makistos

Σήμερα θέλω να σας δείξω κάτι διαφορετικό – συνήθως δεν παρουσιάζω άλλα blog – δεν το έχω ξανακάνει, αλλά αυτό είναι διαφορετικό.

Το makistos.blogspot.com είναι το blog που άνοιξαν παιδιά από τη Μάκιστο (ένα από τα χωριά που κάηκαν τον Αύγουστο, γύρω από τη Ζαχάρω Ηλείας) «για να μην ξεχάσουμε τι έγινε και να προσπαθούμε να μην επαναληφθεί!» όπως λένε στον υπότιτλο… Το άνοιξαν σχεδόν αμέσως μετά την καταστροφή του χωριού τους, και προσπαθούν να ενημερώσουν τον κόσμο για τη ζημιά, μα και για τις ανάγκες της περιοχής τους.

Στην εισαγωγή τους, γράφουν:

Καλώς ορίσατε στη Μάκιστο,
γράφει η ταμπέλα μας. Τώρα πια δεν είναι στη θέση της, στην είσοδο του χωριού, έπεσε κι αυτή όπως έπεσαν και τα υπεραιωνόβια πλατάνια που δέσποζαν στο έμπα του χωριού πάνω από 2000 χρόνια. Την τοποθετήσαμε λίγο πιο πέρα όπως οι φαντάροι που κρατάνε ψηλά την σημαία τους στον πόλεμο, διότι κι εδώ πόλεμο είχαμε, δεν ήταν φωτιά αυτό, βόμβα νετρονίου ήταν! Την βάλαμε εκεί για να δείχνει πως εμείς δεν λυγίσαμε και δεν έσβησε η ελπίδα από μέσα μας, θα πολεμήσουμε, θα αγωνιστούμε, θα τρέξουμε τον μαραθώνιο μας (όπως σωστά είπε πρώτα ο Διονύσης) για να καταφέρουμε να αναστηλώσουμε σπίτια και ψυχές, δάση και καλλιέργειες, μα και τους ίδιους μας τους εαυτούς και όλη την περιοχή στην οποία ανήκουμε.
Μπορεί να έσπασε η αλυσίδα, αλλά εμείς θα ξανακολλήσουμε τους κρίκους έναν έναν, σιγά σιγά.
Εις μνήμην των νεκρών που χάθηκαν άδικα και που είναι οι οδηγοί της ελπίδας!
Δεν θα τους ξεχάσουμε για να μην ξεχαστούμε και εμείς οι ίδιοι!

Η Μαρία (με την οποία επικοινώνησα, και είναι η κοπέλα που κυρίως ενημερώνει το blog) γράφει :

…στην είσοδο του χωριού είχαμε το Αϊ- Γιώργη με τα τεράστια πλατάνια του και την πηγή με το καθάριο νερό της(φαίνεται κάτω αριστερά της εκκλησίας) εκεί στο Πάσχα που συνήθως έπεφτε η γιορτή κάναμε αρτοκλασία και ρίχναμε κι από ένα γλεντάκι. Ας ελπίσουμε πως μέχρι το ερχόμενο Πάσχα να έχει αλλάξει κάπως η εικόνα του.

Και παρακάτω,

Βροχερή η χθεσινή μέρα, άλλες φορές θα χαιρόμουν για τα πρωτοβρόχια, σήμερα φοβάμαι! Διότι δεν έχουν αρχίσει ακόμη τα αντιπλημμυρικά στην περιοχή, παρά μόνο στην Ολυμπία (…). Ελπίζω να αρχίσουν και στα δικά μας τα χωριά σύντομα και στην τελική δεν θέλουμε να τα περιμένουμε όλα από τους υλοτόμους! Ας έρθουν να μας δείξουν πως πρέπει να δουλέψουμε και με την προσωπική εργασία μας, αλλά και με τους εθελοντές, οι οποίοι είναι πάρα πολλοί και θα μπορέσουμε να ενεργήσουμε συλλογικά, με ταχύτατους ρυθμούς! Ελπίζω να μην ακούγεται παράλογο αυτό, αλλά μια παροιμία λέει αν δεν ξυστείς μόνος σου…!Εμείς νύχια έχουμε ακόμη!

Με link ενημερώνουν για τα νέα που αφορούν την περιοχή – και με τις φωτογραφίες προσπαθούν να δώσουν την εικόνα του τόπου τους σήμερα

Μια αισιόδοξη νότα: το πρώτο πλατανάκι που φύτρωσε, μετά την φωτιά….

Εγώ ήθελα να γίνω δέντρο, Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Τρύπιες Σημαίες (2000)

Να τους ευχηθώ καλή επιτυχία, και καλό κουράγιο θέλω – και να τους συγχαρώ για την προσπάθεια να ξαναφτιάξουν τον τόπο τους. Κι ότι βοήθεια θέλουν, και μπορούμε, εδώ είμαστε, ε;;

Advertisements