makistos

Σήμερα θέλω να σας δείξω κάτι διαφορετικό – συνήθως δεν παρουσιάζω άλλα blog – δεν το έχω ξανακάνει, αλλά αυτό είναι διαφορετικό.

Το makistos.blogspot.com είναι το blog που άνοιξαν παιδιά από τη Μάκιστο (ένα από τα χωριά που κάηκαν τον Αύγουστο, γύρω από τη Ζαχάρω Ηλείας) «για να μην ξεχάσουμε τι έγινε και να προσπαθούμε να μην επαναληφθεί!» όπως λένε στον υπότιτλο… Το άνοιξαν σχεδόν αμέσως μετά την καταστροφή του χωριού τους, και προσπαθούν να ενημερώσουν τον κόσμο για τη ζημιά, μα και για τις ανάγκες της περιοχής τους.

Στην εισαγωγή τους, γράφουν:

Καλώς ορίσατε στη Μάκιστο,
γράφει η ταμπέλα μας. Τώρα πια δεν είναι στη θέση της, στην είσοδο του χωριού, έπεσε κι αυτή όπως έπεσαν και τα υπεραιωνόβια πλατάνια που δέσποζαν στο έμπα του χωριού πάνω από 2000 χρόνια. Την τοποθετήσαμε λίγο πιο πέρα όπως οι φαντάροι που κρατάνε ψηλά την σημαία τους στον πόλεμο, διότι κι εδώ πόλεμο είχαμε, δεν ήταν φωτιά αυτό, βόμβα νετρονίου ήταν! Την βάλαμε εκεί για να δείχνει πως εμείς δεν λυγίσαμε και δεν έσβησε η ελπίδα από μέσα μας, θα πολεμήσουμε, θα αγωνιστούμε, θα τρέξουμε τον μαραθώνιο μας (όπως σωστά είπε πρώτα ο Διονύσης) για να καταφέρουμε να αναστηλώσουμε σπίτια και ψυχές, δάση και καλλιέργειες, μα και τους ίδιους μας τους εαυτούς και όλη την περιοχή στην οποία ανήκουμε.
Μπορεί να έσπασε η αλυσίδα, αλλά εμείς θα ξανακολλήσουμε τους κρίκους έναν έναν, σιγά σιγά.
Εις μνήμην των νεκρών που χάθηκαν άδικα και που είναι οι οδηγοί της ελπίδας!
Δεν θα τους ξεχάσουμε για να μην ξεχαστούμε και εμείς οι ίδιοι!

Η Μαρία (με την οποία επικοινώνησα, και είναι η κοπέλα που κυρίως ενημερώνει το blog) γράφει :

…στην είσοδο του χωριού είχαμε το Αϊ- Γιώργη με τα τεράστια πλατάνια του και την πηγή με το καθάριο νερό της(φαίνεται κάτω αριστερά της εκκλησίας) εκεί στο Πάσχα που συνήθως έπεφτε η γιορτή κάναμε αρτοκλασία και ρίχναμε κι από ένα γλεντάκι. Ας ελπίσουμε πως μέχρι το ερχόμενο Πάσχα να έχει αλλάξει κάπως η εικόνα του.

Και παρακάτω,

Βροχερή η χθεσινή μέρα, άλλες φορές θα χαιρόμουν για τα πρωτοβρόχια, σήμερα φοβάμαι! Διότι δεν έχουν αρχίσει ακόμη τα αντιπλημμυρικά στην περιοχή, παρά μόνο στην Ολυμπία (…). Ελπίζω να αρχίσουν και στα δικά μας τα χωριά σύντομα και στην τελική δεν θέλουμε να τα περιμένουμε όλα από τους υλοτόμους! Ας έρθουν να μας δείξουν πως πρέπει να δουλέψουμε και με την προσωπική εργασία μας, αλλά και με τους εθελοντές, οι οποίοι είναι πάρα πολλοί και θα μπορέσουμε να ενεργήσουμε συλλογικά, με ταχύτατους ρυθμούς! Ελπίζω να μην ακούγεται παράλογο αυτό, αλλά μια παροιμία λέει αν δεν ξυστείς μόνος σου…!Εμείς νύχια έχουμε ακόμη!

Με link ενημερώνουν για τα νέα που αφορούν την περιοχή – και με τις φωτογραφίες προσπαθούν να δώσουν την εικόνα του τόπου τους σήμερα

Μια αισιόδοξη νότα: το πρώτο πλατανάκι που φύτρωσε, μετά την φωτιά….

Εγώ ήθελα να γίνω δέντρο, Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Τρύπιες Σημαίες (2000)

Να τους ευχηθώ καλή επιτυχία, και καλό κουράγιο θέλω – και να τους συγχαρώ για την προσπάθεια να ξαναφτιάξουν τον τόπο τους. Κι ότι βοήθεια θέλουν, και μπορούμε, εδώ είμαστε, ε;;

Advertisements

27 thoughts on “makistos

  1. ΜΠΡΑΒΟ νατασσάκι μου!
    Καλή δύναμη στα παιδιά και εδώ είμαστε όλοι να κάνουμε ότι περνάει από το.. blog μας (τουλάχιστον , έτσι;!)

    Για να είμαι ειλικρινής, έχω τόση πολύ δουλειά σήμερα (κι εσύ, έμαθα) και ΔΕΝ έχω διαβάσει όλο το κείμενο. Απλά το ξεκίνησα και αφήνω τώρα το σχόλιο, θα επανέλθω όμως αργότερα (από το σπίτι).

    Νατασσάκι μου, αν μιλούσα δημοσιογραφικά, θα έλεγα πως πάντα ξετρυπώνεις θέματα και βγάζεις… αποκλειστικότητες!! Μπράβο σου γιατί η ευαισθητοποίηση ξεκινάει ΚΑΙ από τα blogs. Εγώ, ήδη νιώθω ένα κομμάτι, ένα μέρος ενός συνόλου που με κάνει πιο υπεύθυνη.
    Μου κάνει καλό!
    Δώσε κι άλλα κίνητρα, εγώ τουλάχιστον, τα χρειάζομαι!!

  2. τα παιδιά που είναι το φως μας, αυτά θα είναι και για την Μάκιστο. Νατάσσα ευχαριστώ πολύ που μας γνώρισες την προσπάθεια τους.
    Ας ήταν αυτό το τελευταίο κακό τούτου του τόπου…

  3. Εννοείται πως εδώ είμαστε!!!! Άσε που η φωτογραφία με το νεογέννητο πλατανάκι με συγκίνησε αφάνταστα. Η φύση πάντα βρίσκει το δρόμο, αν έχει και λίγη βοήθεια τότε γίνονται θαύματα 🙂 Φιλιά!

  4. Καλησπέρα – μόλις κατάφερα να κάτσω στο γραφείο…

    @ Ευχαριστώ, Ίνδικτε μου, να ‘ σαι καλά – και τα παιδιά ευχαριστούν. 🙂

    @ φαίη μου, σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, μα τα μπράβο σ’ αυτά τα παιδιά να πάνε – εγώ απλά τους παρουσίασα. Κι εσύ δεν ήσουν στα blog, νομίζω, τότε, μα αν διαβάσεις εδώ κι εδώ, θα καταλάβεις γιατί με νοιάζει τόσο – η Μάκιστος είναι ακριβώς δίπλα στο χωριό του θείου μου (και η Μαρία είναι σχεδόν συγγενής μου….) Γι’ αυτό τους βρήκα από την αρχή – και γι’ αυτό ήθελα να κάνω κάτι παραπάνω… Δεν είμαι δημοσιογράφος – μα ενημέρωσα ήδη τη Ρίτσα, και φαντάζομαι πως θα κάνει κάτι περισσότερο – και θα σας ενημερώνω από δω και πέρα συχνά, για το τι χρειάζονται.. Ήμουν εκεί, και είδα – κι εκείνες τις μέρες, και πριν από λίγο καιρό – και ξέρω πως για τα επόμενα ένα-δυο χρόνια, αυτοί οι άνθρωποι θα περάσουν πάρα πολύ δύσκολα. Γι’ αυτό.

    @ νατάσα μου, κι εγώ σ’ ευχαριστώ – ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω.

    @ έτσι είναι, KV μου – χωρίς αισιοδοξία, τι;; Η φύση, από μόνη της, δείχνει – εμείς να ακολουθήσουμε, είναι το θέμα, κι αυτά τα παιδιά προσπαθούν
    Φιλί κι από μένα.

    @ Αυτό ακριβώς που λες, Μαρία μου – κι εμένα με συγκίνησε, και σκέψου που τα είδα κι από κοντά..! Να είσαι καλά 🙂

    @ Χάρη μου, στο είχα υποσχεθεί το τραγουδάκι – δεν σ’ αρέσει που το «χάρισα» και σε σένα, και στο πλατανάκι;; Του αξίζει, νομίζω, γιατί κι αυτό προσπαθεί – όπως κι εσύ, όπως όλοι μας, «να γίνει δέντρο» – και το εύχομαι, και σε κείνο, και σε σένα. :))

  5. Σύμβολο της αισιοδοξίας είναι το πλατανάκι.
    Αλλά και σύμβολο υπομονής.
    Πόσος καιρός θα πρέπει να περάσει για να καθίσει κάποιος στον ίσκιο του;
    😦

  6. Eγώ πιστεύω ότι μπορεί να «βγει» κάτι καλό μέσα από αυτή τη συλλογική σας προσπάθεια και εύχομαι ολόψυχα να συμβεί !

  7. Χρόνια, δυστυχώς, αγαπημένε μου AfMarx
    μα είναι μια αρχή, κι αυτό έστω δίνει θάρρος, ελπίδα κι αισιοδοξία στους ανθρώπους εκεί…
    Και θα προσπαθήσουν πιο σκληρά – μα η φύση μόνη της δείχνει το δρόμο, και δεν το βάζει κάτω – ούτε κι εμείς!

  8. Νατασσάκι μου σαν κόρη οφθαλμού να κρατήσεουμε αυτό το πλατάνι και η φωτό του να ταξιδέψει παντού!

    Σε φιλώ πολύ πολυ!

  9. καλημέρα νατασσάκι,
    μου είπε ένα πουλάκι πως είσαι πολύ busy σήμερα…
    να έχεις μία καλή και δημιουργική μέρα λοιπόν!

    καλημέρες!!

  10. Πολύ βιαστική καλημέρα – σε όλους…

    Είναι μερικές μέρες πιο «δύσκολες» από τις άλλες – μα που θα πάνε, θα περάσουν!

    🙂
    (τα υπόλοιπα, το βράδυ)

  11. μπράβο σου που μας το έκανες γνωστό!
    και μπράβο τους
    από την στάχτυ πρέπει να γεννηθεί κάτι καινούργιο και δυνατό!
    καλό σου μεσημέρι

  12. Καλησπέρα Νατασσάκι.Καλά κανεις και το αναφέρεις.Αξίζουν τη προσοχή μας και τη συμπαραστασή μας.Ευχομαι με τη σειρα μου να ξεπερασουν τα οποια προβληματα.Καλο κουραγιο και μπραβο για την προσπαθεια που καταβαλουν για να ξαναφτιαξουν τον τοπο τους…

  13. Νατασσακι μου, μπράβο , χιλια μπραβο στα παιδιά. Ελπίζω να μην μεινουν μονα τους σ αυτόν τον τιτάνιο αγώνα. Ακουω καλες ειδήσεις για το χωριό, Μακάρι.
    σε φιλω μωρο μου καλο

  14. @ Θαλασσινή, Αγριο – Κερασο – Ζουζούνα, φαίη. μελομένε, τσαπερδονάκι (άκαρδο;; εσύ;;;), κάβειρε, μαγισσούλα, ιφιγένεια, ντόναλντ, ρίτσα, τασσούλα, νερίνα:
    Σας ευχαριστώ πολύ – όλους. Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω – θα προσπαθώ κι εγώ κι ο Μάνος να σας ενημερώνουμε, όσο πιο συχνα μπορούμε. Οι άνθρωποι που μένουν εκεί, θα περάσουν δύσκολα τα επόμενα χρόνια – ας είμαστε κοντά τους, τουλάχιστον. Σας ευχαριστώ, και εκ μέρους τους – τα παιδιά τρέχουν, και δεν έχουν και σταθερή σύνδεση – μα σας μεταφέρω τις ευχαριστίες τους.

    Καλό βράδυ σε όλους.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.