28η Οκτωβρίου 1940…

Οι 17χρονοι μαθητές σήμερα προβληματίζονται και συζητούν για το πώς πρέπει να γιορτάζονται οι εθνικές γιορτές στα σχολεία.
Ο Μανόλης Παπαδάκης, 17χρονος -τότε- μαθητής, θυμάται την πρώτη μέρα της κήρυξης του ελληνοϊταλικού πολέμου.

«Ένιωσα ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα. Πόλεμος! Τι μπορούσε να σημαίνει η λέξη αυτή για ένα παιδί δεκαεπτά μόλις χρονών; Είχαμε ακούσει βέβαια από αφηγήσεις και μαρτυρίες, για τους πολέμους του ’12, του ’13, του ’14 και του ’18 και για τη μετέπειτα Μικρασιατική καταστροφή, όλα αυτά φάνταζαν λίγο πολύ σαν ένα παλιό παραμύθι. Σήμερα, τα πράγματα άλλαζαν ριζικά, και τα παραμύθια αυτά θα γίνονταν μια φοβερή πραγματικότητα για όλους εμάς τους νεαρούς των δεκαπέντε και των δεκαοκτώ χρόνων, που τα επόμενα χρόνια θα βίωναν τις εμπειρίες και τη φρίκη ενός άλλου πολέμου.

Έτρεξα όσο γινόταν πιο γρήγορα στο σχολείο. Φοβερό κομφούζιο και αναστάτωση. Τις επόμενες ώρες, φτάνουν απανωτές οι διαταγές για επιστράτευση, και σε διάστημα ωρών, καλούνται να παρουσιαστούν στις θέσεις τους περισσότερες από 10 κλάσεις εφέδρων. Οι πιο πολλοί καθηγητές επιστρατεύονται, τα σχολεία και τα γυμνάσια κλείνουν επ’ αόριστο.

1940.gif

Ο τότε γυμνασιάρχης Παυλίνος, αν δεν κάνω λάθος, μας συγκεντρώνει κατά το μεσημέρι και με ένα συγκινητικό λόγο προσπαθεί να μας εξηγήσει περί τίνος πρόκειται. Φεύγουμε, και την άλλη μέρα κιόλας ξαναγυρίζουμε στα χωριά μας. Η ίδια κατάσταση κι εκεί. Αναστάτωση και ανησυχία. Οι πρώτοι έφεδροι άρχιζαν να παρουσιάζονται. Αγκαλιές, φιλιά, δάκρυα. αποχαιρετισμοί. Εκείνο όμως που ξεχωρίζει και σημαδεύει τις δύσκολες αυτές ώρες, είναι η ψυχραιμία και το υψηλό ηθικό και εκείνων που φεύγουν, και αυτών που μένουν πίσω. Η αναχώρηση συνοδεύεται συνήθως από συνήθως από διασκέδαση, χαρές και τραγούδια, λες και πήγαιναν σε πανηγύρι. Η ατμόσφαιρα αυτή θα διατηρηθεί καθ’ όλη τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, και θα είναι ένα από τα παράξενα φαινόμενα της ηρωικής εκείνης εποχής.»

Κάπως έτσι ξεκίνησε ο πόλεμος – σαν γιορτή… Ο Μανόλης Παπαδάκης έχει γράψει στο βιβλίο του «Ιστορικές αναδρομές – Σητεία 1939-1945» διάφορα περιστατικά που συνέβησαν στο χωριό μας (είναι από την Τουρλωτή Σητείας, και βέβαια συγγενής μας) καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου – μέχρι το τέλος του. Μου έκανε εντύπωση, όμως, το γιορταστικό κλίμα της αρχής…Και σήμερα, ο καβγάς μας είναι για το ποιος, και πως, και αν θα σηκώσουμε τη σημαία…Λίγοι, θαρρώ, θυμούνται πια την ουσία της γιορτής – πόλεμος άρχισε, σαν σήμερα, πριν 67 χρόνια! Ένα μεγάλο Όχι – ξεκίνησε, και που κατέληξε;

Καλημέρα – έχουμε παρέλαση 😉

Advertisements