός μας βεβαίωνε ότι όλα ήταν καλά, κι ας γύρισες «ανάποδα» λίγες μέρες πριν – απλά δεν θα μπορούσαμε να αποφύγουμε την καισαρική. Δεν με ένοιαζε καθόλου, μου αρκούσε να ξέρω ότι είσαι καλά. Ήθελα να σε δω – προσπαθούσα να σε φανταστώ, από τις εικόνες του υπέρηχου.. πως να είναι η φατσούλα σου… Σε βλέπαμε να «κολυμπάς», να κάνεις στροφές γύρω από τον εαυτό σου…

Τα βράδια σου τραγουδούσα – «ήτανε μια φορά….», για να κοιμηθείς – και στ’ αλήθεια ηρεμούσες.

Τα πρωινά, σε χαϊδεύαμε, και περιμέναμε να μας κλωτσήσεις, να δούμε ότι μας κατάλαβες, ότι ξύπνησες.

Σου μιλούσαμε, να μας μάθεις, να ξέρεις τι θα βρεις όταν έρθεις στην συντροφιά μας, να μας γνωρίζεις.

Και σου διάβαζα – δυνατά, για πρώτη φορά στη ζωή μου – ότι αγαπούσα, να τα αγαπήσεις κι εσύ.

Όταν έφτασε η μέρα, ήμουν έτοιμη. Και ανυπόμονη. Και κουρασμένη πια από την αναμονή.

θα κάνεις ολική νάρκωση;

Όχι, επισκληρίδιο – θέλω να τον δω μόλις γεννηθεί – αμέσως!

Μα….

Δεν υπάρχει «μα»

……………!

………….και ήρθες, επιτέλους! Ένα μωρό ήρεμο, ήσυχο, καθαρό και λαμπερό. Σε έβαλαν στην αγκαλιά μου. Και με κοίταξες – και αυτό ήταν!

Ήσουν το μωρό μας, πια – το παιδάκι μας, τώρα. Πότε πέρασαν 8 χρόνια!
————————————————-
Διάλογος [αυθεντικός :]

Άκη μου, ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι;

Το «ήτανε μια φορά»

(το έχω ξαναβάλει στο blog) Άλλο;

Το «Καλημέρα Ελλάδα!» των Goin’Through

(δεν ταιριάζει) Άλλο;

….. των Goin’Through, πάλι – τι θέλεις, μαμά, επιτέλους;

Ένα άλλο αγαπημένο σου τραγούδι που να ΜΗΝ είναι των Goin’Through!

Δες το mp3 μου, όσα έχω είναι αγαπημένα μου.

…!

..και αρχίζω : Goin’Through, Παπακωνσταντίνου, Νταλάρας, Αλεξίου, Γαλάνη, Cure, Bon Jovi , Πυροβολάκης, Ξυλούρης, 3-4 μελοποιημένα ποιήματα του Ελύτη και του Ρίτσου, Λοϊζος …. Το δικό του mp3 είναι αυτό;; Αν δεν ήταν οι Goin’Through, θα είχα αμφιβολίες!

(εννοείται ότι τα τραγούδια τα διαλέγει στον υπολογιστή και τα βάζει μόνος του.)

…παρακάτω:Παπαρίζου,Κατσιμίχες, Μαχαιρίτσας….να το : τερατάκι της τσέπης! Μάλιστα.

Σήμερα , ο αστερ- Άκης μου έχει γενέθλια, γίνεται 8…

Όπως καταλαβαίνεται, θα έχουμε «εορταστικές εκδηλώσεις», διήμερες – αλλά δεν θα σας άφηνα χωρίς κέρασμα!

Γλυκάκι;;;

Καλημέρα 🙂

Καλό Σαββατοκύριακο.

Κυπελλάκια…

Το κυπελλάκι – Τερέζα (Οπωσδήποτε, 1991)

Αγαπώ τον καφέ – πίνω πολλά λίτρα την ημέρα, μ’ αρέσει. Και γι’ αυτό έχω και πολλά «κυπελλάκια» – κούπες, φλυτζάνια, και φλυτζανάκια… Για λόγους πρακτικούς – τα πλένω στο πλυντήριο, άρα μέχρι να γεμίσει, θέλω κάμποσα – αλλά και γιατί μου αρέσει η ποικιλία – κι έτσι έχουν μαζευτεί αρκετά, και διαφορετικά μεταξύ τους. Η Αγριο-Κερασο-Ζουζούνα, με κάλεσε να παίξω, να τα φωτογραφίσω και να σας τα δείξω – χαρά μου.

Αυτή, λοιπόν είναι η πρώτη κούπα που απέκτησα στη δουλειά (μισή ζωή πριν..! ) . Την έχω ακόμα, και την προσέχω όσο μπορώ – μου φτιάχνει απίστευτα το κέφι! Είναι του «πρώτου καφέ στο γραφείο»

– μετά…

…συνήθως, βάζω αυτή τελευταία την αποκτήσαμε κι έχει την αγαπημένη μου πασχαλίτσα.
Και μια και είμαι στη δουλειά, να σας δείξω και του Πεπονιού μια από τις αγαπημένες στο γραφείο – δώρο του ανιψιού 😉 – αν και το Πεπόνι δεν πίνει καφέδες, τις πιο πολλές φορές προτιμάει το τσάι.

Στο σπίτι, η πιο αγαπημένη μου είναι αυτή είναι από πολύ λεπτή, αγγλική πορσελάνη, και μ’ αρέσει η αίσθηση που έχεις όταν το κρατάς – τόσο λεπτεπίλεπτο, εύθραυστο…

αλλά μου αρέσει κι αυτό με τα ηλιοτρόπια του Vincent Van Gogh – ένας από τους πίνακες που αγαπώ, επίσης.

Κι αυτή την αγόρασα γιατί είναι μεγάλη, και γιατί μου θυμίζει το ποίημα του Ρίτσου: «Αν όλα τα παιδιά της γης…»

Αυτή είναι η κούπα του Κυριάκου – κεραμική και χειροποίητη, από μια φίλη (η «σοβαρή» του κούπα είναι, γιατί έχει και κάτι άλλες, μα αρνούμαι να τις φωτογραφίσω ! 😉 )

Και η αγαπημένη το μικρού – δώρο του χαζο-πεπονο-θείου! Η πρώτη που χρησιμοποίησε – κι όσες άλλες κι αν έχει, αυτήν αγαπά περισσότερο. (περιττό να πω ότι έχουμε σχεδόν από κάθε ταινία Disney, και κάθε ήρωα κιν. σχεδίων που έχει δει, ε;; )

Και για το τέλος – σιγά που δεν θα έκανα ρετρό-αναδρομή, το πρώτο δικό μου φλυτζάνι – ροζ, σαν αυτό που θα χαρίσω στην ανιψιά μου τώρα…

Να καλέσω για τη συνέχεια, τη Νατάσσα, τη Ρίτσα, τη Φαίη, την KV, την Τσαπερδόνα, τη Μαρία, τη Ζαφειρένια και τη Νερίνα – κι όποιον άλλο θέλει, φυσικά – ελπίζω να μην έχουν ξαναπροσκληθεί, (νομίζω ότι δεν έχουν παίξει ακόμα, πάντως)

Καλημέρα 🙂

makistos

Σήμερα θέλω να σας δείξω κάτι διαφορετικό – συνήθως δεν παρουσιάζω άλλα blog – δεν το έχω ξανακάνει, αλλά αυτό είναι διαφορετικό.

Το makistos.blogspot.com είναι το blog που άνοιξαν παιδιά από τη Μάκιστο (ένα από τα χωριά που κάηκαν τον Αύγουστο, γύρω από τη Ζαχάρω Ηλείας) «για να μην ξεχάσουμε τι έγινε και να προσπαθούμε να μην επαναληφθεί!» όπως λένε στον υπότιτλο… Το άνοιξαν σχεδόν αμέσως μετά την καταστροφή του χωριού τους, και προσπαθούν να ενημερώσουν τον κόσμο για τη ζημιά, μα και για τις ανάγκες της περιοχής τους.

Στην εισαγωγή τους, γράφουν:

Καλώς ορίσατε στη Μάκιστο,
γράφει η ταμπέλα μας. Τώρα πια δεν είναι στη θέση της, στην είσοδο του χωριού, έπεσε κι αυτή όπως έπεσαν και τα υπεραιωνόβια πλατάνια που δέσποζαν στο έμπα του χωριού πάνω από 2000 χρόνια. Την τοποθετήσαμε λίγο πιο πέρα όπως οι φαντάροι που κρατάνε ψηλά την σημαία τους στον πόλεμο, διότι κι εδώ πόλεμο είχαμε, δεν ήταν φωτιά αυτό, βόμβα νετρονίου ήταν! Την βάλαμε εκεί για να δείχνει πως εμείς δεν λυγίσαμε και δεν έσβησε η ελπίδα από μέσα μας, θα πολεμήσουμε, θα αγωνιστούμε, θα τρέξουμε τον μαραθώνιο μας (όπως σωστά είπε πρώτα ο Διονύσης) για να καταφέρουμε να αναστηλώσουμε σπίτια και ψυχές, δάση και καλλιέργειες, μα και τους ίδιους μας τους εαυτούς και όλη την περιοχή στην οποία ανήκουμε.
Μπορεί να έσπασε η αλυσίδα, αλλά εμείς θα ξανακολλήσουμε τους κρίκους έναν έναν, σιγά σιγά.
Εις μνήμην των νεκρών που χάθηκαν άδικα και που είναι οι οδηγοί της ελπίδας!
Δεν θα τους ξεχάσουμε για να μην ξεχαστούμε και εμείς οι ίδιοι!

Η Μαρία (με την οποία επικοινώνησα, και είναι η κοπέλα που κυρίως ενημερώνει το blog) γράφει :

…στην είσοδο του χωριού είχαμε το Αϊ- Γιώργη με τα τεράστια πλατάνια του και την πηγή με το καθάριο νερό της(φαίνεται κάτω αριστερά της εκκλησίας) εκεί στο Πάσχα που συνήθως έπεφτε η γιορτή κάναμε αρτοκλασία και ρίχναμε κι από ένα γλεντάκι. Ας ελπίσουμε πως μέχρι το ερχόμενο Πάσχα να έχει αλλάξει κάπως η εικόνα του.

Και παρακάτω,

Βροχερή η χθεσινή μέρα, άλλες φορές θα χαιρόμουν για τα πρωτοβρόχια, σήμερα φοβάμαι! Διότι δεν έχουν αρχίσει ακόμη τα αντιπλημμυρικά στην περιοχή, παρά μόνο στην Ολυμπία (…). Ελπίζω να αρχίσουν και στα δικά μας τα χωριά σύντομα και στην τελική δεν θέλουμε να τα περιμένουμε όλα από τους υλοτόμους! Ας έρθουν να μας δείξουν πως πρέπει να δουλέψουμε και με την προσωπική εργασία μας, αλλά και με τους εθελοντές, οι οποίοι είναι πάρα πολλοί και θα μπορέσουμε να ενεργήσουμε συλλογικά, με ταχύτατους ρυθμούς! Ελπίζω να μην ακούγεται παράλογο αυτό, αλλά μια παροιμία λέει αν δεν ξυστείς μόνος σου…!Εμείς νύχια έχουμε ακόμη!

Με link ενημερώνουν για τα νέα που αφορούν την περιοχή – και με τις φωτογραφίες προσπαθούν να δώσουν την εικόνα του τόπου τους σήμερα

Μια αισιόδοξη νότα: το πρώτο πλατανάκι που φύτρωσε, μετά την φωτιά….

Εγώ ήθελα να γίνω δέντρο, Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Τρύπιες Σημαίες (2000)

Να τους ευχηθώ καλή επιτυχία, και καλό κουράγιο θέλω – και να τους συγχαρώ για την προσπάθεια να ξαναφτιάξουν τον τόπο τους. Κι ότι βοήθεια θέλουν, και μπορούμε, εδώ είμαστε, ε;;

Ζεστά ποτά…

Το 1985 (ήμουν 14) κυκλοφόρησε ο δίσκος «Ζεστά Ποτά» . Τον υπέγραφαν δυο νέοι καλλιτέχνες, ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας – δεν τους είχα ξανακούσει, μα μου άρεσε ο ήχος τους. Αγόρασα το δίσκο – από τους πρώτους «εντελώς δικός» μου…

Διαβάζω στην πίσω πλευρά:

» Έξω από κάποιο βενζινάδικο της γειτονιάς μας, υπάρχει ένα αυτόματο μηχάνημα με αναψυκτικά και καφέδες. Είναι το στέκι μας, κάτι σαν υπαίθριο καφενείο για δύο, εκεί που καταλήγουν πάντα οι μεταμεσονύχτιες βόλτες και συζητήσεις μας, εδώ και χρόνια.

Τα δέκα τραγούδια του δίσκου φτιάχτηκαν από το 1977(Φάνης) μέχρι και το 1984, και η φωτογραφία του εξώφυλλου είναι κατά κάποιο τρόπο το ενδέκατο, αφού περιέχει και τον έμμεσο τίτλο του δίσκου ΖΕΣΤΑ ΠΟΤΑ. «

(Και πιο πριν έχει ένα σημείωμα του Μανόλη Ρασούλη, που τους βοήθησε να βγάλουν το δίσκο «μετά από τόσα χρόνια αντιξοοτήτων και αρνήσεων», όπως λέει.)

Αγάπησα πολύ αυτόν το δίσκο: τον έλιωσα, στ’ αλήθεια – (τα γράφαμε σε κασέτες, θυμάστε;; )

Κι εκτός από το Ρίτα-Ριτάκι – την πρώτη τους επιτυχία, αγάπησα πολύ τις Κυριακές (που κι εγώ) από παιδί της σιχαινόμουνα, το Μια βραδιά στο Λούκι, το Παίξε βραχνή μου φυσαρμόνικα, τις Προσωπικές Οπτασίες…κι όλα τα άλλα.

Ήταν η εποχή, που οι δίσκοι ακούγονταν ολόκληροι……

Αγάπησα, και αγόραζα και κάθε επόμενο δίσκο τους – και παλιά, στα βινύλια, και τώρα – κι εξακολουθώ να τους ακούω, πολύ συχνά.

Γιατί τους θυμήθηκα σήμερα;;
Γιατί είδα στο σαν σήμερα, το πρωί, ότι έχουν γενέθλια – και βρήκα την ευκαιρία να ξαναβάλω το μεγάλο δίσκο στο πικ-απ…….

 

«Μου φαίνεται σαν να ‘ναι χθες, μα πάνε τόσα χρόνια
(….)
Τίποτα δεν έχει αλλάξει, και τίποτα δεν είναι όπως παλιά
Μένει όμως ακόμα ένα πείσμα, που δεν είναι συνήθεια, μοναχά…….
Γέλα, πουλί μου, γέλα – είν’ η ζωή μια τρέλα.»

Καλημέρα – και καλή εβδομάδα. 🙂

Βροχή

Αλκοόλ η βροχή – Βασίλης Παπακωνσταντίνου (Μετωπική-στ. Γ. Κλεφτογιώργος, μουσική Σ. Βόσσου)

 

Η βροχή μπορεί να μη μας αρέσει όταν χαλάει κάποια εκδρομή μας ή γινόμαστε πολλές φορές μούσκεμα. Όμως η ποικιλία της ζωής, η καλή καρποφορία της Γης εξαρτώνται από την ποσότητα του νερού που θα πέσει στη Γη.

Δεν τρελαίνομαι για τη βροχή – μα έχω σκάσει πια.

Δεν τον αντέχω άλλο αυτόν τον άρρωστο καιρό – ζέστη, υγρασία, χάλια…

Θέλω μια βροχή.

Μια βροχή – βροχούλα, όπως παλιά.

Να αρχίσει να πέφτει σιγά-σιγά, να ξεπλένει, να καθαρίζει…..

Να μας φερθέι καλά, μόνο – μην έρθουν απότομες μπόρες, τα καμμένα μας βουνά δεν θα το αντέξουν….

(κι ας μου χαλάσει το Σαββατοκύριακο, χαλάλι της! )

Παρασκευή σήμερα – η καλύτερη μέρα, τα είπαμε!

Καλημέρα 🙂