«Όλα σε θυμίζουν…»

Είναι παράξενο…μερικούς ανθρώπους τους αγαπάς χωρίς ποτέ να τους γνωρίσεις – μόνο από αυτά που είπαν, αυτά που έγραψαν, αυτά που τραγούδησαν…

Το Μάνο Λοΐζο τον αγάπησα από τα τραγούδια που έγραψε, και τραγούδησε – και δεν μπορώ να πιστέψω ότι πέρασαν 25 χρόνια που έφυγε! Ούτε μπορώ να πιστέψω ότι ήμουν τόσο μικρή – θυμάμαι πολύ καλά τη συναυλία που έγινε αργότερα, στο Ολυμπιακό Στάδιο, και ξέρω όλα τα τραγούδια του! Μα τα ξέρει κι ο γιος μου – και μακάρι κι ο δικός του γιος, αργότερα…

Το καλοκαίρι, η Χάρις Αλεξίου έκανε μια σειρά από συναυλίες, με τραγούδια μόνο «του Μάνου της», όπως έλεγε. Πήγαμε – και οι τρεις. Για τον Άκη μας ήταν η πρώτη συναυλία που παρακολούθησε ολόκληρη – τον είχαμε πάει και πέρσι, στο Βασίλη, μα κουράστηκε και φύγαμε γρήγορα… Φέτος, όμως, πιο μεγάλος, τα κατάφερε. Και καθώς ήξερε τα περισσότερα τραγούδια, το χάρηκε διπλά.

Εχθές, στις «Εικόνες» του κυριακάτικου «Έθνους», είχε ένα διαφορετικό άρθρο… Γραμμένο από την ίδια τη Χαρούλα, με αφορμή τον δίσκο που κυκλοφορεί σήμερα 22/10, με ζωντανή ηχογράφηση από τη συναυλία στο Ηρώδειο.

«Λένε ότι όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι ξεχνιούνται. Θυμάμαι μια πολύ ωραία φράση που είπε κάποιος “Πεθαίνουν αυτοί που λησμονιούνται» Ο Λοΐζος δεν έχει πεθάνει τελικά. Αυτή είναι και η ευλογία του καλλιτέχνη. Αγαπιέται ακόμα και ζει μέσα από τα τραγούδια του.

Φέτος το καλοκαίρι ένιωσα πολλές φορές στις συναυλίες, την ώρα που γινότανε η ένωση με τον κόσμο, ότι γύριζα πολλά χρόνια πίσω (..) Από ένα σημείο και έπειτα οι νεότεροι, άφηναν τις θέσεις τους, έρχονταν και ακουμπούσαν τα χέρια τους πάνω στην εξέδρα.(…) Αιφνιδιάστηκα βλέποντας τα νέα παιδιά να γνωρίζουν καλά τα τραγούδια του Μάνου. Προφανώς τα άκουγαν σπίτι τους από τους γονείς τους ή κάτι γίνεται με το κύτταρό μας και μεταδίδουμε αυτό το «κάτι» που μας χαρακτηρίζει από γενιά σε γενιά. (..) Θυμάμαι πως ο Μάνος ήταν επίμονος και απαιτητικός μαζί μου, όταν τραγουδούσα δημιουργίες του.(…) Ήθελε να πω τα τραγούδι έτσι όπως το είχε φανταστεί, έτσι όπως θεωρούσε ότι έπρεπε να ειπωθεί. Δεν άφηνε τίποτε στην τύχη του. Όταν απέδιδα σωστά το τραγούδι, μου έδινε ένα φιλί. Ήταν γενναιόδωρος άνθρωπος ο Μάνος. (..) Θυμάμαι τη Μυρσίνη, την κόρη του, να μην την παρατηρεί ποτέ. Είχε μια στωικότητα στη συμπεριφορά του. Μπορεί η Μυρσίνη να ήταν σκαρφαλωμένη στη βιβλιοθήκη και ο Μάνος αντί να τη μαλώσει της έλεγε «Τώρα το βρίσκεις σωστό αυτό;» Η Μυρσίνη κάνει τώρα το ίδιο στη δική της κόρη. Είναι το ίδιο γλυκιά κι ανεκτική, όπως και ο πατέρας της.

Αν ζούσε, είμαι βέβαιη ότι ο χαρακτήρας του δεν θα είχε αλλοιωθεί. Πιστεύω ότι σήμερα μπορεί να συνεργαζόταν με τον Κωνσταντίνο Β. Έψαχνε διαρκώς, και τον ενδιέφεραν οι νέοι ήχοι, η νέα μουσική. (…) Όταν αισθάνεσαι ζωντανός και βράζει ακόμα το αίμα σου δεν μπορείς να μείνεις σ’ αυτά που ξέρεις. Η ανάγκη για τη νεότερη έκφραση σου δίνει πνοή. Είναι βέβαιο ότι σήμερα ο Μάνος θα βρισκόταν σε δράση. Δεν ήταν ανθρωπάκος που τα βόλευε και έλεγε “καλό είναι και αυτό”. Δεν ήταν μετριότητα ο Λοΐζος. (…) Συνεχίζω να κάνω πράγματα γιατί τα χρειάζομαι, και όχι γιατί τα ζητάει η εποχή. Αν δεν έχεις όρεξη μέσα σου δεν μπορείς να κάνεις τίποτε. Νιώθω ότι όλοι έχουμε ανάγκη τη μνήμη του Μάνου Λοΐζου. Γι’ αυτό και δεν θα τον λησμονήσουμε ποτέ. Θα ζει πάντα ανάμεσά μας, με τα τραγούδια, τις μελωδίες και την αύρα που έχει αφήσει πίσω του.»

Ολόκληρο το άρθρο θα το βρείτε παρακάτω – με κλικ στις εικόνες. Το τραγούδι «Μια καλημέρα είν’ αυτή«, είναι από τα πιο αγαπημένα μου – και είναι το πρώτο του Μάνου Λοΐζου που τραγούδησε η Χάρις Αλεξίου, στο δίσκο «Καλημέρα ήλιε», το 1974.
Και για τη φίλη μου τη Φαίη, το » Κι εγώ σαν πόλη« από το δίσκο «Τα τραγούδια της Χαρούλας»

Καλημέρα 🙂

Advertisements