Ζεστά ποτά…

Το 1985 (ήμουν 14) κυκλοφόρησε ο δίσκος «Ζεστά Ποτά» . Τον υπέγραφαν δυο νέοι καλλιτέχνες, ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας – δεν τους είχα ξανακούσει, μα μου άρεσε ο ήχος τους. Αγόρασα το δίσκο – από τους πρώτους «εντελώς δικός» μου…

Διαβάζω στην πίσω πλευρά:

» Έξω από κάποιο βενζινάδικο της γειτονιάς μας, υπάρχει ένα αυτόματο μηχάνημα με αναψυκτικά και καφέδες. Είναι το στέκι μας, κάτι σαν υπαίθριο καφενείο για δύο, εκεί που καταλήγουν πάντα οι μεταμεσονύχτιες βόλτες και συζητήσεις μας, εδώ και χρόνια.

Τα δέκα τραγούδια του δίσκου φτιάχτηκαν από το 1977(Φάνης) μέχρι και το 1984, και η φωτογραφία του εξώφυλλου είναι κατά κάποιο τρόπο το ενδέκατο, αφού περιέχει και τον έμμεσο τίτλο του δίσκου ΖΕΣΤΑ ΠΟΤΑ. «

(Και πιο πριν έχει ένα σημείωμα του Μανόλη Ρασούλη, που τους βοήθησε να βγάλουν το δίσκο «μετά από τόσα χρόνια αντιξοοτήτων και αρνήσεων», όπως λέει.)

Αγάπησα πολύ αυτόν το δίσκο: τον έλιωσα, στ’ αλήθεια – (τα γράφαμε σε κασέτες, θυμάστε;; )

Κι εκτός από το Ρίτα-Ριτάκι – την πρώτη τους επιτυχία, αγάπησα πολύ τις Κυριακές (που κι εγώ) από παιδί της σιχαινόμουνα, το Μια βραδιά στο Λούκι, το Παίξε βραχνή μου φυσαρμόνικα, τις Προσωπικές Οπτασίες…κι όλα τα άλλα.

Ήταν η εποχή, που οι δίσκοι ακούγονταν ολόκληροι……

Αγάπησα, και αγόραζα και κάθε επόμενο δίσκο τους – και παλιά, στα βινύλια, και τώρα – κι εξακολουθώ να τους ακούω, πολύ συχνά.

Γιατί τους θυμήθηκα σήμερα;;
Γιατί είδα στο σαν σήμερα, το πρωί, ότι έχουν γενέθλια – και βρήκα την ευκαιρία να ξαναβάλω το μεγάλο δίσκο στο πικ-απ…….

 

«Μου φαίνεται σαν να ‘ναι χθες, μα πάνε τόσα χρόνια
(….)
Τίποτα δεν έχει αλλάξει, και τίποτα δεν είναι όπως παλιά
Μένει όμως ακόμα ένα πείσμα, που δεν είναι συνήθεια, μοναχά…….
Γέλα, πουλί μου, γέλα – είν’ η ζωή μια τρέλα.»

Καλημέρα – και καλή εβδομάδα. 🙂

Advertisements

31 thoughts on “Ζεστά ποτά…

  1. Τα γεμιστά μου έτοιμα, το κεικ καπουτσίνο ψήνεται και ήρθα και από εδώ!
    Να’ξερες τι μου θύμισες τώρα; «Το μια βραδιά στο λούκι¨ ειδικά……λυκείο μετά το φρονιστηρίο βιολογίας με την τότε κολλητή που την έλεγαν Νατάσσα να τραγουδάμε στη Σόλωνος.. ωραίες στιγμές!

    Φιλιά πολλά Νατασσάκι μου και μια όμορφη εβδομάδα να έχεις!

    υγ. ο Πεπόνης διαδίδει φήμες οτι ξέρει σπίτι με ρακοκάζανο,αλήθεια λέει το κοπέλι;εγώ βάζω τα καλιτσούνια ειδικότης μου!

  2. @ Καλημέρα, θαλασσινό μου μικρούλι!
    – περίπου τα ίδια θυμήθηκα (πιο μικρή, βέβαια, στο Λύκειο ακούγαμε το » Όταν σου λέω πορτοκάλι, θα βγαίνεις») και πολύ τους αγαπώ κι εγώ!

    υγ Δεν έχω ιδέα για τις φήμες – θα ρωτήσω και θα σου πω! 😉

    Φιλιά, και όμορφη και ήρεμη εβδομάδα και σε σένα
    (ζήλεψα τα γεμιστά σου, θα φτιάξω αύριο – το δικό μας κέικ σήμερα είναι σοκολάτα.)

    @ Ίνδικτε μου, αν θυμάμαι καλά, είχαν πει ότι «Λούκι» ήταν ένα παλιό στέκι τους – και εκεί είδαν το «σκηνικό» που περιγράφει το τραγούδι..
    Καλημέρα 🙂

  3. Από τους καλύτερους της γενιάς τους oι Κατσιμιχαίοι…
    Έχουν γράψει πολλά καλά τραγούδια.
    Και στίχο με άποψη τις περισσότερες φορές… όχι κουραφέξαλα.

    🙂

  4. @ ίνδικτε, είχες δίκιο – το διόρθωσα 🙂

    @ τα περισσότερα τραγούδια τους, καλέ μου AfMarx, είναι από αυτά που θα ακούγονται για πολλά χρόνια, και – ευτυχώς – και από πολλές γενιές. Τους έχω δει (πρόλαβα) και ζωντανά, και είδα στο κοινό τους από πιτσιρίκια μέχρι ηλικιωμένους – αυτό πάντα μου αρέσει.
    🙂

  5. Νατασσάκι μου, να ‘σαι καλά που τους θυμηθήκες…
    Έχω κι εγώ τα «Ζεστά ποτά» αλλά σε κασέτα. Αν θυμάμαι καλά, οι κασέτες ήταν κατά τι πιο φτηνές τότες και ίσως τη συγκεκριμένη περίοδο δεν με εφτανε το χαρτζηλικι; Δεν θυμάμαι καλά 🙂
    Αυτό που θυμάμαι πολύ καλά όμως είναι ότι ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας έκαναν την εμφάνισή τους σε μια εποχή που η μουσική που ακούγαμε άλλαζε με έναν τρόπο μαγικό. Ή ίσως το είδος αυτό της μουσικής (στο οποίο σαφώς ήταν πρωτοπόροι) άρχιζε να γίνεται πιο δημοφιλές, να αφορά περισσότερους.
    Αυτό που με ξετρέλαινε πάντοτε ήταν πώς με τόσο απλές φράσεις και στίχους μπορούσαν να είναι τόσο καίριοι τόσο αληθινοί τόσο δυνατοί. Κάπως έτσι είναι βέβαια τα πράγματα πάντα ή κάπως έτσι τα νιώθουμε εμείς;
    Οι αγαπημένοι μου στίχοι τους που είναι και από τους πιο αγαπημένους μου όλων των εποχών:

    «Είναι κάτι σταυροδρόμια μαγεμένα που συναντιόμαστε και ύστερα χανόμαστε πόσες φορές δεν έκλαψα για σένα που ζήσαμε μαζί τόσα πολλά και πια δεν γνωριζόμαστε»

  6. » Νύχτωσε, νύχτα, νύχτωσε
    και σκέπασέ με
    νύχτωσε, νύχτα, νύχτωσε, και παρηγόρησέ με…»

    Πολύ όμορφο, παπάκι μου – δεν προφταίνω τώρα, (έχουμε σε παιδικό πάρτι να πάμε) μα μέχρι αυριο θα σου το ανεβάσω.
    (εγώ πάντα αγόραζα βινύλια – κι ας ήταν λίγο πιο ακριβά – τα έχω ακόμα και τα ακούω…έχουν εντελώς άλλο ήχο, από το CD, κι αυτό το κρατς που ακούγεται που και που, ακόμα μου αρέσει..! )

    Φιλιά, παπάκι μου – καλή εβδομάδα.

  7. νατασάκιμου, θα περιμένω να το ανεβάσεις – δεν το έχω σε mp3 και δεν θα το ψαξω – :’) – καλά να περάσετε στο πάρτι
    καλή εβδομάδα και από εδώ 😉

  8. α! και δεν είναι μόνο το κρατς στο βινίλιο, είναι και η μυρωδιά, το CD τέλεια απόδοση ΟΚ, αλλά από αισθήσεις σε εγρήγορση δξ…
    Ως πολύ πολύ νεαρό ντακ έκανα εκπομπή σε σταθμό και με τίποτα δεν ανταλλάζω εκείνη την αγωνία να βρεις με το χέρι πού ακριβώς πρέπει να σταματήσει το επόμενο κομμάτι για να δέσει με το προηγούμενο καλά.
    ρετροχόλικ φορ έβερ 😉

  9. νατασσάκι, ήταν ένας δίσκς-σταθμός στην ιστορία της μουσικής, πάντρεψε χιούμορ, fun μουισική και πολύ περισσότερα… αξιόλογοι πολύ και οι δύο… τους πετύχαινα στα μπαράκια των εξαρχείων στα νιάτα μας, χαμηλών τόνων πάντα και καλά παιδιά. Και η πορεία τους ήταν καλή, παρόλο που μεσολάβησαν προβλήματα υγείας.
    Το Λούκι, έτσι ξέρω κι εγώ, ήταν στέκι.
    Φιλάκια!

  10. :)))))))) Τα Κατσιμιχάκια -Χρόνια Πολλά Κατσιμιχάκια!!!!
    Αγαπημένη μουσική, αγαπημένοι στίχοι, αγαπημένες φωνές. Από τις πρώτες μου αγάπες! Σίγουρα επηρέασαν πολύ τα ακούσματα και τις επιλογές μου στο μέλλον. Παλιοί, πάντα αγαπημένοι φίλοι. Πω-πωωω πόσα μου θύμισες.

  11. Το Ρίτα – Ριτάκι μου τοχουν ψιθυρίσει διάφοροι κατα καιρούς, μισοαστεία, μισοσοβαρά.
    Τα κατσιμιχάκια με οδηγούν πότε πότε σε μια θλιψη, ίσως γιατί σηματοδοτούν νεανικά χρονια και πορείες που δεν ξαναχαράσσονται, ίσως γιατί δεν συνυπαρχουμε πια, ίσως , πολλά ισως… καλο μου παιδί

    Το Γέλα πουλι μου , γέλα…ειναι ό,τι πιο ελπιδοφορο άκουσμα. Ο,τι πιο φορτισμένο από ελπίδα.

  12. Το δικό μου αγαπημένο είναι η Σούζυ με τα όνειρα των περιοδικών! 😀 Καλή εβδομάδα και αν επιβεβαιωθούν οι φήμες για το ρακοκάζανο do not hesitate to contact me! 😀

  13. «Όμως εγώ δεν ήθελα
    ούτε τσακάλι ούτ’ αρνί
    ούτε τσακάλι ούτ’ σκυλί
    δεν ήθελα να γίνω
    ήθελα μόνο ένα δέντρο να είχα γεννηθεί…»

    Αυτός είναι ο αγαπημένος μου στίχος του Χάρη και του Πάνου.

  14. καλημέρα και καλή εβδομάδα!
    χθες με το που διάβασα το blog σου πήγα κατευθείαν στους δίσκους μου …
    να συμφωνήσω μαζί σου για το ότι η συγκεκριμένη εποχή έδινε δίσκους που ακουγόταν όλα τα κομμάτια .
    Καλή εβδομάδα 🙂 (σας έχω special ανάρτηση την επόμενη εβδομάδα , κάτι λείπει γι αυτό την καθυστερώ)

  15. Καλημέρα και καλή εβδομάδα!!
    Σωτήριον έτος 1985!! Μαζί με το πρώτο μου στερεοφωνικό (παίζει ακόμα με μερικές Digital προσθήκες), ήταν ένας από τους δίσκους που αγόρασα. Νέος ήχος στην ελληνική δισκογραφία. Τα τραγούδια πολλά! Είχε προηγηθεί μεγάλη περιφορά από εταιρία σε εταιρία του υλικού, αλλά «έτρωγαν πόρτα». Ευτυχώς βρέθηκε ο Ρασούλης που ο λόγος του περνούσε στη «Λύρα», έβαλε πλάτη και άνοιξε μια νέα σελίδα στην ελληνική δισκογραφία. Έτυχε να τους δω πολλές φορές μαζί (από το «ΠΕΡΟΚΕ» και ύστερα) αλλά και τον Πάνο μόνο του («Ζυγός») με την ίδια πάντα συγκίνηση.
    Ο δίσκος είναι ακόμα σε εξαιρετική κατάσταση γιατί γράφτηκε και αντιγράφτηκε τότε σε κασέτες. Αργότερα τον βρήκα και σε cd.
    Στο ρεπερτόριο της κιθάρας μου κατέχουν περίοπτη θέση. «Μου φαίνεται σαν να’ ναι χθες μα πάνε τόσα χρόνια…!»
    Ας είναι πάντα καλά, μετά από τόσα που μας έχουν δώσει!! Να είσαι καλά κι εσύ που ένιωσες την «υποχρέωση» να τους ευχηθείς και μας ταξίδεψες !!

  16. Καλημέρα και καλή βδομάδα. Πάντοτε κρατάμε ξεχωριστή θέση για τις αληθινές στιγμές των αγαπημένων μας καλλιτεχνών προτού μετατραπούν σε «καθεστώς», με ό,τι κακό συνεπάγεται. Και αυτό ισχύει, δυστυχώς, και για τους Κατσιμιχαίους.

  17. Kαλημέρα Νατασσάκι !
    Κρύο και σήμερα, γιούπι! Ήθελα σου θυμίσω πως σπάγαμε το κεφάλι μας να καταλάβουμε τι λέει στο τέλος ο Χάρης (νομίζω0 στο Ρίρα Ριτάκι.
    ti voglio, si, ti voglio !!
    Σωστά;

  18. Καλημέρα ! 🙂

    @ Κάβειρε,
    και πάντα θα τον ψάχνουμε,
    ακόμα κι αν τον βρούμε….

    @ παπάκι μου,
    στο ανέβασα – και θα το κατεβάσεις από εδώ
    αν και είδα πολλές «παραγγελιές» παρακάτω – θα κάνω κι άλλο ποστ, μάλλον! 😉

    ρετρο holic φορ έβερ! (θα στο κλέψω, θα το κάνω tag! )

    @ φαίη μου, εγώ δεν τους πέτυχα ποτέ από κοντά – μόνο σε παραστάσεις και συναυλίες – μα όλοι λένε ότι είναι πολύ καλά παιδιά – και το δείχνει και η πορεία τους, τόσα χρόνια.
    🙂

    @ Σήμερα λιακάδα, KV μου εδώ, μα κρύο – νο 6 ήδη και πολύ δουλειά..γρουμφ!
    Αγαπημένοι, και σίγουρα κι εμένα με επηρέασαν – και πολύ το χαίρομαι!
    Φιλιά :)))))

    @ Ρίτσα – Ριτσάκι μου
    (και βανιλίτσα μου, βεβαίως..!)

    συμφωνώ απόλυτα με αυτά που γράφεις! 🙂

    Φιλιά Ρίτσα μου!

    @ να είσαι καλά, Ν. Ago – να τα μάθεις στις κόρες σου! 😉

    @ Φουρφουράκι μου, παραγγελία σημειώθηκε – θα προσπαθήσω να το βάλω σε ποστ τύπου » Carpe this! » 😉 – και θα είναι αφιερωμένο.

    Φιλιά πολλά – και στους δυο σας.

    @ Χάρη μου, το δικό σου αγαπημένο το έχω προγραμματίσει ήδη – στο ποστ της Τρίτης, θα δεις! 🙂

    @ νατάσσα μου – ευτυχώς, κοινά ακούσματα η γενιά μας 🙂

    (θα περιμένω! 😉 )

    @ panthero3,
    καλημέρα και καλή εβδομάδα και σε σένα!
    κοινές αναμνήσεις – και με σένα : βέβαια, δεν αγόρασα τότε στερεοφωνικό – είχαν πάρει οι γονείς μου – μα ήταν από τους πρώτους μου δίσκους, και κι ο δικός μου σε πολύ καλή κατάσταση, αφού τον αντιγράφαμε σε κασέτες!
    Κι εγώ τους είδα στο Περοκέ – και σε συναυλίες, μόνο του τον Πάνο δεν τον έχω δει ακόμα…
    Καλώς όρισες εδώ, κι ευχαριστώ για την ανάμνηση – και ήταν «υποχρέωση» , και χαρά μεγάλη για μένα.

    @ exit μου, εγώ τους αγαπώ ακόμα – και δεν έχω «νιώσει» να μετατράπηκαν σε καθεστώς, με ή χωρίς εισαγωγικά – τα τελευταία τους τραγούδια, ειδικά από τις Τρύπιες Σημαίες, τα έχω αγαπήσει σχεδόν όσο τα πρώτα.
    ( Εκτός αν θες να πεις κάτι άλλο, που δεν το κατάλαβα. )
    Καλημέρα 🙂

    @ Φαίη μου, σωστά λες – αυτό λέει το τραγούδι!
    «Σε θέλω, ναι σε θέλω» νομίζω σημαίνει?
    🙂

    @ Τα «κορίτσια της συγνώμης» , όπως και το «υπόγειο» είναι κι απ’ τα δικά μου πιο αγαπημένα, γενικά… μα είναι πιο «δύσκολα» τραγούδια – και να σου πω την αλήθεια, γιαγιά Ντακ, μπήκα αρχικά στον πειρασμό να βάλω όλο το δίσκο!
    Σε επόμενο ποστ, κι αυτό – καλημέρα! 🙂

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.