«Όλα σε θυμίζουν…»

Είναι παράξενο…μερικούς ανθρώπους τους αγαπάς χωρίς ποτέ να τους γνωρίσεις – μόνο από αυτά που είπαν, αυτά που έγραψαν, αυτά που τραγούδησαν…

Το Μάνο Λοΐζο τον αγάπησα από τα τραγούδια που έγραψε, και τραγούδησε – και δεν μπορώ να πιστέψω ότι πέρασαν 25 χρόνια που έφυγε! Ούτε μπορώ να πιστέψω ότι ήμουν τόσο μικρή – θυμάμαι πολύ καλά τη συναυλία που έγινε αργότερα, στο Ολυμπιακό Στάδιο, και ξέρω όλα τα τραγούδια του! Μα τα ξέρει κι ο γιος μου – και μακάρι κι ο δικός του γιος, αργότερα…

Το καλοκαίρι, η Χάρις Αλεξίου έκανε μια σειρά από συναυλίες, με τραγούδια μόνο «του Μάνου της», όπως έλεγε. Πήγαμε – και οι τρεις. Για τον Άκη μας ήταν η πρώτη συναυλία που παρακολούθησε ολόκληρη – τον είχαμε πάει και πέρσι, στο Βασίλη, μα κουράστηκε και φύγαμε γρήγορα… Φέτος, όμως, πιο μεγάλος, τα κατάφερε. Και καθώς ήξερε τα περισσότερα τραγούδια, το χάρηκε διπλά.

Εχθές, στις «Εικόνες» του κυριακάτικου «Έθνους», είχε ένα διαφορετικό άρθρο… Γραμμένο από την ίδια τη Χαρούλα, με αφορμή τον δίσκο που κυκλοφορεί σήμερα 22/10, με ζωντανή ηχογράφηση από τη συναυλία στο Ηρώδειο.

«Λένε ότι όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι ξεχνιούνται. Θυμάμαι μια πολύ ωραία φράση που είπε κάποιος “Πεθαίνουν αυτοί που λησμονιούνται» Ο Λοΐζος δεν έχει πεθάνει τελικά. Αυτή είναι και η ευλογία του καλλιτέχνη. Αγαπιέται ακόμα και ζει μέσα από τα τραγούδια του.

Φέτος το καλοκαίρι ένιωσα πολλές φορές στις συναυλίες, την ώρα που γινότανε η ένωση με τον κόσμο, ότι γύριζα πολλά χρόνια πίσω (..) Από ένα σημείο και έπειτα οι νεότεροι, άφηναν τις θέσεις τους, έρχονταν και ακουμπούσαν τα χέρια τους πάνω στην εξέδρα.(…) Αιφνιδιάστηκα βλέποντας τα νέα παιδιά να γνωρίζουν καλά τα τραγούδια του Μάνου. Προφανώς τα άκουγαν σπίτι τους από τους γονείς τους ή κάτι γίνεται με το κύτταρό μας και μεταδίδουμε αυτό το «κάτι» που μας χαρακτηρίζει από γενιά σε γενιά. (..) Θυμάμαι πως ο Μάνος ήταν επίμονος και απαιτητικός μαζί μου, όταν τραγουδούσα δημιουργίες του.(…) Ήθελε να πω τα τραγούδι έτσι όπως το είχε φανταστεί, έτσι όπως θεωρούσε ότι έπρεπε να ειπωθεί. Δεν άφηνε τίποτε στην τύχη του. Όταν απέδιδα σωστά το τραγούδι, μου έδινε ένα φιλί. Ήταν γενναιόδωρος άνθρωπος ο Μάνος. (..) Θυμάμαι τη Μυρσίνη, την κόρη του, να μην την παρατηρεί ποτέ. Είχε μια στωικότητα στη συμπεριφορά του. Μπορεί η Μυρσίνη να ήταν σκαρφαλωμένη στη βιβλιοθήκη και ο Μάνος αντί να τη μαλώσει της έλεγε «Τώρα το βρίσκεις σωστό αυτό;» Η Μυρσίνη κάνει τώρα το ίδιο στη δική της κόρη. Είναι το ίδιο γλυκιά κι ανεκτική, όπως και ο πατέρας της.

Αν ζούσε, είμαι βέβαιη ότι ο χαρακτήρας του δεν θα είχε αλλοιωθεί. Πιστεύω ότι σήμερα μπορεί να συνεργαζόταν με τον Κωνσταντίνο Β. Έψαχνε διαρκώς, και τον ενδιέφεραν οι νέοι ήχοι, η νέα μουσική. (…) Όταν αισθάνεσαι ζωντανός και βράζει ακόμα το αίμα σου δεν μπορείς να μείνεις σ’ αυτά που ξέρεις. Η ανάγκη για τη νεότερη έκφραση σου δίνει πνοή. Είναι βέβαιο ότι σήμερα ο Μάνος θα βρισκόταν σε δράση. Δεν ήταν ανθρωπάκος που τα βόλευε και έλεγε “καλό είναι και αυτό”. Δεν ήταν μετριότητα ο Λοΐζος. (…) Συνεχίζω να κάνω πράγματα γιατί τα χρειάζομαι, και όχι γιατί τα ζητάει η εποχή. Αν δεν έχεις όρεξη μέσα σου δεν μπορείς να κάνεις τίποτε. Νιώθω ότι όλοι έχουμε ανάγκη τη μνήμη του Μάνου Λοΐζου. Γι’ αυτό και δεν θα τον λησμονήσουμε ποτέ. Θα ζει πάντα ανάμεσά μας, με τα τραγούδια, τις μελωδίες και την αύρα που έχει αφήσει πίσω του.»

Ολόκληρο το άρθρο θα το βρείτε παρακάτω – με κλικ στις εικόνες. Το τραγούδι «Μια καλημέρα είν’ αυτή«, είναι από τα πιο αγαπημένα μου – και είναι το πρώτο του Μάνου Λοΐζου που τραγούδησε η Χάρις Αλεξίου, στο δίσκο «Καλημέρα ήλιε», το 1974.
Και για τη φίλη μου τη Φαίη, το » Κι εγώ σαν πόλη« από το δίσκο «Τα τραγούδια της Χαρούλας»

Καλημέρα🙂

29 thoughts on “«Όλα σε θυμίζουν…»

  1. Καλημέρα Νατάσα,
    Με την Μυρσίνη ήμασταν πρίν 20 χρόνια συμφοιτητές στην Βακαλό (για μισό χρόνο, μετά σταμάτησα). Ήταν και φαντάζομαι ότι είναι μια συμπαθέστατη κοπέλα, η οποία δεν είχε αναφέρει ποτέ το ποιά είναι. (το έκανε ένας βλάκας καθηγητής/»καλλιτέχνης» φέρνοντας την σε εξαιρετικά άβολη θέση.)

  2. Καλημέρα,
    ναι, μερικούς ανθρώπους τους βάζεις στην καρδιά σου χωρίς να τους γνωρίσεις ποτέ. Και μένουν εκεί. Ο Μάνος είναι και για εμένα ένας από αυτούς!

    φιλί -Καλή δύναμη

  3. Καλημέρα…
    Πολύ όμορφα τα γράφει η Αλεξίου.
    «Είναι βέβαιο ότι σήμερα ο Μάνος θα βρισκόταν σε δράση.»
    Και θα ξεσήκωνε και τους άλλους σε δράση…
    Όπως μας ξεσηκώνουν ακόμα τα τραγούδια του.

  4. «Δεν ήταν ανθρωπάκος που τα βόλευε και έλεγε “καλό είναι και αυτό”. Δεν ήταν μετριότητα ο Λοΐζος. (…) Συνεχίζω να κάνω πράγματα γιατί τα χρειάζομαι, και όχι γιατί τα ζητάει η εποχή.»
    Αυτό σημαίνει καλλιτέχνης. Έχει ανάγκη την δημιουργία και όχι να δημιουργεί επειδή έχει ανάγκη.

  5. Αυτός κι αν ήταν αγαπημένος!

    Νομίζω πως το ήθος του δεν το είχε κανένας μα κανένας, ούτε αυτή την φοβερή ευθύτητα. Τα τραγούδια του; Αθάνατα!
    Έχω ήδη το άρθρο που αναφέρεις και το διάβασα χτες. Πάρα πολύ καλό.

    Το «όλα σε θυμίζουν» είναι από τα πιο δημοφίλή κομμάτια του. Και τώρα…νατασσάκι μου, λύσε μου μια απορία.

    Το αγαπημένο μου τραγούδι είναι το «κι εγώ σαν βόλι αφήνομαι», ή μήπως «σαν ΠΟΛΗ αφήνομαι;».
    Για πολλά χρόνια νόμιζα πως λέει «πόλη». Όταν το τραγούδηε ξανά η Μελίνα Κανά, σαν να άκουσα «βόλι».

    Μπράβο για το ποστ, νατασσάκι μου!
    Καλημέρα σε όλους και ένα μεγάλο φιλί στον «μικρό» (μικρό είναι το μάτι μου!)

  6. Nατασσάκι αγαπημένα τραγούδια,αγαπημένοι και ο Μάνος και η Χαρούλα!

    Πολύ γλυκό το ποστ σου!
    Εγω είμαι σπίτι με γριπούλα …. αλλά μετακόμισα! Για έλα να με δεις και περίμένω συμβουλές!

    Φιλιά πολλά!
    😉

  7. @ Καλημέρα Ίνδικτε
    Δεν την έχω δει από κοντά εγώ, μόνο σε εκδηλώσεις για τον μπαμπά της, μα από όσα έχω ακούσει – και διαβάσει, γι’ αυτήν, λένε όλοι ότι είναι ένα πολύ γλυκό πλάσμα – και συντηρεί το έργο του πατέρα της με μεγάλη προσοχή… Δεν είναι τυχαίο αυτό που λέει η Αλεξίου – αν μεγάλωσε με τέτοιον τρόπο, είναι επόμενο να έγινε σεμνός κι ευγενικός άνθρωπος.

    @ KV μου, και θα είναι – όσο ακούμε τα τραγούδια του, όσο υπάρχουν άνθρωποι να τον θυμούνται, τόσα χρόνια μετά….🙂

    @ Στη συναυλία στο θέατρο Πέτρας, που πήγαμε εμείς, τελευταίο τραγούδησαν το Δρόμο – και η Χαρούλα άφησε σε ολόκληρο το τραγούδι το μικρόφωνο, και το έλεγε ο κόσμος…ήταν μαγικό, ήταν παιδιά 7-8, 10,15 χρονών, που τραγουδούσαν με το ίδιο πάθος που τραγουδούσαν οι γονείς τους, και μερικών και οι παππούδες τους. Αυτό είναι – πες μου εσύ, καλέ μου AfMarx, πως γίνεται και μας ξεσηκώνουν ακόμα αυτά τα τραγούδια, και η ανάμνηση και μόνο αυτών των ανθρώπων;
    Καλημέρα

    @ Γιαγιά Duck, και για πολλά χρόνια ακόμα – και για τα παιδιά μας.
    Καλημέρα.

    @ Καλημέρα doremi, για πάντα.

    @ Ναι. Χάρη μου, έτσι είναι – γι’ αυτό τον αγαπάμε ακόμα, γι’ αυτό τον ξεχωρίζουμε.

    @ φαίη μου, κι εγώ την εφημερίδα μόνο γι’ αυτό την αγόρασα χθες…
    Το αγαπημένο σου τραγούδι είναι το «κι εγώ σαν πόλη αφήνομαι». σε στίχους του Μανόλη Ρασούλη: (κι αν μου αφήσεις λίγο χρόνο, θα στο ανεβάσω)

    Μου λες πως είμαι μάτια μου
    πόλη μενεξεδένια
    στις γειτονιές μου πως μεθάς
    την πιο κρυφή σου έννοια

    Μου λες πως είμαι τ’ όνειρο
    στ’ ονειροδρόμιό σου
    τη μια ταξίδι στη χαρά
    την άλλη στο χαμό σου

    Κι εγώ σαν πόλη αφήνομαι
    τη νύχτα του Σαββάτου
    να κάνεις στην αγκάλη μου
    το γύρο του θανάτου
    Να κάνεις στην αγκάλη μου
    το γύρο του θανάτου

    Συχνά μου λες τ’ αστεία σου
    για να γελώ λιγάκι
    στο λούνα-παρκ του γέλιου μου
    να παίζεις σαν παιδάκι

    Μες τα γρανάζια πιάνεσαι
    θύμα στην αγκαλιά μου
    κάνεις πως φεύγεις μα γυρνάς
    και λιώνεις πιο βαθιά μου.

  8. @ Θαλασσινό μου μικρό, εσύ είσαι?
    καλορίζικο το νέο σπίτι!
    Αλλά κάτι λάθος έχεις κάνει – δεν δουλεύει το Link σου…
    Φιλιά, θα σε βρω, που θα πάει!

  9. @ Σπύρο μας, το σε ψάχνω, εδώ θα το βρεις – αν και δεν είναι με τη Χαρούλα.🙂

    @ ναι , μαγισσούλα μου, και τότε, και τώρα – πάντα.

    @ Λαχανάκι μου, δεν είναι πολύ όμορφο; Όσο υπάρχουν άνθρωποι να τους θυμούνται είναι εδώ!

    @ Τυχερή Ρίτσα – και η Δώρα, η γυναίκα του, που χάθηκε τόσο ξαφνικά κι αυτή… δεν είχε όμορφη φωνή;
    Μόλις πάρω το CD, θα σου φέρω τραγουδάκι.
    Φιλιά.

  10. αχ, νατασσάκι, πολύ λίγα είναι τα ελληνικά που με αγγίζουν πολύ… αυτό είναι από τα πιο αγαπημένα μου!
    Σε ευχαριστώ για τη διευκρίνιση, μου έλυσες μια απορία μεγάλη, μέχρι και στοίχημα είχε μπει σε παρέα γι’ αυτή τη λέξη!
    thanx και για τους στίχους. Το λατρεύω αυτό το κομμάτι…
    Και μου θυμίζει και τα παιδικά μου χρόνια…

  11. @ Ευχαριστώ, Βασίλη-Πορτοκάλι μου – πολύ όμορφη εικόνα το καράβι…

    @ φαίη μου, όχι εγώ, βρε! Ο γούγλης την έλυσε την απορία!😉 Κι εμένα μου αρέσει πολύ, αλλά εγώ ακούω ελληνικά τραγούδια – αντίθετα είναι λίγα τα ξένα που με αγγίζουν…
    Ειδικά τραγούδια σαν αυτό, δεν μπορώ να τα φανταστώ σε άλλη γλώσσα, όσο καλά κι αν την ξέρω – όσο όμορφη κι αν είναι… Δεν μπορώ να «αγαπήσω» σε άλλη γλώσσα, σου λέω! 😉
    (Το τραγούδι – και όλα όσα βάζω, μπορείς να το κατεβάσεις με δεξί κλικ και αποθήκευση από τον τίτλο του – και να το έχεις στον υπολογιστή σου)
    Φιλιά , καλό βράδυ.

  12. Νατασάκι μου,
    σ’ ευχαριστώ που ανέβασες αυτό το άρθρο, δεν είχα πάρει χθες το «Εθνος», δεν ήξερα…
    Φυσικά και υπάρχουν άνθρωποι που τους αγαπάς και τους νοσταλγείς κιόλας – κι ας μην τους γνώρισες ποτέ. Ο Μάνος Λοΐζος είναι σίγουρα ένας από αυτούς, όσο για τη Χαρούλα θα πρέπει να είχε ένα μαγικό δέσιμο μαζί του, μια αγάπη μοναδική, πόσω μάλλον που δημιουργούσαν και μεγάλωναν μαζί…
    Όταν βλέπω παλιές φωτογραφίες τους που είναι μαζί, τα χάνω… Αλήθεια.
    Πιστεύω ποτέ κανένας και καμία δεν θα μπορέσει να πει Μάνο όπως εκείνη, πολύ απλά γιατί το κάνει μέσα από την καρδιά της.
    Ευλογημένοι άνθρωποι, τυχεροί άνθρωποι, που έστω και μέσα από τον πόνο της απώλειας, όταν πια έχουν περάσει τόσα χρόνια μπορούν και μιλάνε γι’ αυτό το δικό τους, να το μοιράζονται μαζί μας και να μας κάνουν να νιώθουμε κομμάτι της «μουσικής» που δεν τελειώνει ποτέ.

    Πάλι με συγκίνησες, Νατασάκι…

  13. Οσο για το «Κι εγώ σαν πόλη αφήνομαι» πώς να μην το λατρεύουμε; Γίνεται; Ίσως το τραγούδι με την πιο αυθεντική περιγραφή για το πώς αφήνεται, για το πώς δίνεται γλυκά μια ερωτευμένη γυναίκα. Τραγούδι με αίσθηση απόλυτα θηλυκή στην καλυτερότερη μορφή της, στην πιο φωτεινή.

  14. Καλημέρα Νατασσάκι!!
    Χθες το απόγευμα επιστρέφοντας στο σπίτι άκουσα στο ραδιόφωνο του Flash ότι ήταν τα γενέθλια του Μάνου και διαφήμιζαν τη συνέντευξη της Χαρούλας στο http://www.flash.gr
    Λυπήθηκα που λόγω δουλειάς δεν το πήρα νωρίτερα είδηση να ανεβάσω κάτι στο ΜΠΑΛΟΣ, αλλά ταυτόχρονα σκέφτηκα εσένα. «Δε μπορεί, είπα, να της ξέφυγε…» Και όντως σήμερα πρωί πρωί επισκεπτόμενος τη γωνιά σου βρέθηκα πάνω στο φοβερό αφιέρωμα. Μπράβο σου!!!!!!!!
    Τη μέρα που «έφυγε» ο Μάνος, κλεισμένος σ’ ένα δωμάτιο με το φίλο μου τον Παναγιώτη παίζαμε για ώρες τα τραγούδια του χωρίς να ξέρουμε τίποτα για το γεγονός. Όταν το πληροφορήθηκα το ίδιο βράδυ δάκρυσα έτσι όπως δάκρυσα όταν άκουσα για πρώτη φορά το «Θάλασσα πικροθάλασσα» κι έτσι όπως δακρύζω κάθε φορά που το ξανακούω.
    Να είσαι καλά και να χαίρεσαι το αστερΆκη σου!!
    Καλή σου μέρα (μια καλημέρα είν’ αυτή…)

  15. @ παπάκι μου,
    εγώ το είδα το πρωί, χαζεύοντας τις εφημερίδες. όπως πάντα..και την αγόρασα μόνο γι’ αυτό. Και συμφωνούμε για τους ανθρώπους που αγαπάμε χωρίς να τους δούμε – και μας λείπουν… Σου βάζω εδώ, εδώ ,κι εδώ και τις φωτογραφίες της συνέντευξης, αφού δεν την είδες.
    Και για το τραγούδι… φυσικά – κι από τα δικά μου πολύ αγαπημένα….
    {{{ Φιλιά }}}

    @ panther03 , σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια – δεν θα μπορούσα να το ξεχάσω… Το ήξερα καιρό για την παρουσίαση του δίσκου την ημέρα των γενεθλίων. Το «θάλασσα, πικροθάλασσα» το αγαπώ φυσικά πολύ – όπως και όλα που τραγουδάει ο ίδιος, είναι ξεχωριστά, και δεν μπορώ να τα ακούσω από άλλον.
    Ευχαριστώ και για τις ευχές, πολύ – να ‘σαι καλά. 🙂

    @ Ριτσάκι μου «πυρε-τόστ» επίσης!😉

Τα σχόλια είναι κλειστά.