Ζεστά ποτά…

Το 1985 (ήμουν 14) κυκλοφόρησε ο δίσκος «Ζεστά Ποτά» . Τον υπέγραφαν δυο νέοι καλλιτέχνες, ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας – δεν τους είχα ξανακούσει, μα μου άρεσε ο ήχος τους. Αγόρασα το δίσκο – από τους πρώτους «εντελώς δικός» μου…

Διαβάζω στην πίσω πλευρά:

» Έξω από κάποιο βενζινάδικο της γειτονιάς μας, υπάρχει ένα αυτόματο μηχάνημα με αναψυκτικά και καφέδες. Είναι το στέκι μας, κάτι σαν υπαίθριο καφενείο για δύο, εκεί που καταλήγουν πάντα οι μεταμεσονύχτιες βόλτες και συζητήσεις μας, εδώ και χρόνια.

Τα δέκα τραγούδια του δίσκου φτιάχτηκαν από το 1977(Φάνης) μέχρι και το 1984, και η φωτογραφία του εξώφυλλου είναι κατά κάποιο τρόπο το ενδέκατο, αφού περιέχει και τον έμμεσο τίτλο του δίσκου ΖΕΣΤΑ ΠΟΤΑ. «

(Και πιο πριν έχει ένα σημείωμα του Μανόλη Ρασούλη, που τους βοήθησε να βγάλουν το δίσκο «μετά από τόσα χρόνια αντιξοοτήτων και αρνήσεων», όπως λέει.)

Αγάπησα πολύ αυτόν το δίσκο: τον έλιωσα, στ’ αλήθεια – (τα γράφαμε σε κασέτες, θυμάστε;; )

Κι εκτός από το Ρίτα-Ριτάκι – την πρώτη τους επιτυχία, αγάπησα πολύ τις Κυριακές (που κι εγώ) από παιδί της σιχαινόμουνα, το Μια βραδιά στο Λούκι, το Παίξε βραχνή μου φυσαρμόνικα, τις Προσωπικές Οπτασίες…κι όλα τα άλλα.

Ήταν η εποχή, που οι δίσκοι ακούγονταν ολόκληροι……

Αγάπησα, και αγόραζα και κάθε επόμενο δίσκο τους – και παλιά, στα βινύλια, και τώρα – κι εξακολουθώ να τους ακούω, πολύ συχνά.

Γιατί τους θυμήθηκα σήμερα;;
Γιατί είδα στο σαν σήμερα, το πρωί, ότι έχουν γενέθλια – και βρήκα την ευκαιρία να ξαναβάλω το μεγάλο δίσκο στο πικ-απ…….

 

«Μου φαίνεται σαν να ‘ναι χθες, μα πάνε τόσα χρόνια
(….)
Τίποτα δεν έχει αλλάξει, και τίποτα δεν είναι όπως παλιά
Μένει όμως ακόμα ένα πείσμα, που δεν είναι συνήθεια, μοναχά…….
Γέλα, πουλί μου, γέλα – είν’ η ζωή μια τρέλα.»

Καλημέρα – και καλή εβδομάδα. 🙂

Advertisements