«Είμαι λέφτερος…»

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο,
καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο,
το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε ζωή. 

(Ασκητική)

Με θαρρούν λόγιο, διανοούμενο, γραφιά.
Και δεν είμαι τίποτε απ’ αυτά.
Τα δάχτυλά μου, όταν γράφω,
δεν μελανώνουνται, αιματώνουνται.
Θαρρώ δεν είμαι παρά τούτο:
μια απροσκύνητη ψυχή.

Mε τα λόγια τούτα περιέγραψε
τον εαυτό του
το 1950 ο Νίκος Καζαντζάκης.

Με αφορμή την επέτειο για τα 50 χρόνια από το θάνατο το Νίκου Καζαντζάκη, και το «έτος Καζαντζάκη» (μεταξύ άλλων), σκέφτηκα να γράψω σήμερα κάτι για το μεγάλο συγγραφέα, για τον μεγάλο Κρητικό. Διάβασα άπειρα αφιερώματα, τόσο καιρό, έχω διαβάσει σχεδόν όλα τα βιβλία του, κι η επίσκεψη στο λόφο του Μαρτινέγκο είναι το πρώτο που κάνω φτάνοντας στο Ηράκλειο, χρόνια τώρα – νιώθω περήφανη που ένα από τα πρώτα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου, πολύ μικρή, είναι «ο Χριστός Ξανασταυρώνεται» – και προσπαθούσα να αποφασίσω τι να σας πω απ’ όλα αυτά. Μα κατάλαβα ότι δεν μπορώ – θα ήθελα να γράφω μέρες, και πάλι δεν θα τέλειωνα… Προτίμησα, λοιπόν, να σας στείλω να διαβάσετε κάποια από αυτά που βρήκα, ψάχνοντας,

Δείτε λοιπόν:

  • Τη σελίδες από το Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη – έχει παρουσίαση της ζωής, του έργου του κι ό,τι έχει γραφτεί γι’ αυτόν, φωτογραφίες, πληροφορίες για εκδηλώσεις κλπ.
  • Μια σειρά από φωτογραφίες και πληροφορίες για τα σημαντικά πρόσωπα στη ζωή του : Τον πατέρα του Μιχάλη, τη Γαλάτεια, την Ελένη, τον Άγγελο Σικελιανό, τον Παντελή Πρεβελάκη, τον Παναϊτ Ισατράτι….
  • Ένα άρθρο που διάβασα πρόσφατα, από τον Φανη Ι. Κακριδη, με σημειώσεις του πατέρα του Ι. Θ. Κακριδή από τις συναντήσεις με τον Καζαντζάκη.

Και ήθελα να σας μιλήσω γι’ αυτό το βιβλίο – είναι μια πολύ καλή πρώτη προσέγγιση στο έργο του, μα στάθηκε αδύνατο να το βρω χθες – το κρατώ για άλλη φορά….

Οι φωτογραφίες της κηδείας είναι από το βιβλίο του Γ. Ι. Παναγιωτάκη «Νίκος Καζαντζάκης – Η μορφή και το έργο του» – (η πρώτη από το Μαρτινέγκο είναι δική μου, από το 1972)

Καλημέρα.

Advertisements